II OSK 1942/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 1027/16 w sprawie ze skargi G.F., M.F. i P.F. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 1027/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę G.F., M.F. i P.F. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2016r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się G.F. (skarżąca) i w skardze kasacyjnej zarzuciła mu: I. naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 4 Prawa budowlanego zawierającego zasadę wolności budowlanej, przez nie uwzględnienie go przy orzekaniu. Stanowi on, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisy te zostały wyszczególnione w zakładce do Lexa. Wybudowany budynek gospodarczy odpowiada warunkom, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a jak i z art. 29 ust. 1 pkt 2. Poza zarzutem, że jest to budynek inwentarski, mimo braku legalnej definicji, nie wskazano podstaw prawnych dowodzących niezgodności tego zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo zabudowy, będące fundamentalną zasadą Prawa budowlanego, jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu, art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, jest więc po części też realizacją konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie, (postanowienie NSA z 22 listopada 2005 IIOZ 1026/2005 LexPolonica nr 499847). Art. 4 Prawa budowlanego statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą z kolei zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie; - art. 29 ust. 1 pkt 1 p.b. przez błędną wykładnie, co skutkowało uznaniem, że siedliskiem nie może być działka, na której znajduje się wyłącznie budynek mieszkalny. Nie wskazano argumentów na podstawie, których należało uznać, że budowa budynku gospodarczego na działce siedliskowej, na której znajduje się jedynie budynek mieszkalny, nie stanowi uzupełnienia zabudowy zagrodowej. Jest natomiast oczywiste, że art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. dotyczy obiektów gospodarczych nie tylko stanowiących uzupełnienie zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej, ale także związanych z produkcją rolną (WSA w Lublinie z 25 stycznia 2011 r., II SA/Lu 811/10); - art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. przez nieprawidłowe odczytanie normy i w rezultacie wadliwą jej interpretację w wyniku której Sąd uznał, że wybudowany, zgodnie z tym przepisem, wolnostojący budynek gospodarczy nie może być wykorzystywany do chowu małych zwierząt inwentarskich jakimi są kaczki, drób czy króliki hodowane w gospodarstwie domowym uznając, (bez wskazania jakiejkolwiek podstawy prawnej) że właściwym obiektem budowlanym dla nich jest kurnik czy budynek inwentarski wymagający pozwolenia na budowę ; - art. 28 ust. 1 p.b. przez jego błędną wykładnię i w rezultacie przyjęcie, że wybudowany budynek gospodarczy wymagał pozwolenia na budowę. Skoro ustawodawca uznał, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, które tym samym zaliczył do budynków gospodarczych, to oczywiste jest, chyba że budynek gospodarczy rozumiany jest tu szeroko w zakresie swoich funkcji związanych z charakterem i sposobem wykorzystania nieruchomości. Tym samym powołana w § 3 pkt. 8 rozporządzeniu definicja budynku gospodarczego zawęża przepis ustawowy. Nie stanowi definicji legalnej w rozumieniu tego artykułu. Sąd nie odniósł się do podnoszonego zarzutu braku legitymacji ustawowej do wprowadzania tej definicji. Zakres umocowania jasno określa art. 7 ust. 1 p.b. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez utrzymanie w mocy decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]mimo licznych naruszeń przez organ przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego i uznaniu przez Sąd wbrew stanowi sprawy, iż naruszenia te nie miały miejsca, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organy obu instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w kontekście podnoszonych okoliczności i twierdzeń; - art. 141 § 4 p.p.s.a. - wadliwość sporządzonego uzasadnienia wobec braku szeroko pojętej wykładni prawa dotyczącej zarzutów przedstawionych w skardze w pkt 2, 3, 4, 5, 6 niewskazanie w uzasadnieniu na czym polegała trafność organów co do braku możliwości zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, skoro nie wiadomo na jakiej podstawie uznano, że wybudowany budynek gospodarczy jest kurnikiem wymagającym pozwolenia na budowę; - naruszenie przepisów postępowania wobec niepoczynienia ustaleń, iż przedmiotowa działka nr [...] łącznie z działką [...] i [...] stanowią istniejącą działkę siedliskową, nieocenienie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, co prowadzi do braku kontroli legalności działania administracji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Kielcach i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie wyroku i uwzględnienie skargi. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie pokreśliła, że argument dotyczący powierzchni, która decydowała rzekomo o tym, że budowa kurnika nie wymaga pozwolenia na budowę w żaden sposób nie został uzasadniony. Podniosła, że aktualnie pozwolenia nie wymagają takie budynki o pow. zabudowy do 35 m2, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie miał wątpliwości, że budowa kurnika mieści się w pojęciu budynek gospodarczy. Ponadto zwróciła uwagę, że Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż dwukrotnie zgłaszała budowę budynku gospodarczego. Skarżąca podniosła także, że organ podniósł, iż nie wrysowała budynku gospodarczego na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, jednakże sam mapą tą nie dysponował mimo jej złożenia i zarejestrowania. Jednocześnie zwróciła uwagę, że w opisie technicznym budynku wskazano jego przeznaczenie, co czyni nietrafny również ten zarzut organu. Zakwestionowała zasadność wezwania z [...] maja 2014 r. do przedłożenia dokumentów, bowiem do zgłoszenia złożony był opis techniczny budynku gospodarczego wykonany przez osobę mającą uprawnienia do projektowania i kierowania robotami budowlanymi chociaż z art. 30 ust. 2 taki obowiązek nie wynika. Zwróciła uwagę, że w wezwaniu nie odniesiono się do uprzednio złożonych dokumentów oraz nie sprecyzowano jakie dokumenty należało złożyć odnośnie do kwestii nachylenia dachu. Ponadto w jej ocenie, nie wyjaśniono dlaczego wskazana wysokość jest niejednoznaczna i jakie wątpliwości ma organ. Wskazała, iż ma wątpliwości czy w okolicznościach sprawy organ mógł skorzystać z instytucji wezwania oraz jakie niewyjaśnione elementy sprawy miał na uwadze. Podniosła, że wbrew stanowisku Sądu, organ nie miał na względzie w tej kwestii interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zdaniem skarżącej organ wprowadził ją w błąd już wydając wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień [...] maja 2013 r., na podstawie mapy wpisanej do ewidencji gruntów [...] marca 1984 r. Jednocześnie wyjaśniła, iż znalazła mapę wpisaną do ewidencji gruntów [...] listopada 1997 r., którą wg oświadczenia organ nie dysponował, jednocześnie nie podjął żadnych czynności, aby sprawę wyjaśnić i mapę odnaleźć. Skarżąca kasacyjnie wywodziła również, że organ nadużył prawa, gdyż po jego stronie istniał obowiązek sprawdzenia, czy objęta zgłoszeniem budowa podlega zgłoszeniu w związku z art. 29 w zw. zart.30 ust. 1 p.b., czy ustalenie tego jest możliwe na podstawie załączonych dokumentów oraz czy nie mają miejsca inne okoliczności wymienione w art. 30 ust. 6 i 7 p.b., czego jednak nie uczynił. Odnosząc się zaś do wezwania Starosty wzywającego do usunięcia nieprawidłowości, w którym jako podstawę powołał on art. 30 ust. 2 p.b., wyjaśniła, iż przepis ten nie mógł stanowić podstawy nałożenia tego obowiązku. Ponadto w ocenie skarżącej nie ma wystarczających argumentów, aby uważać, że budowa budynku gospodarczego na działce siedliskowej, na której znajduje się jedynie budynek mieszkalny, nie stanowi uzupełnienia zabudowy zagrodowej. Jest natomiast oczywiste, że art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. dotyczy obiektów gospodarczych nie tylko stanowiących uzupełnienie zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej, ale także związanych z produkcją rolną. Wyjaśniła jednocześnie, że działki, których jest właścicielką od 1975 r., łącznie z działką [...] wykorzystywane są rolniczo przeze nią i jej ojca, adekwatnie do klasy ziemi i potrzeb własnych. Następnie zwróciła uwagę, że pojęcie budynku inwentarskiego nie zostało zdefiniowane w ustawie p.b. jak również w powoływanym rozporządzeniu. Gmina wprowadzając plan zagospodarowania przestrzennego również nie wskazała definicji legalnej pojęcia budynek inwentarski chociaż w planie zakazała budowy budynków inwentarskich. Wskazała, że Sąd ocenił, że wybudowany zgodnie z prawem budowlanym wolnostojący budynek gospodarczy nie odpowiada potrzebom posiadanego drobiu powołując się na orzecznictwo dotyczące stanu faktycznego nieadekwatnego do rozpoznawanej sprawy. Podniosła, iż nie zajęto stanowiska w zakresie braku legitymacji wynikającej z art. 7 ust. 2 pkt. 1 p.b. do definiowania szczegółowego budowli ponad to co wynika z prawa budowlanego, jednocześnie wskazując, że definicja ta narusza przynajmniej kilka art. Konstytucji godząc wprawa i wolności obywateli. Zaakcentowała także, że zarówno Sąd jaki organy budowlane nie podały na jakiej podstawie budynek został zakwalifikowany jako inwentarski i jakie warunki techniczne wykluczają uznanie go za budynek gospodarczy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 p.b. Przy tym zwróciła uwagę, iż rozporządzenie nie precyzuje szczegółowych wymagań dotyczących budynku inwentarskiego, ale odnosi się do pomieszczeń inwentarskich, które chyba jak najbardziej mogą być usytuowane w budynku gospodarczym o ile prawo budowlane dopuszcza ich budowę, a tego faktu organ nie zakwestionował. Wyjaśniła również, że w rozdziale 9 podaje się wymagania przeciwpożarowe, które dotyczą budynków inwentarskich przeznaczonych do chowu bydła i trzody chlewnej a nie małych zwierząt domowych. Powołując się zaś na treść art. 285 rozporządzenia podniosła, że zupełnie niezrozumiała jest niemożność wydzielenia w budynku gospodarczym wolnostojącym pomieszczenia przeznaczonego na pobyt małych zwierząt domowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.F. wskazał, iż działki [...], w części, na której znajduje się sporny budynek inwentarski jest współwłasnością J., M. i P.F.. Podniósł, że dom skarżącej wybudowany został na istniejącym stanie zerowym innej nieruchomości, zaś na siedlisko skarżącej składają się działki [...],[...] i [...], natomiast ostatnia z nich nie ma połączenia z pozostałymi. Wskazał, że na spornej działce zlokalizowane są dom mieszkalny o powierzchni jednej kondygnacji około 60 m2, których jest trzy wraz z piwnicami, garaż duży, wiata obok garażu, szklarnia, kojec dla psów, studnia głębinowa, szambo, bateria paneli słonecznych, oraz przedmiotowy budynek gospodarczy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 4 p.b. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem "Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Przepis ten statuuje zasadę wolności budowlanej. Jednakże prawo zabudowy nieruchomości zostało uzależnione przez ustawodawcę od jego zgodności z przepisami prawa. Zatem prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej nie jest prawem nieograniczonym, gdyż podmiot, któremu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi chociażby uwzględnić inne prawa i dobra chronione, które zostały wymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Jak wskazał NSA w wyroku z 24 lutego 2012 r., II OSK 2342/10, LEX nr 1145585, ograniczenie wolności budowlanej wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1, który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych. Do ograniczeń tych zaliczył również to wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ogranicza swobodę zabudowy nieruchomości, gdyż jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.). Dlatego art. 4 p.b. nie daje właścicielowi uprawnienia do przesądzenia o przeznaczeniu zabudowy nieruchomości gruntowej na cel wyznaczony według własnej woli inwestora (zob. wyrok NSA z 18.04.2012 r., II OSK 259/12, LEX nr 1219125). W rozpoznawanej sprawie dwukrotnie dokonano zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego budynku gospodarczego na działce nr [...]w miejscowości [...], jednakże Starosta [...]i od powyższych zgłoszeń wniósł sprzeciw, a Wojewoda Świętokrzyski decyzjami z [...] marca 2014 r. i [...] czerwca 2014 r. utrzymała w mocy decyzje Starosty [...] w przedmiocie sprzeciwu. Nie jest uprawnione twierdzenia skarżącej kasacyjnie, że przedmiotowy budynek gospodarczy związany jest z produkcją rolną i uzupełnia zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej (art. 29 ust. 1 pkt 1 p.b. w brzmieniu na datę wydania zaskarżonej decyzji). Jak przedstawiono wyżej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma okoliczność, że dla obszaru, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy budynek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z postanowień tego planu wynika, że dla terenu tego zgodnie z § 49 pkt 1 i 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z 30 września 2014 r. ustalono jako przeznaczenie podstawowe – istniejąca i projektowana zabudowa rekreacji indywidualnej, a jako przeznaczenie uzupełniające – urządzenia i obiekty towarzyszące, drogi, dojścia, dojazdy, mała architektura, zieleń. Obowiązująca zaś zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodował, że działki nr [...] i [...] położone są na terenie oznaczonym symbolem MN5, a dla terenu tego jako przeznaczenie podstawowe ustalono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a zgodnie z § 55 pkt 1 pkt 3 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie oznaczonym symbolem MN5 ustanowiono zakaz lokalizacji budynków inwentarskich. W związku z takimi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można uznać, że nieruchomość skarżącej stanowi działkę siedliskową, a przedmiotowy budynek związany jest z produkcją rolną i uzupełnia zabudowę zagrodową. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie kwalifikuje bowiem działki skarżącej kasacyjnie jako działki siedliskowej, a więc związanej z produkcją rolną. Działka skarżącej nie miała też charakteru siedliskowego także przez zmianą uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż wówczas teren ten zaliczony został jako teren rekreacji indywidualnej. Działki te nie miały więc nigdy określonego przeznaczenia jako zabudowa zagrodowa. Ponownie podkreślić należy, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na działkach nr [...] i [...] dopuszczalne jest lokalizowanie jedynie zabudowy jednorodzinnej, co więcej § 55 pkt 3 lit. c zabrania lokalizowania budynków inwentarskich. Powyższe przesądza o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 4 i art. 29 ust. 1 pkt 1 p.b. Przedstawione powyżej wywody wskazują także na niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., albowiem budynek ten nie został wybudowany zgodnie z przepisami. Sprzeciwy Starosty [...] dotyczące zgłoszeń zamiaru budowy tego obiektu zostały bowiem utrzymane prawomocnymi decyzjami Wojewody Świętokrzyskiego. Ponadto jak zasadnie wyjaśnił to Wojewódzki Sąd Administracyjny, budynek gospodarczy może służyć jedynie do przechowywania przedmiotów, zaś budynek inwentarski występuje jako element pojęcia zabudowy zagrodowej i przeznaczony jest dla inwentarza żywego. Na wpływ charakteru i roli budynku nie mają znaczenia przytoczone przez skarżącą kasacyjnie przepisy techniczne jakim powinny odpowiadać budynki inwentarskie. Tym samym jako niezasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 1 p.b. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym w rozumieniu § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2015 r., poz. 1422). Analiza powyższego przepisu została w sposób wyczerpujący dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i należy ją w pełni podzielić. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez "utrzymanie w mocy decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i uznanie przez Sąd, że nie miało miejsca naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji także pod kątem oceny i zgromadzenia materiału dowodowego. Ustalenia te doprowadziły do zasadnego przyjęcia, że działka, na której zlokalizowano przedmiotowy obiekt budowlany nie jest działką siedliskową. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że w ewidencji gruntów działki skarżącej wpisane są jako działki rolne. O ich przeznaczeniu przesądzają bowiem postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia, do których należą zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że naruszenie cytowanego przepisu może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39), lub gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z dwóch wskazanych przesłanek. Niewątpliwie uzasadnienie Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie, bowiem Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Wskazał również przyczyny, z powodu których uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zatem umożliwił przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny szczegółowo wyjaśnił co stanowiło podstawę przyjęcia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Samo odmienne stanowisko skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie nie mogło stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia postawionego zarzutu. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.