II GSK 3473/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 342/15 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie nadania uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 342/15, po rozpoznaniu skargi W. M. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: SKO) z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący zwrócił się do Starosty [...] (dalej: Starosta) o udzielenie uprawnienia diagnosty w określonym we wniosku zakresie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Starosta udzielił skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania okresowych badań technicznych pojazdów, w tym także pojazdu zabytkowego oraz badań technicznych pojazdów marki "SAM" co do zgodności z warunkami technicznymi. W dniu [...].12.2013 r. wpłynął wniosek o rozszerzenie zakresu posiadanego uprawnienia diagnosty. Wnioskodawca dołączył do wniosku zaświadczenie z dnia [...].03.2013 r. wystawione przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP Oddział w [...] potwierdzające odbycie stosownego szkolenia oraz zaświadczenie Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...].12.2013 r. potwierdzające zdanie egzaminu kwalifikacyjnego w zakresie odpowiadającym przebytemu szkoleniu. Starosta decyzją z dnia [...].12.2013 r. zmienił decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. nadając skarżącemu dodatkowe uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów: (1) przystosowanych do zasilenia gazem i (2) zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą lub pojazdów nowego typu wyprodukowanych lub importowanych w ilości jednej sztuki rocznie, skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę, o ile wymagają specjalistycznego badania, oraz pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym. Podaniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący wystąpił do Starosty o zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. poprzez wpisanie "wykreślonych" uprawnień tj. prawa do wykonywania badań technicznych taksówki osobowej i bagażowej, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzenia egzaminu państwowego, dodatkowych badań technicznych pojazdów skierowanych przez starostę w celu ustalenia niezbędnych danych do jego rejestracji, badań technicznych autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie wynosi 100 km/h lub uchylenie decyzji w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.) albo stwierdzenie jej nieważności w przypadku stwierdzenia przesłanek z art. 156 k.p.a. Wskazał, że decyzja ta została wydana w oparciu o imienne uprawnienia diagnosty z dnia [...] października 2000 r., które przyznawało mu prawo wykonywania badań okresowych wszelkich pojazdów oraz badań dodatkowych wymienionych w tym uprawnieniu, zatem powinna przyznawać mu takie uprawnienia, jakie wynikały z tego uprawnienia. Kolejno decyzjami z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz z dnia [...] września 2014 r. Starosta orzekł o odmowie zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. w zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. SKO decyzją odpowiednio z dnia [...] lipca 2014 r. oraz z dnia [...] października 2014 r. uchylało decyzje organu I instancji i przekazywało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta ponownie odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2013r. wyjaśniając, że program szkolenia w jakim uczestniczył skarżący w dniach od [...] stycznia 1991 r. do [...] marca 1991 r. nie uprawniał organu do rozszerzenia kwalifikacji w żądanym zakresie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. organ nie udzielał nowych uprawnień tylko przełożył je na obecnie obowiązujące, stosownie do tych jakie posiadał skarżący, a wynikających z uprawnienia imiennego Prezydenta Miasta [...] wydanego w dniu [...] października 2000 r. Orzekając na skutek odwołania skarżącego, SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2014 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w okresie kiedy skarżący odbywał szkolenie obowiązywało Zarządzenie Ministra Komunikacji z dnia 13 listopada 1985 r. (Dz.T.I.Z. Kom, Nr 13, poz. 93), zgodnie z którym podczas zajęć omawiano zagadnienia odnoszące się do pojazdów typu taksówka, pojazdy uprzywilejowane, pojazdy przeznaczone do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz kierowane przez starostę do ustalenia danych niezbędnych do rejestracji. Szkolenia te nie były wyodrębniane jako specjalistyczne. Diagnosta, który nie posiada pełnego zakresu uprawnień może je uzupełnić i aby posiadać możliwość przeprowadzania badan technicznych w zakresie taksówki, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego należy uczestniczyć w części pierwszej szkolenia, o którym mowa w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów z dnia 4 listopada 2004 r. SKO wskazało, że decyzja Starosty z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie nadania uprawnienia diagnosty nr [...] na wykonywanie badań technicznych stanowi jedynie odzwierciedlenie wcześniej nabytych uprawnień. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, od momentu uzyskania imiennego uprawniania diagnosty z dnia [...] października 2000 r. poza odbyciem w dniach od [...] maja 2002 r. do [...] maja 2002 r. okresowego szkolenia uzupełniającego dla uprawnionych diagnostów, do 2013 r. nie uczestniczył w żadnych szkoleniach uzupełniających. Dopiero w dniach od [...] marca 2013 r. do [...] marca 2013 r. uczestniczył w szkoleniach specjalistycznych w zakresie badań technicznych pojazdów przystosowanych do zasilania gazem, a także szkoleniu specjalistycznym w zakresie badań związanych z badaniem pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą lub pojazdów nowego typu wyprodukowanych lub importowanych w ilości jednej sztuki rocznie, pojazdów skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę o ile wymagają specjalistycznego badania, oraz pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, a także skarżący zdał egzamin kwalifikacyjny. W aktach sprawy zalega również kopia zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2014 r. z Ośrodka Kształcenia Kadr Kierowców o odbyciu przez skarżącego szkolenia w zakresie badań technicznych pojazdów z uwzględnieniem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego, pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz ustalenia danych niezbędnych do rejestracji pojazdów, przy czym skarżący ukończył ww. szkolenie, ale nie zdał egzaminu. W tej sytuacji SKO uznało, że wniosek o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie badań technicznych pojazdów z uwzględnieniem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego, pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz ustalenia danych niezbędnych do rejestracji pojazdów, nie może zostać uwzględniony, gdyż skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających zdanie przez niego w tym zakresie egzaminu. W ocenie SKO nie jest możliwa także zmiana decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. poprzez dodanie skarżącemu uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych, bowiem takiego uprawnienia nie przewidywało imienne uprawnienie wydane skarżącemu przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2000 r. Wprawdzie z zaświadczenie z dnia [...] marca 1991 r. wynika, że skarżący ukończył szkolenie w zakresie pojazdów samochodowych przystosowanych do przewozu materiałów niebezpiecznych, to nie bez znaczenia jest fakt, że co najmniej od [...] października 2000 r. wnioskodawca nie wykonywał przeglądów pojazdów ww. wymienionych. Nadto wobec skarżącego nie mogą w tym przypadku znaleźć zastosowania przepisy ww. rozporządzeń przewidujące w swej treści zachowanie raz nabytych uprawnień, gdyż skarżący takich uprawnień nie otrzymał w 2000 r. Skarżący wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do WSA w Rzeszowie. Sąd I instancji uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. WSA zaznaczył, że skarżący posiada wydane przez Starostę w dniu [...] stycznia 2013 r. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Wcześniej skarżący posiadał tzw. uprawnienie imienne Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2000 r. WSA zaznaczył, że zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 81, poz. 919 – dalej: rozporządzenie z 1999 r.) pracownicy stacji kontroli pojazdów, dokonujących badań technicznych pojazdów, którzy uzyskali uprawnienia do dokonywania badań według dotychczasowych przepisów zachowują uzyskane uprawnienia. Sąd I instancji wskazał również na złożony przez skarżącego wniosek o zmianę, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej nadającej mu uprawnienia diagnosty poprzez wpisanie między innymi uprawnień do wykonywania badań technicznych taksówki osobowej i bagażowej, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego. W dalszej kolejności WSA wskazał na konieczność zindywidualizowania, w każdej konkretnej sprawie stosowania art. 155 k.p.a., wymagań interesu społecznego i słusznego interesu stron w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego tej sprawy. Zdaniem Sądu I instancji, organy obu instancji prowadząc postępowanie oparły się jedynie na rozważaniach dotyczących wyłącznie regulacji prawnej i zmian obowiązujących przepisów w tym zakresie. W swym uzasadnieniu organy obu instancji stwierdziły, że wniosek o zmianę decyzji ostatecznej w zakresie przyznanych mu uprawnień diagnosty nie może być uwzględniony ponieważ skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających zdanie przez niego egzaminów wymaganych przepisami prawa. WSA zaznaczył, że zasada ogólna trwałości decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 k.p.a., oznacza, iż decyzję można wyeliminować z obrotu prawnego wyłącznie w sposób wskazany przez ustawodawcę. Wniosek o zmianę decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. obliguje organ do ścisłej jego interpretacji. Zdaniem WSA, w pierwszej kolejności organ winien ustalić, czy wnioskowana decyzja ma charakter uznaniowy, który to warunkuje prowadzenie postępowania w tym trybie. Kolejnym elementem, który należy rozważyć jest rozważenie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Zdaniem WSA, te elementy muszą zostać wykazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie WSA w badanych rozstrzygnięciach organów obu instancji brak jakichkolwiek rozważań na temat przesłanek, o których mowa w art. 155 k.p.a. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przywołane wyroki sądu administracyjnego oraz powołane przepisy obowiązującego prawa w zakresie przyznawania uprawnień diagnosty nie dotyczą sytuacji zmiany przyznanych uprawnień w jednym z trybów nadzwyczajnych, którym są przepisy art. 155 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: * art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 155 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w postępowaniu przed organami obu instancji nie dokonano właściwego rozważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony na gruncie art. 155 k.p.a., skupiając uwagę jedynie na analizie stanu prawnego; * art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wskazując w uzasadnieniu wyroku dla jakich powodów zarzucane błędy postępowania organów administracji miały mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uniemożliwia kontrolę instancyjną skarżonego orzeczenia Sądu; Organ zarzucił również naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 246, poz. 2469 ze zm. obowiązującego w chwili orzekania przed organami – dalej: rozporządzenie z 2004 r.) w związku z art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.- przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) poprzez przyjęcie, że zastosowanie art. 155 k.p.a. daje możliwość zmiany decyzji o przyznaniu uprawnień diagnosty przez ich rozszerzenie inaczej jak tylko w drodze odbycia odpowiedniego szkolenia zakończonego egzaminem. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Sąd I instancji uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...], którymi odmówiono W. M. zmiany, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...].01.2013 r. w sprawie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Postępowanie w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] z [...].01.2013 r., zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...].04.2014 r., którego intencją było rozszerzenie zakresu posiadanych uprawnień diagnosty m.in. o prawo do wykonywania badań technicznych taksówki osobowej i bagażowej, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzenia egzaminu państwowego, dodatkowych badań technicznych pojazdów skierowanych przez starostę w celu ustalenia niezbędnych danych do jego rejestracji, badań technicznych autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie wynosi 100 km/h. W zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji przyjęto, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. organ nie udzielał skarżącemu nowych uprawnień diagnosty, tylko "przełożył" posiadane przez W. M. uprawnienia – na obecnie obowiązujące, stosownie do tych, jakie wynikały z uprawnienia imiennego nr [...] wydanego dla niego przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].10.2000 r. Były to uprawnienia, jakie należały się skarżącemu po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 81, poz. 919), którego § 6 stanowił, że pracownicy stacji kontroli pojazdów dokonujący badań technicznych pojazdów, którzy uzyskali uprawnienia do dokonywania badań według dotychczasowych przepisów, zachowują uzyskane uprawnienia. Organy uznały za niedopuszczalne dokonanie zmiany decyzji, w trybie art. 155 k.p.a., w kierunku wnioskowanym przez skarżącego, w sytuacji, w której nie przedłożył on dokumentów potwierdzających inne, niż wynikające z decyzji, uprawnienia. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zmiana decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie w drodze innej decyzji, przepisy k.p.a. przewidują możliwość zmiany decyzji ostatecznej, prawidłowej, lub nawet wadliwej, lecz niedotkniętej wadliwościami kwalifikowanymi prowadzącymi do wznowienia postępowania lub stanowiącymi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, w trybie art. 154 i 155 k.p.a. Dla zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo właściwą podstawą jest art. 155 k.p.a. Podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, że zmiana bądź uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. muszą być uzasadnione względami celowości, mieszczącymi się - w założeniach interesu strony. Kryterium powyższej oceny powinno być zatem zawsze występowanie w konkretnej sprawie względów natury celowościowej (zob. Kodeks postępowania administracyjnego.Komentarz pod red. Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, Warszawa 2017, str. 1112, Nb 7). Niewątpliwie przedmiotem niniejszej sprawy było żądnie strony skarżącej dotyczące "wpisania" dodatkowych – w stosunku do decyzji z [...].01.2013 r. - uprawnień diagnosty, niesłusznie pominiętych, zdaniem skarżącego, w tamtej decyzji. "Przepis art. 155 k.p.a. ma zastosowanie do zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia w zakresie nabytych na podstawie decyzji administracyjnej praw (...) Wyłącznie przepisy administracyjnego prawa materialnego mogą zawierać odpowiednie do regulowanych nimi kwestii unormowania określające zarówno obowiązek, jak i prawo wymiany wydawanych na ich podstawie rozstrzygnięć." (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2006 r., II OSK 769/05, LEX nr 209463). Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony (...) muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., I OSK 553/06, LEX nr 348253). Oczywiste też jest, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. "Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację [wyrok NSA z dnia 17 września 2010 r., I OSK 428/10, LEX nr 745237; zob. też wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., II OSK 930/13, LEX nr 1495303, zgodnie z którym »użycie w art. 154 k.p.a. słowa "może" nie oznacza uznaniowości organu w ocenie wystąpienia w sprawie przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, a jedynie możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia tej sprawy, która ma miejsce na ostatnim etapie procesu stosowania prawa«] (orzecznictwo wskazane w Komentarzu aktualizowanym do art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego Andrzeja Wróbla, opubl/ Lex/el. 2016). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie w niniejszej sprawie podkreślał kasator, że interes strony może zostać uznany za słuszny tylko wówczas, gdy mieści się w granicach obowiązującego prawa, w konsekwencji nie można mówić o "słuszności" interesu, jeśli nie byłyby spełnione przesłanki wynikające z obowiązujących przepisów, umożliwiające zmianę decyzji w kierunku wnioskowanym przez stronę. Innymi słowy, rozważenie w niniejszej sprawie interesu strony i interesu społecznego nie może odbyć się bez rozważenia w pierwszej kolejności kwestii posiadanych uprawnień. Dlatego też za usprawiedliwiony należało uznać pierwszy zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, który w ogóle nie skontrolował zaskarżonej decyzji z tego punktu widzenia. Jednocześnie WSA nie wskazał, z jakich przyczyn uchybienie przez organ przepisom postępowania - i jakim (decyzje zostały uchylone na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) – mogło wpłynąć na wynik sprawy. Nie poddaje się kontroli kasacyjnej również stanowisko WSA w zakresie tego czy uznaje on decyzję wydaną trybie art. 155 k.p.a. za decyzję uznaniową i jakie to miałoby mieć znaczenie w tej sprawie. Z jednej strony wskazuje bowiem na wyrok SN z dnia 2 grudnie 1998 r., III RN 92/98, cytując zawartą tam tezę, że "wzruszenie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. pozostaje w sferze uznania organu administracji", z drugiej twierdzi, że "w pierwszej kolejności organ winien ustalić, czy wnioskowana decyzja ma charakter uznaniowy". Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych uprawnień diagnostów, który wbrew wymogowi z art. 176 p.p.s.a. nie został w ogóle uzasadniony. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji skontroluje zaskarżoną decyzję w pełnym zakresie, uwzględniając, że zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji w kierunku przyznania diagnoście dalszych uprawnień (do wykonywania innych, ponad już potwierdzone, kategorii badań) nie może nastąpić bez uwzględnienia rzeczywiście posiadanych uprawnień i dopiero rozważenie tej kwestii może stanowić punkt wyjścia dla dywagacji odnośnie do interesu strony. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. NSA uznał, że skarżący nie powinien ponosić tych kosztów w sytuacji, gdy powodem uchylenia zaskarżonego wyroku są błędne oceny WSA odnośnie do okoliczności, które nie zostały podniesione w skardze, lecz które Sąd I instancji uwzględnił z urzędu.