II FSK 51/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA - del. Agnieszka Olesińska, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt I SA/Po 279/17 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 30 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. K. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Po 279/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. K. (zwanego dalej "skarżącym", "wnioskodawcą") na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów - działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Minister Rozwoju i Finansów postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 14 grudnia 2016 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ uznał, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego zawartych we wniosku o wydanie interpretacji istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.- zwanej dalej "O.p."). Skarżący wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej, wskazując we wniosku, że jest on osobą fizyczną, będącą polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm. - zwanej dalej "u.p.d.o.f."). Wnioskodawca był wspólnikiem w spółce jawnej, która powstała z przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W wyniku rozwiązania spółki jawnej bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego nabył udział w użytkowaniu wieczystym gruntu oraz udział w prawie własności wzniesionego na nim budynku. Nieruchomość została nabyta przez spółkę z o. o. w następstwie podziału przez wydzielenie z innej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (Spółka kapitałowa) zorganizowanej części przedsiębiorstwa (zwanej dalej "ZCP"). Natomiast Spółka kapitałowa nabyła nieruchomość jako wynagrodzenie niepieniężne za umorzone udziały innej spółki kapitałowej przy zastosowaniu instytucji datio in solutum, która w prawie polskim jest opisana w art. 453 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 - zwanej dalej "KC"). Koszt nabycia nieruchomości został do tej pory jedynie częściowo ujęty w kosztach uzyskania przychodu w formie odpisów amortyzacyjnych. Sprzedaż nieruchomości przez wnioskodawcę nastąpi przed upływem 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło rozwiązanie Spółki jawnej. Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego skarżący zwrócił się do organu z pytaniem: w jakiej wysokości powinien rozpoznać koszt uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości? Zdaniem wnioskodawcy, koszt uzyskania przychodu powinien być równy wydatkom poniesionym przez Spółkę kapitałową na nabycie nieruchomości, pomniejszony o dokonane (przez Spółkę kapitałową, Sp. z o. o. oraz wnioskodawcę) odpisy amortyzacyjne, proporcjonalnie do wielkości zbywanego udziału. Wnioskodawca wskazał, że wydatkiem poniesionym na nabycie nieruchomości przez Spółkę kapitałową będzie wartość wierzytelności Spółki kapitałowej, która została spłacona w formie niepieniężnej poprzez przeniesienie nieruchomości. Sąd pierwszej instancji - oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 - zwanej dalej "p.p.s.a.") - stwierdził, że wystarczającą przesłanką odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o postanowienia art. 14b § 5b O.p., jest przedstawienie przez organ przekonującej argumentacji, że w odniesieniu do choćby niektórych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji może zaistnieć przesłanka wydania decyzji w oparciu o art. 119a O.p. Zakaz wydania interpretacji indywidualnej ustawodawca wiąże ze wskazanymi w art. 14b § 5b O.p. wątpliwościami, odnoszącymi się do - elementów - stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. W ocenie WSA, wykazane w toku postępowania argumenty uzasadniają przypuszczenie zaistnienia przesłanek wydania decyzji w oparciu o art. 119a O.p. Powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną wnioskodawca, który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpatrzenie skargi na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 14b § 5b w zw. z art. 119a i art. 119b O.p., 2) art. 14b§ 5b w zw. z art. 119c O.p., 2) art. 14b § 5b w zw z art. 14k § 1 O.p. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. niewyjaśnienie z jakich względów sąd przyjął, że brak dokonania przez organ oceny złożonego wniosku pod kątem braku zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 119b O.p., nie był okolicznością mającą wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Krajowej Administracji Skarbowej,który z mocy art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 z późn.zm.) wstąpił do sprawy w miejsce Ministra Rozwoju i Finansów, wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organ miał podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 14b § 5b O.p. Skarżący uznaje za niewystarczające – dla dokonania takiej oceny - twierdzenie organu o istnieniu uzasadnionego przypuszczenia, iż poszczególne elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a O.p. Jego zdaniem ocena co do ewentualnego wydania decyzji na podstawie art. 119a O.p. powinna odwoływać się do całokształtu regulacji warunkujących wydanie takiej decyzji, w tym w szczególności powinno zostać wykluczone występowanie przesłanek wymienionych w art. 119b O.p. W przekonaniu autora skargi kasacyjnej, tylko jasne wyeliminowanie przesłanek określonych w art. 119b O.p. pozwala na ocenę, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji opartej na art. 119a O.p. Stosownie do art. 14b § 5b O.p. nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.). Podatnik, w odniesieniu do którego ziścił się stan faktyczny, i mogłaby być wydana decyzja na podstawie art. 119a lub który planuje dokonanie czynności, w odniesieniu do których taka decyzja mogłaby być wydana, nie może zatem skutecznie domagać się udzielenia mu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Może jednakże w takim wypadku wystąpić o wydanie opinii zabezpieczającej, stosownie do art. 119w i n. O.p. Relacje pomiędzy opinią zabezpieczającą i interpretacją indywidualną są ukształtowane w taki sposób, że nie wydaje się interpretacji w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przepuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji z zastosowaniem klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Art.14b § 5 O.p. odwołuje się - wprost, aczkolwiek ogólnie, bez odniesienia do konkretnych jednostek redakcyjnych tekstu prawnego – wyłącznie do art. 119a O.p. Z przepisu tego wynika zatem, że ustalenie czynności odpowiedniej w miejsce czynności sztucznej i wprowadzenie jej za czynność sztuczną do przedmiotu opodatkowania, a także usunięcie z przedmiotu opodatkowania czynności, której jedynym celem było osiągnięcie korzyści podatkowej - art. 119a § 3 i 4 o.p., art. 119a § 5 o.p. - wymaga merytorycznej weryfikacji stanu faktycznego, które wiąże się z niezbędnym w tym zakresie postępowaniem dowodowym. Działania tego rodzaju nie są przewidziane w postępowaniu wywołanym wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe, poza wyjątkami wskazanymi w art. 189 § 3, art. 197 § 1 i 3 w związku z art. 119zf oraz w art. 119x § 2 o.p., nie jest prowadzone także w postępowaniu w przedmiocie wydania opinii zabezpieczającej, choć zdecydowanie szerszy jest zakres informacji, jakie ubiegający się o wydanie opinii zabezpieczającej podmiot obowiązany jest podać we wniosku o jej wydanie (art. 119x O.p.). Zastosowanie powołanych regulacji prawnych art. 119a § 3 i 4 i art. 119a § 5 o.p. przeprowadzane jest zasadniczo w postępowaniu podatkowym. Z powyższych rozważań i zakresu odesłania do przepisów klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania należy zatem wyprowadzić wniosek, że uzasadnione przypuszczenie, o którym mowa w art. 14b § 5b o.p., odnosi się w istocie do przesłanek z art. 119a § 1 o.p. (rozpoznana sprawa nie dotyczyła art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług). Uzasadnione przypuszczenie możliwości zastosowania art. 119a § 1 o.p. rodzi bowiem spór prawny w zakresie wydania opinii zabezpieczającej lub wydania odmowy wydania opinii zabezpieczającej, których nie wydaje się w postępowaniu w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ewentualna ocena możliwości zastosowania art. 119a § 1 o.p., dokonana w postępowaniu o wydanie opinii zabezpieczającej, nie stanowi decyzji podatkowej, może natomiast zostać potwierdzona w postępowaniu podatkowym, po zbadaniu przesłanek i wyłączeń odpowiedzialności podatkowej na podstawie odpowiednich przepisów normujących klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania. Jeżeli więc uzasadnione przypuszczenie możliwości zastosowania art. 119a § 1 o.p. stanowi, na podstawie art. 14b § 5b o.p., przeszkodę prawną do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, to tym bardziej przedmiotem postępowania interpretacyjnego nie mogą być wszystkie przesłanki oraz wyłączenia stosowania przywoływanej klauzuli, które wymagają analizy związanej z postępowaniem dowodowym, prowadzonym co do zasady w postępowaniu podatkowym. Podkreślić także należy, że analizowana regulacja prawna art. 14b § 5b o.p, poza ogólnym wskazaniem przepisu art. 119a o.p., nie odwołuje się do innych przepisów rozdziału 1 Działu IIIA Ordynacji podatkowej, w tym dotyczących wyłączeń odpowiedzialności podatkowej w zakresie unormowań klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania (art. 119b o.p.). Z art. 14b § 5b i § 5c O.p. wynika ponadto, każdy wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji powinien być w pierwszej kolejności zbadany przez organ interpretujący pod kątem dopuszczalności wydania interpretacji z uwagi na możliwość wydania w odniesieniu do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia prawnego decyzji z art. 119a O.p. Odmowę wydania interpretacji uzasadnia wyłącznie uzasadnione przypuszczenie, że decyzja taka może zostać wydana. "Uzasadnione przypuszczenie" to prawdopodobieństwo zajścia określonej sytuacji oparte na obiektywnych racjach, poparte zbiorem argumentów, motywów, pobudek; coś ma swoje uzasadnienie, jeśli jest oparte na pewnej podstawie, coś tłumaczy się w określony sposób (por. Słownik języka polskiego, opracowanie: L. Drabik, A. Kubiak-Sokół, E. Sobol, L. Wiśniakowska, PWN 1996). Organ interpretujący odmawiając wydania interpretacji musi zatem dysponować informacjami wynikającymi z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), na podstawie których może przyjąć, że możliwość wydania decyzji stwierdzającej unikanie opodatkowania jest oparta na konkretnych informacjach, a nie domysłach czy wyczuciu organu, względnie całkowitym pominięciu niektórych przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 119a Ordynacji podatkowej. Warunkiem odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o postanowienia art. 14b § 5b O.p. jest przedstawienie przez organ przekonującej argumentacji, że w odniesieniu do choćby niektórych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji może zaistnieć przesłanka wydania decyzji w oparciu o art. 119a O.p. Argumentację tę organ powinien w pierwszej kolejności przedstawić w piśmie kierowanym do ministra właściwego do spraw finansów publicznych z wnioskiem o wydanie opinii w zakresie, o którym mowa w art.14b § 5b O.p. O opinię tę ma on obowiązek wystąpić - ustawodawca używa bowiem wyrażenia "zwraca się". Wystąpienie o opinię nie zależy zatem od uznania organu interpretującego, jeżeli poweźmie on uzasadnione przypuszczenie, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji z art. 119a O.p. Ustawodawca nakazując zwrócenie się o taką opinię nie unormował jej charakteru i nie wskazał wyraźnie na jej wiążący dla organu interpretującego charakter. Brak jednoznacznej wypowiedzi ustawodawcy w tym zakresie nie oznacza jednak, że opinia ta nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego interpretację. Wniosek taki można bowiem wyprowadzić z wykładni systemowej wewnętrznej i wykładni celowościowej. Ustawodawca jednoznacznie wyłącza konkurencyjność postępowań o wydanie opinii zabezpieczającej i wydanie interpretacji, zakazując wydania interpretacji w art. 14b § 5b O.p. ("Nie wydaje się interpretacji (...)") i uchylając ochronę wynikającą z interpretacji, jeżeli zdarzenie przyszłe lub stan faktyczny przedstawiony przez zainteresowanego stanowi element czynności, o której mowa w art. 119a tej ustawy (art. 14na pkt 1 O.p.). Cel ten został także wyraźnie wskazany w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania i zmieniającej przepisy dotyczące indywidualnych interpretacji. Pogląd ten wyrażano był już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego , por. wyroki z 3 lipca 2019 r., sygn. akt 2545/17, z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3751/17, z 9 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3652/19,te i pozostałe orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, na podstawie art. 14b § 5b o.p. uzasadnione przypuszczenie możliwości zastosowania przepisu art. 119a § 1 wymienionej ustawy, normującego zasadę odpowiedzialności podatkowej w zakresie regulacji prawnej klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, jest wystarczające do odmowy wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W niniejszej sprawie organ interpretujący prawidłowo uznał, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny budzi uzasadnione przypuszczenie, że może być (w razie jego zajścia) wydana decyzja oparta na art.119a O.p. Z opisanej sekwencji zdarzeń wynikało, że składnik majątku stał się własnością skarżącego w wyniku wielu przekształceń podmiotowych. Z opisu wynikało, że prawo użytkowania wieczystego gruntu i własności posadowionego na nim budynku było początkowo własnością spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i zostało nabyte w wyniku datio in solutum (wynagrodzenia za umorzone udziały innej spółki kapitałowej), stało się następnie własnością spółki kapitałowej (spółki z o.o.) w wyniku podziału przez wydzielenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Ta ostatnia spółka została następnie przekształcona w spółkę osobową (jawną), której wspólnikiem był skarżący. Spółka osobowa została rozwiązana bez przeprowadzenia likwidacji, a skarżący otrzymał w ramach podziału majątku udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości i udział we własności budynku. Organ wyjaśnił w postanowieniu, że w wyniku tego nabycia, skarżący byłby uprawniony do pomniejszenia przychodu ze zbycia tego majątku o koszty uzyskania przychodów, które w istocie poniósł inny (nieistniejący już) podmiot. Organ interpretujący uzyskał wymaganą prawem opinię Ministra Rozwoju i Finansów, z której wynikało, że jego przypuszczenie o możliwości wydania w tym stanie faktycznym decyzji opartej na art. 119a O.p. jest uzasadnione. Tym samym zobligowany był do odmowy wydania interpretacji. Zauważyć należy, że istotnym elementem stanu faktycznego, uzasadniającym to przypuszczenie był udział wielu podmiotów i dokonywanie ich przekształceń podmiotowych (podziału przez wydzielenie, zmiany formy prawnej ich działania). Niewątpliwie udział wielu podmiotów co do zasady nie musi świadczyć o sztuczności działania w rozumieniu art. 119c O.p. Jednakże niewątpliwe znaczenie dla oceny takiego stanu faktycznego ma to, czy w wyniku tych przekształceń nie zaistnieje podejrzenie, że mogą one prowadzić do uzyskania korzyści podatkowej, Ta korzyść została wskazana w zaskarżonym postanowieniu. Wyjaśniono bowiem, że przy takim stanie faktycznym wydatki poniesione faktycznie przez innym podmiot staną się kosztami uzyskania przychodu skarżącego, przy jednoczesnym zachowaniu neutralności podatkowej czynności poprzedzających zbycie udziału w prawie wieczystego użytkowania i udziału we własności budynku przez skarżącego. Jak wskazano wyżej, badanie spełnienia przesłanek z art. 119c O.p., przekracza zakres postępowania o wydanie interpretacji podatkowej. Na tym etapie wystarczające jest jedynie stwierdzenie, że istnieje uzasadnione przypuszczenie co do sztuczności działania zainteresowanego. A takie przypuszczenie można było powziąć z uwagi na wskazaną we wniosku sekwencję zdarzeń. Skarżący wskazał zresztą sam w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że badanie ekonomicznego lub gospodarczego uzasadnienia transakcji należy do właściwości organu wydającego decyzję, opartą na art.119a O.p. (s. 17 skargi kasacyjnej), tym samym na etapie postępowania interpretacyjnego nie było to możliwe. Nie ma też racji skarżący, że organ interpretujący obowiązany był badać, czy w tym przypadku nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 119b O.p. Jak wskazano wyżej, art. 14b § 5 O.p. nie odwołuje się do tego przepisu. Ponadto porównanie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej z art. 119x § 1 tej ustawy wskazuje na to, że w opisie stanu faktycznego zainteresowany nie jest obowiązany wskazać skutków podatkowych opisanych we wniosku czynności, w tym korzyści finansowych, będących rezultatem czynności objętych wnioskiem. Tym samym organ interpretujący nie tylko nie ma obowiązku, ale także nie jest uprawniony do wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o informację o ewentualnych korzyściach finansowych opisanych we wniosku czynności w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Zbadanie okoliczności z art. 119b O.p. wymaga, co do zasady, przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji się nie przeprowadza. Organ interpretujący musiałby zatem poprzestać na oświadczeniu wnioskodawcy, którego nie byłby w stanie zweryfikować. Czyniłoby to stosowanie art. 14b § 5b O.p. iluzorycznym (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 3819/17). Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 14b § 5b w zw. z art. 14k § 1 O.p. Odmowa wydania interpretacji nie pozbawia zainteresowanego ochrony. Może on w takiej sytuacji wystąpić o wydanie opinii zabezpieczającej, a odmowa jej wydania podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. w zw. z art. 119y § 3 Ordynacji podatkowej). Chroni go też przed sytuacją, w której zastosuje się do interpretacji wydanej z naruszeniem art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej i zostanie pozbawiony ochrony wynikającej z zastosowania się do niej z uwagi na przepis art. 14na tej ustawy. W tym stanie rzeczy należało uznać, że prawidłowa jest ocena sądu pierwszej instancji, że organ interpretujący miał pełne podstawy do zastosowania art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 5b w zw. z art. 119a O.p. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi, określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Niewątpliwie pożądanym jest, aby argumenty zawarte w uzasadnieniu przekonały stronę o trafności rozstrzygnięcia. Tym niemniej okoliczność, że strona nie podziela stanowiska sądu, sama w sobie nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli sąd przedstawił w sposób jasny i logiczny tok rozumowania, który doprowadził go do zastosowania danego środka kontroli. W tym przypadku uzasadnienie motywy takie zawiera i umożliwia kontrolę instancyjną. Z podanych wyżej powodów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). [pic]