II SA/Wa 144/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] listopada 2016 r. działając na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), po rozpatrzeniu odwołania obwinionego, utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] września 2016 r. o uznaniu [...] M. C. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: Postępowanie w tej sprawie zostało przeciwko policjantowi wszczęte w dniu 30 czerwca 2016 r. Po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym Komendant Wojewódzki Policji w W., na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, orzeczeniem [...] z dnia [...] września 2016 r., orzekł o uznaniu [...] M. C. - specjalisty Sekcji do walki z Przestępczością przeciwko Obrotowi Gospodarczemu Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą KWP w W. winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, to jest tego, że w dniu [...] marca 2016 r. w W. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, iż będąc zobowiązanym do niewykorzystywania swojego zawodu do celów prywatnych a w szczególności do niewykorzystywania informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych oraz do nieuzyskiwania informacji do celów prywatnych przy użyciu służbowych metod, pełniąc służbę na stanowisku specjalisty Sekcji dw. z Przestępczością przeciwko Obrotowi Gospodarczemu Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą KWP w W., uzyskał do celów prywatnych telefoniczną informację z [...] Banku o/w W. ul. [...] odnośnie do danych leasingobiorcy samochodu osobowego [...] nr rej. [...] oraz mając dostęp do Krajowego Systemu Informacyjnego Policji i Centralnej Ewidencji Ludności, do celów prywatnych dokonał bezprawnego sprawdzenia K. B. i M. E., przy czym wobec wymienionych nie prowadził żadnych czynności służbowych, czym przekroczył swoje uprawnienia, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) w zw. z § 12 załącznika do nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1. poz. 3) i art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2015 r., poz. 1564) i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Policjant odwołał się do Komendanta Głównego Policji, który orzeczeniem z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Stan faktyczny niniejszej sprawy organy Policji obu instancji ustaliły na podstawie wyjaśnień obwinionego i zeznań świadków ([...] M. P., [...] G. M., [...] W. S., [...] P. B., [...] K. W.), kopii notatki urzędowej obwinionego z dnia [...] marca 2016 r., notatki służbowej z dnia [...] maja 2016 r., informacji uzyskanych z Biura Wywiadu i Informacji Kryminalnych KGP dotyczących historii sprawdzeń w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, informacji uzyskanej z Wydziału Prewencji Komisariatu Policji [...] KMP w W. dotyczącej sposobu zakończenia czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie [...]. Na podstawie powyższego materiału ustalono, iż M. C. w dniu [...] marca 2016 r. w godzinach popołudniowych, w czasie wolnym od służby, pojechał użytkowanym przez siebie samochodem marki [...] o nr rej. [...] razem z konkubiną A. K. i ich czteroletnim dzieckiem, do Galerii [...]. Samochód zaparkował na parkingu przed galerią. Około godz. [...] wymienieni wrócili z zakupów do samochodu, obok którego zaparkowany był inny pojazd marki [...] o nr rej. [...]. W wymienionym samochodzie na siedzeniu kierowcy siedziała kobieta, obok niej małe dziecko, a z tyłu dwóch mężczyzn. Z wersji przedstawionej przez obwinionego wynika, że mężczyźni przeciskając się obok jego samochodu wysiedli z [...] o nr rej. [...] i wówczas jego konkubina zwróciła im uwagę, że kierująca zaparkowała swój samochód za blisko drugiego pojazdu. Gdy obwiniony chciał odjechać obaj mężczyźni stanęli za jego pojazdem i uniemożliwiali mu odjechanie mówiąc przy tym, że jeśli ma jakiś problem to może wysiąść i go rozwiążą. Policjant uznał te słowa jako prowokację do bójki. W tym czasie kobieta siedząca w [...] o nr rej. [...] gdzieś telefonowała. M. C. wysiadł z samochodu i podchodząc do mężczyzn usłyszał skierowane w jego kierunku słowa, żeby "spierdalał z rodziną". Ponadto blokowali wyjazd jego samochodu, a ich postawa była agresywna. Wówczas obwiniony wyjął legitymację służbową, okazał ją mężczyznom, przedstawił się i zażądał od nich okazania dokumentów, jako podstawę legitymowania podając agresywne zachowanie. Mężczyźni odmówili mu okazania dokumentów mówiąc, że nie jest w mundurze. Z samochodu wysiadła kobieta, która również odmówiła mu okazania dokumentów i zagroziła, że zgłosi, iż podczas wsiadania obił jej pojazd, a następnie zaczęła też gdzieś dzwonić. Obwiniony ponownie próbował wylegitymować kobietę, ale ta odmówiła, a mężczyźni nadal blokowali wyjazd jego samochodu, W końcu udało mu się odjechać, pomimo że kobieta próbowała otworzyć drzwi jego samochodu, gdy był już w ruchu. Obwiniony jeszcze tego samego dnia około godz. [...] udał się do dyżurnego Komisariatu Policji [...] w celu poinformowania o całej sytuacji i sprawdzenia danych osoby, do której należy samochód marki [...] o nr rej. [...]. Po sprawdzeniu okazało się, że jest on leasingowany przez M. E. od [...] Banku. Ponadto ustalił dane kobiety, która kierowała samochodem, była to K. B. W oparciu o jego zawiadomienie Wydział Prewencji Komisariatu Policji [...] wszczął czynności wyjaśniające w sprawie [...] o popełnienie wykroczenia. W dniu [...] marca 2016 r. w godzinach od [...] do [...] M. C. dokonał sprawdzeń M. E. i K. B. w bazach danych CEL oraz KSIP. Ponadto obwiniony zatelefonował do [...] Banku przy ul. [...] w W. i w rozmowie z pracownikiem ustalił, że leasingobiorcą samochodu marki [...] o nr rej. [...] jest M. E. Policjant tego samego dnia sporządził notatkę służbową, w której zawarł informacje, iż wykonując czynności do spraw o kryptonimie "[...]" i "[...]" powziął podejrzenie, iż sytuacja zaistniała w dniu [...] marca 2016 r. na parkingu przed Centrum Handlowym [...] mogła zostać zaaranżowana przez rozpracowywaną przez niego grupę przestępczą. W swojej notatce opisał też ustalone dane K. B. i M. E. oraz okoliczności, które jego zdaniem wskazywały na powiązanie wymienionych osób z grupą rozpracowywaną pod powyższymi kryptonimami. Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz wyjaśnił, iż w dniu [...] marca 2016 r. był świadkiem popełnienia wykroczenia w [...] i podjął zgodne z prawem działania w celu identyfikacji uczestniczących w nim osób. W tym celu dokonał sprawdzeń w policyjnych systemach informatycznych, a uzyskane dane zawarł w notatce urzędowej i przekazał do dalszego wykorzystania służbowego. Obwiniony podkreślił, że nie uczynił tego w celach prywatnych i nie ma kontaktu z osobami biorącymi udział w zajściu. Natomiast czynności wyjaśniające w sprawie [...] o popełnienie wykroczenia w dniu [...] marca 2016 r. (zdarzenie na parkingu Galerii [...]) zakończyły się przesłaniem do Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny wniosków o ukaranie K. B. o czyny z art. 97 Kodeksu wykroczeń w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 3, 4 Prawa o ruchu drogowym, art. 65 § 2 Kodeksu wykroczeń w zw. z art. 38 Prawa o ruchu drogowym, art. 141 Kodeksu wykroczeń, art. 86 § 1 w Kodeksu wykroczeń w zw. z art. 3 Prawa o ruchu drogowym oraz M. E. i S. K. o czyny z art. 90 Kodeksu wykroczeń w zw. z art. 3 Prawa o ruchu drogowym, art. 65 § 2 Kodeksu wykroczeń, art. 141 Kodeksu wykroczeń. Do zakończenia postępowania dyscyplinarnego sprawa była w toku. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl art. 132 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na niedopełnieniu obowiązków służbowych albo przekroczeniu uprawnień określonych w przepisach prawa. Zasady etyki zawodowej policjanta zawarte zostały w załączniku do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". § 12 tych zasad stanowi, że policjant nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod. Zgodnie z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, policjanci lub pracownicy Policji korzystają z informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w zbiorach danych wyłącznie wtedy, gdy jest to przydatne lub niezbędne do prawidłowego wykonania czynności służbowych oraz podczas ich wykonywania. W ocenie Komendanta Głównego Policji, zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez wymienionego zarzucanego mu czynu. Ustalone okoliczności czynu potwierdzają świadkowie, których zeznania są spójne i zgodne ze zgromadzoną dokumentacją. Twierdzenia obwinionego, że sprawdzeń w systemach informatycznych Policji dokonał w celach służbowych, a nie prywatnych stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony i nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. M. C. jako doświadczony policjant z osiemnastoletnim stażem służby, który ukończył liczne szkolenia zawodowe, powinien posiadać znajomość przepisów, a w szczególności tych dotyczących pozyskiwania danych osobowych z policyjnych baz danych. Otóż obwiniony świadomie próbował usprawiedliwić podjęte przez siebie działania polegające na dokonaniu nieuprawnionych sprawdzeń osób w bazach KSIP i CEL, poprzez wskazanie, iż mają one związek z prowadzonymi przez niego rozpracowaniem operacyjnymi, gdy w rzeczywistości te sprawdzenia zostały poczynione w innym, prywatnym celu. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez policjanta w jego odwołaniu wskazać należy, iż nie mogą mieć wpływu na odmienną interpretację popełnionego przez niego czynu. Policjant powinien szczególnie starannie stosować się do obowiązujących przepisów prawa i nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod. Obwiniony wyjaśnił, iż podjął jedynie zgodne z prawem działania w celu identyfikacji osób uczestniczących w incydencie z dnia [...] marca 2016 r. Jednakże oceniając zebrany materiał dowodowy należy stwierdzić, że takie tłumaczenie obwinionego jest próbą wybrnięcia z sytuacji i stawia go w negatywnym świetle. M. C. postąpił właściwie zgłaszając cale zdarzenie w Komisariacie Policji [...], jednakże nie miał prawa do dokonywania jakichkolwiek sprawdzeń w policyjnych bazach danych osób biorących w nim udział, albowiem w czynnościach wyjaśniających w sprawie o wykroczenie występował jedynie w charakterze świadka, a nie prowadzącego czynności policjanta. Ponadto w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, iż K. B., M. E. i S. K. "nie przewijali się" w materiałach rozpracowali operacyjnych o kryptonimach "[...]" i "[...]", a zatem sporządzenie przez obwinionego w dniu [...] marca 2016 r. notatki służbowej, w której umieścił swoje podejrzenia dotyczące ewentualnego związku wymienionych osób z grupami przestępczymi należy uznać za próbę zalegalizowania dokonanych sprawdzeń, których w rzeczywistości dokonał w innym celu. W ocenie Komendanta Głównego Policji, wbrew twierdzeniom odwołania, przełożony dyscyplinarny uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji. Uwzględnił rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (przekroczenie posiadanych uprawnień służbowych, naruszenie zasad etyki zawodowej), okoliczności jego popełnienia (popełnienie przewinienia w trakcie służby i przy wykorzystaniu dostępnych środków służbowych), skutki, w tym następstwa dla służby (wykorzystywanie służbowych metod pracy w prywatnym celu), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (dbanie o dyscyplinę służbową oraz o przestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta), pobudki działania (chęć samodzielnego załatwienia "sprawy"), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (fakt przyznania się do dokonywanych sprawdzeń, ale brak krytycznej oceny swojego postępowania i bagatelizowanie całego zdarzenia oraz jego skutków dla służby) oraz dotychczasowy przebieg jego służby. Komendant Główny Policji uwzględniając charakter popełnionego przez M. C. przewinienia dyscyplinarnego uznał, że wymierzona mu kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego czynu. Zgodnie z treścią art. 134a cytowanej ustawy, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i jest najłagodniejszą karą z wymienionych w katalogu kar dyscyplinarnych. Tak więc, w kontekście stwierdzonego zawinienia wymienionego policjanta w zakresie popełnienia przez niego zarzuconego mu czynu, utrzymanie w mocy wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany należy uznać za zasadne. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wyżej opisanemu orzeczeniu Komendanta Głównego Policji zarzucił: Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz brak uwzględnienia w zaskarżonym orzeczeniu faktu nie wykazania celu prywatnego do jakiego skarżący miał uzyskać informację telefoniczną oraz informację z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji i Centralnej Ewidencji Ludności, a także bezpodstawne i arbitralne wykluczenie wersji skarżącego co do działania w ramach wykonywania czynności służbowych; - art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości - w zakresie celu w jakim skarżący uzyskał informację dot. K. B. i M. E. - na niekorzyść skarżącego oraz poprzez pominięcie dowodu z wyjaśnień skarżącego. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 12 załącznika do Zarządzenia art. 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjant" (tzw. "Kodeks Etyki Policjanta"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że każdy przypadek uzyskania przez policjanta informacji przy użyciu służbowych metod, poza godzinami pełnionej służby stanowi przewinienie dyscyplinarne, nawet gdy informacje te zostały wykorzystane do sporządzenia notatki służbowej z podjętej interwencji; - § II ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych dnia 29 września 2015 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie jest możliwe korzystanie z informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w zbiorach danych gdy jest przydatne celem sporządzenia notatki służbowej w związku z podjętą interwencją. W konkluzji skargi M. C. wniósł o: uchylenie zaskarżonego orzeczenie oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] września 2016 r. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, argumentował, iż zarzucane mu przewinienie, określone w § 12 Kodeksu Etyki Policjanta, jest przewinieniem materialnym, dla bytu którego niezbędne jest wykazanie celu prywatnego dla jakiego miało dojść do nieuprawnionego uzyskania informacji. Zgodnie z § 15 Kodeksu Etyki Policjanta, każdy policjant powinien w miarę możliwości udzielać pomocy innym policjantom w realizacji zadań służbowych. Był to jedyny cel skarżącego dla którego dokonał sprawdzenia danych w KSIP oraz CEL. Żaden dowód zgromadzony w toku postępowania nie wskazuje aby skarżący uzyskał do informację do celów osobistych. Przeciwnie z akt sprawy została wyłączona notatka służbowa z dnia [...] maja 2016 r., sporządzona przez obwinionego, w której określa on dodatkową okoliczność motywującą go do sprawdzenia wskazanych wcześniej osób w dostępnych bazach danych, jaką było podejrzenie zainspirowania zdarzenia z dnia [...] marca 2016 r. przez kierownictwo jednej ze zorganizowanych grup przestępczych, których zwalczaniem się zajmował. Prawidłowa ocena zachowania skarżącego powinna prowadzić do wniosku, że w jego zachowaniu nie przyświecał żaden cel prywatny, lecz jedynie chęć ustalenia danych osób biorących udział w incydencie z dnia [...] marca 2016 r. i przekazania tych danych właściwym organom. Skarżący nie podjął osobiście żadnych działań prywatnych względem tych osób. Nie można zatem twierdzić, że dane zostały uzyskane przez niego do celów prywatnych. Wykrywanie sprawców wykroczeń i przestępstw jest bowiem obowiązkiem skarżącego jako policjanta. W orzeczeniu Komendanta Głównego Policji podobnie jak w poprzedzającym orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., nie został skonkretyzowany cel prywatny skarżącego, któremu dokonanie sprawdzeń miało służyć. Skarżący musi w tym miejscu postawić pytania: Jakim innym prywatnym celu? Jaki cel prywatny miał mieć skarżący w dokonaniu sprawdzeń? Odpowiedzi na to pytania próżno szukać w zaskarżonym orzeczeniu, a dowody zgromadzone w mniejszym postępowania jednoznacznie wskazują, że obwiniony uzyskał przedmiotowe informacje wyłącznie w celu sporządzenia notatki służbowej z dnia [...] marca 2016 r., przedłożenia tej notatki kierownictwu służbowemu oraz przesiania jej do KP [...] (vide’ treść notatki z dnia [...] marca 2016 r.). Z uwagi na przebieg incydentu z dnia [...] marca 2016 r., obwiniony mógł mieć uzasadnione podejrzenie, że to zdarzenie było inspirowane przez grupy przestępcze, które rozpracowuje w ramach prowadzonych przez niego operacji o określonych kryptonimach. Bez dokonania sprawdzeń w systemach informatycznych, Skarżący nie mógł wszak wykluczyć, że zdarzenie mogło być inspirowane przez grupy przestępcze, które rozpracowuje. W tym miejscu należy zaznaczyć, że fakt, że żadna z tym osób nie pojawiła w materiałach operacyjnych spraw o określonych kryptonimach został dopiero ustalony w toku postępowania dyscyplinarnego. Skąd zatem miał o tym wiedzieć skarżący ex ante przed dokonaniem sprawdzeń. Zgodnie § 11 ust. 3 rozporządzenia MSW warunkami do zgodnego z prawem korzystania z informacji jest wymóg niezbędności lub przydatności do prawidłowego wykonania czynności służbowych oraz wykonanie czynności służbowych. W niniejszej sprawie nie można postawić obwinionemu zarzutu naruszenia tego przepisu, albowiem uzyskanie przez obwinionego informacji spełniało oba warunki. Wskazać należy, że w związku ze zdarzeniem z dnia [...] marca 2016 r. obwiniony podjął, prawidłową interwencję na miejscu (co przyznają organy obu instancji). Celem udokumentowania podjętej interwencji niezbędne było sporządzenie właściwej notatki służbowej. Właśnie w celu sporządzenia tej notatki, która była związana z podjętą interwencją (czynnością służbową) oraz w celu wykluczenia możliwości inspirowania tego zdarzenia przez inne osoby, obwiniony dokonał sprawdzenia osób w KSIP oraz CEL. Interwencja podjęta przez obwinionego, pomimo że był on po służbie była jego czynnością służbową. Obwiniony okazał swoją legitymację służbową podał imię, nazwisko oraz stopień. Następnie zgodnie z procedurami obwiniony sporządził z tej czynności notatkę co również było czynnością służbową obwinionego. Bezspornie działania obwinionego w tym zakresie przyczyniły się do przyspieszenia postępowania w sprawie o wykroczenie przeciwko K. B. oraz M. E. i S. K. - wniosek o ukarania w/w wniesiono w dniu [...] maja 2016 r. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przebieg całego zdarzenia, włączając w to zarówno zdarzenie będące przedmiotem zarzutu, czyli zachowanie policjanta w dniu [...] marca 2016 r. jak i zdarzenie dnia poprzedniego, jest w niniejszej sprawie oczywisty i bezsporny. Organy obu instancji za prawidłowe uznają wszystkie działania podejmowanie wówczas przez policjanta, poza działaniami z dnia [...] marca 2016 r. i dotyczącymi: uzyskania przez niego informacji o danych leasingobiorcy samochodu osobowego [...] nr rej. [...] - w drodze rozmowy telefonicznej z pracownikiem [...] Banku o/w W. oraz dokonanej przez niego czynności sprawdzenia osób to jest K. B. i M. E. w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji i Centralnej Ewidencji Ludności. Trafnie organy obu instancji wywiodły, iż skarżący był jedynie świadkiem (ewentualnie pokrzywdzonym) zdarzenia, które miało miejsce na parkingu Galerii [...] w W. w dniu [...] marca 2016 r. Zatem jego działania jako policjanta, będącego świadkiem zdarzenia, mającego znamiona wykroczenia, ograniczały się do obowiązku powiadomienia o powyższym zdarzeniu stosownej jednostki Policji oraz do sporządzenie stosownej notatki służbowej, opisującej w sposób wyczerpujący to zdarzenie. Obwiniony czynności te dokonał w sposób prawidłowy. Organy obu instancji również trafnie wywiodły, iż zadania służbowe skarżącego, które miał zlecone, dotyczyły innych działań. Żaden przełożony nie zlecał mu dokonywania czynności sprawdzających okoliczności podanych w notatce służbowej i dotyczącej przebiegu oraz okoliczności zdarzenia, które miało miejsce na parkingu Galerii [...] w W. w dniu [...] marca 2016 r. Z uwagi na możliwość posiadania przez M. C. w sprawie powyższego wykroczenia statusu pokrzywdzonego, działania takie byłyby co najmniej niewskazane. Działania skarżącego dokonane w dniu [...] marca 2016 r. dotyczące uzyskania informacji o danych leasingobiorcy samochodu osobowego [...] nr rej. [...] - w drodze rozmowy telefonicznej z pracownikiem [...] Banku o/w W. oraz dotyczące sprawdzenia w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji i Centralnej Ewidencji Ludności dwóch osób to jest K. B. i M. E. nie wynikały zatem ani z bieżących obowiązków służbowych skarżącego ani z obowiązku wynikającego z faktu posiadania wiadomości o przebiegu wykroczenia, które miało miejsce na parkingu Galerii [...] w W. w dniu [...] marca 2016 r. Obie te czynności nie mały zatem przymiotu czynności wykonywanych służbowo. Nie były to także czynności związane z nagłą potrzebą zabezpieczenia dowodów w sprawie. Można tu zgodzić się z twierdzeniem skargi o nieuprawnionym zastosowaniu przez organ w opisie zarzucanego czynu sformułowania "w celu prywatnym". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie właściwsze było by tu użycie przez organ sformułowania "w celu nie służbowym", albo "w celu innym niż służbowy". Jednakże uchybienie to w niczym nie niweczy istoty przewinienia dyscyplinarnego, którą jest fakt, iż skarżący nie powinien dokonywać czynności zarzucanych w postępowaniu dyscyplinarnym wobec wskazanych wyżej osób, bowiem nie był do wykonania tych czynności służbowo upoważniony. Inaczej mówiąc czynności tych dokonał z przekroczeniem swoich obowiązków służbowych. Dlatego sformułowanie "w celu prywatnym" należy w niniejszej sprawie rozumieć jako działanie w celu innym niż "cel służbowy". Dla opisu przedmiotowego zdarzenia z dnia [...] marca 2016 r. nie jest zatem ważne czy skarżący działał w celu zaspokojenia swojej ciekawości, czy w błędnym przekonaniu, iż ma prawo do dokonywania opisanych wyżej czynności sprawdzających. Zgodnie bowiem z art. 132a. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; jak i wtedy gdy, nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Ważne jest to, iż zarzucane skarżącemu działania wykraczały poza zakres jego obowiązków służbowych, w tym także związanych z obowiązkiem poinformowania o zdarzeniu na parkingu Galerii [...] w W. w dniu [...] marca 2016 r. Trafny jest zatem zarzut orzeczenia dyscyplinarnego - naruszenia przez skarżącego § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję w zw. z § 12 załącznika do nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" i art. 132 ust. 1 ustawy o Policji. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie dostrzega niebezpieczeństwo dokonywania przez policjantów sprawdzania danych personalnych osób w Systemie Informacyjnym Policji albo w Centralnej Ewidencji Ludności, w celu np. realizacji próśb znajomych policjanta. Takie działanie jest z pewnością dalece bardziej szkodliwe społecznie, niż objęte niniejszym postępowaniem działanie skarżącego, jednakże inny byłby także w takich sytuacjach wymiar kary dyscyplinarnej. W niniejszej sprawie zwraca uwagę prawidłowe i dalece profesjonalne zachowanie się skarżącego podczas incydentu na parkingu Galerii [...] w W. w dniu [...] marca 2016 r., zwłaszcza prawidłowe odstąpienie od czynności legitymowania osób naruszających prawo. Skarżący trafnie z okoliczności zdarzenia, agresywnego zachowania tych osób, musiał wyprowadzić wniosek, iż mogą one być niebezpieczne - co okazało się prawdą po sprawdzeniu przeszłości tych osób w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (patrz uzasadnienie orzeczenia organu pierwszej instancji). Jednakże nawet agresywne zachowania tych osób nie uzasadniały dalszego prowadzenia przez skarżącego tej sprawy, a w szczególności dokonywania czynności sprawdzających danych osób w systemach informacyjnych albo w Banku, w zakresie ustalenia leasingobiorcy samochodu sprawców zdarzenia z dnia [...] marca 2016 r. Trudno także takie działania sprawdzające tłumaczyć, jak czyni to skarżący - uzasadnionym podejrzeniem, że zdarzenie z dnia [...] marca 2016 r. było inspirowane przez grupy przestępcze, które skarżący rozpracowywał w ramach prowadzonych przez niego operacji o określonych kryptonimach. Organ trafnie nie uznał takiego tłumaczenie za przekonywujące. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna mieści się w przesłankach zawartych w art. 134h ustawy pragmatycznej, jakkolwiek jest surowa (w tym materiale sprawy organ mógłby także uznać skarżącego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i odstąpić od wymierzenia kary – art. 135j ust. 1 pkt 2). Jednakże wymierzenie w tej sprawie skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany – a zatem kary najłagodniejszej - nie może być uznane za rażąco niewspółmierne do popełnionego czynu, albo niesprawiedliwe, czy sprzeczne z prawem, gdy zważy się, iż kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a) i kara ta podlega zatarciu już po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 1 pkt 1), co w niniejszej sprawie już nastąpiło. Nadto, zgodnie z art. 135q ust. 1 pkt ust 7 - zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu a orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt osobowych po upływie 6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się. Przy wymiarze kary nie można także abstrahować od faktu, iż skarżący nie przyznał się do winy. Zatem w zakresie wymiaru kary organ prawidłowo miarkował jej wysokość, wskazując na takie okoliczności jak dotychczasowy przebieg służby skarżącego i wagę popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz fakt nieprzyznania się obwinionego do winy. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego jak i procesowego przy podejmowanych w kontrolowanych w niniejszej sprawie orzeczeń dyscyplinarnych przez organy Policji obu instancji, które to naruszenia mogłyby stanowić o uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności tych orzeczeń i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.