I SA/Gd 366/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. qSygn. akt I SA/Gd 366/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Minister Finansów działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r.. poz. 749. z późn. zm. - dalej: O.p.) - po rozpatrzeniu zażalenia "A" S.A. z siedzibą w G., na postanowienie z dnia 28 października 2014r. w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w interpretacji indywidualnej z dnia 17 października 2014 r.. nr [...], utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania: Minister Finansów po rozpatrzeniu wniosku z dnia 17 października 2011 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku akcyzowego w zakresie zwolnienia od akcyzy paliwa żeglugowego, uwzględniając prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I FSK 766/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 783/12, wydał interpretację indywidualną z dnia 17 października 2014 r. nr [...]. W przedmiotowej interpretacji na stronie siódmej w wierszu 5-6 od góry błędnie podano: "Interpretacja dotyczy opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej - 16 stycznia 2012 r.", a winno być "Interpretacja dotyczy opisanego we wniosku stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej - 16 stycznia 2012 r.". Wskazany błąd stanowił - w ocenie organu - oczywistą omyłkę pisarską. Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 28 października 2014 r. prostującym oczywistą omyłkę pisarską zawartą w powyższej interpretacji indywidualnej strona złożyła zażalenie, w treści którego zarzucając organowi naruszenie art. 215 § 1 w związku z art. 14h O.p. poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że art. 14h O.p. określający zakres stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w sprawach interpretacji podatkowych, nie przewiduje możliwości zastosowania tej formy sprostowania błędu. W kontekście powyższego zwróciła uwagę, że postanowienie z dnia 28 października 2014 r. wydane zostało bez podstawy prawnej. W dalszej części uzasadnienia strona stwierdziła, że zapis zawarty w interpretacji z dnia 17 października 2014 r. - "stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej - 16 stycznia 2012 r." - w jej ocenie jest sprzeczny z wyrokami: Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FSK 766/13 z dnia 8 maja 2014 r.. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. I SA/Gd 783/12 z dnia 24 października 202r. Sądy dokonały wykładni prawnej w stanie prawnym obowiązującym w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku spółki z dnia 10 października 2011 r., tj. w okresie marzec - maj 2009 r., a nie w dacie wydania pierwotnej interpretacji. Rozpoznając zażalenie Minister Finansów wyjaśnił, że działania organu w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego regulują przepisy Rozdziału 1a O.p. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112. poz. 770 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. Nr 112. poz. 771 ze zm.). Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). W myśl art. 14h ww. ustawy - w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120. art. 121 § 1. art. 125. art. 129. art. 130. art. 135-137. art. 140. art. 143. art. 165a. art. 168. art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5. 6. 10 i 23 Działu IV. Ponadto stosownie do art. 215 § 1 O.p. - organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postępowania błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Co prawda - jak słusznie zauważyła strona - przepis art. 14h O.p. nie zawiera delegacji dotyczącej odpowiedniego stosowania przepisu art. 215 § 1 O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej, jednakże brak bezpośredniego odesłania - zdaniem organu - nie jest przeszkodą do skorygowania błędu stanowiącego oczywistą omyłkę pisarską, poprzez wydanie postanowienia na podstawie art. 215 § 1 Op. Prostowanie oczywistych omyłek jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości wydanego rozstrzygnięcia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie organ zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego rozstrzygnięcia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Stosując prawo należy system prawny traktować jako zupełny w tym znaczeniu, że dla każdego zagadnienia, które domaga się rozstrzygnięcia na gruncie prawnym, należy wskazać regułę postępowania. Zatem do postępowania w przedmiocie udzielania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego mogą mieć zastosowanie przepisy regulujące zasady prowadzenia postępowania podatkowego, w tym także postępowania w sprawie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich, z tym jednak zastrzeżeniem, że przepisy działu IV ustawy mają zastosowanie odpowiednie w takim zakresie, w jakim art. I4a-14p nie zawierają własnej regulacji prawnej i nie zmieniają istoty postępowania w sprawie wydawania interpretacji prawa podatkowego. Powyższe stosowanie odpowiednie przepisów o sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich nie wpływa także na właściwość organu do wydania takiego postanowienia (z urzędu lub na wniosek strony), mamy bowiem w tym przypadku do czynienia ze sprawą dotyczącą interpretacji przepisów prawa podatkowego. Gdyby bowiem przyznać rację spółce, to w przypadku popełnienia w interpretacji indywidualnej błędu stanowiącego oczywistą omyłkę pisarską, strona pozbawiona byłaby możliwości złożenia wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w interpretacji indywidualnej, jak również posiadania interpretacji indywidualnej o poprawnej treści. Postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej staje się bowiem integralną częścią aktu, którego dotyczy, zatem akt ten - w tym przypadku interpretacja indywidualna musi być oceniany wraz z treścią postanowienia. Dlatego, zdaniem organu, trudno zgodzić się ze stanowiskiem strony, dotyczącego wydania zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej, a także z naruszeniem art. 215 § 1 O.p. Brak możliwości sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w drodze wydania postanowienia spowodowałby bowiem - w ocenie organu - naruszenie art. 120 i art. 121 O.p. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego treści zapisu w interpretacji z dnia 17 października 2014 r. – "stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej - 16 stycznia 2012 r." -. że jest sprzeczny z wydanymi wyrokami, należy go uznać za bezzasadny, albowiem w uzasadnieniu wydanej interpretacji identyfikując przedmiotowy wniosek jednoznacznie wskazano, że wnioskodawca przedstawił stan faktyczny dotyczący dokumentowania dostaw paliwa żeglugowego w okresie od marca do maja 2009 r. W uzasadnieniu interpretacji wskazano przepisy obowiązujące również w tym okresie. Końcowo organ znaczył, że opisany błąd wystąpił wbrew jego zamierzeniu, zaś jego sprostowanie nie doprowadziło do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o: 1) uchylenie postanowienia z dnia 23 grudnia 2014 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 28 października 2014 r. - z uwagi na wydanie ich z naruszeniem art. 14h O.p., zgodnie z którym art. 215 O.p. nie ma zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych; 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami; 3) połączenie rozpatrzenia tej skargi ze skargą na interpretację z dnia 17 października 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że skorygowanie błędu w interpretacji z 17 października 2014 r. nie było możliwe w trybie art. 215 §1 O.p. Zdaniem skarżącej, w tym przypadku, brak możliwości skorygowania aktu administracyjnego w trybie art. 215 §1 O.p. wynika nie tylko z powodu braku wskazania tego przepisu w art. 14h O.p., lecz również z zakresu zmiany kwestionowanego sformułowania. Błąd, jaki wystąpił w sformułowaniu zawartym na s. 7 interpretacji dotyczył nie tylko wyrazów "zdarzeniu przyszłym" zamiast wyrazów "stanie faktycznym", ale również błędnie podanego stanu prawnego, co w konsekwencji prowadzi do konieczności zmiany treści całego kwestionowanego akapitu interpretacji. Skarżąca wskazała, że interpretacja została wydana na wniosek z dnia 10 października 2011 r., w którym przedstawiono stan faktyczny dotyczący sposobu dokumentowania dostaw paliwa żeglugowego, który miał miejsce jedynie w okresie od marca do maja 2009 r. Ten stan faktyczny był przedmiotem oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 783/12 oraz Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I FSK 766/13, których orzeczenia stanowią podstawę prawną wykładni przepisów ustawy o podatku akcyzowym zawartej w wydanej interpretacji z dnia 17 października 2014 r. Spółka podniosła, że z dniem 1 września 2010 r. w art. 32 ustawy o podatku akcyzowym, który jest przedmiotem oceny prawnej, zostały dokonane zmiany, wprowadzone ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2010 r. Nr 151, poz. 1013). Określenie zatem daty obowiązującego stanu prawnego dla rozpatrywanego stanu faktycznego jest istotne dla skutków podatkowych wynikających z interpretacji z dnia 17 października 2014 r. W ocenie skarżącej, sformułowanie zawarte w interpretacji, że dokonana w niej wykładnia dotyczy "stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pierwotnej interpretacji - 16 stycznia 2012 r.", jest nieprecyzyjne, gdyż w istocie obejmuje dwa stany prawne: (i) obowiązujący dla określonego we wniosku stanu faktycznego, tzn. w okresie marzec-maj 2009 r. oraz (ii) obowiązujący w okresie od 1 września 2010 r. do 16 stycznia 2012 r. Jak wskazała strona, przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie definiują pojęcia "oczywistej omyłki". Jednak zarówno w orzecznictwie, jak i literaturze przyjęło się, że za "oczywistą omyłkę" w rozumieniu art. 215 § 1 O.p. należy uznać błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Przykładem oczywistej omyłki jest przestawienie liter w wyrazie lub dodanie zbędnej litery. Nie podlegają natomiast sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 O.p. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc w zakresie odnoszącym się do ustalenia obowiązywania prawa, stanu faktycznego, jego kwalifikacji prawnej, czy też ustalania konsekwencji prawnych zastosowanej normy prawnej. Za "oczywistą omyłkę" nie można uznać zmiany całego akapitu w treści aktu administracyjnego, w tym przypadku w treści interpretacji indywidualnej. Powyższą tezę, w ocenie skarżącej, potwierdzają wyroki sądów administracyjnych, np.: wyrok NSA z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1831/10 oraz prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Po 902/12, W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w stanie faktycznym sprawy skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Finansów narusza prawo w sposób uzasadniający jego uchylenie. Na wstępie należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że organ w sposób niezgodny z prawem posłużył się instytucją sprostowania błędów rachunkowych oraz oczywistych omyłek w wydanym rozstrzygnięciu, która znajduje ustawowe unormowanie w przepisie art. 215 § 1 O.p. Z jednej strony wskazać należy, że przepisy rozdziału 1a O.p. nie zawierają samodzielnej regulacji procedury naprawczej zmierzającej do sprostowania wydanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Postępowanie skodyfikowane w przepisach art. 14 a do n. O.p. ma natomiast charakter autonomiczny w stosunku do postępowania podatkowego (jurysdykcyjnego), zaś rozwiązania wyłaniających się w jego trakcie problemów należy szukać, posiłkując się wyłącznie treścią odnoszących się do niego wprost albo przez wyraźne odesłanie przepisów prawa ( por. Z. Kmieciak - Proceduralne problemy wiążących interpretacji prawa podatkowego, PiP 2006,Nr 4, poz. 20 ). W świetle zaś przepisu art. 14 h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio jedynie przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV Ordynacji podatkowej. Wśród wymienionych przepisów nie ma rozdziału 14 Działu IV, w którym zawarty jest art. 215 O.p. Jednocześnie ustawodawca w rzeczonym przepisie przesądził, że organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki tylko i wyłącznie w rozstrzygnięciu, które przybiera formę decyzji. Jedynie z mocy wyraźnego odesłania z art. 219 O.p. postępowanie określone w przepisie art. 215 § 1 stosuje się również w odniesieniu do postanowień. Przedmiotowe zasady nie mogą zatem znaleźć zastosowania w przypadku szczególnej formy rozstrzygnięcia regulowanej ustawą - Ordynacja podatkowa, jaką stanowi indywidualna interpretacja przepisów podatkowych. W konsekwencji, w rozpoznawanej sprawie nie można uznać, by postanowienie o sprostowaniu interpretacji indywidualnej wywołało pożądany przez organ skutek prawny w postaci zmiany jej treści. Z drugiej strony, nawet gdyby uznać, jak chce tego organ, że przepis art. 215 O.p. znajdował zastosowanie w sprawie w drodze analogii, nie sposób zapominać o jego aspekcie przedmiotowym. Skoro bowiem nie zawiera definicji pojęć "błędy rachunkowe" oraz "innej oczywistej omyłki", to należy mieć na względzie potoczne ich znaczenie. W tym kontekście instytucja sprostowania prowadzi do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w prostowanym akcie. Służy zatem skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną, a w swojej istocie jest zbliżona do instytucji uzupełnienia albo sprostowania decyzji w trybie art. 213 O.p.. Tryb rektyfikacji decyzji podatkowej ustanowiony postanowieniami art. 215 § 1 O.p. przewidziany jest zatem do usuwania nieistotnych wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt SA I SA/Po 1022/01, POP 2004, z. 2, poz. 30). Organ, próbując więc zmienić poprzez instytucję sprostowania, określenie zakresu przedmiotu, w zakresie którego udzielał interpretacji wyszedł w ogóle poza dopuszczalny zakres trybu sprostowania. Jak bowiem wyżej zaznaczono tryb sprostowania może dotyczyć jedynie oczywistych omyłek, których korekta nie powoduje zmiany meritum wypowiedzi organu. Oczywistość omyłki stanowi granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje to jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, co nie wpływa na treść i znaczenie prostowanego aktu. Ten wymóg - abstrahując od dopuszczalności zastosowania przepisu art. 215 § 1 O.p. w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego - został w ogóle przez organ przeoczony. Mocą postanowień z dnia 28 października 2014r., a następnie z dnia 23 grudnia 2014r. utrzymującego swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, Minister Finansów zamierzał dokonać częściowej zmiany określenia przedmiotu interpretacji poprzez zawężenie go do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydana pierwotnej interpretacji indywidualnej - 16 stycznia 2012r.. Zamierzał tym zrealizować wynikającą z art. 14b § 1 O.p. zasadę, zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego a składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Op.). Interpretacja natomiast - w myśl art. 14c § 1 i 2 O.p. zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W rozpoznawanej sprawie jej treść powinna zatem odzwierciedlać stan faktyczny ujęty we wniosku, a nie zdarzenie przyszłe. Właśnie stan faktyczny przedstawiony przez Spółkę chroni ją, w kontekście wyroków sądów obu instancji (art. 153 p.p.s.a.), w zakresie wykładni przepisów ustawy o podatku akcyzowym obowiązującej w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę, a nie w bliżej nieokreślonym zdarzeniu przyszłym, które w ogóle nie było przedmiotem zainteresowania spółki. Jakkolwiek zrekonstruowany zgodnie z zamysłem ustawodawcy obraz przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego został ostatecznie utrwalony przez organ w administracyjnoprawnej formie działania, to jednak była ona już niedopuszczalna na tym etapie postępowania. Skarżąca spółka słusznie bowiem podnosiła, że treść zaskarżonej interpretacji przekracza zakres stanu faktycznego zawartego we wniosku o jej wydanie. Co więcej, wbrew woli strony skarżącej, Minister uznał, że prostując swoje rozstrzygnięcie orzekał na tle stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pierwotnej interpretacji - 16 stycznia 2012 r., co stoi w oczywistej sprzeczności z przedstawionym przez spółkę opisie stanu faktycznego. Organ uwzględniając ocenę Sądu, ponownie rozpoznając sprawę uchyli swoje poprzednie rozstrzygnięcie, by następnie w sposób zgodny z treścią art. 14c § 1 i w oparciu o art. 14 e O.p. zmienić interpretację indywidualną, poprzez dokonanie oceny stanowiska spółki zaprezentowanego we wniosku z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku, a nade wszystko w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 783/12 oraz NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I FSK 766/13, ( art. 153 p.p.s.a. ). Z powyższych względów Sąd, ze względu naruszenie przez organ przepisów postępowania, na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Stwierdzenie przez Sąd, że na podstawie art.152 p.p.s.a. ustawy uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu oznacza, że nie wywołuje ono skutków prawnych, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok nie jest jeszcze prawomocny. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.