II SA/Kr 510/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2017 r. sprawy ze skargi A. C. i G. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 30 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących A. C. i G. P. kwotę 714 zł ( słownie: siedemset czternaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] postanowieniem z 10 sierpnia 2016 r., na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147 oraz art. 28 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku A. M., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] r. z 13 kwietnia 2016r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budynek mieszkalny jednorodzinny [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: c.o., gazowa, elektryczną, wod. - kan., oraz murem oporowym M5, położony na działce nr [...] w B. , gm. [...] jako V etap inwestycji pn. "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z instalacjami na zewnątrz budynku, instalacjami wewnętrznymi w budynkach oraz murami oporowymi położonych w B. , gm. [...]" wydaną na rzecz A. C. i G. P.. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja z 13 kwietnia 201r., znak: [...] stała się ostateczna z dniem 4 maja 2016 r. W dniu 28 czerwca 2016 r. do urzędu wpłynął wniosek podpisany przez współwłaścicieli działki nr [...], dotyczący wznowienia postępowania. Jako podstawę prawną żądania powołano art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. We wniosku wskazano na błędne ustalenia organu I instancji w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu i ograniczenie tego obszaru do działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością. Zdaniem wnioskodawców, organ nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na sąsiadujące działki nr [...] (której właścicielem jest wnioskodawca T. S.), [...] (której współwłaścicielami są wnioskodawcy: J. M. i M. M.), [...] (której współwłaścicielami są wnioskodawcy: S. K. i Ż. K.), [...] i [...] (których współwłaścicielami są wnioskodawcy: S. K., T. K. oraz K. K.), [...] (której współwłaścicielami są wnioskodawcy: A. M. i M. M.) oraz [...] (której współwłaścicielami są wnioskodawcy: I. P. i A. P.). Organ uznał, że wniosek został złożony w zachowaniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 K.p.a. Odwołując się do orzecznictwa, starosta podał, że w sytuacji, gdy organ po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego ustali, że wniosek nie pochodzi od strony postępowania, nie może wszcząć postępowania w przedmiocie wznowienia, gdyż naruszałoby to normę prawną określoną w art. 147 K.p.a., który dopuszcza możliwość wznowienia postępowania wyłącznie na wniosek strony. Brak jest także podstaw do odstąpienia od literalnej wykładni ww. przepisu, zwłaszcza, że taka jego wykładnia spójna jest z pozostałymi regulacjami dotyczącymi wznowienia postępowania, tj. art. 148 i 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. Dokonując analizy czy A. M. przysługiwał status strony w postępowaniu organ zacytował treść art. 28 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśnił, że obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych są przede wszystkim warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Organ ustalił, że działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości B. nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu. Budynek mieszkalny jednorodzinny nr [...] zaprojektowany został na działce budowlanej nr [...]. Budynek ten został usytuowany zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż zachowane zostały odległości wynikające w/w rozporządzenia, w szczególności z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Przedmiotowy budynek nr [...] zlokalizowano w odległości 5,69 m od granicy z działką budowlaną nr [...] oraz w odległości 3,0 m od granicy z działką nr [...], w odległości 86,0 m do narożnika granicy z działką nr [...]. Działka nr [...] stanowi składową drogi wewnętrznej składającej się z m. in. z działek ewidencyjnych nr: [...], [...]. Usytuowanie budynku nr [...] w odległości określonej w § 12 warunków technicznych jest zgodna, gdyż przepis ten dotyczy usytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną, natomiast działka nr [...] nie jest działką budowlaną (w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27.03.2003r.). Działki nr [...], [...] stanowią część drogi wewnętrznej i nie mogą być traktowane jako działka budowlana i w związku z tym zabudowane obiektami budowlanymi. Na mapie przyjętej w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...] na działkach o numerach [...], [...] zostało naniesione przez geodetę oznaczenie, iż jest to jezdnia żwirowa utwardzona. Są więc to działki stanowiące drogę wewnętrzną. Ponadto ustalono, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany zgodnie z wymaganiami dotyczącymi naturalnego oświetlenia pomieszczeń określonymi w § 13 powołanego rozporządzenia oraz wymaganiami dotyczącymi czasu nasłonecznienia określonymi w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W związku z zachowaniem wymagań wynikających z § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia organ administracji publicznej wydający pozwolenie na budowę nie miał podstaw by uznać działkę nr [...] w obszarze oddziaływania, a ich właściciela za stronę postępowania. Lokalizacja projektowanego budynku jest zgodna z usytuowaniem budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, tj. § 272 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka budowlana nr [...] będąca przedmiotem wniosku znajduje się poza zakresem mapy sytuacyjno – wysokościowej. Projektowany budynek spełnia wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego i jego lokalizacja ze względu na te przepisy nie wpłynie na zagospodarowanie działek nr [...], [...], [...]. Organ konkludował, że nieruchomość stanowiąca własność A. M. nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. A. M. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazała w nim, że jako współwłaścicielka działki nr [...] (bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną nr [...]) oraz działki nr [...] winna być stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę pięciu budynków z uwagi na: usytuowanie ich ścian z otworami drzwiowymi w odległości 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną; brak możliwości parkowania samochodu przed garażem, co skutkuje koniecznością parkowania na drodze dojazdowej do jego posesji; zalewanie sąsiednich nieruchomości na skutek braku zbiornika gromadzącego wodę deszczową wraz z instalacją rozsączającą (konieczne przy tak zagęszczonej zabudowie) oraz generowanie uciążliwości i sporów z ekipami budowlanymi już na etapie realizacji inwestycji (utrudniony dostęp śmieciarek i innych pojazdów, np. Straży Pożarnej i karetki pogotowia); zagrożenie porządku publicznego i bezpieczeństwa. Ponadto, w ocenie żalącej, zatwierdzone projekty budowlane są niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z warunkami technicznymi (w związku ze zbyt małą odległością zewnętrznego miejsca postojowego i projektowanych budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]). W dalszej części zażalenia skarżąca zwróciła uwagę na problem ograniczenia dopływu światła dziennego, zacieniania budynków mieszkalnych usytuowanych na nieruchomościach sąsiednich, zasłaniania widoku, przenikania kurzu, dymu i zapachów. Wojewoda postanowieniem z 30 stycznia 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie, na postawie art. 149 § 1 K.p.a. wznowił na wniosek A. M. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 13 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że odnośnie zgodności inwestycji z przepisami prawa budowlanego, generalnie podziela przedstawione w przedmiotowym postanowieniu stanowisko Starosty [...]. Jednocześnie stwierdził, że organ I instancji określając obszar oddziaływania V etapu przedmiotowej inwestycji, nie uwzględnił przepisu § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m. Zaprojektowane miejsce postojowe przed garażem budynku [...] musi mieć długość minimum 5 m, co oznacza, że częściowo znajduje się ono na terenie sąsiedniej działki nr [...] będącej współwłasnością skarżącej. Zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki (rys. nr Z-1, strona 18 projektu budowlanego), budynek [...] zlokalizowany jest w odległości 3,0 m od północno-zachodniej granicy działki nr [...]. Natomiast ściana tego budynku z bramą garażową znajduje się w odległości mniejszej niż 5,0 m. Potwierdza to rzut parteru (rys. nr A-01, strona 46 projektu), na którym zwymiarowano odległość osi ściany z bramą od osi ściany z wejściem do budynku jako 95 cm, co oznacza, że ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości około 3,95 m od granicy z działką nr [...]. Powyższe ustalenia przesądzają, w ocenie wojewody, że A. M. posiada indywidualny, konkretny i obiektywnie sprawdzalny interes prawny uprawniający do uczestnictwa w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nr [...] z 13 kwietnia 2016 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę V etapu przedmiotowej inwestycji. A. C. i G. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie: - art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego polegającej na błędnym odczytaniu projektu budowlanego oraz pominięciu istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie zmiany wydanego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dokładna analiza zatwierdzonego projektu budowlanego wskazuje, że miejsce postojowe, na które powołuje się Wojewoda znajduje się w całości na działce nr [...] i nie wkracza na działkę nr [...]. Błędnie organ II instancji odczytał z projektu zagospodarowania działki lub terenu orientację miejsca postojowego. Przyjął bowiem, że jego usytuowanie jest prostopadłe do działki nr [...], podczas gdy projekt budowlany przewiduje miejsce postojowe usytuowane równolegle do działki nr [...]. Tym samym, skoro ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości 4 m od granicy z działką nr [...], to ta odległość pomniejszona została o szerokość miejsca postojowego (2,3 m), a nie o jego długość (5 m). Tym samym oczywistym jest, że miejsce postojowe nie zostało zaprojektowane częściowo na działce nr [...], lecz w całości na działce nr [...]. Niezależnie od powyższego, skarżący argumentowali, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Wojewody w obrocie prawnym nie funkcjonowała już decyzja Starosty [...] z 13.04.2016 r., znak: [...] w zakresie, w jakim została poddana ocenie przez Wojewodę w sprawie o wznowienie postępowania. Starosta [...] bowiem decyzją z 28.10.2016 r., znak: [...] zmienił ostateczne pozwolenie na budowę z 13.04.2016 r., znak: [...] m.in. w zakresie projektu zagospodarowania dotyczącego zmiany lokalizacji budynku poprzez przesunięcie go o 1m w kierunku granicy południowej (w głąb działki). Tym samym wraz z wydaną decyzją z 28.10.2016 r. ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości 5 m od granicy z działką nr [...], a zatem nie ulega wątpliwości, że A. M. nie posiada indywidualnego, konkretnego i obiektywnie sprawdzalnego interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że faktycznie, z uwagi na nieczytelność rysunku projektu zagospodarowania terenu, to jest nałożenie się numeru działki i oznaczenia bramy wjazdowej na przerywane linie wyznaczające miejsce postojowe przez budynkiem [...], nieprawidłowo odczytał, że miejsce to jest zlokalizowane przed wjazdem do garażu, prostopadłe do budynku. Z projektu z trudem można odczytać lokalizację spornego miejsca postojowego, którego projektant w ogóle nie zwymiarował. Jedynie w przybliżeniu można ocenić jego szerokość i długość (na podstawie skali rysunku), które wynoszą odpowiednio około 2,0 m i 5,0 m. Zatem z uwagi na brak zwymiarowania na PZT szerokości spornego miejsca postojowego, nie da się jednoznacznie stwierdzić, iż miejsce to znajdowało się w całości na działce nr [...] będącej współwłasnością między innymi A. M.. Powyższe rozważania dotyczące usytuowania miejsca postojowego przed garażem, pozostają bez znaczenia, skoro stan prawny i faktyczny uległ zmianie poprzez wydanie przez Starostę [...] decyzji zamiennej w dniu 28.10.2016 r. do decyzji o pozwoleniu na budowę z 13.04.2016 r., zgodnie z którą sporne miejsce postojowe zlokalizowane jest w innym miejscu (zmianie uległ projekt zagospodarowania działki i to w zakresie lokalizacji wszystkich jego elementów). W ocenie organu, nie jest możliwe rozpatrywanie wniosku A. M. o wznowienie postępowania tylko wobec decyzji pierwotnej - taka decyzja bowiem już nie istnieje - została zmieniona inną decyzją ostateczną. Podkreślił przy tym, że wniosek A. M. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 13.04.2016 r., został dołączony do akt sprawy dopiero po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Powyższe oznacza, że orzekając o wznowieniu wyłącznie pierwotnego pozwolenia na budowę - bez wiedzy o zmianie zaskarżonej decyzji z 13.04.2016r. – organ działał nieprawidłowo (choć bez własnej winy), gdyż nie uwzględnił aktualnego stanu faktycznego i prawnego ocenianej decyzji, która w tym momencie już nie istniała. Zatem zaskarżone postanowienie Wojewody z 30.01.2017r. było wadliwe i jako takie, powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, gdyby nie fakt, że dla A. M. miesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania jest jeszcze otwarty. W związku z powyższym, uwzględnienie przez organ skargi pełnomocnika inwestora i wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego postanowienie organu II instancji, odebrałoby, de facto A. M. prawo do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 13.04.2015 r. o pozwoleniu na budowę V etapu przedmiotowej inwestycji, zmienionej decyzją z 28.10.2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Poddane sądowej kontroli legalności postanowienie Wojewody musiało zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, ponieważ zostało podjęte z naruszeniem przepisów postępowania, które w istotnym stopniu rzutowało na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że Wojewoda postanowieniem z 30 stycznia 2017 r., znak: [...], wznowił na wniosek A. M. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 13 kwietnia 2016 r. W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy na przedmiotowe postanowienie przysługuje skarga do sądu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 i § 4 K.p.a.). W postanowieniu z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1977/16 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sytuacji gdy wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nastąpiło na skutek rozpoznania przysługującego środka zaskarżenia od postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, to na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest ono bowiem postanowieniem organu II instancji wydanym wskutek uwzględnienia środka zaskarżenia od postanowienia, na które - ze względu na jego przedmiot - przysługiwało zażalenie. Spełnia zatem kryteria z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Jest oczywiste przy tym, że kryterium dopuszczalności zażalenia może dotyczyć tylko postanowienia organu I instancji. Sąd w niniejszym składzie podziela zaprezentowane wyżej stanowisko. Wniesiona skarga jest zatem dopuszczalna. W pierwszym rzędzie przyjdzie zauważyć, że postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym, otwierającym możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, mającej przymiot trwałości. Zastosowany tryb wznowieniowy pozwala na uchylenie decyzji ostatecznej oraz ponowne rozpatrzenie sprawy i podjęcie orzeczenia merytorycznego pod warunkiem zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 145 § 1, 145a i 145b K.p.a. i braku przesłanek negatywnych, określonych w art. 145 § 2 K.p.a. Postępowanie wznowieniowe skład się z dwóch etapów: wstępnego, w ramach którego badane są formalne wymogi wznowienia (wśród nich kwestia złożenia wniosku o wszczęcie postępowania przez podmiot mający status strony), oraz głównego, gdzie badane są przesłanki wznowieniowe. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Kwestią dyskusyjną jest jednak uprawnienie do badania przez organ przymiotu strony na wczesnym, wstępnym etapie, w sytuacji, kiedy wnoszący podanie o wznowienie postępowanie powołuje się na brak swojego udziału w postępowaniu (145 § 1 pkt 4 K.p.a.), a tym samym uprawnienie do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania już na tym etapie z powołaniem się na tą okoliczność, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W sytuacji takiej organ administracji, przymiot strony podmiotu składającego podanie, powinien badać jako przyczynę wznowienia – a zatem po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Z zasady bowiem z wnioskiem takim występują podmioty pominięte przez organy administracji w ustalaniu kręgu stron danego postępowania administracyjnego, a które stoją na stanowisku (zasadnie lub niezasadnie), iż w postępowaniu tym powinny brać jako strony udział. Przyznanie lub odmowa przyznania statusu strony takiemu podmiotowi rozstrzyga o tym czy zaszła wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przyczyna wznowienia postępowania i z uwagi na tą okoliczność ustalenia, co do posiadania przymiotu strony przez wnoszącego podanie o wznowienie, powinno nastąpić w pełnowymiarowym postępowaniu administracyjnym a nie na wstępnym, formalnym jego etapie. Wyjątkiem od tej reguły może być ocena organu dokonana w oparciu o treść samego podania. Otóż jeżeli z tej treści w sposób ewidentny, nie budzący żądnej wątpliwości wynika, że pochodzi ono od podmiotu nie będącego stroną postępowania - co musi wynikać z samych twierdzeń w nim zawartych a nie z odmiennej oceny prawnej danego stanu faktycznego - organ może wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Organ ma zatem podstawy wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, negatywnie oceniając przymiot strony przez wnoszącego o wznowienie postępowania, jedynie wtedy, gdy okoliczność ta nie budzi żadnych wątpliwości. Konkludując, w ocenie sądu, jeśli okoliczność, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), to może być ona badana już po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zaprezentowane wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnym (por. wyrok NSA z 17.04.2012r., II OSK 191/12, wyrok NSA z 5.04.2017r., sygn. akt I OSK 2214/16, wyrok NSA z 19.05.2017 r., sygn. II OSK 2411/15). W ocenie Wojewody zaprojektowane miejsce postojowe przed garażem budynku [...] musi mieć długość minimum 5 m, co oznacza, że częściowo znajduje się ono na terenie sąsiedniej działki nr [...] będącej współwłasnością skarżącej. Zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki (rys. nr Z-1, strona 18 projektu budowlanego), budynek [...] zlokalizowany jest w odległości 3,0 m od północno-zachodniej granicy działki nr [...]. Natomiast ściana tego budynku z bramą garażową znajduje się w odległości mniejszej niż 5,0 m. Potwierdza to rzut parteru (rys. nr A-01, strona 46 projektu), na którym zwymiarowano odległość osi ściany z bramą od osi ściany z wejściem do budynku jako 95 cm, co oznacza, że ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości około 3,95 m od granicy z działką nr [...]. Powyższe ustalenia przesądzają, w ocenie Wojewody, że A. M. posiada indywidualny, konkretny i obiektywnie sprawdzalny interes prawny uprawniający do uczestnictwa w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nr [...] z 13 kwietnia 2016 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę V etapu przedmiotowej inwestycji. Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela argumentację zaprezentowaną w wyroku z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 512/17, że organ II instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na błędnym odczytaniu projektu zagospodarowania działki i założeniu, że spełnienie warunków wynikających z § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wymiarów miejsca postojowego, oznacza, że miejsce takie znajduje się częściowo na terenie sąsiedniej działki nr [...] będącej współwłasnością skarżącej. Powyższe ustalenie nie odpowiada jednak prawdzie, co przyznał zresztą organ II instancji w odpowiedzi na skardze. Dokładna analiza przedłożonego projektu pozwala bowiem na stwierdzenie, że usytuowanie przedmiotowego miejsca postojowego nie jest prostopadłe, a równolegle do działki nr [...]. Oznacza to, że skoro ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości 4 m od granicy z działką nr [...], to ta odległość pomniejszona została o szerokość miejsca postojowego (2,3 m), a nie o jego długość (5 m). Tym samym, sąd podziela stanowisko, że miejsce postojowe nie zostało zaprojektowane częściowo na działce nr [...], lecz w całości na działce nr [...]. Kwestią odrębną pozostaje, czy takie zaprojektowanie miejsca postojowego pozwala na jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, innymi słowy czy możliwe jest wykonanie manewru parkowania, jak również, czy spełnia warunki w zakresie wynikające z § 19 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Zagadnienia te są jednak bez znaczenia dla oceny interesu prawnego skarżącej i nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Powyższe ustalenia przesądzają o wadliwości zaskarżonego postanowienia Wojewody jako naruszającego art. 7 i art. 77 K.p.a. Należy także podzielić stanowisko, przedstawione zarówno w skardze jak i w odpowiedzi na skargę, że rozważania zawarte w zaskarżonym postanowieniu straciły swoje znaczenie w kontekście wydania przez Starostę [...] decyzji z 28.10.2016 r., znak: [...] Wyżej wymienioną decyzją organ zmienił ostateczne pozwolenie na budowę z 13.04.2016 r., znak: [...] m.in. w zakresie projektu zagospodarowania dotyczącego zmiany lokalizacji budynku poprzez przesunięcie go o 1m w kierunku granicy południowej (w głąb działki). Tym samym wraz z wydaną decyzją z 28.10.2016 r. ściana z bramą garażową została zaprojektowana w odległości 5 m od granicy z działką nr [...]. Skutkiem wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej w tej części decyzję o pozwoleniu na budowę jest, że pozostawione zostały bez zmian pozostałe warunki zawarte w pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę nie eliminuje z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, a jedynie zmienia to pozwolenie w określonej części (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z 28.04.2014r., sygn. II SA/Kr 1413/14). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w pkt 1 wyroku. Wobec oczywistej wadliwości postanowienia organu II instancji, skarga podlegała uwzględnieniu. Wydając ponowne rozstrzygnięcie w sprawie Wojewoda dokona ponownego rozpoznania zażalenia A. M., przy uwzględnieniu oceny prawnej przedstawionej w niniejszym postępowaniu oraz aktualnego stanu faktycznego i prawnego. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 714 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.), oraz kwota 34 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo.