II SA/Łd 295/17

Dnia 22 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 roku sprawy ze skarg P. S., A. K.-S., B. G., K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 1 w stosunku do B. G. i P. S. oraz w punkcie 2 w całości, a nadto poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących: a) P. S. kwotę 697(sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych b) K. W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych c) A. K.- S. kwotę 200 (dwieście) złotych d) B. G. kwotę 200 (dwieście) złotych. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz K., po rozpatrzeniu wniosku A S.A. z siedzibą w K., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa i konserwowania mięsa z drobiu na terenie Ł.S.S.E w K., przewidzianego do realizacji w K. przy ul. A 20/22, na działkach nr , 152/13, 152/18, 152/30 i 152/32, w obrębie [...] - miasto, gmina K. Odwołania od powyższej decyzji złożyli: K. W., J. M., A. M., T.K., P. K., B. G., J. W., S. S., G. L., Z. P., A. K.. i P. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o uchylenie decyzji i orzeczenie przez Kolegium co do istoty lub uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w tej sprawie. T. K., P.K., B. G., J. W., S.S., G. L., Z. P., A. K. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 28, 39, 40 § 1, 61 § 4, 73 § 1, 81 i art. 109 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w związku nieuprawnionym zastosowaniem przez organ I instancji uproszczonego sposobu powiadamiania o czynnościach podejmowanych w toku prowadzonego postępowania (art. 49 K.p.a.), a co za tym idzie uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; 2. art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego zastosowanie pomimo braku spełnienia przesłanek wynikających z tego przepisu dotyczących liczby stron postępowania; 3. art. 7 i 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz dowolną ocenę materiału dowodowego skutkującą wydaniem wadliwej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz mocy dowodowej; 5. art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i użycie w nim ogólnikowych twierdzeń, brak odniesienia do dowodów wskazanych w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Odwołujący się zarzucili także naruszenie prawa materialnego tj: 1. art. 37 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy poprzez ogólnikowe i niepełne informacje w uzasadnieniu decyzji o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz brak wskazania o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; 2. art. 3 ust 1 pkt 13 ustawy poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu przetwórstwa konserwowania mięsa z drobiu na terenie Ł.S.S.E w K. oraz przedsięwzięcie B Sp. z o.o. (dalej B Sp. z o.o.) polegające na budowie dwóch studni stanowią jedno przedsięwzięcie i nie powinny być dzielone; 3. art. 5 i 33 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niepoinformowaniu o zmianie przez inwestora nazwy przedsięwzięcia, brakach formalnych dotyczących obwieszczeń; 4. art. 122 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne poprzez brak uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2005r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W odwołaniach K. W., J. M., A. M. zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj.: 1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, 2. art. 107 § 3 K.p.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia niezgodnego z wymogami wynikającymi z tego przepisu i nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności dowodowej; 3. art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizacje zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Zarzucili ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. § 19, § 310 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 2. § 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, 3. art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie, 4. naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3, art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństw w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W odwołaniu P. S. zarzucono decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: 1. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., które miało wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez brak wszechstronnego rozważania materiału dowodowego, w tym w szczególności pominięcie dowodu z "Opinii w sprawie Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Budowa zakładu przetwórstwa i konserwowania mięsa z drobiu w K." z dnia 17 czerwca 2016r., sporządzonej przez dr inż. T. M., dołączonej do pisma strony z dnia 16 listopada 2016r.; dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu w postaci Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Budowa zakładu przetwórstwa i konserwowania mięsa z drobiu w K. (dalej "Raport"), co miało wpływ na błędne stwierdzenie, że raport może być podstawą do wydania zaskarżonej decyzji; 2. art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 3. art. 11 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Zarzucił także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie: 1. art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo szeregu braków i nieprawidłowości w Raporcie; 2. art. 79 ust. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zapewniono udział społeczeństwa w postępowaniu, podczas gdy faktycznie nie zaproszono do udziału w postępowaniu właścicieli sąsiednich względem przedsięwzięcia posesji oraz lokalnych organizacji ekologicznych; 3. art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy poprzez jego błędną wykładnię i pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnień w jaki sposób zostały rozpatrzone uwagi i wnioski społeczeństwa, w tym w szczególności uwagi i wnioski strony postępowania, wskazane w piśmie z dnia 6 lipca 2016r.; 4. art. 42 ust. 2 ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie istotnych i merytorycznie uzasadnionych uwag i wniosków do Raportu, które to uwagi były wskazane w piśmie strony postępowania z dnia 6 lipca 2016 r. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 23 zpóźn. zmianami), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 pkt 1 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 353 ze zm.), a także § 3 ust. 1 pkt 70, pkt 77, pkt 92 i pkt 95 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 71), orzekło o 1. umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do: J. M., A. M., B. G. i P. S.; 2. utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza K. z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołań: K. W., T. K., P. K., J.W., S. S., G. L., Z. P., A. K. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie zawierają szczegółowych unormowań dotyczących sposobu ustalania stron postępowania, zatem w sprawie mają zastosowanie ogólne zasady wynikające z art. 28 K.p.a. Status strony w postępowaniu dotyczącym decyzji środowiskowej determinowany jest granicami oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przy czym oddziaływanie takie może polegać np.: na emisji zanieczyszczeń, zapachów, hałasu. Wielkość obszaru oddziaływania inwestycji może być zróżnicowana. Wyjaśnił, że na załącznikach graficznych do raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (rys. 14-17; str. odpowiednio 91-94) obrazujących wyniki obliczeń hałasu w porze dziennej i nocnej, przedstawiony został zasięg oddziaływania przedsięwzięcia. Wynika z nich, że nieruchomości J. M. i A. M. (oznaczone jako działki nr ewid. 2/3, 2/4 i 2/5 obręb [...]oraz nr ewid. 3098 obręb [...]) oraz P. S.(oznaczona nr ewid. 81 obręb [...]), położone są poza obszarem tego oddziaływania. Tym samym właścicielom tych nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w toczącym się postępowaniu, co wyłącza możliwość skutecznego wniesienia odwołania od decyzji. B. G., zgodnie ze stanem w ewidencji gruntów, nie jest natomiast właścicielem (użytkownikiem wieczystym) żadnej nieruchomości położonej na terenie gminy K., a jedynie mieszkańcem tej gminy. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do J. M., A. M., B. G. i P. S.. Organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 70, pkt 77, pkt 92 i pkt 95 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 71) jako: 1. urządzenia lub zespoły urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych lub sztuczne systemy zasilania wód podziemnych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 37, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę; 2. instalacje do oczyszczania ścieków inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40, przewidziane do obsługi nie mniej niż 400 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne; 3. instalacje do przetwórstwa owoców, warzyw, ryb lub produktów pochodzenia zwierzęcego, z wyłączeniem tłuszczów zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 t na rok; 4. instalacje do uboju zwierząt. Kolegium wskazało, że na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje uchwała Rady Miejskiej w K. z dnia [...] nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu ewidencyjnego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] poz. [...]). Teren inwestycji znajduje się w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 14PU. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1d planu - są to tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. Szczegółowe ustalenia dla jednostki 14PU zawarte w § 20 planu określają, obok wskazanego wyżej podstawowego przeznaczenia terenu, także dopuszczalne (tj. obiekty administracyjne, socjalne, inne związane z obsługą przeznaczenia, o którym mowa w ust. 1; parkingi, place manewrowe; drogi wewnętrzne; zieleń urządzoną; obiekty infrastruktury technicznej). Plan ustala także szczegółowe cechy i parametry zabudowy. W zakresie zasad ochrony środowiska, w § 7 pkt 7 planu wprowadzono zakaz lokalizacji przedsięwzięć o uciążliwości wykraczającej poza granice działki, terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny, przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w przepisach odrębnych, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych, dróg oraz infrastruktury technicznej oraz wyznaczonych terenów obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług oznaczonych na rysunku planu symbolem PU. Na terenie obowiązywania planu ustalono też zakaz stosowania urządzeń i technologii powodujących emisję zanieczyszczeń stałych i gazowych powyżej dopuszczalnych parametrów oraz zakaz odprowadzania nieoczyszczonych ścieków bezpośrednio do gruntu i cieków oraz uwzględnianie ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem. W ocenie Kolegium planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami planu miejscowego. Planowane hale realizują bowiem podstawową funkcję terenu o symbolu 14PU, tj. funkcję produkcyjną oraz nie naruszają postanowień ogólnych planu miejscowego także w zakresie ochrony środowiska. Podkreślił, że teren przyszłej inwestycji, zostanie wyposażony także w niezbędną infrastrukturę w zakresie: poboru wód, odprowadzania ścieków zarówno technologicznych, socjalno-bytowych jak i przemysłowych, przyłącza sieci elektroenergetycznej, co czyni zadość warunkowi określonemu w § 15 ust. 1 pkt 1 planu, zgodnie z którym ustala się zaopatrzenie wszystkich terenów przeznaczonych w planie na cele zabudowy w media infrastruktury technicznej poprzez istniejące i rozbudowywane zbiorowe systemy uzbrojenia: sieć wodociągową, sieć kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetyczne średniego i niskiego napięcia, sieci teletechniczne oraz rozwiązania indywidualne w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Ponadto Zakład A posiadał będzie własne ujęcie wody ze studni. Konieczność wybudowania własnego ujęcia wynika ze specyfiki zakładu oraz znacznych ilości pobieranej wody na potrzeby produkcyjne oraz socjalno-bytowe. Ścieki komunalne z terenu zakładu odprowadzane będą do miejskiej kanalizacji. Ścieki odprowadzone do systemu kanalizacji nie będą przekraczać norm określonych warunkach przyłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej wydanych przez gestora sieci. Odpady natomiast gromadzone będą w pojemnikach na terenie inwestora a postępowanie z nimi będzie zgodne z przepisami dotyczącymi gospodarki odpadowej. Tym samym, również w tym zakresie, planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami planu miejscowego, o których mowa w § 15 ust. 3 pkt 2 i 3 oraz ust. 9 planu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł., po zapoznaniu się z kartą informacyjną przedsięwzięcia, stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, określając zakres raportu z punktu widzenia wymagań sanitarno-higienicznych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. wyraził opinię, że dla przedmiotowej inwestycji istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu oddziaływania na środowisko. Burmistrz K. postanowieniem z dnia [...] nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W wykonaniu tego obowiązku inwestor w dniu 10 maja 2016r. złożył do akt sprawy Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem uzgodnił realizację przedsięwzięcia oraz określił warunki, których dotrzymanie przez inwestora gwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska. W toku postępowania odwoławczego Kolegium analizując zgromadzone w sprawie dowody, w tym podstawowy jakim jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzupełniony przez inwestora w zakresie żądanym przez organ uzgadniający, stwierdziło, że zawiera on wystarczającą analizę wpływu planowanej inwestycji na poszczególne elementy środowisko, zarówno w fazie budowy, eksploatacji jak też likwidacji przedsięwzięcia. Przedłożony do sprawy Raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanego przedsięwzięcia, zdaniem Kolegium, odpowiada wymogom określonym w art. 66 ustawy. Zawarte w nim informacje dają podstawę do oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Na podstawie danych z raportu w decyzji przedstawiono oddziaływania przedsięwzięcia w fazie jego realizacji i eksploatacji, wskazano rodzaje emisji oraz źródła ich pochodzenia na każdym z tych etapów. Zarówno w raporcie jak i aneksach zawarto informacje dotyczące przewidywanych ilości wykorzystywanej energii, sposobów zaopatrzenia zakładu w wodę oraz danych dotyczących odprowadzania ścieków. Potrzeby wodne projektowanego zakładu wynoszą 150,0 m3/h. Niedobór wody wynosi 62 m3/h, przy czym inwestor uzyskał zgodę Miasta K. na dostarczenie brakującej ilości wody z wodociągu miejskiego w ilości 62m3/h (oświadczenie B Sp. z o.o.). Organ wskazał przy tym, że inwestycja budowy studni przez B nie wchodzi w zakres projektowanej inwestycji. Szczegółowe warunki korzystania z wód określone zostaną w pozwoleniu wodno-prawnym. W przypadku negatywnego wpływu ujęcia na inne ujęcia wód podziemnych Starosta określi w pozwoleniu wodno-prawnym sposób zabezpieczenia interesów dotychczasowych użytkowników wód podziemnych związanych z poborem wody. Kolegium dodało, że w zakładzie stosowane będą środki techniczne mające na celu zapobieganie i ograniczenie emisji w odniesieniu do wymagań ochrony środowiska określonych w przepisach szczegółowych oraz w dokumentacjach referencyjnych opisujących Najlepsze Dostępne Techniki dla przedmiotowej instalacji obowiązuje dokument referencyjny "Reference Document on Best Available Techniąues in the Slaughterhouses and Animal Byproducts Industries" z maja 2005 r. Wnioskodawca w przedstawionym raporcie zapewnia spełnienie wymagań ochrony środowiska wynikające z BAT. Z przeprowadzonych obliczeń wynika, że dla emisji zanieczyszczeń do powietrza w ramach planowanego przedsięwzięcia dotrzymane są obowiązujące standardy, określone w wymienionym poniżej załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Analiza emisji zanieczyszczeń do powietrza nie wykazała przekroczeń stężeń dopuszczalnych. Ponadto, zgodnie z opisem instalacji zakład "A" S.A. prowadził będzie działalność w zakresie przetwórstwa i u konserwowania mięsa z drobiu. Z opisu technologicznego oraz opisów zagospodarowania odpadów wytwarzanych podczas eksploatacji wynika, że zachowane zostaną wszelkie prawidłowości w funkcjonowaniu przedsięwzięcia, i nie wystąpią nadzwyczajne zagrożenia biologiczne. W sektorze spożywczym, także w tym zakładzie zastosowane mają być wysokie standardy czystości, dla utrzymania wymaganego poziomu higieny. Kolegium podkreśliło, że prowadzona instalacja w zakładzie "A" S.A. w K., ze względu na zamknięcie procesu technologicznego w hali (począwszy już od rozładunku żywca) ogranicza oddziaływania na środowisko. Procesy technologiczne opisane w osobnym rozdziale raportu odbywają się w pomieszczeniach do tego przystosowanych i odpowiednio wyposażonych w nowoczesne urządzenia wchodzące w skład instalacji. Instalacja oczyszczalni wyposażona zostanie w biofiltry oczyszczające gazy na drodze biologicznej. Wszystkie elementy poubojowe będą bezpośrednio z linii instalacją próżniową dostarczane do zamkniętych pojemników zlokalizowanych w hali i wywożone z zakładu. Na terenie zakładu nie będą również zalegać osady, które powstają w procesie oczyszczania ścieków w przyzakładowej oczyszczalni. Transport do zakładu odbywał się będzie wyłącznie w zamkniętych, klimatyzowanych pojazdach ciężarowych. Planowana inwestycja nie będzie ponadto powodowała przekroczeń emisji hałasu na terenach chronionych akustycznie. W żadnym miejscu izofona 45 dB na wysokości 4 m nie przekracza granic pobliskich terenów mieszkaniewo-usługowych określonych w planie miejscowym, w związku z tym planowana inwestycja nie będzie powodowała przekroczeń emisji hałasu na terenach chronionych akustycznie. Planowanie metod zmniejszenia hałasu według inwestora miało miejsce się w fazie projektowania inwestycji, czyli wyboru urządzeń i ich lokalizacji, projektu hali, oczyszczalni. Przewidywane środki techniczne mające na celu zapobieganie lub ograniczanie wielkości emisji hałasu wyrażać się powinny dbałością o przeprowadzanie okresowych przeglądów technicznych i konserwacją urządzeń zapewniającą możliwość dalszej eksploatacji w dłuższym okresie czasu, przy spełnieniu wymagań najlepszej dostępnej techniki i wymagań ochrony środowiska. Agregat kogeneracyjny spalania biogazu (obiekt oznaczony jako 33) został uwzględniony jako przestrzenne źródło hałasu. Urządzenie umiejscowione jest w kontenerze o wysokości do ok. 3 m n.p.t., a hałas wydostający się na zewnętrz wynosi 85 dB. Przyjęto ponadto sposoby postępowania w celu ograniczenia uciążliwości oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia na środowisko. Faza eksploatacji inwestycji wiązała się będzie z powstawaniem odpadów związanych z funkcjonowaniem zakładu - ubojni oraz oczyszczalni ścieków. Dodatkowo zakład generował będzie odpady z zaplecza socjalnego (biurowego). Wytwarzane będą odpady inne niż niebezpieczne oraz niebezpieczne. Wszystkie rodzaje odpadów zostały opisane w raporcie w rozdziale "Gospodarka odpadami", a uszczegółowione w aneksie nr 1 i 2. Główne strumienie wytwarzanych odpadów to produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego powstające podczas procesu uboju kurczaka transportowane są ze stanowisk produkcyjnych, gdzie powstają do kontenerów i magazynów. Inwestor gromadził będzie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz oddawał do utylizacji innym podmiotom, posiadającym stosowne zezwolenia, bez zwłoki, w warunkach, które zapobiegają powstaniu zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi i zwierząt. Do czasu odbioru produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego będzie przechowywany w pomieszczeniu chłodzonym. W Raporcie przedstawiono ogólny opis sytuacji awaryjnych mogących wystąpić na terenie zakładu. W sposób szczegółowy opisano jakie zabezpieczenia przewiduje inwestor aby zapobiec ryzyku wystąpienia poważnej awarii, w tym zabezpieczeni pożarowe budynku. Kolegium podkreśliło, że w sąsiedztwie projektowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa i konserwowania mięsa z drobiu na terenie Ł.S.S.E w K. przy ulicy A, nie ma obiektów o podobnym charakterze tj. ubojni i oczyszczalni ścieków. W najbliższym sąsiedztwie nie znajdują się także fermy drobiu. Inwestor w aneksie nr 2 do Raportu przewiduje pasy zieleni izolacyjnej o szerokości 3 m, składający się z zimozielonych nasadzeń iglastych drzew średniowysokich oraz iglastych krzewów gatunków rodzimych tworzący szpaler oddzielający teren zakładu przetwórstwa od działki drogowej (ul. B) oraz od działek nr 152/33 i 152/31, co pozostaje w zgodzie z § 20 ust. 10 pkt 3d planu. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie nieeksponującym ponadprzeciętnych walorów krajobrazowych i przyrodniczych. Realizacja inwestycji w terenie, którego szata roślinna jest silnie przekształcona przez działalność człowieka nie przyczyni się do zubożenia środowiska przyrodniczego obszaru. Teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie zlokalizowany jest poza siedliskami przyrodniczymi prawnie chronionymi. Na terenie bezpośredniego oddziaływania inwestycji nie stwierdzono także obecności gatunków rzadkich. Podane ilości miejsc parkingowych są ponadto spójne z m.p.z.p. Kolegium wyjaśniło także, że zgodnie z sporządzoną w sprawie dokumentacją w przypadku projektowanej inwestycji, wzięto pod uwagę strefę wybuchową dla pochodni i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Strefa zagrożenia wyznaczona została i pokazana graficznie na mapach "Projekt Zagospodarowania Terenu Inwestycji". Końcowo organ podkreślił, że zaskarżona decyzja zawiera także wszystkie elementy określone w art. 82 ust. 1 ustawy i prawidłowo określa: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki ogólne i szczegółowe wykorzystania terenu w fazie realizacji, eksploatacji i likwidacji. Wskazał, że zmiany do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wprowadzone ustawą z dnia 9 października 2015r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2017r. nie miały wpływu na treść zaskarżonej decyzji Burmistrza K.. Dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, przeprowadzenia postępowania w sprawie trans granicznego oddziaływania na środowisko. W decyzji nałożono natomiast na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej. W przekonaniu Kolegium zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została prawidłowo uzasadniona, ponieważ uzasadnienie oprócz elementów wymaganych przepisem art. 107 § 3 K.p.a. spełnia dodatkowo wymagania przewidziane w art. 85 ust. 2 ustawy. Zawarte w złożonych odwołaniach zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, tym samym nie mogą uzasadniać wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Dotyczy to także dokonanej w dniu 16 czerwca 2016r. przez oku inwestor zmiany nazwy inwestycji z "budowa ubojni drobiu A przy ul. A w K." na: "budowa zakładu przetwórstwa i konserwowania mięsa z drobiu na terenie Ł.S.S.E. w K.". Zmiana nazwy bowiem nie wiązała się ze zmianą przedmiotu inwestycji i miała na celu wyłącznie "ujednolicenie nazewnictwa w projektach oraz opracowaniu środowiskowym". Ponadto nowa nazwa przedsięwzięcia figuruje już w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko co oznacza, że właśnie tak opisana inwestycja poddana została procedurze uzgodnieniowej. O zmianie nazwy przedsięwzięcia zarówno strony, jak też wszystkie osoby zainteresowane były poinformowane obwieszczeniem z dnia 28 października 2016r. inicjującym ponowne rozpoczęcie procedury z udziałem społeczeństwa. Ponadto, kwestie sporne dotyczące zakładu, ujawnione w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, były przedmiotem spotkania z mieszkańcami, które odbyło się dniu 15 lutego 2016r. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, Burmistrz K., zgodnie z art. 80 ustawy przeanalizował i w całości wziął pod uwagę wszystkie uwagi i wnioski, które wpłynęły do Urzędu Miejskiego w K.. Dotyczy to także pisma z dnia 6 czerwca 2016 r. złożonego przez P. S.. Wszystkie bowiem okoliczności podnoszone w tym piśmie, a dotyczące oddziaływania planowanej inwestycji, były przedmiotem analizy w postępowaniu wyjaśniającym i znalazły swój wyraz w aneksie nr 1 do raportu przedstawionym przez inwestora w lipca 2016r. Organ I instancji wydając decyzję środowiskową uwzględnił także wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz całość wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. W celu spełnienia oczekiwań mieszkańców, mając na uwadze zminimalizowanie negatywnego oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko i życie mieszkańców, nałożono (w pkt II decyzji) na inwestora szczegółowe warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a także (w pkt III decyzji) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył P. S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 28 K.p.a. w związku z art. 105 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie przysługuje mu status strony postępowania podczas gdy ze stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że jest właścicielem nieruchomości położonej w obrębie oddziaływania planowanej inwestycji, a więc brak jest przesłanek do umorzenia postępowania. Zarzucił także naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., które miało wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w tym w szczególności: oparcie rozstrzygnięcia w całości na dowodzie jakim jest Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko bez odniesienia się do uwag wniesionych przez stronę; przyjęcie jednego kryterium oddziaływania inwestycji na inne nieruchomości hałasu generowanego przez planowaną inwestycję z pominięciem innych sposobów oddziaływania inwestycji np. oddziaływania związanego z uciążliwościami zapachowymi; pominięcie dowodu z Opinii sporządzonej przez dr inż. T. M.. Skargę na powyższą decyzję złożyli także A. K., B. G. i K. W.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 28, 39, 40 § 1, 61 § 4, 73 § 1, 81 i art. 109 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w związku z nieuprawnionym zastosowaniem przez organ I instancji uproszczonego sposobu powiadamiania o czynnościach podejmowanych w toku prowadzonego postępowania (art. 49 K.p.a.), a co za tym idzie uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; 2. art. 11 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronom przesłanek, którymi organ się kierował przy załatwieniu sprawy; 3. art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego zastosowanie pomimo braku ustalenia stron przez organ I instancji; 4. art. 7 i 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz dowolną ocenę materiału dowodowego skutkującą wydaniem wadliwej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 5. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz mocy dowodowej; 6. art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i użycie w nim ogólnikowych twierdzeń, brak odniesienia do dowodów wskazanych w art. 85 ust. 2 ustawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 7. art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego w stosunku do B. G., mimo iż jest ona stroną postępowania i miała prawo do brania udziału w postępowaniu; 8. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy z powodu naruszeń prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja powinna być uchylona. Skarżący zarzucili także naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj: 1. art. 37 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy poprzez ogólnikowe i niepełne informacje w uzasadnieniu decyzji organu I instancji o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz brak wskazania tego, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; 2. art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu przetwórstwa oraz przedsięwzięcie B Sp. z o.o. (dalej B Sp. z o.o.) polegające na budowie dwóch studni stanowią jedno przedsięwzięcie i nie powinny być dzielone; 3. art. 5 i 33 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niepoinformowaniu o zmianie przez inwestora nazwy przedsięwzięcia oraz brakach formalnych dotyczących obwieszczeń; 4. art. 114 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, iż środki ochrony w nim wymienione mają zastosowanie do zabudowy mieszkaniowej, istniejącej przed powstaniem przedsięwzięcia emitującego hałas, tj. zabudowy na nieruchomości nr 152/33 w obrębie [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1693) – przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego stwierdził, że zostały one podjęte z istotnymi naruszeniami prawa materialnego i procesowego, co obligowało Sąd do ich usunięcia z obrotu prawnego. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., dalej jako ustawa). Stosownie do regulacji art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; bądź 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Kwalifikacja przedsięwzięć następuje na podstawie zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. , poz. 71 ze zm.). Planowane przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu przetwórstwa i konserwowania mięsa z drobiu na terenie Ł.S.S.E. w K. wymienione zostało w rozporządzeniu w § 3 ust. 1 pkt 70 (urządzenia lub zespoły urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych lub sztuczne systemy zasilania wód podziemnych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 37, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę), pkt 77 (instalacje do oczyszczania ścieków inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40, przewidziane do obsługi nie mniej niż 400 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne), pkt 92 (instalacje do oczyszczania ścieków inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40, przewidziane do obsługi nie mniej niż 400 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne), pkt 95 (instalacje do uboju zwierząt), co oznacza, że jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z regulacją art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania, w tym m. in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Organ musi mieć także na względzie usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań, wynikających z zasięgu oddziaływania – obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, jak i czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Postanowienie, o którym mowa w art. 63 właściwy organ wydaje po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i właściwego inspektora sanitarnego (art. 64 w/w ustawy). W stanie faktycznym sprawy inwestor występując z wnioskiem inicjującym postępowanie dołączył do niego dokument zatytułowany "Karta informacja przedsięwzięcia". Po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, organ pierwszej instancji postanowieniem nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po złożeniu przez inwestora raportu, jego kilkukrotnym uzupełnieniu, został on przedstawiony do zaopiniowania przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska i uzgodnienia z właściwym inspektorem sanitarnym. Po uzyskaniu stanowisk obu tych organów, Burmistrz, jako organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zasadniczy spór w sprawie, w świetle argumentacji skargi i odwołania sprowadza się do oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w tym sąsiednie nieruchomości. W ocenie odwołujących się i skarżących inwestycja będzie negatywnie wpływać na środowisko. Przeciwny pogląd w sprawie reprezentują organy administracji obu instancji. W tym miejscu wskazać należy, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania, w art. 66 ustawy określono elementy, które powinien zawierać każdy raport o oddziaływaniu na środowisko. W przepisie tym nie określono jednak jaki charakter z punktu widzenia procesowego ma opracowywany raport. Rozwiązując ten problem, w praktyce przyjmuje się, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu (por. np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 marca 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 845/10, LEX nr 993489). Oznacza to, że organy administracji uczestniczące w procesie wydawania decyzji środowiskowej powinny weryfikować gruntownie informacje zawarte w raporcie. Autor raportu, aby go sporządzić, musi posiadać wiedzę specjalistyczną z dziedziny, z którą planowane przedsięwzięcie się wiąże. Nie oznacza to jednak, że musi być biegłym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 roku, sygn. akt II OSK 615/11, LEX nr 1123134). Zdaniem sądu, wątpliwości budzi dokonana przez organy administracji ocena raportu przedstawionego przez inwestora zarówno w kontekście przepisu art. 66 ustawy, jak i argumentów podnoszonych przez stronę odwołującą się, co m.in. sprowadza się do stwierdzenia nienależytego wyjaśnienia przesłanek art. 66 ust. 1 pkt 1c, 13 i 14 i ust. 5 ustawy. Porównanie treści przywołanego przepisu z treścią raportu znajdującego się w aktach sprawy pozwala na stwierdzenie, że raport ten nie zawiera wszystkich istotnych dla jego treści elementów wskazanych przez ustawodawcę i mających zarazem znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie brak tych elementów oznacza, że organy naruszyły obowiązki wynikające z art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., a pozostawienie rozważań wynikających z braku elementów konstatujących raport przeniosło się na niekompletność uzasadnienia decyzji organów obu instancji (art. 107 § 3 K.p.a.). W szczególności zwrócić uwagę w sprawie należy na treść pkt 13 i 14 w/w przepisu, który zobowiązuje, by raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawierał m. in. przedstawienie zagadnień w formie graficznej oraz przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak już wskazywano uprzednio inwestor, mocą postanowienia organu I instancji, został zobowiązany do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W powołanym postanowieniu organ zobowiązał inwestora do złożenia raportu, którego zakres będzie zgodny z treścią art. 66 ustawy. Tym samym organ nie ograniczył zakresu raportu na podstawie art. 68 ust. 2 ustawy. Inwestor miał zatem obowiązek złożyć raport zawierający wszystkie elementy wskazane w treści art. 66 ustawy, w tym dokumenty wymienione w punkcie 13 i 14 ustawy. Tymczasem lektura załączonego do akt administracyjnych raportu wraz z wszystkimi jego uzupełnieniami nie potwierdza realizacji powyższego obowiązku. Wśród dokumentów załączonych do raportu nie można doszukać się w szczególności mapy z określonym obszarem oddziaływania inwestycji. Brak takiego dokumentu nie pozwolił sądowi przede wszystkim na weryfikację przyjętego przez organ kręgu stron postępowania. Załączona do akt administracyjnych lista stron postępowania, które zostały zaliczone przez organy do obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, nie jest wystarczająca. Na liście brak jest wskazania numerów działek należących do wymienionych tam osób, w aktach administracyjnych brak jest wypisów z ewidencji gruntów stanowiących własność osób wymienionych we wspomnianej liście. Brak czytelnej mapy, która powinna być dodana do raportu nie pozwala na weryfikację przyjętego kręgu stron postępowania. Mapy dołączone do raportu określają teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym i obszary poszczególnych rodzajów emisji, pomijając określenie w sposób kompleksowy obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko. Numeracja sąsiednich działek wskazana na większości tych map jest nieczytelna. Z tego też powodu sąd uznał, że raport złożony przez inwestora, a zaakceptowany przez organy uzgadniające, opiniujące i orzekające w sprawie jest niekompletny i jako taki nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Brak powyższy, w toku ponownie prowadzonego postępowania powinien być uzupełniony poprzez zobowiązanie inwestora do dołączenia czytelnej mapy z określonym obszarem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Powyższe uwagi w szczególności mają istotne znaczenie wobec punktu 1 zaskarżonej decyzji, w którym to Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do J. M., A. M., B. G. i P. S.. Sąd postanowił uchylić to rozstrzygnięcie w stosunku do B. G. i P. S.. Z oświadczenia pełnomocnika P. S. złożonego na rozprawie w dniu 22 września 2017 r. wynika, że skarżący jest właścicielem działek o nr 46 i 45, które znajdują się w miejscowości R., przy czym organ II instancji ustalił, że skarżący jest właścicielem działki nr 81, obr. [...]. Z kolei z oświadczenia złożonego na rozprawie przez skarżącego K. W. wynika, że B. G. jest właścicielką działki o nr 83, obręb [...] w K., przy czym organ II instancji skwitował, że nie jest ona właścicielem ani użytkownikiem wieczystym jakiejkolwiek nieruchomości położonej na terenie gminy K.. Wobec braku materiału dowodowego w tym zakresie Sąd nie miał możliwości zweryfikowania tych oświadczeń. Tym samym wydane przez Kolegium rozstrzygnięcie tj. umorzenie postępowania na skutek odwołań tych skarżących należy uznać za przedwczesne. Stwierdzenie właścicielami jakich nieruchomości są P. S. i B. G.oraz czy nieruchomości te leżą w obszarze oddziaływania inwestycji wymaga poczynienia przez organy dalszych ustaleń w sprawie. Jak wynika z akt sprawy działki należące do państwa M. to dz. nr 3098 przy ul. C 14 (obręb [...]) oraz dz. nr 2/3, 2/4, 2/5 przy ul. D 75 a (obręb [...]). Położone są one w innych obrębach miasta, co świadczy o prawidłowym ustaleniu przez Kolegium, że osoby te nie posiadają przymiotu strony w toczącym się postępowaniu i nie miały możliwości skutecznego wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Wracając do obligatoryjnych elementów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypomnieć należy, że w pkt 1c ust. 1 art. 66 ustawy raport powinien zawierać opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności przewidywane rodzaje i ilości emisji, w tym odpadów, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Raport przewiduje w części dotyczącej przewidywanych rodzajów i ilości zanieczyszczeń, wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (rozdz. 2.5.1. emisja hałasu), że analizowany zakład będzie źródłem emisji hałasu do otoczenia. Głównymi emitorami hałasu będą: części produkcyjne budynków produkcyjnych, emitory punktowe, źródła komunikacyjne – pojazdy ciężkie i osobowe. Zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu ewidencyjnego nr [...] teren inwestycji znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem 14PU - tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. Obszar ten sąsiaduje od północy z drogą gminną - ulicą A, a dalej terenami obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług (tereny oznaczone symbolem 6PU); od wschodu – z terenami oznaczonymi symbolem 16PU jako tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług, od południa – z drogą gminną ul. B, a dalej terenami oznaczonymi symbolem 9MNU jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej; od zachodu – z terenami oznaczonymi symbolem 14PU jako tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. Zgodnie rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dopuszczalny poziom hałasu dla najbliższych terenów chronionych akustycznie wynosi: zabudowa mieszkaniowo-usługowa - 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy. W związku z tym, że dla terenów sąsiadujących obowiązują zapisy m.p.z.p., autorzy raportu uznali, że zachodzi konieczność dotrzymania standardów akustycznych na ich granicach. Dla obliczenia poziomów emisji hałasu przyjęto w raporcie, że źródłami emisji hałasu są pojazdy – ciężkie i osobowe, stacjonarne źródła punktowe - wentylatory dachowe, skraplacze, agregaty chłodnicze itd., źródła budynki (budynki produkcyjne, pomieszczenia techniczne); źródło przestrzenne (agregat kogeneracyjny). Raport wskazuje, że obliczenia oddziaływania akustycznego wykonano zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. W obliczeniach uwzględniono następujące elementy: punktowe źródła hałasu, budynki emitujące hałas, ekrany akustyczne (ograniczające hałas), liniowe źródła hałasu - pojazdy. Analiza oddziaływania akustycznego, zdaniem autorów raportu, wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływało na sąsiadujące tereny, w tym również na tereny chronione akustycznie. W żadnym bowiem miejscu izofona 45 dB na wysokości 4 m nie przekracza granic m.p.z.p. pobliskich terenów mieszkaniowo-usługowych, w związku z tym planowana inwestycja nie będzie powodowała przekroczeń emisji hałasu na terenach chronionych akustycznie. Wyniki analizy oddziaływania akustycznego są jednak, zdaniem Sądu, przedwczesne. Jak wynika z powołanej treści raportu, przy dokonaniu obliczeń oddziaływania akustycznego autorzy raportu pominęli bowiem przestrzenne źródło hałasu jakim jest agregat kogeneracyjny. Tymczasem, jak wynika z informacji zawartych w raporcie urządzenie to umiejscowione jest w kontenerze o wysokości do ok. 3 m n.p.t., a hałas wydostający się na zewnętrz wynosi 85 dB. Powyższe oznacza, że analiza akustyczna przedstawiona w raporcie jest niepełna. Pominięcie tego źródła hałasu może mieć z kolei istotne znaczenie dla oceny planowanego przedsięwzięcia pod kątem znaczącego oddziaływania na sąsiadujące tereny oraz oceny zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu organy nie dokonały również analizy inwestycji w kontekście konieczności uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Zwrócić uwagę należy, że pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych (art. 201 § 1 Prawa ochrony środowiska). Z raportu wynika, że zdolność produkcyjna zakładu przewiduje ubój kurcząt i kur w ilości 1.300.000 sztuk na tydzień, co daje ok. 185.714 sztuk na dobę. Waga jednej tuszy kurczęcia to ok. 1,7 kg, co daje ok. 315.713 kg (315 ton). Wobec tego, w świetle art. 201 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z pkt 6 ppkt 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U.2014.1169) przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Jeżeli z kolei planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami (art. 66 ust. 5 ustawy). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sąd nie jest uprawniony do oceny, czy są spełnione wymagania najlepszych dostępnych technik. Pełna ocena materiału dowodowego należy do organu administracji. W niniejszej sprawie brak jest tej oceny. W zaskarżonej decyzji Kolegium wskazuje jedynie, że w zakładzie będą stosowane środki techniczne mające na celu zapobieganie i ograniczenie emisji w odniesieniu do wymagań ochrony środowiska określonych w przepisach szczegółowych oraz w dokumentacjach referencyjnych, a wnioskodawca zapewni spełnienie wymagań ochrony środowiska wynikające z BAT (Best Available Techniques). W tym miejscu przypomnieć warto, że celem postępowania, w którym wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest możliwie jak najlepsze zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Z tego względu postępowanie winno być przeprowadzone starannie i wnikliwie, a postanowienia i warunki decyzji powinny być sformułowane w sposób jasny i konkretny, pozwalający na jednoznaczne ich wyegzekwowanie, na każdym etapie realizacji. Powyższe okoliczności przesądziły o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji w zakresie wskazanym w sentencji wyroku. Zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie był wystarczający do określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji obowiązane będą uzupełnić w odpowiednim zakresie materiał dowodowy sprawy, poddać go wnikliwej analizie i ocenie, w tym w szczególności raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego ocenić, czy inwestycja na określonym terenie jest możliwa do realizacji. Wobec powyższego sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie drugim wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. a.tp.