I SA/Ol 434/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski,, sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 21 września 2017r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2011 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia "[...]", określił K. B. (dalej jako "strona", "skarżąca") zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. w kwocie 34.901 zł z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że strona uzyskała w 2011r. przychód w wysokości 412.000 zł z odpłatnego zbycia nieruchomości położonej w O. przy ul. "[...]". Nieruchomość ta została przez nią nabyta na podstawie umów darowizny z dnia: "[...]" 1995r. (w ½ udziału) oraz "[...]" 2007r. (w ½ udziału). W związku z tym, że sprzedaż udziału wynoszącego ½ w ww. nieruchomości nastąpiła przed upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie tego prawa, uzyskany przychód pochodził ze źródła przychodu określonego w art.10 ust.1 pkt 8 lit.a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r., nr 14, poz.176 ze zm.), dalej jako "u.p.d.o.f.", podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w wysokości 19%. Jednocześnie strona nie wykazała w zeznaniu rocznym za 2011r. dochodu uzyskanego z ww. źródła i nie złożyła oświadczenia o skorzystaniu z tzw. ulgi meldunkowej. Organ ustalił, że na koszty uzyskania przychodu z powyższego tytułu składają się: opłaty notarialne w kwocie 101,22 zł oraz nakłady, które zwiększyły wartość ww. nieruchomości w wysokości 22.206,64 zł. W odwołaniu strona zarzuciła decyzji organu I instancji: - naruszenie art.22 ust.6c i 6d u.p.d.o.f., poprzez niepełne zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że jedynie wydatki i nakłady udokumentowane fakturami i rachunkami stanowią koszty przychodu, podczas gdy nakłady poniesione na nieruchomość po dniu nabycia były dużo wyższe, związane z uzyskaniem na ten cel kredytu i spowodowały znaczne zwiększenie wartości nieruchomości, - naruszenie art.21 ust.1 pkt 131 w zw. z art.21 ust.25 pkt 2 u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że bez znaczenia jest fakt przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości na inny cel mieszkaniowy w zasadzie natychmiast po dokonanym zbyciu, - naruszenie art.21 ust.1 pkt 126 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że podatnik w zbytym mieszkaniu jest zameldowany na stałe od lat 90-tych do chwili obecnej, a więc również w okresie 12 miesięcy poprzedzających zbycie, - naruszenie przepisów postępowania: art.122 w zw. z art.180 i art.187 oraz art.188 w zw. z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej jako "O.p.", poprzez ich niezastosowanie, polegające na: niewszechstronnym zbadaniu materiału dowodowego oraz nieuwzględnieniu dowodów i okoliczności wskazujących na to, że strona poniosła koszty uzyskania przychodu uzasadniające obniżenie należnego podatku, nieprzeprowadzenie dowodów w sytuacji powzięcia informacji o poniesieniu kosztów uzyskania przychodów i możliwości zastosowania ulgi meldunkowej, sposobie oszacowania kosztów, a w konsekwencji dochodu podlegającego opodatkowaniu z uwagi na niezastosowanie właściwej metody szacowania, - naruszenie art.9 k.p.a., poprzez błędne udzielenie informacji przez organ podatkowy w 2011r., że wolne od podatku jest zbycie w sytuacji przeznaczenia środków uzyskanych na własny cel mieszkaniowy, co spowodowało, że strona nie złożyła oświadczenia, że spełnia warunki do zwolnienia od podatku w związku z faktem zameldowania w zbytej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy opisaną decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że aktem notarialnym z dnia 12 marca 2011r. strona sprzedała prawo własności lokalu mieszkalnego położonego w O. przy ul. "[...]" wraz z udziałem wynoszącym 5/100 części wspólnych budynku i w prawie użytkowania wieczystego gruntu za kwotę 412.000 zł. Nieruchomość tę nabyła w udziale wynoszącym ½ na podstawie umowy darowizny z dnia 11 stycznia 1995r. oraz w udziale wynoszącym ½ na podstawie umowy darowizny z dnia 24 lutego 2007r.. Organ wskazał, że wobec nabycia udziału w przedmiotowym lokalu mieszkalnym przez stronę w 2007r. w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązujące na dzień 30 grudnia 2008r. - stosownie do treści art.8 ust.1 ustawy z dnia 9 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 209, poz.1316 ze zm.). W motywach rozstrzygnięcia organ powołał treść art.10 ust.1 pkt 8 lit. a-c, art.19 ust.1, art.30e ust.1, 2, 4 i 5, art.45 ust.1, 3b i 6, art.21 ust.1 pkt 126 lit.b, ust.21 u.p.d.o.f. i stwierdził, że aby strona mogła ubiegać się o zwolnienie z podatku od uzyskanego przychodu, oprócz minimum 12-miesięcznego zameldowania na pobyt stały w lokalu, który był przedmiotem sprzedaży, powinna najpóźniej w terminie do 30 kwietnia 2012r. złożyć oświadczenie, że spełnia warunki do zwolnienia. Organ wskazał, że strona nie złożyła oświadczenia o nabyciu prawa do tzw. ulgi meldunkowej oraz nie wykazała podatku należnego za 2011r. z odpłatnego zbycia ww. lokalu. Jednocześnie zaznaczył, że nie kwestionuje faktu zamieszkiwania i zameldowania strony w spornym lokalu przez okres 12 miesięcy przed zbyciem. Odnosząc się do zarzutów dotyczących uzyskania błędnej informacji od pracowników urzędu skarbowego dotyczących warunków zwolnienia przychodu ze zbycia nieruchomości od opodatkowania, organ stwierdził, że przyczyna niezłożenia oświadczenia nie ma znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki do skorzystania z ww. zwolnienia. Jedynym miarodajnym źródłem wiedzy podatnika o treści przepisów prawa podatkowego jest prawidłowo opublikowany tekst ustawy podatkowej. Charakteru takiego nie mają informacje dotyczące sposobu interpretacji przepisów prawa udzielane przez pracowników zatrudnionych w organie podatkowym. Dodatkowo zaznaczył, że zarzuty te są gołosłowne - w toku postępowania nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. W świetle powołanych przepisów, organ wskazał, że wyjaśnienia strony dotyczące przeznaczenia pieniędzy ze sprzedaży ww. mieszkania na własne cele mieszkaniowe nie są zasadne. Fakt wydatkowania przychodu z odpłatnego zbycia na cele mieszkaniowe, wymienione w art.21 ust.1 pkt 131 w zw. z art.21 ust.25 pkt 2 u.p.d.o.f, w stanie prawnym obowiązującym w 2007r. nie ma znaczenia. W kwestii kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia lokalu, organ powołał treść art.22 ust.6c, 6d i 6e u.p.d.o.f. i wskazał, że z przedłożonych przez stronę dokumentów potwierdzających wydatki w kwocie 44.474,34 zł, organ I instancji za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia lokalu uznał kwotę 44.413,29 zł. Za nakłady zwiększające wartość nieruchomości nie uznał zakupu narzędzi i ich części. Do wyliczenia dochodu przyjął zaś przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości ½ ceny wyrażonej w umowie, odpowiednio do udziału w prawie własności nieruchomości nabytego w 2007r. oraz ½ nakładów poczynionych na zwiększenie wartości całej nieruchomości przez stronę i jej małżonka. Organ podkreślił, że dla zaliczenia wydatków na nabycie oraz nakładów na nieruchomość, do kosztów uzyskania przychodu z jej zbycia ustawodawca wprowadził wymóg dokumentowania ich, a nawet w odniesieniu do niektórych kosztów wskazał ich kwalifikowaną formę – fakturę VAT. Nie można zatem uwzględnić kosztów nakładów, które nie są udokumentowane fakturami VAT. Wbrew przekonaniu strony, w sprawie nie zachodzi więc konieczność przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów z opinii biegłego z zakresu budownictwa i szacowania nieruchomości oraz zeznań świadków na okoliczność stanu nieruchomości przed i po remoncie oraz zakresu wykonania prac. Odnosząc się do twierdzeń strony, że nie wiedziała o ciążącym na niej obowiązku przechowywania faktur sprzed niemal 10 lat, organ zaznaczył, że prawo do korzystania ze zwolnień podatkowych nie jest obowiązkiem i podatnik, który z niego korzysta winien dochować należytej staranności przy dokonywaniu rozliczeń podatkowych. To na podatniku ciąży obowiązek zabezpieczenia wszelkich dowodów mogących stanowić podstawę do zmniejszenia dochodu do opodatkowania. Za niezasadne uznał organ zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Organ I instancji dokonał jednoznacznych ustaleń faktycznych, wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz w sposób logiczny umotywował swoje rozstrzygnięcie w uzasadnieniu. Weryfikując rozstrzygnięcie organu I instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że nieprawidłowo do kosztów uzyskania przychodu zaliczone zostały wydatki poniesione przez stronę na opłaty związane ze sporządzeniem aktu notarialnego, gdyż nie zostały one wymienione w art.22 ust.6d u.p.d.o.f. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że skoro przedmiotowy lokal mieszkalny stanowił majątek odrębny strony, to wydatki poniesione na jego remont wykazane fakturami wystawionymi wyłącznie na imię i nazwisko męża strony oraz jego Kancelarię, nie dokumentują wydatków poniesionych przez stronę. W świetle powyższego zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych winno wynosić 39.085 zł, a zatem byłoby wyższe niż wynikające z decyzji o 4.184 zł. Mając jednak na względzie treść art.234 O.p., organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania: 1. art.22 ust.6c i 6d u.p.d.o.f., poprzez niepełne zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że jedynie wydatki i nakłady udokumentowane fakturami i rachunkami stanowią koszty przychodu, podczas gdy nakłady poniesione na nieruchomość, której zbycie spowodować miało powstanie obowiązku podatkowego, po dniu nabycia były dużo wyższe, związane z uzyskaniem na ten cel kredytu i spowodowały znaczne zwiększenie wartości nieruchomości oraz zostały udokumentowane w inny sposób, gdyż brak faktur spowodowany jest działaniem organów podatkowych, 2. art.21 ust.1 pkt 131 w zw. z ust. 25 pkt 2 u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że bez znaczenia jest fakt przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości na inny cel mieszkaniowy w zasadzie natychmiast po dokonanym zbyciu, 3. art.21 ust.1 pkt 126 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że podatnik w zbytym mieszkaniu jest zameldowany na stałe od lat 90-tych do chwili obecnej, 4. art.122, art.180, art.187 i art.188 w zw. z art.216 O.p., poprzez niezastosowanie ich w sprawie, polegające na: niewszechstronnym zbadaniu materiału dowodowego oraz nieuwzględnieniu dowodów i okoliczności wskazujących na to, że strona poniosła koszty uzyskania przychodu uzasadniające obniżenie należnego podatku, nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność, że strona została błędne pouczona przez pracownika organu o przysługującym zwolnieniu, co skutkowało niezłożeniem oświadczenia o skorzystaniu z ulgi meldunkowej, nieprzeprowadzeniu dowodów w sytuacji powzięcia informacji o poniesieniu kosztów uzyskania przychodów, sposobie oszacowania kosztów, a w konsekwencji dochodu podlegającego opodatkowaniu poprzez niezastosowanie właściwej metody szacowania, 5. art.9 k.p.a., poprzez błędne udzielenie informacji przez organ podatkowy w 2011r., że wolne od podatku jest zbycie w sytuacji przeznaczenia środków uzyskanych na własny cel mieszkaniowy, co spowodowało, że strona nie złożyła oświadczenia, że spełnia warunki do zwolnienia od podatku w związku z faktem zameldowania w zbytej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zasady i tryb kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zostały określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu nie zaistniała żadna z wyżej wymienionych przesłanek do uchylenia decyzji. Kwestią sporną w rozpoznanej sprawie jest stwierdzenie przez organy podatkowe, że przychód z odpłatnego zbycia w dniu "[...]" 2011r. udział wynoszącego ½ opisanego na wstępie lokalu mieszkalnego nabytego przez skarżącą w drodze darowizny w dniu "[...]" 2007r. podlega opodatkowaniu oraz, błędne ustalenie przez organy podatkowe kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia tego lokalu mieszkalnego, jak również odmowa zastosowania ulgi w związku z przeznaczeniem środków uzyskanych z ww. sprzedaży na własne cele mieszkaniowe w myśl art.21 ust.1 pkt 131 w zw. z art.21 ust.25 pkt 2 u.p.d.o.f. W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje ustalonego przez organy stanu faktycznego, a jedynie nie zgadza się z jego oceną i kwalifikacją prawną. Ze względu na nabycie przez skarżącą spornego udziału w nieruchomości w dniu "[...]" w rozpoznanej sprawie zastosowanie znajdą przepisy u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008r. Zgodnie z art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W stanie prawnym obowiązującym w 2007r. warunki zwolnienia od podatku dochodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości, o których mowa w art.10 ust.1 pkt 8 lit.a-c u.p.d.o.f. ustanowiono w art.21 ust.1 pkt 126 i art.21 ust.21 tej ustawy. Według art.21 ust.1 pkt 126 li.b u.p.d.o.f., wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, jeżeli podatnik był zameldowany w nim na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z zastrzeżeniem ust.21 i 22. W myśl ust.21, ww. zwolnienie ma zastosowanie do przychodów podatnika, który, w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, złoży oświadczenie, że spełnia warunki do zwolnienia, w urzędzie skarbowym, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. Tylko łączne spełnienie tych warunków powodowało nabycie i zrealizowanie zwolnienia podatkowego. W rozpoznanej sprawie organy nie kwestionowały spełnienia przez skarżącą pierwszego z wymienionych warunków, tj. jej zameldowania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym przez okres 12 miesięcy przed datą zbycia. Skarżąca nie złożyła jednak oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania z ulgi meldunkowej. Okoliczność ta nie jest przy tym sporna. Bez znaczenia natomiast pozostają twierdzenia skarżącej dotyczące przyczyn niezłożenia ww. oświadczenia. Zarzuty odnoszące się do błędnego pouczenia strony przez pracowników urzędu skarbowego o zasadach i warunkach stosowania opisanego zwolnienia podatkowego są gołosłowne. Strona nie dysponuje indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego wydaną w trybie art.14b O.p., a jedynie zastosowanie się do takiej interpretacji nie może szkodzić podatnikowi. Tym samym zarzut naruszenia art.21 ust.1 pkt 126 u.p.d.o.f. oraz przepisów postępowania w związku z nieprzeprowadzeniem dowodów na okoliczność błędnego pouczenia skarżącej o przysługującym jej zwolnieniu od podatku, nie zasługują na uwzględnienie. Za bezzasadny, w świetle treści przepisów obowiązujących w 2007r., uznać należy również zarzut naruszenia art.21 ust.1 pkt 131 w zw. z art.21 ust.25 pkt 2 u.p.d.o.f. Przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży spornego lokalu mieszkalnego na inny cel mieszkaniowy nie ma znaczenia w rozpoznanej sprawie, gdyż przepisy te dodane zostały ustawą z dnia 6 listopada 2008r. (Dz.U. nr 209, poz.1316), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009r. Nie znajdują one zatem zastosowania w niniejszej sprawie. Prawidłowo przychód z odpłatnego zbycia spornego lokalu mieszkalnego podlegający opodatkowaniu ustaliły organy na kwotę 206.000 zł, czyli ½ ceny wyrażonej w umowie sprzedaży, odpowiednio do udziału w prawie własności nieruchomości nabytego w 2007r. Przychodem jest bowiem wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia (art.19 ust.1 u.p.d.o.f.). Podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę między przychodem z odpłatnego zbycia, a kosztami ustalonymi zgodnie z art.22 ust.6c i 6d, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art.22h ust.1 pkt 1, dokonywanych od zbywanych nieruchomości lub praw (art.30e ust.2 u.p.d.o.f.). Dochód z powyższego tytułu nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł (art.30e ust.5 u.p.d.o.f.). W myśl art.22 ust.6c u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art.10 ust.1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust.6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Za koszty uzyskania przychodu z ww. tytułu, nabytych m.in. w drodze darowizny, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn (art.22 ust.6d). Wysokość nakładów, o których mowa w ust.6c i 6d ustala się natomiast na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art.22 ust.6e). Organ I instancji zaliczyły do kosztów uzyskania przychodu kwotę 22.206,64 zł - ½ część nakładów poczynionych na zwiększenie wartości nieruchomości oraz kwotę 101,22 zł - koszty aktu notarialnego z dnia 24 lutego 2007r.. Zasadnie do wyliczenia dochodu organ przyjął, odpowiednią do części uzyskanego przychodu ze zbycia nieruchomości (1/2), część kosztów uzyskania tego przychodu (1/2). Jak słusznie wskazał organ odwoławczy koszty te zostały zawyżone, gdyż powołane przepisy nie zaliczają do nich kosztów sporządzenia umowy darowizny. Również nakłady udokumentowane fakturami wystawionymi na nazwisko tylko męża skarżącej (bądź jego Kancelarię), nie dokumentują wydatków poniesionych przez stronę, a lokal ten stanowił jej majątek odrębny. Wobec jednak treści art.234 O.p. i stwierdzenia, że opisane nieprawidłowości nie stanowią rażącego naruszenia prawa, organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego błędnego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów jedynie wydatków i nakładów udokumentowanych fakturami i rachunkami, Sąd stwierdza, że jest on bezzasadny. W świetle jednoznacznego brzmienia powołanego art.22 ust.6e u.p.d.o.f,, brak jest podstaw do powoływania biegłego w celu oszacowania wartości tych nakładów, czy też powoływania świadków w celu ustalenia stanu lokalu przed i po remoncie. Ustawodawca w sposób precyzyjny określił sposób ustalenia wartości nakładów, a zatem brak faktur VAT pozbawia stronę możliwości ich przyjęcia (oszacowania) na innej podstawie do celów wyliczenia dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości. Poza uwzględnionymi przez organ I instancji fakturami skarżąca nie przedłożył innych dokumentów potwierdzających poniesienie nakładów zwiększających wartość zbytego lokalu mieszkalnego. Bez wpływu na rozstrzygnięcie, w świetle powołanych wyżej przepisów, pozostają wyjaśnienia strony o braku obowiązku przechowywania faktur VAT po upływie 5 lat. Tym samym, zdaniem Sądu, organy podatkowe nie naruszyły art.22 ust.6c i ust.6d u.p.d.o.f., ani przepisów postępowania podatkowego w zakresie braku wyjaśnienia okoliczności wskazujących na poniesienie przez stronę wyższych kosztów uzyskania przychodów. Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.