IV SA/Wr 39/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. obciążył A. S. i M. S. opłatą za przeprowadzone w dniach 9 sierpnia 2012 r i 14 sierpnia 2012 r., czynności kontrolne, w wyniku których stwierdzono nieprzestrzeganie zakazu wprowadzania do obrotu środków zastępczych oraz umorzył wszczęte postępowanie administracyjne z dnia 16 kwietnia 2013 r. w części dotyczącej firmy A Sp. z o.o. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], wydanym z powołaniem się na przepis art. 113 § 1 i § 3 k.p.a. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. sprostował oczywistą omyłkę pisarską zaistniałą w powyższej decyzji z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w ten sposób ,że na stronie 7/10 decyzji w akapicie szóstym, w zdaniu "Z treścią protokołu zapoznał się również pełnomocnik stron, zastępująca w sprawie Adwokata A. H. - Adwokat I. P., która również potwierdziła zgodność treści z zeznaniem podpisując dany protokół.", wpisano "Z treścią protokołu zapoznał się również pełnomocnik strony, zastępująca w sprawie Adwokata G. M. - Adwokat I. P., która również potwierdziła zgodność treści z zeznaniem podpisując dany protokół." W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w opisanej wyżej decyzji z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] błędnie wpisano nazwisko adwokata, którego reprezentowała adwokat I. P. i omyłkowo użyto zwrotu "stron" zamiast "strony" w odniesieniu do firmy A Sp. z o.o. W ocenie organu, powyższa omyłka miała wyłącznie charakter pisarski i nie wpłynęła na merytoryczną ocenę sprawy wyrażoną w uzasadnieniu decyzji. A. S. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., polegającego na mylnym uznaniu, że błędne oznaczenie pełnomocnika jest oczywistą omyłką pisarską, podlegającą sprostowaniu w trybie powołanego wyżej przepisu. Zdaniem strony, wydanie kwestionowanego postanowienia jest efektem wniesienia za pośrednictwem pełnomocnika odwołania od decyzji nr 93/15, w którym to odwołaniu wskazano szereg poważnych uchybień proceduralnych zaistniałych w wydanej decyzji. Organ I instancji przed rozpoznaniem sprawy przez organ II instancji podejmuje starania, aby bardzo istotne uchybienia proceduralne, których dopuścił się wydając decyzję, wyeliminować w niedopuszczalnym i nieadekwatnym trybie - sprostowania omyłki pisarskiej. Jak wskazano, autor zażalenia jest pełnomocnikiem M. S. i A. S. Natomiast pełnomocnikiem spółki z o.o. A czyli prawdziwego właściciela środków zastępczych ujawnionych podczas kontroli, jest adw. G. M., którego zastępcą była adw. I. P. Według żalącej się ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem świadczy o tym, że organ I instancji przed wydaniem decyzji mało wnikliwie zapoznał się aktami sprawy, myląc pełnomocnika spółki z o.o., z pełnomocnikiem M. S. i A. S. Natomiast organ I instancji dokonuje sprostowania decyzji w zupełnie nieoczywistym zakresie, co również świadczy o negatywnym nastawieniu do strony. Strona wywodziła, że oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a. to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Ponadto, pod podjęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Do oczywistych omyłek zalicza się różne błędy pisarskie, komputerowe itp. Sprostowaniem oczywistej pomyłki byłoby przykładowo poprawienie błędu pisarskiego w nazwisku pełnomocnika, a nie wskazanie całkowicie innej osoby. Natomiast błędne oznaczenie pełnomocnika, który rzekomo miał pośrednio brać udział w czynności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, nie można - według strony -w żaden sposób uznać za widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, ani błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Dlatego też organ I instancji nie był uprawniony do dokonania sprostowania decyzji w tym zakresie, tym bardziej, że omyłka wpływa na merytoryczną ocenę sprawy, wyrażoną w uzasadnieniu decyzji. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia ostatecznego organ odwoławczy zgodził się z poglądem organem i instancji ,że zaistniała omyłka stanowi omyłkę pisarską , ponieważ nie spowodowała ona zmiany ustalonego stanu faktycznego. Istotnym było w uzasadnieniu decyzji, że prawdziwość zeznań zawartych w protokole potwierdziła również adw. I. P. Zdaniem organu drugorzędną w tym momencie sprawą było, która ze stron udzieliła ww. pełnomocnictwa substytucyjnego. Z tych też względów okoliczność błędnego podania nazwiska adwokata umocowującego ww. do udziału w czynności organu nie miała wpływu na merytoryczną ocenę materiału dowodowego i kierunek zapadłego rozstrzygnięcia decyzji. Organ II instancji wskazał , że błędem pisarskim jest widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to co do istoty swojej stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a zatem tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Przedmiotem sprostowania nie mogą być zatem mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu . Nie jest więc dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego Zdaniem organu zaistniała omyłka pisarska nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Natomiast zarzut strony dotyczący małej wnikliwości Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. podczas analizy zebranego materiału dowodowego wykracza poza zakres przedmiotowego postępowania i będzie brany pod uwagę w postępowaniu toczącym się na skutek wniesionego odwołania od ww. decyzji. Postanowienie ostateczne stało się przedmiotem skargi wniesionej przez A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której ponowiono zarzuty i argumentację podniesione w zażaleniu . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podniósł, że błąd organu polegał jedynie na błędnym przytoczeniu w uzasadnieniu decyzji nazwy pełnomocnika, nie zaś błędnym zastosowaniu pełnomocnictwa, co wprost wynika z akt sprawy. Równie dobrze organ mógłby w uzasadnieniu decyzji, w ogóle nie wspominać, kto udzielał pełnomocnictwa substytucyjnego i nie byłoby to wadą. Strona powtórnie przytacza tezę, że błąd ten wynika z braku rzetelności organu, a co za tym idzie podważa rozstrzygnięcie merytoryczne. Natomiast czym innym jest wnikliwa analiza sprawy prowadzona przez organy w ramach postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji merytorycznej, a czym innym jest omyłka pisarska. Według organu fakt zaistnienia omyłki w żaden sposób nie przesądza o wadliwym analizowaniu akt sprawy, czy też wnioskowaniu organu I instancji. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ I instancji prawidłowo oznaczył strony w decyzji, omyłka pisarska dotyczyła jedynie błędnego przywołania nazwy pełnomocnika udzielającego pełnomocnictwa substytucyjnego w samym uzasadnieniu decyzji, co nie prowadzi do wadliwości, którą sugeruje skarżąca, tj. błędnego oznaczenia strony w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest skrępowany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, co wprost wynika z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Dokonując zatem pod takim kątem oceny postanowienia będącego przedmiotem osądu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli poddane jest postanowienie organu wyższego stopnia utrzymujące w mocy postanowienie podjęte na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. o sprostowaniu oczywistej omyłki w ostatecznej decyzji, przy czym sprostowanie to obejmuje niewłaściwe wskazanie w uzasadnieniu wydanej decyzji imienia i nazwiska adwokata udzielającego pełnomocnictwa substytucyjnego i omyłkowe użycie wyrazu "stron" zamiast "strony" w odniesieniu do jednej ze stron postępowania (Spółka A z o. o.). Istota sprawy sprowadza się do tego, czy tego rodzaju błąd, jaki popełnił Państwowy Inspektor Sanitarny w O. w w/w decyzji ma charakter błędu, o jakim stanowi art. 113 § 1 k.p.a. i czy organ I instancji zasadnie mógł dokonać sprostowania. Zgodnie z cytowanym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowanie decyzji administracyjnej jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jej wadliwości przez nadanie jej takiego brzmienia, jakie organ zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tej decyzji . Wobec powyższego przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12). Wykładania gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje na to , że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. A zatem tryb sprostowania orzeczenia służy eliminacji z ich tekstów jedynie niedokładności i błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek . Wykładnia celowościowa nakazuje przyjąć dopuszczalność sprostowania zarówno sentencji decyzji jak i jej uzasadnienia ( zob. postanowienie NSA z dnia 3 marca 2006r. sygn. I OZ 280/06) .Natomiast bez znaczenia pozostaje okoliczność czy wspomniane błędy lub omyłki powstały z winy organu , czy winy strony . Ma rację organ odwoławczy , kiedy wywodzi ,że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego . Z sytuacją wymagająca sprostowania sporządzonego uzasadnienia decyzji mamy do czynienia w powyższej sprawie , albowiem popełnieniem oczywistej omyłki pisarskiej jest umieszczenie w nim błędnego nazwiska pełnomocnika udzielającego pełnomocnictwo substytucyjne. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni aprobuje pogląd obu organów orzekających w sprawie co do charakteru "oczywistości" omyłki, jakiej miałby się dopuścić organ administracji publicznej w swym rozstrzygnięciu, a która nadawałaby się do jej sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Wypada w tym miejscu zauważyć ,że pojęcie "oczywistej omyłki" ma charakter zwrotu niedookreślonego, odsyła do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, co wyłącza w konsekwencji jakikolwiek automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2008 r., I FSK 732/07, Lex nr 471247). Innymi słowy o kwantyfikowaniu błędu jako "oczywistego" przekonać się można poddając analizie stan sprawy, w której zapadło orzeczenie organu dotknięte takim błędem. Odnosząc to do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy ,że błędne oznaczenie danych osobowych ( imienia i nazwiska ) pełnomocnika reprezentującego jedną ze stron postępowania (A Sp. z o.o.) udzielającego pełnomocnictwa substytucyjnego oraz omyłkowe użycie wyrazu "stron" zamiast "strony" zakwalifikować należy jako oczywistą omyłkę pisarską, której sprostowanie odpowiada dyspozycji art. 113 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi sprostowanie wspomnianej omyłki nie ma żadnego wpływu na merytoryczną zmianę decyzji, także jej adresaci i przedmiot nie uległy zmianie. Trafnie zauważył organ odwoławczy ,że powyższa okoliczność w ogóle nie musiała być ujęta w uzasadnieniu decyzji. Wystarczyłoby odnotowanie faktu ,że strona była w czasie dokonywania czynności procesowej reprezentowana przez pełnomocnika Tym samym Sąd nie znalazł uzasadnienia dla zarzutów skarżącej jakoby fakt zaistnienia omyłki pisarskiej przesądzał o braku rzetelności organu w prowadzeniu postępowania. Za gołosłowne należy uznać też zarzuty dotyczące negatywnego nastawienia organu do strony postępowania. Skarżąca bowiem poza postawieniem takiej tezy nie przedstawia żadnego wywodu w tym zakresie. Z tych względów skarga przedstawia się jako nieuzasadniona , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.