IV SA/Wa 1322/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2017 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zobowiązuje Wojewodę [...] do utrzymania w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2016; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P. S.A. z siedzibą [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2017r., Wojewoda [...] ( dalej organ II instancji ) po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Starosty [...] nr [...]z dnia [...] 07.2016 r. odmawiającej ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 400 kV relacji [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie C., gm. R. uchylił decyzję w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stan sprawy był następujący : W dniu [...].10.2015 r. R. K. - następca prawny poprzednich właścicieli, złożył wniosek o ustalenie odszkodowania w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, za straty spowodowane zmniejszeniem wartości nieruchomości poprzez zbudowanie linii energetycznej napowietrznej 400 kV, w związku z czym nie może wykorzystać tej nieruchomości pod budownictwo mieszkaniowe. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, decyzją znak: [...] z dnia [...] 12.1980 r. Naczelnik Miasta i Gminy R., na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, zezwolił Zakładowi Energetycznemu [...] na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych, położonych w R., W., D., C. i S. gm. R. linii elektroenergetycznej 400kV relacji [...] w okresie I kwartał 1981 r. do III kwartał 1982 r. Decyzją znak [...] z dnia [...].06.1982 r. Naczelnik Miasta i Gminy R. wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości zezwolił Zakładowi Energetycznemu [...] na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości położonej we wsi R., W., D., C. i S. na budowę linii napowietrznej 400 kV relacji [...] na terenie Miasta i Gminy R. w związku ze zmianą trasy po terenach nieruchomości stanowiących własność osób fizycznych. W decyzji tej pośród wymienionych działek i ich właścicieli znalazła się działka nr [...] będąca własnością – Z. i K. małż. K. - poprzednich właścicieli przedmiotowej działki, położonej w obrębie C., gm. R. W dacie budowy linii elektroenergetycznej obowiązywała ustawa z 12 marca 1958 r. Strony do złożonego wystąpienia nie przedłożyły wniosku o odszkodowanie, o którym mowa w art. 36 ust.1 tej ustawy. Uprawnienie do korzystania z nieruchomości wynikało także z przepisów następnych ustaw wywłaszczeniowych (art. 35 ust. 2 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, art. 70 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości i art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami). O ustalenie odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem R. K.. W aktach sprawy znajduje się akt notarialny z dnia [...].01.2004 r. Rep. A Nr [...]. którym B. K., J. K., T. K., J. K., A. K., R. K., J. G., M. B., M. M., M. P., A. C., K. T. i A.T. darują wnukowi brata, synowi i bratankowi R. K. całe swoje udziały w zabudowanej działce nr [...] o pow. 2598 m oraz w działce [...] o pow. 4017 m2. Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku i w wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. odmówił ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości spowodowane realizacją inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 400 kV relacji [...] m.in. na działce nr [...] we wsi C. Organ I instancji stwierdził, iż nie było możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku, ponieważ do żądania odszkodowania jest uprawniona wyłącznie osoba wywłaszczona, a nie późniejszy jej właściciel, który nabył tę nieruchomość ze zrealizowaną inwestycją, a nabywając nieruchomość miał świadomość istnienia obciążenia. Od decyzji tej odwołał się R. K. podnosząc, że nie można odmówić ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości będącej jego własnością. Skarżący zarzucił również organowi I instancji naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., ponieważ organ nie zebrał całości materiału dowodowego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] uchylił decyzję w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że odszkodowanie jest należne za szkody oraz za zmniejszenie się wartości nieruchomości wskutek wywłaszczenia polegającego na czasowym zajęciu nieruchomości na podstawie decyzji wydanych na podstawie art. 124-126 ugn. Roszczenia odszkodowawcze przysługują przede wszystkim właścicielowi i użytkownikowi wieczystemu. Jeżeli jednak roszczenia te nie zostały dotychczas zgłoszone, a nieruchomość została zbyta na rzecz innego podmiotu, to wtedy nabywca tej nieruchomości może zgłosić takie roszczenie. Jednocześnie organ zauważył, że w aktach sprawy I instancji brak jest postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku po poprzednich właścicielach nieruchomości – Z. i K. małż. K., bądź innego dokumentu, z którego by wynikało następstwo prawne skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego w pojęciu "pozbawienie praw do nieruchomości" mieści się również ograniczenie prawa własności, bo jest to swego rodzaju służebność publiczna lub przesyłowa i pozostaje w granicach szeroko rozumianego pojęcia wywłaszczenia. W opisanym stanie faktycznym częściowe pozbawienie prawa do nieruchomości (prawa do korzystania z nieruchomości, które się wpisuje w prawo własności) nastąpiło decyzją z dnia [...].12.1980 r. Naczelnika Miasta i Gminy R. Na mocy tej decyzji ograniczono bowiem sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej wówczas własność Z. i K. małż. K. Wkroczenie zatem w sferę prawa własności ww. nieruchomości nastąpiło przed przeniesieniem prawa własności nieruchomości na rzecz P. R. K. na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2004 r. (rep. A [...]). Nie ulega wątpliwości, że aktualny właściciel nieruchomości jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o odszkodowaniu, co wynika chociażby z art. 129 ust. 5 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a który to przepis wyposaża aktualnego właściciela w uprawnienie do żądania wystąpienia z wnioskiem o uruchomienie takiego postępowania administracyjnego. Bez wątpienia również aktualnemu właścicielowi należy przypisać status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., jeśli nie zostały dotychczas zgłoszone (przez legitymowanego w tym zakresie właściciela nieruchomości, której sposób korzystania został ograniczony), a nieruchomość została zbyta na rzecz kogoś innego, to następca prawny może zgłosić takie roszczenia. W opinii organu odwoławczego osobą uprawnioną do odszkodowania jest oczywiście były, tj. w dacie wywłaszczenia, właściciel nieruchomości oraz jego następcy prawni na mocy sukcesji uniwersalnej. Nie oznacza to jednak, że uprawnionym do odszkodowania nie może być osoba, która jako aktualny właściciel nieruchomości, legitymuje się formalnoprawnym tytułem uprawniającym do żądania ustalenia i wypłaty odszkodowania. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. S.A. z siedzibą w K. (dalej skarżący). Rozstrzygnięciu zarzucono: 1. Naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. 1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm., dalej: kpa) poprzez błędne uznanie, że organ I instancji nie zbadał sprawy w sposób wszechstronny, podczas gdy organ ten na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego poczynił prawidłowe ustalenia taktyczne, wskazujące na brak podstaw do ustalenia odszkodowania, 2. art. 138 § 2 kpa poprzez jego zastosowanie mimo braku zaistnienia na gruncie niniejszej sprawy ku temu ustawowych przesłanek, uchylenie prawidłowej decyzji Starosty [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. II. Naruszenie prawa materialnego, ti. 1. art. 129 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 128 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm. dalej: ugn) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nabywca nieruchomości pod tytułem szczególnym jest uprawniony do uzyskania odszkodowania za wywłaszczenie bądź ograniczenie w prawie korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy roszczenia związane z daną nieruchomością nie zostały dotychczas zgłoszone a nieruchomość została zbyta na rzecz innego podmiotu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2017r. uczestnik postępowania R. K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do ingerencji wywłaszczeniowej określonej w art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2015r. poz.2147). – a wcześniej w art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości – roszczenie o odszkodowanie powstaje z chwilą założenia (przeprowadzenia) na nieruchomości urządzeń przesyłowych, od razu obejmuje całość wynikłych stąd szkód i przysługuje osobie będącej właścicielem nieruchomości w chwili uskutecznienia tej ingerencji. Potwierdza to orzecznictwo sądów powszechnych, w którym wskazuje się, że wszelkie szkody związane z ograniczeniem własności na podstawie art. 35 ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości mieszczą się w odszkodowaniu zakreślonym przez jej art. 36. Regulując w ust. 1 tego ostatniego artykułu odszkodowanie należne właścicielowi nieruchomości, objęto nim wszelkie straty związane z założeniem i przeprowadzeniem przewodów lub urządzeń, o czym mowa w art. 35 tej ustawy, włącznie ze zmniejszeniem wartości nieruchomości (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 01.04.2016 r., I ACa 1233/15, LEX nr 2044391). W konsekwencji za sam fakt i okres późniejszego (dalszego) utrzymywania urządzeń na nieruchomości nie przysługuje jej aktualnemu właścicielowi odrębne odszkodowanie (które przybierałoby w takim przypadku postać swoistego wynagrodzenia za korzystanie z jego nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego). "Nowe" odszkodowanie może przysługiwać aktualnemu właścicielowi nieruchomości tylko za ewentualne szkody wynikłe w związku z incydentalnym udostępnianiem przezeń nieruchomości przedsiębiorcy przesyłowemu w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń – o czym stanowi art. 124 ust. 6 w zw. z ust. 4 u.g.n. Rozważania te prowadzą do wniosku, że osobą uprawnioną do żądania odszkodowania za wywłaszczenie – w tym także za szczególną jego postać przewidzianą w art. 124 u.g.n., a jeszcze wcześniej m.in. w art. 35 u.z.t.w.n. – jest "osoba wywłaszczona" (art. 128 ust. 1 u.g.n.), czyli podmiot będący właścicielem nieruchomości w dacie dokonywania jej wywłaszczenia (zwany też "poprzednim właścicielem"). Poza tym, na zasadach ogólnych, także jego następca prawny na mocy sukcesji uniwersalnej, a więc przede wszystkim spadkobierca poprzedniego właściciela będącego osobą fizyczną. Godzi się zauważyć, że taki krąg podmiotów legitymowanych, jest generalnie charakterystyczny dla żądań (roszczeń) powstających w związku z wywłaszczeniem nieruchomości. Potwierdza to przepis art. 136 ust. 3 u.g.n., który w odniesieniu do bodaj nie mniej istotnego rodzaju takich żądań (roszczeń) – jakim jest żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, która stała się zbędna na cel wywłaszczenia – expressis verbis przesądza, że z takim żądaniem może wystąpić tylko poprzedni właściciel lub jego spadkobierca. W ocenie Sądu również te podmioty – poprzedni właściciel względnie jego następca prawny pod tytułem ogólnym – są co do zasady legitymowane do występowania z żądaniem odszkodowania za dokonane wywłaszczenie (tu: za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z przeprowadzeniem urządzeń przesyłowych, i to bez względu na to, czy przyjmie się tezę o publicznoprawnym, czy cywilnoprawnym charakterze tego żądania (roszczenia). Przesądzenie charakteru tego żądania (roszczenia) może mieć wyłącznie znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy dopuszczalne jest jego przeniesienie także w drodze sukcesji syngularnej. W przypadku uznania, że żądanie odszkodowania jest uprawnieniem o charakterze publicznoprawnym (administracyjnoprawnym) należałoby w ogóle wykluczyć dopuszczalność takiej sukcesji. Jako zasadę przyjmuje się bowiem osobisty charakter uprawnień i obowiązków podmiotu będącego adresatem działań administracji. W konsekwencji następstwo prawne w prawie administracyjnym ujmowane jest w kategoriach wyjątku od ogólnej zasady osobistego charakteru uprawnień i obowiązków publicznoprawnych, dla którego wystąpienia niezbędny jest zasadniczo wyraźny przepis prawa. Innymi słowy, jak trafnie zauważa się w doktrynie: "Trudno (...) mówić o jakiejkolwiek zbywalności czy przenoszalności prawa lub obowiązków administracyjnoprawnych, bo o tym, czy podmiot zewnętrzny względem administracji będzie podmiotem tych praw lub obowiązków, rozstrzygają zawsze (bezpośrednio lub pośrednio) przepisy prawa. Sama wola stron stosunku, z uwagi na bezwzględnie obowiązujący charakter tych przepisów, jest tu de facto pozbawiona znaczenia prawnego. Pozbawiona znaczenia prawnego jest również kwalifikacja uprawnienia czy obowiązku jako majątkowego, bowiem wobec braku odpowiedniego przepisu prawa, względnie działania organu na podstawie tego przepisu, sama ich majątkowość nie wystarczy do wystąpienia skutku w postaci sukcesji" (E. Szczygłowska, Sukcesja uprawnień i obowiązków administracyjnych, Warszawa 2009, s. 37–38). Jest zaś poza sporem, że w przypadku prawa do odszkodowania, o jakim mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n. – a wcześniej także w art. 36 u.z.t.w.n. – brak jest przepisu prawa, który dopuszczałby możliwość przenoszenia tego uprawnienia przez właściciela (wywłaszczonego lub jego spadkobiercę), w drodze umowy, na inny podmiot. Potwierdza to dominujące orzecznictwo sądowe, w którym wskazuje się, że wierzytelność o zapłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość przysługuje wyłącznie wywłaszczonemu właścicielowi lub też jego następcom prawnym pod tytułem ogólnym. Nie jest to zatem roszczenie, którym uprawniony może skutecznie rozporządzać. Konkluzja ta jest uzasadniona charakterem zobowiązania odszkodowawczego. Ponieważ zaś prawo do odszkodowania jest związane z uszczerbkiem w przysługującym konkretnej osobie prawie własności, nie przechodzi wraz z jej przeniesieniem na nowego właściciela nieruchomości, nie może także być przedmiotem czynności prawnej, skutecznie legitymującej nabywcę do ubiegania się o jego ustalenie i wypłatę. Przejście uprawnienia do uzyskania odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości, może więc być dokonane wyłącznie w drodze sukcesji uniwersalnej, w wyniku której na nabywcę przechodzi ogół praw i obowiązków zbywcy, w tym prawo do uzyskania odszkodowania za wywłaszczenie (tu: ograniczenie) prawa własności nieruchomości. Prawo to nie wynika z faktu nabycia konkretnej nieruchomości czy też wierzytelności, ale wstąpienia w ogół praw i obowiązków zbywcy – wywłaszczonego właściciela (zob. wyrok WSA z 25.10.2016 r., II SA/Łd 471/16, CBOSA). Wobec powyższego jedynie na gruncie stanowiska o cywilnoprawnym charakterze odszkodowania za wywłaszczenie można w ogóle sensownie rozważać, czy w związku ze zbyciem, przez poprzedniego właściciela, nieruchomości, na której zlokalizowane są urządzenia przesyłowe założone (przeprowadzone) na mocy zezwolenia z art. 35 u.z.t.w.n, doszło do przeniesienia na nabywcę tej nieruchomości także roszczenia o odszkodowanie związane z ograniczeniami wynikającymi z faktu zrealizowania tego zezwolenia. W ocenie Sądu brak dostatecznych podstaw do uznania takiego roszczenia za prawo związane z własnością nieruchomości w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380, z późn. zm.). Zatem roszczenie to nie dzieli losu prawnego nieruchomości (argumentum a contrario z art. 47 § 1 w zw. z art. 50 k.c.), co oznacza, że przeniesienie prawa własności nieruchomości nie skutkuje "automatycznie" przejściem na nabywcę tej nieruchomości także roszczenia o odszkodowanie za ww. wywłaszczenie. Do wywołania takiego skutku niezbędne byłoby przynajmniej wyraźne zastrzeżenie (klauzula) w umowie przenoszącej własność tej nieruchomości, ewentualnie odrębna umowa cesji roszczenia. Powyższy wniosek pozostaje spójny z prezentowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, w myśl którego roszczenie o zapłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie przysługuje każdemu właścicielowi nieruchomości, i niedopuszczalne jest domaganie się odszkodowania przez każdego z kolejnych nabywców nieruchomości, chyba że z zawartej umowy wynika, że poprzedni właściciel nieruchomości scedował na rzecz jej nabywcy uprawnienie do dochodzenia odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości w części, w jakiej została ona zajęta pod urządzenia infrastruktury energetycznej (por. wyrok WSA z 19.10.2016 r., IV SA/Po 598/16, CBOSA, i tam przywołane dalsze orzecznictwo). W świetle powyższych uwag, skoro w kontrolowanej sprawie jest poza sporem że: – aktem notarialnym z dnia [...].01.2004 r. Rep. A Nr [...] B. K., J. K., T. K., J. K., A. K., R. K., J. G., M. B., M. M., M. P., A. C., K. T. i A. T. darowali wnukowi brata, synowi i bratankowi R. K. całe swoje udziały w zabudowanej działce nr [...] o pow. 2598 m oraz w działce [...] o pow. 4017 m2. oraz że – pomiędzy uczestnikiem a byłymi właścicielami przedmiotowej nieruchomości, nie została zawarta odrębna umowa o przeniesienie (cesję) ww. roszczenia odszkodowawczego, to nawet zakładając hipotetycznie cywilnoprawny charakter rozważanego roszczenia, nie sposób uznać, że uczestnik wskutek nabycia przedmiotowej nieruchomości zyskał jednocześnie legitymację czynną do dochodzenia tego roszczenia. W tym zakresie wypada podzielić dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że roszczenie o zapłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie jest skuteczne względem każdego właściciela nieruchomości, bowiem nie ma charakteru roszczenia obciążającego nieruchomość i niedopuszczalne jest domaganie się odszkodowania przez każdego z kolejnych nabywców nieruchomości. (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 czerwca 2015 r. w sprawie II SA/Łd 325/15; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 października 2008 r. w sprawie II SA/Łd 353/08; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 października 2005 r. w sprawie II SA/Bk 408/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie I SA/Wa 800/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedstawionych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Jednocześnie, na podstawie art. 145a § 1 ppsa, uznając, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, Sąd zobowiązuje Wojewodę [...] do wydania, w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] 07.2016 r. odmawiającej ustalenia odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 400 kV relacji [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie C., gm. R. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 14 ust.1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U.poz.1800 ze zm.).