III SA/Wa 1526/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz(sprawozdawca), sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant referent Katarzyna Makowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej powołana także jako P., wnioskodawca lub skarżąca) wnioskiem z 9 listopada 2015 r. wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej ustawy o wpłatach z zysku przez jednoosobowe spółki Skarbu Państwa w zakresie ustalenia podstawy naliczania wysokości wpłat z zysku. We wniosku przedstawiono stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, z którego wynikało, że P. jest polskim podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w rozumieniu ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. Z 2016, poz. 1888; dalej ustawa o pdop) oraz posiada status jednoosobowej spółki Skarbu Państwa i w związku z tym podlega przepisom ustawy z 1 grudnia 1995 r. o wpłatach z zysku przez jednoosobowe spółki Skarbu Państwa (tj. Dz.U.2016.286., dalej ustawa o wpłatach z zysku). Wnioskodawca w latach 1999-2006 otrzymywał dywidendy wypłacone przez spółki z siedzibą w Polsce. W stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2007 r., dywidendy wypłacane przez polskie spółki innym polskim podatnikom podatku dochodowego od osób prawnych, w każdym przypadku opodatkowane były podatkiem dochodowym, którego wysokość wynosiła 19% kwoty przychodu, a podatek był pobierany przez spółkę wypłacającą dywidendę w dniu dokonania wypłaty, stosownie do art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o pdop. Wnioskodawca powołał się na przepis art. 23 ustawy o pdop, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r., który umożliwiał odliczenie pobranego przez płatnika podatku od dywidend od podatku dochodowego wynikającego z innych dochodów spółki. W stanie prawnym obowiązującym do końca 2006 r. podatnik opodatkowany według ogólnych zasad (według stawki), który osiągał również dochody z dywidend od polskich spółek, mógł bez jakichkolwiek warunków, pomniejszyć kwotę podatku obliczonego według stawki o kwotę podatku uiszczonego od otrzymanych dywidend. Od 1 stycznia 2007 r. na podstawie art. 1 ust. 23 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2006 r. nr 217 poz. 1589) uchylono art. 23 ustawy oraz na podstawie art. 1 ust. 22 ww. ustawy wprowadzono zmiany w art. 22 ustawy o pdop. Nowe przepisy wprowadziły rozwiązanie polegające na stosowaniu zwolnień od podatku z tytułu dywidend wypłaconych przez polskie spółki, przy obowiązku spełnienia określonych warunków przez spółki otrzymujące dywidendy (art. 22 ust. 4 ustawy o pdop). Jednocześnie w przepisach przejściowych, tj. art. 7 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przewidziano, że polscy podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2007 r. nabyli prawo do odliczeń, określone w art. 23 ustawy o pdop w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r., zachowują to prawo w zakresie i na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2006 r. Na mocy powyższego przepisu podatek od dywidend wypłaconych przez spółkę z siedzibą w Polsce i otrzymanych przez P. w latach 1999-2006 r. podlegał odliczeniu dopiero wtedy, gdy taka możliwość się pojawi - czyli dopiero wtedy, gdy P. wykaże kwotę podatku do zapłacenia. Zdaniem wnioskodawcy możliwość zastosowania takiego trybu potwierdza otrzymana przez P. interpretacja indywidualna Ministra Finansów nr IPPB6/4510-115/15-2/AZ z 21 września 2015 r. Przy wypłacie należnej PKP dywidendy, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, płatnik pobrał od nich podatek. Wnioskodawca nie korzystał z prawa do obniżenia podatku dochodowego od osób prawnych o podatek potrącony przy wypłacie dywidendy z uwagi na niewystępowanie kwoty podatku. Wartość pobranego przez płatnika podatku dochodowego od otrzymanych dywidend wnioskodawca ujął w księgach rachunkowych jako należności i wykazywał w sporządzanym bilansie w poz. A. Aktywa. III. Należności długoterminowe - od pozostałych jednostek. Aktualnie wnioskodawca dokonując kalkulacji zaliczki na podatek dochodowy za wrzesień 2015 r. stwierdził, że wystąpił dochód do opodatkowania (pozycja 50 formularza CIT-8) a w konsekwencji tego wystąpiła kwota podatku należnego (pozycja 60 formularza CIT-8). P. korzystając z prawa odliczenia od podatku, od tak ustalonej kwoty podatku odliczyła część kwoty podatku pobranego od otrzymanych dywidend (w pozycji 61 formularza CIT-8). Odliczenie nastąpiło w kwocie równej kwocie podatku należnego, podlegającego wykazaniu w pozycji 60 formularza CIT-8. W związku z czym kwota podatku należnego do zapłaty (pozycji 62 formularza CIT-8) wyniosła zero. Pozycje formularza deklaracji CIT-8 zostały przez wnioskodawcę wskazane w przedmiotowym stanie faktycznym poglądowo w celu odzwierciedlenia sposobu kalkulacji zaliczki i odzwierciedlenia zapisów w sprawozdaniu rocznym, gdyż ustawodawca zrezygnował z opracowania formularza deklaracji miesięcznej w podatku dochodowym od osób prawnych. W księgach rachunkowych wnioskodawcy pod datą 30 września 2015 r. została zaksięgowana wartość zaliczki na podatek dochodowy na kontach Wn 870* i Ma 221* (wartość pozycja 60 CIT-8), równocześnie z należności długoterminowych została wyksięgowana kwota równa skalkulowanej zaliczce na podatek dochodowy (wartość pozycja 61 formularza CIT-8) w korespondencji kont: Ma 224* i Wn 221*. W związku z tym zobowiązanie wobec organu podatkowego na 30 września 2015 r. wynosi zero. Ze sporządzonego rachunku zysków i strat P. S.A. wynika, że: 1. P. na koniec III kwartału 2015 r. wykazuje zysk brutto, 2. kwota należnego podatku przed odliczeniem (pozycja 60 formularza CIT-8) została wykazana w RZiS w pozycji. "Podatek dochodowy" - część bieżąca, 3. w rachunku zysków i strat, zysk netto został wyliczony poprzez odjęcie od zysku brutto kwoty podatku dochodowego z pozycja "Podatek dochodowy"- część bieżąca (pozycja 60 formularza CIT-8). Sytuacja zaistniała w rozliczeniu za III kwartał 2015 r. może się powtórzyć w kolejnych okresach sprawozdawczych z uwagi na niewykorzystanie w pełni kwoty podatku pobranego od dywidend, który może być odliczany od podatku należnego wykazywanego w pozycji 60 CIT-8). Wątpliwości wnioskodawcy budził sposób wyliczenia oraz wykazania w deklaracji WZS-1K/1R należnej wpłaty z zysku, a konkretnie wpływ na możliwość obniżenia zysku brutto, odliczenia podatku pobranego od dywidend od podatku należnego za dany okres sprawozdawczy. W powyższym stanie sprawy wnioskodawca w oparciu o powyższy opis zadał pytanie, czy wyliczając kwotę zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym (pozycja 23 formularza deklaracji WZS-1K/1R) PKP ma prawo obniżyć kwotę zysku brutto, wykazaną w rachunku zysków i strat (pozycja 20 formularza deklaracji WZS-1K/1R) za dany okres sprawozdawczy o kwotę podatku dochodowego, wykazaną w rachunku zysków i strat w pozycji "Podatek dochodowy - część bieżąca", a wynikającą z pozycji 60 formularza deklaracji CIT-8 (pozycja 22 formularza deklaracji WZS-1K/1R), w sytuacji, gdy poprzez odliczenie należności z tytułu kwoty podatku pobranego od dywidend (pozycja 61 formularza deklaracji CIT-8) wartość podatku po odliczeniach/kwota podatku należnego do zapłaty (pozycja 62 formularza deklaracji CIT-8) wynosi zero? Prezentując własne stanowisko wnioskodawca wskazał, że ustalając na potrzeby wyliczenia kwoty wpłaty z zysku, kwotę zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym, PKP ma prawo obniżyć wykazany zysk brutto za dany okres sprawozdawczy o kwotę podatku dochodowego (pozycja 60 formularza deklaracji CIT-8) nawet w sytuacji, gdy poprzez odliczenie kwoty podatku pobranego od dywidend (pozycja 61 formularza deklaracji CIT-8) wartość podatku po odliczeniach kwota podatku należnego do zapłaty (pozycja 62 formularza deklaracji CIT-8) wynosi zero. Zgodnie z metodyką wskazaną w deklaracji WZS-1R, podatnik ma bowiem obowiązek w pierwszej kolejności ustalić czy w danym okresie sprawozdawczym osiągnął stratę czy zysk. Jeżeli został osiągnięty zysk, w deklaracji wpisywana jest kwota zysku brutto (poz. 20 WZS-1R). Kwota ta podlega następnie obniżeniu o kwotę należnego podatku dochodowego a otrzymana w ten sposób kwota zysku netto stanowi podstawę do opodatkowania wg stawki 15%. Zdaniem wnioskodawcy, z metodyki sporządzania rachunku zysków i strat wynika, że wykazana przez P. kwota podatku należnego przed odliczeniami (pozycja 60 deklaracji CIT-8) podlega wykazaniu w RZIS w poz. "Podatek dochodowy - część bieżąca" za dany okres sprawozdawczy, zmniejszając tym samym wartość zysku brutto podlegającą opodatkowaniu wpłatą z zysku. Możliwość dokonania odliczeń od należnego podatku dochodowego nie wpływa na sposób prezentacji w RZIS kwoty zaliczki podatku należnego ustalonej w pozycji 60 deklaracji CIT-8, gdyż obniżenie podatku dochodowego o należność Wnioskodawcy od organu podatkowego nie wpływa na wartość pozycji RZIS "Podatek dochodowy - część bieżąca" za dany okres sprawozdawczy. Dokonane odliczenie należności z tytułu podatku pobranego od dywidend w latach poprzednich ma wyłącznie wpływ na pomniejszenie zobowiązań wnioskodawcy wobec organu podatkowego z tytułu ustalonej kwoty zaliczki na podatek dochodowy za dany okres sprawozdawczy lub kwoty podatku w przypadku sprawozdania rocznego. Minister Finansów (dalej powołany także jako organ) w interpretacji indywidualnej z 22 stycznia 2016 r. uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że ustalając podstawę naliczenia wysokości wpłat z zysku, kwotę zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym P. ma prawo obniżyć wykazany zysk brutto za dany okres sprawozdawczy o kwotę podatku dochodowego bez uwzględniania odliczenia podatku pobranego od dywidend od podatku należnego. Organ stwierdził, że fakt osiągnięcia przez P. w trzecim kwartale 2015 r. zysku brutto jest bezsporny. Natomiast okoliczność, że należny podatek dochodowy wnioskodawca obniżył poprzez odliczenie zryczałtowanego podatku potrąconego przy wypłacie dywidendy, co spowodowało że nie wystąpił podatek dochodowy nie oznacza, że nie musi dokonać wpłat z zysku. Przepisy ustawy o wpłatach z zysku przez jednoosobowe spółki Skarbu Państwa wyraźnie stanowią, że wpłat takich ma dokonywać spółka, która osiągnęła zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym, nie uzależniając tym samym obowiązku wpłaty z zysku od wystąpienia podatku dochodowego. Jeżeli bowiem podatek taki nie wystąpił to spółka nie obniża zysku o ten podatek, a w konsekwencji wpłaty z zysku dokonuje od całego zysku. W uzasadnieniu interpretacji wskazano, że prawidłowe ustalenie podstawy naliczenia wysokości wpłat z zysku oraz prezentacja w deklaracji WZS-1K/1R (w przypadku rozliczenia kwartalnego/rocznego) powinno przebiegać w następujący sposób: – pozycja 20 i 21 zysk lub strata brutto wg zatwierdzonego sprawozdania finansowego, – pozycja 22 podatek dochodowy wg ostatecznego rozliczenia (wynikający z pozycji 62 zeznania CIT-8), – pozycja 23 zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym (jako różnica wierszy 20 i 22). W związku z powyższym rozstrzygnięciem P. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a gdy ten podtrzymał pogląd wyrażony w interpretacji, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 4 i 5 ustawy o wpłatach z zysku) oraz treści załącznika nr 3 do Rozporządzenia Ministra Finansów z 21 lutego 1996 r. w sprawie określenia trybu i terminów dokonywania wpłat z zysku oraz składania deklaracji przez jednoosobowe spółki Skarbu Państwa, a także określenia wzorów tych deklaracji (Dz. U. Z 2008, poz. 1, ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie wzoru i deklaracji), nieuwzględniającej sposobu sporządzenia sprawozdania finansowego (oraz korelacji pomiędzy wartościami ze sprawozdania finansowego oraz deklaracji CIT-8). Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podtrzymała dotychczasową argumentację, zarzucając, że organ nie uwzględnił sposobu prezentacji podatku dochodowego w rachunku zysków i strat oraz w formularzu deklaracji CIT-8, a także nie odniósł tego sposobu do wskazanych przepisów prawa materialnego. Skarżąca argumentowała, że w sprawozdaniu finansowym został zaprezentowany zysk brutto, podatek dochodowy - część bieżąca (podatek dochodowy nieuwzględniający odliczenia zaliczek na podatek pobranych w latach ubiegłych) oraz zysk netto (jako różnica pomiędzy zyskiem brutto a bieżącym podatkiem dochodowym). Ze sprawozdania finansowego P. wynika więc, że podatkiem dochodowym za dany rok był bieżący podatek nieuwzględniający odliczeń (gdyż odliczenia są prezentowane w odrębnych pozycjach, jako zmniejszenie stanu aktywów/należności długoterminowych). Gdyby więc P. miała określić kwotę należnego podatku dochodowego według sprawozdania finansowego, to powinna wskazać kwotę bieżącego podatku, czyli podatku nie uwzględniającego odliczeń, które są traktowane jako zmniejszenie stanu aktywów. Natomiast, gdyby do określenia kwoty należnego podatku dochodowego skarżąca miała oprzeć się na formularzu deklaracji CIT-8 (wykorzystywanym do rozliczenia podatku dochodowego za dany rok podatkowy), to musiałaby zdecydować, czy należnym podatkiem jest podatek określony w poz. 60 (należny podatek wg stawki) czy poz. 62 formularza (należny podatek po odliczeniach). Zgodnie z formularzem deklaracji CIT-8 (ostatecznym rozliczeniem podatku dochodowego), w obu tych pozycjach prezentowany jest podatek należny (który to "podatek należny według ostatecznego rozliczenia" należy uwzględnić na formularzu WZS-1R). W uzasadnieniu skargi wskazano dalej, że w przypadku P. podatek określony w poz. 60 jest podatkiem wykazanym w sprawozdaniu finansowym jako podatek dochodowy - część bieżąca, gdyż odliczenia od podatku (uwzględnione by uzyskać wartość podatku należnego po odliczeniach wskazana w poz. 62 formularza deklaracji CIT-8) są prezentowane w sprawozdaniu finansowym jako zmniejszenie stanu aktywów. Zakładając, że przepisy dotyczące wpłat z zysku powinny zapewniać korelację pomiędzy regulacjami w zakresie rachunkowości oraz w zakresie podatku dochodowego, w ocenie skarżącej, właściwe jest przyjęcie, zgodnie z którym dla potrzeb określenia wpłaty z zysku należny podatek dochodowy to podatek określony w poz. 60 (należny podatek według stawki), czyli podatek ujęty również w sprawozdaniu finansowym jako podatek dochodowy - część bieżąca. Zgodnie z tym podejściem, podatek wynikający ze sprawozdania finansowego i rozliczenia w zakresie podatku dochodowego, zostanie ujęty na formularzu WZS-1R. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem stanowisko Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest zgodne z prawem. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób ustalania podstawy naliczania obowiązkowych wypłat z zysku, dokonywanych zgodnie z przepisami ustawy o wpłatach z zysku przez jednoosobowe spółki Skarbu Państwa. Spór w sprawie dotyczył interpretacji przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 4 i 5 ustawy o wpłatach z zysku oraz treści załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie wzoru deklaracji, przede wszystkim rozumienia określenia "należny podatek dochodowy według ostatecznego rozliczenia". Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy na treść interpretowanych przepisów. Zgodnie z art. 1 ustawy o wpłatach z zysku, przepisy ustawy, stosuje się do jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz spółek, w których wszystkie akcje (udziały) są własnością Skarbu Państwa, z wyjątkiem akcji (udziałów) nieodpłatnie udostępnionych pracownikom na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 ww. ustawy, spółki o których mowa w art. 1, w tym jednoosobowe spółki Skarbu Państwa są obowiązane do dokonywania wpłat z zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym, zwanych dalej "wpłatami z zysku", na rzecz budżetu państwa. Przy czym wpłaty z zysku dokonywane są zaliczkowo w okresach miesięcznych lub kwartalnych. Ostateczne rozliczenie następuje po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego (art. 2 ust. 2 ustawy). Na mocy art. 2 ust. 4 analizowanej ustawy, spółki są obowiązane składać deklaracje o wysokości zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym, osiągniętego od początku roku obrotowego, i wpłacać na rachunek urzędu skarbowego, właściwego według siedziby spółki, zaliczki miesięczne (kwartalne) w wysokości różnicy między wpłatami z zysku należnymi z zysku osiągniętego od początku roku obrotowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące (kwartały). Podstawą ustalenia wysokości zaliczki jest zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym, osiągnięty w danym okresie, liczony w rachunku narastającym (art. 2 ust. 5 ustawy). Obowiązek wpłat z zysku ustaje z końcem miesiąca, w którym dokonano zbycia akcji (udziałów) na zasadach i w trybie przepisów o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (art. 3 ustawy o wpłatach z zysku). Zgodnie natomiast z art. 4 tej ustawy, wpłaty z zysku dokonywane są w wysokości 15% zysku, o którym mowa w art. 2 ust. 1. Szczegółowe zasady realizacji ww. obowiązków normuje powołane powyżej rozporządzenie w sprawie wzoru i deklaracji. Spółki dokonujące wpłat z zysku na rzecz budżetu państwa w okresach kwartalnych ustalają i dokonują tych wpłat w terminie do 28 dnia miesiąca następującego po upływie kwartału roku obrotowego, na podstawie deklaracji, której wzór stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przy czym wpłaty z zysku za ostatni kwartał roku obrotowego dokonuje się w terminie do dnia 28 ostatniego miesiąca tego kwartału, a zysk ostatniego miesiąca tego kwartału przyjmuje się w wysokości miesiąca poprzedniego (§ 3 powołanego rozporządzenia). Natomiast przepis § 5 rozporządzenia w sprawie wzoru i deklaracji, nakłada na spółki obowiązek dokonania ostatecznego rozliczenia wpłat z zysku do budżetu państwa w terminie 14 dni po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego, lub sporządzeniu sprawozdania, jeżeli zgodnie z przepisami ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1047; dalej: ustawa o rachunkowości) nie występuje obowiązek zatwierdzania tego sprawozdania, na podstawie deklaracji, której wzór stanowi załącznik nr 3 do ww. rozporządzenia (WZS-1R - Deklaracja o wysokości zysku (straty) osiągniętego przez jednoosobową spółkę Skarbu Państwa i o wpłatach z zysku za rok). W deklaracji według wzoru WZS-1R dany podatnik obowiązany jest wykazać dane dotyczące: 1) zysku brutto (straty brutto) według zatwierdzonego sprawozdania finansowego, 2) podatku dochodowego według ostatecznego rozliczenia, i 3) zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia, dokonać ostatecznego rozliczenia wpłat z zysku do budżetu w terminie 14 dni po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego. Niewątpliwie sposób obliczania wpłaty z zysku jednoosobowych spółek skarbu państwa wynika w pierwszej kolejności z ustawy, zgodnie bowiem z art. 2 ust. 5 ustawy o wpłatach z zysku, podstawą ustalenia wysokości zaliczki jest zysk do opodatkowaniu podatkiem dochodowym osiągnięty w danym okresie, liczony w rachunku narastającym. Ustawa ta nie zawiera jednak definicji pojęć "zysk" i "podatek dochodowy", które to pojęcia należy rozgraniczyć i nie utożsamiać podstawy naliczenia wpłaty z zysku z podstawą opodatkowania podatkiem dochodowym. Prawidłowo Minister Finansów wskazał, że "zysk" dla potrzeb naliczania wpłat do budżetu oznacza zysk brutto według zatwierdzonego sprawozdania finansowego ustalony zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości. Sposób określenia kwoty "zysku brutto według zatwierdzonego sprawozdania finansowego" przyjęty w zaskarżonej interpretacji nie budził zastrzeżeń strony. Zatem, jak prawidłowo przyjął organ, podstawą ustalenia wysokości wpłat z zysku jest zysk brutto (zgodnie z ustawą o rachunkowości), wynikający ze sprawozdania finansowego, pomniejszony o należny podatek dochodowy od osób prawnych, obliczony zgodnie z ustawą o pdop, który podlega wpłacie do urzędu skarbowego. Zachowanie tego warunku jest konieczne dla ustalenia prawidłowej wysokości wpłaty z zysku. Przechodząc do pojęcia "należny podatek dochodowy według ostatecznego rozliczenia", zdaniem wnioskodawcy należy je interpretować jako podatek dochodowy od osób prawnych, wynikający z deklaracji CIT – 8 przed dokonaniem odliczeń od tego podatku, przysługujących podatnikowi w danym roku obrotowym (podatkowym). Jest to zatem podatek obliczony od podstawy opodatkowania. W konsekwencji, w ocenie skarżącej, ustalając na potrzeby wyliczenia kwoty wpłaty z zysku, kwotę zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym ma ona prawo obniżyć wykazany zysk brutto za dany okres sprawozdawczy o kwotę podatku dochodowego (pozycja 60 formularza deklaracji CIT-8) nawet w sytuacji, gdy poprzez odliczenie kwoty podatku pobranego od dywidend (pozycja 61 formularza deklaracji CIT-8) wartość podatku po odliczeniach kwota podatku należnego do zapłaty (pozycja 62 formularza deklaracji CIT-8) wynosi zero. Natomiast zdaniem organu, przez pojęcie "należny podatek dochodowy według ostatecznego rozliczenia" należy rozumieć podatek zapłacony (podatek należny po odliczeniach). W konsekwencji, w ocenie Ministra Finansów, dla potrzeb kalkulacji wartości wpłaty z zysku, P. powinna uwzględniać podatek dochodowy po wszelkich odliczeniach, jako ostateczny podatek, który jest należny skarżącej. Stąd, dla potrzeb określenia kwoty "zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym" (podstawa określenia wysokości wpłaty z zysku) należy uwzględnić wartość podatku dochodowego po odliczeniach (określony poz. 62 formularza deklaracji CIT-8). W ocenie Sądu, brak definicji legalnej pojęcia "należny podatek dochodowy według ostatecznego rozliczenia" powoduje konieczność odwołania się do ogólnych regulacji prawa podatkowego, dotyczących wszelkich zobowiązań podatkowych. Aktem takim, zawierającym między innymi definicje dotyczące wszystkich rodzajów podatków jest ustawa z 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017 r., poz 201, dalej: Ordynacja podatkowa). Zgodnie z art. 6 tej ustawy, podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Jak podaje Uniwersalny słownik języka polskiego świadczenie to "obowiązek, zobowiązanie wykonania lub przekazania czegoś na czyjąś rzecz; także: to, co jest z tytułu takich zobowiązań wykonywane lub przekazywane" (Uniwersalny słownik języka polskiego PWN pod red. Stanisława Dubisza). Z użytego w art. 6 Ordynacji podatkowej określenia "świadczenie pieniężne", wynika, że podatkiem nie jest nieskonkretyzowana kwota, lecz to co podmiot jest zobowiązany "świadczyć" czyli zapłacić na rzecz Skarbu Państwa, zgodnie z przepisami właściwej ustawy podatkowej. Ustawa podatkowa natomiast określa wszystkie elementy konieczne do obliczenia tego świadczenia, w tym tez ulgi i zwolnienia. Zgodnie z tą definicją, podatkiem dochodowym jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazać przy tym należy, że żaden podmiot nie jest zobowiązany do przymusowego świadczenia podatku w kwocie wyższej, niż wynika z zastosowania wszystkich przysługujących mu ulg i odliczeń. Wobec tego podatkiem dochodowym – w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej - jest kwota jaką podmiot zobowiązany jest zapłacić po zastosowaniu wszystkich obniżek. Ponadto, stosownie do art. 4 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Natomiast art. 5 tej ustawy stanowi, że zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Logika konstrukcji aktu prawnego wskazuje więc, że "podatek" jest realizacją "zobowiązania podatkowego", a więc obowiązku wynikającego z zastosowania wszystkich przepisów prawa, w tym także dotyczących ewentualnych odliczeń. Tak więc podatek dochodowy, o którym mowa w art. 2 ustawy o wpłatach z zysku, jest podatkiem, jaki spółka zobowiązana jest zapłacić, po uwzględnieniu wszystkich odliczeń. Uwzględniając jednocześnie, że zgodnie z art. 3 pkt 3 a Ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o podatkach, rozumie się przez to również zaliczki na podatki - zasada ta będzie miała odpowiednie zastosowanie do płaconych w trakcie roku zaliczek na podatek dochodowy. Powyższe stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 18 kwietnia 2008 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1467/07 (dostępne w CBOSA), a Sąd orzekający w sprawie w pełni ten pogląd podziela, korzystając z argumentacji przytoczonej w powyższej sprawie. Wpłaty z zysku jednoosobowych spółek Skarbu Państwa są niewątpliwie daninami publicznymi (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870). Z tych względów, za prawidłowe należy uznać stanowisko Ministra Finansów, zgodnie z którym w deklaracji dotyczącej obowiązkowych wpłat z zysku należy podać kwotę należnego podatku dochodowego po odliczeniach (odpowiednio – zaliczek na podatek dochodowy). Wbrew zarzutom skargi, dotyczących braku uwzględnienia w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji sposobu prezentacji podatku dochodowego w rachunku zysków i strat oraz w formularzu deklaracji CIT-8, organ wskazał na prawidłowe ustalenie podstawy naliczenia wysokości wpłat z zysku oraz prezentacja w deklaracji WZS-1K/1R (w przypadku rozliczenia kwartalnego/rocznego). Powinno ono przebiegać w następujący sposób: a) pozycja 20 i 21 zysk lub strata brutto wg zatwierdzonego sprawozdania finansowego, b) pozycja 22 podatek dochodowy według ostatecznego rozliczenia (wynikający z pozycji 62 zeznania CIT-8), c) pozycja 23 zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym (jako różnica wierszy 20 i 22). Właściwe jest przyjęcie, że dla potrzeb określenia wpłat z zysku należny podatek dochodowy to podatek określony w poz. 62 deklaracji CIT-8 (podatek należny po odliczeniach za rok podatkowy wykazany w poz. 4 i 5). Z tych względów zarzuty skargi Sąd uznał ze niezasadne, bowiem organ nie naruszył prawa w zakresie, o jakim mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017, poz. 1369, dalej p.p.s.a.). Sąd na rozprawie 3 października 2017 r. nie dopuścił do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącej J. W.. Wyżej wymieniony oświadczył, że stawił się w imieniu P. i przedłożył dokument pełnomocnictwa, jednak nie przedstawił dokumentów potwierdzających, że pełnomocnictwo to zostało udzielone przez osoby umocowane do działanie w imieniu spółki na dzień udzielenia tego pełnomocnictwa, tj. na 15 kwietnia 2016 r. (np. odpis pełny spółki z KRS). Umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa nie wynikało ani z odpisu KRS skarżącej złożonego wraz ze skargą w sprawie, ani z odpisu z KRS PKP aktualnego na dzień rozprawy (co Sąd z urzędu ustalił w dostępnej bazie internetowej, podczas rozprawy). Brak też było dokumentów (chociażby pisemne oświadczenie zarządu) potwierdzających, że stawający w imieniu spółki pełni nadal funkcję Zastępcy Dyrektora Biura Finansów i Rachunkowości P. S.A. Centrali (pełnomocnictwo, co wynikało z jego treści, zostało ograniczone czasowo, k.56-56v) Strona ustanawiając pełnomocnika celem uczestniczenia w rozprawie przed sądem obowiązana jest przedłożyć najpóźniej na terminie rozprawy wymagane dokumenty potwierdzające udzielenie tego pełnomocnictwa w sposób skuteczny (prawidłowy), tak aby udział pełnomocnika w rozprawie był możliwy. Okoliczność braku wykazania należytego umocowania do działania w imieniu skarżącej w charakterze pełnomocnika procesowego w okolicznościach niniejszej sprawy nie stanowiła przeszkody do zamknięcia rozprawy w sprawie, nie stanowiła bowiem ani podstawy do odroczenia rozprawy ani do odroczenia publikacji orzeczenia w sprawie celem oczekiwania przez Sąd na złożenie przez stronę należytego umocowania. Skarga bowiem została wniesiona skutecznie przez osoby umocowane do działania w imieniu strony i skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy (k.54). Zgodnie bowiem z art. 99 p.p.s.a., sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie w okolicznościach niniejszej sprawy wymagania takiego nie spełniał fakt stawiennictwa osoby, która na rozprawie nie dysponowała dokumentami potwierdzającymi prawidłowość umocowania do działania w imieniu strony. Od daty doręczenia zawiadomienia o rozprawie (tj. od 28.08.2017 r.) do dnia rozprawy, strona dysponowała okresem ponad miesięcznym do skompletowania wymaganych dokumentów w przedmiocie pełnomocnictwa. Natomiast podstawą do odroczenia ogłoszenia wyroku jest zawiły charakter sprawy (art. 139 § 1 zd. drugie p.p.s.a.), a w ocenie Sądu ta przesłanka nie zaistniała. J. W. wyraził stanowisko, że będzie uczestniczył w rozprawie w charakterze publiczności i w tymże charakterze pozostał na sali rozpraw. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a.,Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.