I OSK 292/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. D., M. C., W. C., D. C., T. G., G. G. i Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 747/16 w sprawie ze skargi B. D., M. C., W. C., D. C., T. G., G. G. i Z. G. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 197/15 oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE: Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 747/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi B. D., M. C., W.C., D. C., T.G., G. G. i Z. G. na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 197/15, w pkt 1/ wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 1000 zł.; w pkt 2/ stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3/ oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt 4/ zasądził od Prezydenta [...] na rzecz B. D., M.C., W. C., D. C., T. G., G. G. i Z. G. solidarnie kwotę 680 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 197/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżących: B. D., M. C., W. C., M. C., T. G., G. G. i Z. na bezczynność Prezydenta [...], zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W.przy ul. I. [...] " [...]", - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skargą z 11 kwietnia 2016 r. B. D., M. C., W. C., M. C., T. G., G. G. i Z.G. wnieśli o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w związku z niewykonaniem ww. wyroku. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż sąd przekazał akta organowi administracyjnemu, a pomimo tego organ nie załatwił sprawy. Pismem z 12 listopada 2015 r. skarżący wezwali Prezydenta [...] do wykonania wyroku. Prezydent [...], odpowiadając na skargę przedstawił przebieg postępowania administracyjnego. Podał również, że w chwili obecnej gromadzona jest dokumentacja niezbędna do wydania decyzji. W związku z powyższym organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi stwierdził, że skarga jest dopuszczalna, albowiem skarżący pismem z dnia 26 listopada 2015 r. wezwali organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2015 r. i tym samym spełnili konieczny warunek do złożenia skargi na niewykonanie wyroku Sądu, określony w art. 154 §1 p.p.s.a. Z akt sadowych wynika, że akta administracyjne zostały zwrócone do organu w dniu 15 lipca 2015 r. (k. 88 akt o sygn. I SAB/Wa 197/15). Sąd I instancji podkreślił, że termin wyznaczony przez sąd administracyjny jest terminem dodatkowym w stosunku do ustawowego terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i z tego względu nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Dlatego też uznał, że organowi w dniu 15 listopada 2015 r. minął termin do załatwienia sprawy, a niezakończenie w tym terminie postępowania oznacza, że żądanie o nałożenie grzywny znajduje materialno-prawną podstawę w art. 154 § 1 p.p.s.a., w tym do wymierzenia grzywny organowi na podst. art. 154 § 6 p.p.s.a. Jak wskazał ten Sąd, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015 r. (M.P.2016.145) przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3899,78 zł. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala Sądowi na miarkowanie jej wysokości w szczególności w zależności od stopnia winy organu a także od skomplikowania sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że sprawa wynikająca z ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość jest skomplikowana, a ponadto dotyczy ustalenia odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774) za utraconą nieruchomość [...], a tego typu sprawy zawisły przed organem w znacznej ilości. Sąd ten ocenił, że mają one znaczny stopień skomplikowania, spowodowany historycznym charakterem, a także powodują konieczność zabezpieczeniia środków finansowych umożliwiających realizację zgłaszanych tego tytułu roszczeń, co przede wszystkim jest podstawowym czynnikiem determinującym zwłokę (niekiedy wręcz wieloletnią) w ich załatwianiu. Mając powyższe na uwadze Sąd ten uznał, że wystarczającą grzywną - stanowiącą skutek niewykonania wyroku - będzie grzywna w wysokości 1000 zł. Sąd I instancji biorąc pod uwagę skalę przekroczenia wyznaczonego wyrokiem terminu i przytoczone wyżej okoliczności, uznał, że nie ma wystarczająco uzasadnionych podstaw by zwłokę tę w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy kwalifikować jako przejaw rażącego naruszania przez organ prawa, będącego wynikiem przede wszystkim lekceważącego stosunku do obowiązujących organ norm postępowania, czy też stron, które postępowanie to zainicjowały, bądź Sądu. W tej sytuacji nie jest także zasadnym w ocenie tego Sądu nałożenie na Prezydenta [...] przewidzianej w art. 154 § 6 i 7 p.p.s.a. sankcji w postaci grzywny i zasądzenia na rzecz skarżących sumy pieniężnej i z tego względu w powyższym zakresie skarga została oddalona. Sankcje te są bowiem dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który w ocenie tego Sądu winien być stosowanym w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, która jest rażącego naruszenia prawa i celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, mimo braku ku temu jakichkolwiek obiektywnie weryfikowalnych przyczyn, lecz taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Sąd I instancji uznał, że nie ma również możliwości przyznania w niniejszym postępowaniu odszkodowania na rzecz stron postępowania, zaznaczając, że przepis art. 145 a p.p.s.a., ustanawia ograniczone uprawnienie sądu administracyjnego do merytorycznego orzekania, ale jedynie w sprawach ze skarg na decyzje i postanowienia, nie zaś w sprawach ze skarg na bezczynność organu. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku, a na podstawie art. 151 powołanej ustawy jak w punkcie 3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono natomiast na podstawie art. 200 w zw. art. 202 § 2 i art. 205 § 2 ww. ustawy. Skarżący B. D., M. C., W. C., D. C., T.G., G. G. i Z. G. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w zakresie jego pkt 1-3, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części, stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta [...] oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie skarżącym i uczestnikom postępowania 8-10 odszkodowania za nieruchomość o powierzchni [...] m2, położoną w W. przy ul. I. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...], wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w wysokości 40.670 zł na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a., przyznanie skarżącym od Prezydenta [...] kwoty 20.335 na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od Prezydenta [...] na rzecz skarżących. Ponadto wnieśli o przeprowadzenie dowodu z: - dokumentów w postaci wydruków wybranych stron ze sprawozdań finansowych Miasta [...] za lata 2014 i 2015 w celu ustalenia, że Prezydent [...] gromadzi rezerwy na odszkodowania za nieruchomości [...], ale nie wypłaca tych odszkodowań, - dokumentu w postaci wyceny przedmiotowej nieruchomości, jak też wnieśli o zobowiązanie Prezydenta [...] do przygotowania i przedstawienia takiego dokumentu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili, naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1/ art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zobowiązania Prezydenta [...] do przygotowania i przedstawienia wyceny nieruchomości o powierzchni [...] m2, położonej w [...] przy ul. I. [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...], 2/ art. 133 § 1 uppsa poprzez wydanie wyroku, którego sentencja i uzasadnienie pozostają w rażącej sprzeczności z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, a także z powszechnie znaną Sądowi i stronie wiedzą na temat sposobu rozpatrywania spraw odszkodowawczych przez Prezydenta [...] oraz wysokości przyznawanych odszkodowań. Sąd przy tym dokonał błędnej oceny stopnia skomplikowania sprawy oraz stopnia winy przewlekającego postępowanie organu, 3/ art. 141 § 4 uppsa poprzez niewystarczające wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których Sąd uznał, że zwłoka organu nie spełnia przesłanki działania z rażącym naruszeniem prawa, a także sprzecznego ze stanem faktycznym uzasadnienia wysokości grzywny nałożonej na pozostający w zwłoce, administracji oraz oddalenia wniosku o przyznanie zadośćuczynienia oraz brak uzasadnienie dla niezastosowania art. 154 § 2 p.p.s.a. 4/ art. 154 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę merytorycznego rozpoznania sprawy o odszkodowanie oraz błędne ustalenie, że brak jakichkolwiek działań organu w sytuacji, gdy do zakończenia sprawy potrzebne jest tylko zlecenie przygotowania operatu szacunkowego nieruchomości, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. 5/ art. 154 § 6 i 7 p.p.s.a. poprzez ich nieprawidłową interpretację polegającą na zaniżeniu grzywny nałożonej na pozostający w zwłoce organ do wysokości zaledwie 1/40 dopuszczalnej wysokości ustawowej oraz oddaleniu wniosku o zasądzenia zadośćuczynienia dla strony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że okoliczności potrzebne do wydania decyzji o przyznaniu stronom odszkodowania za nieruchomość oddaną w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej zostały w pełni wyjaśnione w postępowaniu zakończonym przez Prezydenta [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. w sprawie ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomości. Zwrócono uwagę, że uzasadnienie odmowy uznania rażącego naruszenia prawa, zaniżenia grzywny nałożonej na Prezydenta [...] oraz odmowy przyznania kwoty pieniężnej na rzecz strony opiera się na ustaleniach faktycznych niemających nic wspólnego ani z niniejszą sprawą, ani z faktycznymi możliwościami płatniczymi Prezydenta [...] . Podniesiono, że sprawa niniejsza nie jest w żaden sposób skomplikowana. Prezydent [...] przyznał wprost, że jej okoliczności zostały w pełni wyjaśnione, a do wypłaty odszkodowania stronie brakuje jedynie zlecenia wyceny przedmiotowej nieruchomości. Wskazano, że w latach 2014 - 2015 [...] wypłaciło tytułem odszkodowań za nieruchomości [...] 250 min zł w 2014 r. i 295 min zł w 2015 r. Oznacza to, że Prezydent [...]posiada środki na wypłatę odszkodowania dla strony. . Argumentowano, że organ nie odpowiedział na pismo skarżących wzywające do wykonania wyroku, co świadczy o lekceważącym stosunku tego organu do stron, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz do powszechnie obowiązujących przepisów, a takie postępowanie jest rażącym naruszeniem prawa. Zarzucono, że błędna ocena stopnia skomplikowania sprawy i możliwości finansowych Prezydenta [...] skutkowały również błędnym zastosowaniem przez Sąd art. 154 § 6 i 7 p.p.s.a., albowiem grzywna winna zostać orzeczona w znacznie wyższej kwocie, a zadośćuczynienie winno zostać przyznane w żądanej wysokości 20.335 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarżący oparli skargę kasacyjną jedynie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, przy czym do określenia zaskarżonych przepisów użyli skrótów "p.p.s.a." oraz "u.p.p.s.a.", które, jak należy uznać dotyczą tej samej ustawy, tj. p.p.s.a. Wskazana niestaranność nie uniemożliwia jednak merytoryczne odniesienie się do przedstawionych zarzutów. Nie okazał się zasadny zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zobowiązania Prezydenta [...] do przygotowania i przedstawienia wyceny nieruchomości, położonej w [...] przy ul. I. [...]. Przepis ten stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak wynika więc z powyższego przepisu jest on adresowany do sądu administracyjnego, nie zaś organu administracji publicznej, co oznacza, że brak było warunków by na jego podstawie Prezydent [...] mógł zlecić wycenę nieruchomości. Ponadto opinia w tym zakresie stanowi zasadniczy, przesądzający dowód w sprawie, gdy tymczasem na podstawie omawianego przepisu przeprowadzane mogą być dowody uzupełniające, które, co istotne już istnieją i z uwagi na to możliwe jest ich bezzwłoczne przeprowadzenie, gdy tymczasem zlecenie opinii z wyceny nieruchomości dotyczy dowodu, który dopiero ma powstać, a więc taka czynność procesowa byłaby sprzeczna z wymogiem omawianego przepisu, by dopuszczenie dowodu nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. (określonej w skardze kasacyjnej, jako uppsa), poprzez wydanie wyroku, którego sentencja i uzasadnienie pozostają w rażącej sprzeczności z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a., stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Z treści przytoczonego przepisu wynika, ze jego naruszenie wiąże się z uwzględnieniem przez sąd okoliczności, które nie znajdują się w aktach sprawy lub z nieuwzględnieniem okoliczności, które zawierają akta sprawy. Tymczasem wysunięty zarzut nie odwołuje się do takiej sytuacji, lecz w istocie do wadliwej oceny materiału dowodowego, zawartego w aktach sprawy, który to zresztą zarzut został sformułowany w nieprecyzyjny sposób, albowiem nie przytoczono tychże dowodów, ani też nie wskazano, jaki wpływ na wynik sprawy spowodowało to uchybienie, a więc nie zachowano koniecznego warunku przy sformułowaniu zarzutu naruszenia norm procesowych, który wynika z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, brak było warunków do merytorycznej oceny tak przedstawionego zarzutu. Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (określonej w skardze kasacyjnej, jako uppsa), poprzez niewystarczające wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których Sąd uznał, że zwłoka organu nie spełnia przesłanki działania z rażącym naruszeniem prawa, a także sprzecznego ze stanem faktycznym uzasadnienia wysokości grzywny nałożonej na pozostający w zwłoce, administracji oraz oddalenia wniosku o przyznanie zadośćuczynienia oraz brak uzasadnienie dla niezastosowania art. 154 § 2 p.p.s.a. Wbrew podniesionym zarzutom, Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał przyczyny uzasadniające wymiar orzeczonej grzywny, jak i przyczyny uznania, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd I instancji wbrew wskazanym zarzutom wyjaśnił też przyczyny oddalenia wniosku o przyznanie sumy pieniężnej na podst. art. 154 § 7 p.p.s.a., łącząc to z wystarczającą funkcją orzeczonej grzywny, jako środka dyscyplinująco - represyjnego. Sąd ten również wyjaśnił zagadnienie braku możliwości przyznania w niniejszym postępowaniu odszkodowania na rzecz stron postępowania, choć powołał w tym względzie błędnie przepis art. 145 a p.p.s.a., zamiast art. 154 § 2 p.p.s.a. Omawiany zarzut nie dotyczył jednak poprawności merytorycznej rozstrzygnięcia, lecz braku jego uzasadnienia, co nie miało miejsca i stąd brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie okazał się też zasadny zarzut naruszenia art. 154 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę merytorycznego rozpoznania sprawy o odszkodowanie, do czego należało zlecić opracowanie operatu szacunkowego nieruchomości. Z treści tego przepisu wynika, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Należy stwierdzić, że konstrukcja uprawnień orzeczniczych przewidzianych w tym przepisie oznacza, że sąd może orzec w tym zakresie tylko w sprawach ze skargi z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. [por. T. Woś, M. Romańska, "Niewykonywanie"..., s. 39, i B. Dauter (w:) B. Dauter i in., Komentarz..., s. 477]. W pozostałym zakresie właściwości sądu administracyjnego, a więc w odniesieniu do zdecydowanej większości skarg wnoszonych do tego sądu, uprawnienia orzecznicze tego sądu oparte są na modelu orzekania kasacyjnego, a nie merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach skarżącego, co przewiduje art. 154 § 2 p.p.s.a. W takim modelu nie jest możliwe jakiekolwiek orzekanie przez sąd administracyjny o istnieniu lub nieistnieniu uprawnień lub obowiązków. Uczynić to może jedynie organ administracyjny w wydanej przez siebie decyzji, stosownie do obowiązku wynikającego z wyroku wydanego z uwzględnieniem art. 145a § 1 lub z oceny prawnej zawartej w innym niewykonanym wyroku sądu [por. Tadeusz Woś; Komentarz do art.154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 36, System Informacji Prawnej, LEX]. W przedmiotowej sprawie postępowanie nie dotyczyło materii regulowanej przez art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie można też uznać na etapie braku sporządzenia wyceny nieruchomości, że spełniona została przesłanka braku istnienia niebudzących uzasadnionych wątpliwości okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy, co stanowi niezbędny warunek do zastosowania w sprawie przepisu art. 154 § 2 p.p.s.a. Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 154 § 6 i 7 p.p.s.a. poprzez ich nieprawidłową interpretację polegającą na zaniżeniu grzywny nałożonej na pozostający w zwłoce organ do wysokości zaledwie 1/40 dopuszczalnej wysokości ustawowej oraz oddaleniu wniosku o zasądzenia zadośćuczynienia dla strony. Sąd I instancji orzekając kwotę 1000 zł grzywny, określił jej kwotę w dopuszczalnych ustawowych granicach, kwestia zaś jej stosunkowo niewysokiej kwoty, koresponduje z niepodważeniem rozstrzygnięcia tego Sądu w przedmiocie uznania, że w sprawie nie miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. Co sie natomiast tyczy zarzutu naruszenia art. 154 § 7 p.p.s.a., poprzez nieprzyznanie sumy pieniędzy, to należy podkreślić, że funkcją powyższego przepisu jest niewątpliwie zwalczanie bezczynności i przewlekłości organu w wykonywaniu wyroków sądu, lecz nie jest to funkcja jedyna. Przepis ten ponadto ma kompensować, doznaną przez stronę postępowania krzywdę z powodu bezczynności i przewlekłości organu. Dlatego też uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej na podstawie omawianego przepisu, skarżący powinni byli nawiązać do krzywdy wywołanej przewlekłością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana argumentacją strony skarżącej. Podanie już we wniosku okoliczności rzeczywiście umożliwiających przyznanie sumy pieniężnej jest tym bardziej wskazane, że w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., gdy przedmiotem skargi jest bezczynność, sprawa może być prowadzona w trybie uproszczonym. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie odniesiono się do okoliczności wykazujących powstanie omawianej krzywdy. Brak argumentacji w tym zakresie stanowi istotną przeszkodę w uznaniu zasadności tego zarzutu. Biorąc więc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.