II OZ 1091/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 248/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi A. K. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "MWINB") z dnia [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku, w punkcie pierwszym odrzucił skargę, zaś w punkcie drugim zwrócił stronie skarżącej kwotę 500 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał na art. 58 § 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) mówiący, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd wyjaśnił, że niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego w treści skargi powołał się na załączone pełnomocnictwo, którego nie było. Zarządzeniem z dnia 8 marca 2017 r. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego w poprzez nadesłanie pełnomocnictwa w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Termin upłynął w dniu [...] kwietnia 2017 r., a jak wskazał Sąd, pełnomocnik skarżącego do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uzupełnił braku formalnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia go w całości i przekazania sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że nie otrzymał wezwania do nadesłania pełnomocnictwa, a jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych dotyczyło nie tylko postępowania administracyjnego, lecz także sądowoadministracyjnego i powinno zostać uznane przez WSA w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż ustanowienie przez stronę zawodowego pełnomocnika ma na celu należyte zabezpieczenie przysługujących jej praw. W przypadku gdy strona jest zastępowana przez pełnomocnika, za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II OZ 207/17). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się maksimum staranności, bowiem to na pełnomocniku spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego pełnomocnik tego obowiązku nie dopełnił. Sąd nie ma możliwości zweryfikowania twierdzenia pełnomocnika skarżącego czy wezwanie do złożenia pełnomocnictwa faktycznie znajdowało się w kopercie przesłanej na adres jego kancelarii. Analiza akt sądowych z pewnością nie daje podstaw aby podważać skuteczność tego doręczenia. Pomimo tego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, inna okoliczność stanowi o słuszności zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji z dnia 21 kwietnia 2017 r. Pełnomocnik skarżącego zarówno w skardze jak i w zażaleniu powołuje się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych upoważniające do reprezentacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym i zaznacza, że spełniono w ten sposób przesłanki wynikające z art. 37 p.p.s.a. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Z art. 46 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Nie ulega więc wątpliwości, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu jest obligatoryjne, niezależnie od zakresu pełnomocnictwa, które znajduje się w aktach administracyjnych. Należy wskazać, że przepis art. 46 § 3 p.p.s.a., po jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., stanowi, iż do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Pierwszej czynności procesowej nie można zaś utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt II FZ 447/17). Jak już wcześniej wskazano od profesjonalnego pełnomocnika należy wymagać maksimum staranności w reprezentowaniu interesów strony skarżącej i pominięcie tak podstawowej czynności jak złożenie stosownego pełnomocnictwa przy składaniu skargi, przy założeniu opartym na analizie akt, że pełnomocnik został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych, stanowiła wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.