IV SAB/Gl 196/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W piśmie z dnia 31 marca 2017 r., skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż., skarżący B.P. wniósł o udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczącej następujących zagadnień: 1. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP) w Państwa urzędzie oraz w całej Polsce dotyczących szczepień przeciwko : błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus Influenze, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince i różyczce oraz pneumokokom ? 2. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje) 3. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 4. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują? 5. Od którego roku dane te są gromadzone? 6. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy? 7. Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne? 8. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl), prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38, 1 (supl. 1): S17-S 24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r., telewizja WP, program Tu i teraz) 9. Czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności? 10. Czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., została już skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? Skarżący wniósł o udzielnie odpowiedzi na powyższe pytania w terminie do 14 dni od odbioru pisma. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2017r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. wskazał, że na podstawie art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1764), przedstawia informacje, które wytworzył i/lub które posiada i które dotyczą faktu, a nie opinii organu. W zakresie pkt 1 wniosku organ poinformował, że zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1866 z późn. zm.), niepożądany odczyn poszczepienny (NOP) jest to niepożądany objaw chorobowy pozostający w związku czasowym z wykonanym szczepieniem ochronnym. W związku z tym statystyka NOP w PSSE Ż. odnosi się do zastosowanych preparatów szczepionkowych, a nie poszczególnych chorób, tym bardziej, że do szczepień wykorzystywane są szczepionki skojarzone (wieloskładnikowe). Dodał, że w 2016r. do organu zgłoszone zostały w sumie 23 odczyny po następujących preparatach szczepionkowych: - dtap - 1; - DTP-2; - Infanrix-IPV+Hib - 2; - MMR-2; - Prevenar - 2; - Priorix-4; - Tetana - 1; - Tetraxim-1; - Tripacel-2; - kilka preparatów jednoczasowo - 6 (Synflorix i Pentaxim - 1 odczyn; DTP. Act Hib i Imovax Polio - 4 odczyny; DTP i Act Hib - 1 odczyn). Organ wskazał, że statystyka dotycząca ilości niepożądanych odczynów poszczepiennych w Polsce dostępna jest w Biuletynach "Szczepienia ochronne w Polsce" publikowanych przez PZH na stronie http://www.pzh.gov.pl/meldunki-epidemiologiczne w zakładce EPIMELD. W zakresie pkt 2 wniosku organ poinformował, że niepożądane Odczyny Poszczepienne zgłoszone w 2016 roku w 22 przypadkach zostały zakwalifikowane jako NOP-y łagodne, w jednym przypadku stwierdzono NOP poważny. Wszystkie zarejestrowane Niepożądane Odczyny Poszczepienne skończyły się pełnym powrotem do zdrowia zaszczepionych dzieci. Rodzaj objawów NOP: - reakcja miejscowa, tj. nasilony odczyn w miejscu wstrzyknięcia - 12; - reakcja ogólna, tj. gorączka powyżej 38° C - 14. Organ wskazał, że powyższych liczb nie sumuje się do ogólnej liczby przypadków NOP, ponieważ odczyny ze względu na ich charakter mogły zostać wykazane w więcej niż jednej kategorii. Ponadto dodał, że statystyka dotycząca charakteru niepożądanych odczynów poszczepiennych w Polsce dostępna jest w Biuletynach "Szczepienia ochronne w Polsce" publikowanych przez PZH na stronie http://www.pzh.gov.pl;meldunki-epidemiologiczne w zakładce EPIMELD. W odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku organ poinformował, że wśród Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych zgłoszonych w 2016r. do PSSE w Ż. nie odnotowano przypadku śmiertelnego. Ponownie dodał, że statystyka dotycząca niepożądanych odczynów poszczepiennych w Polsce dostępna jest w Biuletynach "Szczepienia ochronne w Polsce" publikowanych przez PZH na stronie htpp://www.pzh.gov.pl/meldunki-epidemiologiczne w zakładce EPIMELD. W zakresie pkt 4 wniosku organ udzielił odpowiedzi, że dane, które zostały przedstawione skarżącemu, wynikają z Rejestru Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych prowadzonego w PSSE w Ż. W odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 5 wniosku organ wskazał, że rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych prowadzony jest w PSSE w Ż. od 2003r. W kwestii zawartej w pkt 6 wniosku, organ poinformował, że nie posiada takich informacji. Podobnie – w zakresie pytania z pkt 7 wniosku odpowiedział, że PPIS w Ż. nie posiada informacji, jakie szczepienia w krajach UE są dobrowolne. W zakresie pytań zawartych w pkt 8, pkt 9 i pkt 10 wniosku organ wskazał, że przedmiotowe pytania nie mają charakteru informacji publicznej. B.P. w piśmie z dnia 9 maja 2017 r. złożył skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. Podniósł zarzut naruszenia przez organ art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniósł o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. wykonując czynności naruszył art. 6 kpa, jak i przepisy dotyczące udostępniania informacji publicznej. Podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie do wykonania obowiązku szczepień ochronnych złożył wniosek z dnia 31.03.2017 r. o udostępnienie informacji dotyczących zarejestrowanych powikłań poszczepiennych, ciężkiego Nop, przypadków śmiertelnych. Skarżący zarzucił, że do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił wyczerpujących odpowiedzi na powyższe pismo, nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14-dniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Podkreślił, że w wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SAB/Lu 72/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że "o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia." Podniósł, że zgodnie z tezą zawartą w wyroku WSA z dnia 13 sierpnia 2015 (sygn. akt II SAB/Bk 36/15) "O rażącym charakterze bezczynności w udzieleniu informacji publicznej świadczy nie tylko okres oczekiwania na odpowiedź, ale również postawa pytanego organu przejawiająca lub nieprzejawiająca dobrej woli dla załatwienia wniosku. " Skarżący dodał, że – jak orzekł WSA w wyroku z dnia 1 lutego 2012 (sygn. akt II SAB/ Go,59/11) - "Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, na podstawie przepisów art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., sąd administracyjny obowiązany jest dokonać z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga." Podniósł, że NSA w wyroku z dnia 11 października 2013 (sygn. akt I OSK 1495/13) orzekł: "Zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania nie musi zatem stanowić skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji dopuszczalność objęcia jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w konkretnym postępowaniu może być tylko jedna decyzja, postanowienie, inny akt lub podjęta czynność. Liczba zaskarżonych aktów lub czynności determinuje zatem liczbę spraw sądowoadministracyjnych. Przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność, jak i przewlekłość organu stanowi ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, ich zastosowanie jest zaś obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 709/12)." Ponadto skarżący wskazał, że w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 (sygn. akt I OPS 6/08 ) zawarta jest następująca wykładnia stosowania prawa: "Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt l-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności." Skarżący dodał, że w tezie wyroku NSA z dnia 5 lipca 2012 (sygn. akt II OSK 1031/12) zauważono: "O ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 par. 1 i 2 p.p.s.a.). Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ". W końcowej części skargi, skarżący wskazał, że za uzasadnione w związku z tym należy uznać zobowiązanie organu do ukarania odpowiedzialnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 KPA, gdyż wnioskowane informacje są niezbędne, aby móc świadomie podjąć decyzję dotyczącą szczepienia dziecka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z obowiązującym do 1 czerwca 2017r. art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący miał obowiązek przed złożeniem skargi, wezwać Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. do usunięcia naruszenia prawa wywołanego rzekomą jego bezczynnością. Jednakże skarżący nie wezwał PPIS w Ż. do usunięcia naruszenia prawa. Organ dodał, że nie jest więc możliwe ustosunkowanie się Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. do ewentualnych zarzutów bezczynności. Ponadto wskazał, że pismem z dnia 12 kwietnia 2017r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. udzielił B.P. wszelkiej możliwej informacji publicznej związanej ze szczepieniami ochronnymi. Odpowiedź na pytanie strony dotyczące charakteru odnotowanych odczynów poszczepiennych (z podziałem na ilość i rodzaje) oraz przypadków śmiertelnych po NOP udzielona została w pkt 2) i 3) w/w pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Ponadto dodać należało, że według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: - 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. – stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga – jak wynika z jej treści - dotyczyła bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. w zakresie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 31 marca 2017 r., złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, zwanej dalej również u.d.i.p.). W piśmie tym strona skarżąca zwróciła się do organu o udostępnienie informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na 10 zawartych w nim pytań, które zostały przytoczone wyżej. Z materiałów dokumentacyjnych zgromadzonych w aktach wynika, że już w piśmie wysłanym przez organ w dniu 12 kwietnia 2017 r., które zostało doręczone stronie w dniu 26 kwietnia 2017 r., organ udzielił odpowiedzi dotyczącej wniosku. W zakresie pierwszych pięciu pytań udzielił skonkretyzowanych informacji, zaznaczając przy tym – w związku z treścią pierwszego pytania zawartego we wniosku - że statystyka NOP (niepożądany odczyn poszczepienny) w PSSE Ż. odnosi się do zastosowanych preparatów szczepionkowych, a nie poszczególnych chorób, oraz że do szczepień wykorzystywane są szczepionki skojarzone (wieloskładnikowe). W zakresie odpowiedzi na pierwsze trzy pytania zawarte we wniosku, organ dodatkowo wskazał, że statystyka dotycząca niepożądanych odczynów poszczepiennych w Polsce (w tym ilości i charakteru tych odczynów) dostępna jest w Biuletynach "Szczepienia ochronne w Polsce" publikowanych przez PZH na stronie http://www.pzh.gov.pl/meldunki-epidemiologiczne w zakładce EPIMELD. Wobec tego, nie można organowi przypisać bezczynności w tej części wniosku, skoro – jak wynika z cytowanego pisma - udzielił skarżącemu konkretnych informacji, a w zakresie pierwszych trzech pytań, poinformował go, gdzie może uzyskać dane dotyczące całej Polski. Natomiast co do pytania 6 wniosku dotyczącego tego, "czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy?" – organ udzielił odpowiedzi, że nie posiada takich informacji. Podobnie – w zakresie pytania 7 wniosku – "Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne?" – organ udzielił odpowiedzi, że nie posiada informacji, jakie szczepienia w krajach UE są dobrowolne. Informując stronę w powyższy sposób, organ uczynił zadość obowiązkom wynikającym z przepisów dotyczących udostępniania informacji publicznej, gdyż wskazał na brak danych we wskazanym zakresie. Czynność podjęta przez organ – skierowanie do skarżącego zawiadomienia w piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r. – została dokonana w prawidłowym trybie oraz formie. W sytuacji bowiem, gdy żądanie wniosku dotyczyło informacji, której organ nie posiada, organ ten nie miał podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, a jedynie do zawiadomienia o tym wnioskodawcy. Zawarty w skardze zarzut bezczynności organu, był zatem bezpodstawny również co do tej części wniosku. W zakresie zaś trzech ostatnich pytań zawartych we wniosku, organ udzielił odpowiedzi, że pytania te nie mają charakteru informacji publicznej. Pytania te dotyczyły tego – czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia organ jest świadomy ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych ?; - czy jest organowi znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności? – czy jest organowi wiadome, czy w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., została już skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? Z treści tej części wniosku wynika, że zawarte w nim dwa pierwsze pytania sprowadzają się do sugerowania oceny, jaką – zgodnie z tą częścią wniosku - miałby wyrazić organ co do działań podejmowanych przez ten organ, takich jak; wystosowanie pisma przymuszającego do szczepienia, a także przymus w kwestii obowiązku szczepień w kontekście art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Pytania te zmierzają zatem do wyrażenia przez organ opinii, czy też zajęcia stanowiska co do kwestii (w sposób dosłowny) przytoczonych wyżej, a także – podobnie jak i ostatnie z pytań (pkt 10 wniosku) - zmierzają do zbadania stanu wiedzy, czy też "świadomości" organu w pewnych zakresach. Wymienione trzy ostatnie pytania wniosku nie dotyczą zatem żądania udzielenia informacji publicznej. Jak bowiem wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie, informacja publiczna dotyczy sfery faktów, może nią być też treść określonego dokumentu. Natomiast w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji. Z tych samych powodów, przedmiotem wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może być również stan "świadomości" organu, gdyż informacja publiczna dotyczy sfery faktów, czyli danych, jakimi konkretny organ dysponuje. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest żądaniem udzielenia wnioskodawcy kwalifikowanej informacji, czyli wiadomości określonej treści – tj. informacji o sprawach publicznych – jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z zastrzeżeniem wyjątku, dotyczącego dokumentu urzędowego, wnioskiem takim musi być zatem objęte - jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r. - pytanie o określone fakty (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 285/11, dostępny w internecie). W konsekwencji wskazać należało, że żądanie wniosku w wyżej wymienionej części nie dotyczyło informacji publicznej, a zatem organ nie miał podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Skierowanie do skarżącego zawiadomienia w piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r. było w związku z tym działaniem, które zostało dokonane przez organ w prawidłowym trybie oraz formie. W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że zarzut dotyczący bezczynności organu w zakresie przedmiotowego wniosku, nie zasługiwał na uwzględnienie i w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji bezpodstawny był również – zawarty w skardze - wniosek o zobowiązanie organu do udzielenia informacji. Wobec tego – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skargę w całości należało oddalić.