II OSK 2815/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 84/17 odrzucającego skargę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stanowiska w sprawie wprowadzenia do obrotu produktu jako dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 84/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie stanowiska w sprawie wprowadzenia do obrotu produktu jako dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego oraz zwrócił skarżącej Spółce kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy: W dniu 10 grudnia 2014 r. (data wpływu) skarżąca Spółka złożyła, w trybie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2015 r., poz. 594 ze zm.), powiadomienie o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu o nazwie "[...]", w postaci kapsułek, zakwalifikowanego przez Spółkę jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego. Główny Inspektor Sanitarny, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, pismem z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], poinformował Spółkę, że produkt nie spełnia definicji określonej w art. 2 ust. 2 pkt g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz.U.UE.L.2013.181.35), oraz wymagań ustalonych dla dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego w przepisach prawa żywnościowego, w szczególności w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 września 2010 r. w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Organ stwierdził, że przedmiotowy produkt nie powinien być wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego. Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. złożyła skargę na ww. pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], podnosząc, że w jej ocenie, jest ono w istocie decyzją administracyjną. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie związane z żywnością wprowadzaną po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli na podstawie rozdziału 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, jest postępowaniem które nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej czy też wydaniem postanowienia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) jako niedopuszczalna, gdyż Spółka nie złożyła do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż zgadza się ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę, że postępowanie związane z żywnością wprowadzaną po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli na podstawie rozdziału 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, jest postępowaniem które nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej czy też wydaniem postanowienia. Istotą i celem ustawowego obowiązku powiadamiania Głównego Inspektora Sanitarnego o wprowadzeniu żywności określonej w art. 29 ust. 1 po raz pierwszy do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej, jest w szczególności monitorowanie produktów poprzez przyjęcie do wiadomości i wprowadzenie do rejestru Głównego Inspektora Sanitarnego występujących w obrocie produktów żywieniowych. Forma decyzji przewidziana jest w art. 32 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i dotyczy konkretnego przypadku. Wskazał także, że ustawodawca w niektórych sytuacjach nie kształtuje stosunków administracyjnoprawnych, zachodzących między Państwem (jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, w drodze decyzji administracyjnej, gdyż przewiduje, że uprawnienia i obowiązki wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. W takich przypadkach do konkretyzacji stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest ustalanie (odmowa ustalenia), stwierdzanie (odmowa stwierdzenia) albo potwierdzanie (odmowa potwierdzenia) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa. W ocenie Sądu, działanie organu, który po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, uznał, że produkt objęty powiadomieniem nie powinien być wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego, jest czynnością o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., która podlega kognicji sądu administracyjnego. Strona winna mieć bowiem możliwość weryfikacji w tym względzie stanowiska organu. Dalej Sąd podniósł, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. jest przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność Głównego Inspektora Sanitarnego. Brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa uniemożliwia wniesienie skargi i w konsekwencji skutkuje odrzuceniem przez wojewódzki sąd administracyjny skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przy czym Sąd wskazał, że w sprawie miały zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), gdyż będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie czynność dokonana została w dniu [...] listopada 2016 r. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiodła skarżąca Spółka kwestionując wydane postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 104 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zaskarżony akt wydany przez organ nie był decyzją, co skutkowało odrzuceniem skargi (brak właściwego przedmiotu skargi); 2/ art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi bez jej merytorycznego rozpoznania z uwagi na zaistnienie "innej przyczyny", która uzasadniała niedopuszczalność jej wniesienia, podczas gdy "inna przyczyna" nie miała miejsca, co winno doprowadzić do wydania przez Sąd merytorycznego orzeczenia w sprawie; 3/ w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów - art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu przed nowelizacją p.p.s.a. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez uznanie, że w sytuacji gdyby zaskarżony akt organu nie był decyzją, lecz innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dla skutecznego wniesienia skargi warunkiem koniecznym było uprzednie wystosowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zaś brak wezwania stanowi "inną przyczynę" niedopuszczalności skargi; - przepisów prawa materialnego, tj.: 4/ art. 32 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż przepis ten stanowi przeszkodę do wydania decyzji w sprawie, stanowiąc wyjątek od reguły braku wydawania decyzji przez organ w innych sytuacjach niż w tym artykule opisana (lecz również rozstrzygających sprawę co do meritum), a prowadzących postępowanie wyjaśniające w oparciu o art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Mając na uwadze powyższe skarżąca Spółka, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. Spółka złożyła wniosek o rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, dlatego też rozpoznawał sprawę w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej. Złożona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że stosownie do normy art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę Spółki na "pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2016 r." w przedmiocie stanowiska w sprawie wprowadzenia do obrotu produktu jako dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego, przyjmując iż jest to czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wobec niewezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Spółki ww. pismo organu nie jest czynnością, a decyzją, a zatem brak było podstaw do jego odrzucenia z powodu niewezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie skarżąca Spółka zakwestionowała stawiając zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiska Spółki zaprezentowanego w skardze kasacyjnej nie można podzielić. W sprawie niesporne jest, że przedmiotowe postępowanie zakończone pismem organu z dnia [...] listopada 2016 r. toczyło się w na podstawie przepisów rozdziału 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia dotyczących żywności wprowadzanej po raz pierwszy do obrotu. Pismem tym, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, Spółka została poinformowana, że objęty powiadomieniem produkt nie powinien być wprowadzany do obrotu na terytorium RP jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego. Z przepisów art. 29 i następnych ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wynika, że podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu wskazane w art. 29 ust. 1 produkty, jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego. Powyższe dokonywane jest w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium RP. Po otrzymaniu powiadomienia o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy organ może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające o którym mowa w art. 30 ust. 1. Natomiast z normy art. 30 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wynika, że podmiot o którym mowa w art. 29 ust. 1 jest powiadamiany pisemnie o wynikach przeprowadzonego postępowania, o którym mowa w ust. 1. Przy czym norma art. 32 ust. 1 i 2 ww. ustawy nakazuje wydanie decyzji, w przypadku spełnienia ku temu warunków, o czasowym wstrzymaniu wprowadzenia środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu tego środka z obrotu do czasu zakończenia postępowania o którym mowa w art. 30 ust. 1. Norma art. 104 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z powyższego przepisu nie można jednak wysnuć wniosku, że w każdym przypadku organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji. Żądanie wydania decyzji administracyjnej jest możliwe tylko wówczas, gdy w porządku prawnym istnieje przepis prawa materialnego dopuszczający taką formę kształtowania praw i obowiązków. Z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej "na podstawie i w granicach prawa" (art. 7 Konstytucji RP) i z zasady ogólnej wynikającej z art. 6 k.p.a. wynika, iż nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 k.p.a. Nie sposób pominąć, że podstawę prawną do wydawania aktów administracyjnych indywidualnych stanowią ustawowe przepisy prawa materialnego. Przepisy procedury odnoszą się jedynie do formy procesowej tych aktów, a wobec tego same przez się nie stanowią podstawy do ich wydawania (zobacz: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2017 r., str. 540-545). Problematyka związana z materialnym ujęciem decyzji była także przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego. W uchwale z dnia 5 lutego 1988 r. III AZP 1/88 (OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59) Sąd Najwyższy, nawiązując do ustaleń doktryny, stwierdził, że określa ona materialne pojęcie decyzji przez którą rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych w państwie, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej i prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie organu konkretyzujące się w informacji z dnia [...] listopada 2016 r. nie stanowi takiego kwalifikowanego aktu. Nie oznacza to jednak, że ten przejaw aktywności organu nie podlega co do zasady kognicji sądu administracyjnego, co trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji. Informując stronę o tym, iż objęty powiadomieniem produkt nie powinien być wprowadzany do obrotu na terytorium RP jako dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia, wobec niespełnienia ku temu warunków, organ odniósł się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc podjął akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem, na które jednak przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. I OPS 3/07 (opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 21) wskazano, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Jak wynika z utrwalonych poglądów doktryny wypracowanych na gruncie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przepisy prawa materialnego, dla ukształtowania sytuacji jednostki mogą wymagać uwzględnienia, że przepisy prawa materialnego w zakresie kształtowania sytuacji prawnej jednostki mogą wymagać autorytatywnej konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej, mogą też przyjmować regulację uprawnień lub obowiązków z mocy prawa, ale wymagających ich potwierdzenia przez organ wykonujący administrację publiczną. Prowadzi to do zastosowania rozróżnienia decyzji administracyjnej (postanowienia) od innych aktów lub czynności na kryterium oświadczenia woli i oświadczenia wiedzy. Decyzja administracyjna (postanowienie) jest oświadczeniem woli organu, natomiast inne akty lub czynności są oświadczeniem wiedzy, które potwierdzają uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisu prawa (zobacz: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, wyd. 2009) Reasumując wskazać należy, że z przepisów rozdziału 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie da się wyprowadzić, iż przedmiotowe działanie organu administracji winno nastąpić w formie decyzji. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, że jest to inna czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., która zasadniczo podlega kognicji sądów administracyjnych. A zatem zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. W tej sytuacji także i zarzut naruszenia art. 32 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w powiązaniu z art. 30 ust. 1 ww. ustawy nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Nie można także podzielić zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 52 § 3 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji, powołując się na przepisy przejściowe, zastosował normy art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do regulacji zawartej w art. 52 § 3 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. (wejście w życie: 1 czerwca 2017 r.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć, o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Takie wezwanie, we wskazanym wyżej trybie i terminie, nie zostało w sprawie wystosowane, czego skarżąca Spółka nie kwestionuje. Wniesienie skargi bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, stanowi bowiem jedną z "innych przyczyn" niedopuszczalności skargi objętych wymienionym przepisem (porównaj: postanowienie NSA z 15.05.2015 r. I OSK 2427/14). W tej sytuacji prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z powodu jej wniesienia bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował normę art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Przepisy art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. stanowią, iż do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym (ust. 1); przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2). W przedmiotowej sprawie zakwestionowana czynność organu miała miejsce w dniu [...] listopada 2016 r., a więc przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. Reasumując, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego też, na podstawie art. 184 w zw. 182 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.