VI SA/Wa 230/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi "P." S.A. z siedzibą w P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej KNF, Komisja), po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek złożony w dniu [...] marca 2016 r. przez spółkę P. SA z siedzibą w P. (dalej skarżąca, spółka, emitent) o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchyliła w całości decyzję własną z dnia [...] lutego 2016r. sygn. [...], nakładającą na spółkę, karę pieniężną w wysokości [...] zł wobec stwierdzenia, że spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ustawy o ofercie i orzekła o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł wobec stwierdzenia, że skarżąca nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ustawy o ofercie. Decyzja została podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1060r. Kodeks postępowania administracyjnego Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze. zm. - dalej: kpa), w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 174, ze zm. - dalej ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym) oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382 ze zm. – dalej ustawa o ofercie) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 433, - dalej: ustawa zmieniająca). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na spółkę A. SA (od dnia [...] czerwca 2015 r. działającą pod firmą P. SA) kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w związku z podejrzeniem naruszenia art. 56 ustawy o ofercie w związku z publikacją raportów okresowych za okres od 2010 r. do 2012 r. Po rozpatrzeniu sprawy KNF decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. znak. [...], nałożył na spółkę, karę pieniężną w wysokości [...] zł wobec stwierdzenia, że spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ustawy o ofercie poprzez: 1. naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r. poz. 133, dalej rozporządzenie) w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330 ze zm., dalej - ustawa o rachunkowości) w zw. z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości oraz art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości, poprzez obniżenie stawek amortyzacyjnych dla celów księgowych, nieuwzględniające okresu ekonomicznej użyteczności, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym Emitenta za I półrocze roku 2010, w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2010, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011, w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2012 oraz w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012, 2. naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy o rachunkowości poprzez niedokonanie oceny utraty wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011 oraz za I półrocze roku 2012, 3. naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 4 ustawy o rachunkowości poprzez powiększenie wartości towarów, tj. lokali nabytych w celu dalszej odsprzedaży, o koszty nie związane bezpośrednio z ich zakupem, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011, w sprawozdaniu finansowym za rok 2011 iw skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2012, 4. naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o rachunkowości poprzez ujęcie kosztów reklamy ubiegłych okresów sprawozdawczych w rozliczeniach międzyokresowych czynnych, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011, w sprawozdaniu finansowym za rok 2011 i w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2012. W dniu [...] marca 2016 r. do organu wpłynął wniosek spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym spółka wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania w I instancji; 2. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 3. z ostrożności procesowej – uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie kary na poziomie możliwym do opłacenia przez spółkę lub odstąpienie od wymierzenia kary; 4. uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania w związku z upływem terminu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka zarzuciła, że organ wydając zaskarżony akt naruszył zasady postępowania zawarte w art. 6,7,8 k.p.a. a także przepisy: ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz.U. z 2014r. poz. 1537, z późn. zm. – dalej ustawa o nadzorze – tj. art. 1 ust. 2, art. 2, art. 5, pkt 4, art. art. 11, art. 17b), ustawy o ofercie (tj. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 96 ust. 1pkt 1) wraz z rozporządzeniem wykonawczym (tj. art. 84 ust. 1 i 8) , ustawy o rachunkowości (tj. art. 4 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1 pkt. 1 i 6, art. 28 ust. 1 pkt 6, art. 32 ust. 2 i 3, art. 33 ust. 1, art. 39 ust. 1), ustawy z dnia 7 maja 2009r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz.U. z 2015r. poz. 1011 z późn. zm- dalej ustawa o biegłych rewidentach- tj. art. 1 pkt 5, art. 3, art. 47, art. 103), oraz szereg przepisów k.p.a. (tj. art. 1 ust. 1 pkt 4,6,7,8, art. 75 § 1, art. 76 § 1-3, art. 77, art. 78 § , art. 81, art. 84 § 1, art. 110, art. 304 § 2) i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (jt. Dz.U. z 2015r. poz. 613, z późn. zm – dalej Ordynacja podatkowa, tj. art. 2 § 2, art. 21 § 2 pkt 2, art. 68 § 1, art. 70). Spółka w szczególności podkreślała braku uprawnień Komisji do nałożenia na nią kary, wskazała na podjęcie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz w obszarze spraw zarezerwowanych dla Komisji Nadzoru Audytowego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy KNF wydała wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2016 r., którą uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i orzekła o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł wobec stwierdzenia, że skarżąca nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ustawy o ofercie. W uzasadnieniu wydanej decyzji KNF wskazała, że spółka jest emitentem papierów wartościowych, którego akcje od września 2008 r. są notowane na rynku równoległym Giełdy Papierów Wartościowych w W. SA (dalej "GPW"). Podstawowym przedmiotem działalności spółki jest obrót nieruchomościami. Wskazano również, że zarząd spółki podjął decyzję o obniżeniu, począwszy od [...] stycznia 2010 r., stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Zmiana stosowanych stawek amortyzacji nastąpiła na podstawie art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851 z późn.zm.) oraz na podstawie pkt 3.2.2. Polityki rachunkowości Spółki na rok 2010. Informacja o zastosowaniu obniżonych stawek amortyzacyjnych znalazła się po raz pierwszy w sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2010 (w informacji dodatkowej - nota [...]), opublikowanym w dniu [...] sierpnia 2010 r. W I półroczu roku 2010, amortyzacja wyniosła [...] zł, natomiast gdyby nie dokonano wyżej wymienionych zmian, amortyzacja wyniosłaby [...] zł. Zmiana ta znalazła bezpośrednie odzwierciedlenie w wyniku finansowym netto, który byłby ujemny i wyniósłby - [...] zł, gdyby nie dokonano zmiany, zaś ostatecznie zaprezentowany przez spółkę wynik netto był dodatni i wyniósł [...] zł. Raport podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych (dalej: podmiot uprawniony do badania) z przeglądu skróconego sprawozdania finansowego emitenta za I półrocze roku obrotowego 2010 (opublikowanego w dniu [...] sierpnia 2010 r., k. [...] i n.) zawierał następujące zastrzeżenie: "Spółka dokonała od [...] stycznia 2010r. zmniejszenia stawek odpisów umorzeniowych i amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Zakres i wpływ tych zmian na wynik finansowy został przedstawiony, zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, w Informacji dodatkowej. Zdaniem dokonujących przeglądu zastosowane stawki amortyzacji są zaniżone". W dniu [...] kwietnia 2011 r. spółka przekazała do publicznej wiadomości raport roczny za rok 2010, zawierający sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2010, zgodnie z którym spółka wypracowała zysk netto w wysokości [...] tys. zł. Opinia podmiotu uprawnionego do badania (K. sp. z o.o.) o badanym sprawozdaniu finansowym Emitenta za rok obrotowy 2010 zawierała następujące zastrzeżenie: "Jednostka dokonała od dnia [...] stycznia 2010 r., powołując się na art. 32 ust. 3 ustawy o rachunkowości, zmniejszenia stawek umorzenia i amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych oraz środków trwałych do wysokości 1% wartości rocznie. Jednostka nie przedstawiła przekonującego uzasadnienia dla tak znaczącego obniżenia ww. stawek. Gdyby stawki umorzenia i amortyzacji były niezmienione Jednostka zanotowałaby stratę netto na poziomie [...] tys. zł. Dane liczbowe, prezentujące skutki ww. zmiany zasad wyceny, Jednostka przedstawiła w Informacji dodatkowej (nota nr [...])". Analogiczne zastrzeżenie biegłego rewidenta pojawiło się również w raportach z przeglądu za kolejne okresy sprawozdawcze. Raport B. Sp. z o.o. - podmiotu uprawnionego do badania, który dokonał przeglądu skróconego sprawozdania finansowego Emitenta za I półrocze roku obrotowego 2011, opublikowanego w dniu [...] sierpnia 2011 r. zawierał zastrzeżenie wskazujące, że "Spółka obniżyła stawki amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych oraz środków trwałych. Nienaliczona amortyzacja wynosi [...] zł i o tę kwotę wykazany w sprawozdaniu wynik finansowy - zysk jest za wysoki. Po uwzględnieniu amortyzacji wynik finansowy netto stanowiłby stratę w wysokości [...] zł. Spółka omówiła to zagadnienie w Nocie Nr [...] Informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za I półrocze 2011 r.". W dniu [...] kwietnia 2012 r. emitent przekazał do publicznej wiadomości raport roczny za rok 2011. W sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 wykazano zysk netto w wysokości [...] tys. zł. Opinia podmiotu uprawnionego do badania B. sp. z o.o. o badanym sprawozdaniu finansowym emitenta za rok obrotowy 2011 zawierała zastrzeżenie dotyczące obniżenia przez emitenta stawek amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych oraz środków trwałych poniżej okresu ekonomicznej ich użyteczności. Zdaniem podmiotu uprawnionego do badania, niezarachowana amortyzacja za 2011 r. wyniosła [...] zł i o tę kwotę wykazany w sprawozdaniu finansowym zysk netto jest zawyżony. Po uwzględnieniu amortyzacji wynik finansowy netto stanowiłby zysk w wysokości [...] zł. Skutki zmiany zasady wyceny rzeczowych aktywów trwałych spółka przedstawiła w nocie Nr [...] Informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za 2011 r. Zgodnie z informacjami zamieszczonymi w sprawozdaniu finansowym spółki za rok obrotowy 2011 (w Dodatkowej nocie objaśniającej nr [...]) bilansowa amortyzacja środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wyniosła [...] tys. zł. Gdyby nie dokonano zmian stawek amortyzacyjnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, amortyzacja bilansowa wynosiłaby [...] zł, a wynik finansowy (zysk) wyniósłby [...] zł. W dniu [...] sierpnia 2012 r. emitent przekazał do publicznej wiadomości raport półroczny za I półrocze roku 2012. W sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2012 spółka wykazała stratę netto w wysokości [...] tys. zł. Raport podmiotu uprawnionego do badania dokonującego przeglądu śródrocznego skróconego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2012 (K. Sp. z o.o.) zawierał zastrzeżenia dotyczące: - stosowania do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stawek amortyzacyjnych, które - zdaniem podmiotu uprawnionego do badania - w większości przypadków nie odzwierciedlają okresu ekonomicznej użyteczności tych aktywów i jest to niezgodne z art. 32 ust. 2 oraz art. 33 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Podmiot uprawniony stwierdził, że: "(...) dla niektórych aktywów ustalono okres amortyzacji na sto i więcej lat. Maksymalny okres amortyzacji przyjęty przez Spółkę to tysiąc lat (...)". - niedokonania oceny utraty wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co - zdaniem podmiotu uprawnionego do badania - stanowi naruszenie art. 28 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 7 ustawy o rachunkowości. Jednocześnie, zdaniem podmiotu uprawnionego do badania istnieją przesłanki pozwalające sądzić, że część aktywów częściowo lub w całości utraciła wartość ekonomiczną i powinna zostać objęta odpisem aktualizującym; - wyceny towarów, do których zaliczane są lokale nabyte w celu dalszej odsprzedaży; podmiot uprawniony stwierdza, że: "(...) Spółka powiększyła wartość towarów o koszty nie związane bezpośrednio z zakupem, tj. głównie koszty reklamy, koszty ubezpieczenia, opłaty i prowizje bankowe związane z pozyskaniem kredytów". Podmiot uprawniony wskazał, iż zgodnie z zasadą wyceny określoną w art. 28 ust. 1 ustawy o rachunkowości towary wycenia się według cen nabycia nie wyższych od cen ich sprzedaży netto na dzień bilansowy. Podkreślił, iż - w jego ocenie – koszty związane z posiadaniem towarów takie jak ubezpieczenia oraz koszty poniesione w celu zbycia towarów (koszty reklamy) nie spełniają definicji ceny nabycia, a zatem powinny być odniesione w ciężar rachunku zysków i strat w momencie ich poniesienia.; - dokonywania rozliczeń międzyokresowych kosztów, których istotną pozycję stanowią koszty reklamy wynoszące na dzień bilansowy [...] tys. zł. Podmiot uprawniony do badania stwierdził, że wśród kosztów reklamy dominującą pozycję stanowiły wydatki na opracowanie tekstów reklamowych, materiału fotograficznego do reklam, ogłoszeń sprzedażowych oraz usługi doradcze związane z reklamą lokali. Na podstawie przeglądu wybranych pozycji składających się na rozliczenia międzyokresowe podmiot uprawniony do badania ustalił, iż na dzień bilansowy w pozycji tej wykazywane są m.in. tytuły dotyczące reklamy ubiegłych okresów sprawozdawczych oraz koszty comiesięcznych usług doradczych związanych z reklamą, co jest niezgodne z art. 39 ustawy o rachunkowości, który stanowi, iż jednostki mogą dokonywać czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów, jeżeli dotyczą one przyszłych okresów sprawozdawczych, tzn. jeśli stanowią z góry opłacone świadczenia, które nastąpią w kolejnych okresach sprawozdawczych. Komisja ustaliła, że spółka dokonywała wyceny towarów oraz ujmowała rozliczenia międzyokresowe czynne w przedstawiony powyżej sposób (zakwestionowany przez biegłego rewidenta dopiero w 2012 r.) już w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2011 iw sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 (zeznania E. R.). Ponadto również w sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011 spółka nie dokonała oceny utraty wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych pod kątem ich użyteczności i wykorzystywania ich w przyszłości. W dniu [...] kwietnia 2013 r. spółka przekazała do publicznej wiadomości raport roczny za rok 2012. Po raz kolejny, opinia podmiotu uprawnionego do badania (K. Sp. z o.o.) o badanym sprawozdaniu finansowym emitenta za rok obrotowy 2012 była opinią z zastrzeżeniami. W sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012 wartość bilansowa środków trwałych wyniosła [...] tys. zł, a wartość bilansowa wartości niematerialnych i prawnych wyniosła [...] tys. zł. Ogółem wartość bilansowa środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych ukształtowała się na poziomie [...] tys. zł. Jak wskazuje podmiot uprawniony do badania, gdyby spółka nie dokonała korekty stosowanych stawek amortyzacyjnych, na dzień [...] grudnia 2012 r. wartość bilansowa środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych kształtowałaby się na poziomie około [...] tys. zł, czyli byłaby o 52,92% niższa od wartości wykazanej w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012. W sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012 wykazano stratę netto w wysokości [...] tys. zł. Jak wskazuje podmiot uprawniony do badania, gdyby spółka nie dokonała korekty stosowanych stawek amortyzacyjnych, strata netto za rok obrotowy 2012 byłaby większa o około [...] tys. zł, co stanowi 44,52% straty netto wykazanej w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012. Komisja wskazała, iż dokonując ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzone w toku postępowania dowody uznała za wiarygodne i mające moc dowodową. Następnie Komisja dokonała oceny obowiązującego stanu prawnego, uznając, iż zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy zmieniającej, za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stanowiące naruszenie przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą byłaby względniejsza dla strony postępowania. Zatem sankcja administracyjna w niniejszej sprawie powinna być wymierzona na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, gdyż wysokość kary wymierzona według przepisów nowych, na podstawie ustawy zmieniającej, nie jest względniejsza dla strony postępowania. Zgodnie natomiast z art. 58 ust. 2 drugiej ustawy zmieniającej, za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania. Zatem skoro sankcja wymierzona według przepisów nowych, na podstawie drugiej ustawy zmieniającej, nie jest względniejsza dla strony postępowania (jest wyższa), należało zastosować przepisy dotychczasowe. W konsekwencji w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, który upoważniał Komisję do wydania decyzji o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenia, biorąc pod uwagę szczególną sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosowaniu obu sankcji łącznie. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego i prawnego Komisja uznała, że zasadnie organ I instancji uznał, iż Spółka dopuściła się: 1. naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust.1 rozporządzenia w zw. z art. 32 ust. 3 i w zw. z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości oraz art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości poprzez obniżenie stawek amortyzacyjnych dla celów księgowych, nieuwzględniające okresu ekonomicznej użyteczności, w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2010, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym emitenta za I półrocze roku obrotowego 2010, w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2011, w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2012; 2. naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy o rachunkowości poprzez niedokonanie oceny utraty wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2011 oraz za I półrocze roku 2012; 3. naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 4 ustawy o rachunkowości poprzez powiększenie wartości towarów, tj. lokali nabytych w celu dalszej odsprzedaży, o koszty nie związane bezpośrednio z ich zakupem, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011, w sprawozdaniu finansowym za rok 2011 i w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2012; 4. naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o rachunkowości poprzez ujęcie kosztów reklamy ubiegłych okresów sprawozdawczych w rozliczeniach międzyokresowych czynnych, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011, w sprawozdaniu finansowym za rok 2011 i w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2012. Tym samym, zdaniem KNF, zarzuty podniesione przez spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługują na uwzględnienie. Jednak niezależnie od stwierdzonych naruszeń organ nadzoru stwierdził, iż sytuacja finansowa spółki uległa dalszemu pogorszeniu w stosunku do stanu ustalonego w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Komisja uznała, że zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w niższej wysokości tj. 180.000 zł, uwzględniającej wszelkie okoliczności w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu spółki, że KNF nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz zgodnie z ustawą o biegłych rewidentach tylko określone podmioty uprawnione mogą wykonywać czynności z zakresu rewizji finansowej Komisja wskazała, że wydała decyzję na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie, zgodnie z którą emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania informacji bieżących i okresowych - Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości. Ponadto zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w przypadku gdy emitent nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki dotyczące przekazywania informacji bieżących i okresowych - Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Powyższe oznacza, że Komisja poddaje analizie zgodnie ze swoimi kompetencjami wykonywanie obowiązków dotyczących informacji okresowych, na które składają się między innymi sprawozdania finansowe emitentów. Czynności nadzorcze Komisji, znajdują umocowanie w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, zgodnie z którym sprawowany jest nadzór nad działalnością podmiotów nadzorowanych oraz wykonywaniem przez te podmioty obowiązków związanych z ich uczestnictwem w obrocie na rynku kapitałowym, w zakresie określonym przepisami prawa, a art. 96 ustawy o ofercie umożliwia nałożenie kary. Wyjaśniono również, że analiza informacji okresowych przeprowadzana przez Komisję nie stanowi czynności badania samych sprawozdań finansowych w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Dlatego również, nieuzasadniony jest zarzut, że ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym nie zawiera upoważnienia dla KNF do dokonania czynności rewizyjnych i kontrolnych z zakresu uregulowanego ustawą o rachunkowości. Komisja wykonywała w przedmiotowej sprawie czynności o charakterze nadzorczym w oparciu o ustawę o nadzorze nad rynkiem kapitałowym i ustawę o ofercie, a nie w oparciu o art. 47 ustawy o biegłych rewidentach, który wymienia katalog podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Z tych też powodów na uwzględnienie nie zasługuje stanowisko Spółki wyrażone w piśmie z dnia [...] września 2016 r., zgodnie z którym decyzja podjęta w pierwszej instancji narusza § 84 ust. 8 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu spółki, że żaden przepis prawa nie upoważnia Komisji do nakładania kar finansowych na spółki, po przeprowadzeniu samodzielnej oceny sprawozdań finansowych – organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem § 82 rozporządzenia emitent jest obowiązany do przekazywania raportów okresowych: kwartalnych, półrocznych, rocznych, na które składają się sprawozdania finansowe emitenta. Wobec faktu, że do ustawowych zadań Komisji należy nadzór nad prawidłowością wykonywania przez spółki obowiązków informacyjnych wykonywanych przez emitentów, w tym w formie raportów okresowych, a w związku z tym także nad prawidłowością danych prezentowanych przez emitentów w formie informacji okresowych. A zatem zarzut zgodnie z którym Komisja wydała decyzję w oparciu o samodzielną ocenę stosowania ustawy o rachunkowości i sprawozdań finansowych emitenta, do której nie była ona uprawniona - nie znajduje podstaw. Na podstawie wskazanej powyżej argumentacji KNF stwierdziła, że stanowisko spółki z dnia [...] września 2016 r., zgodnie z którym § 84 ust. 1 rozporządzenia powołany jako podstawa decyzji podjętej w pierwszej instancji nie ma zastosowania do przedmiotowej sprawy - nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do powołanej normy prawnej emitent z siedzibą lub miejscem sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sporządza sprawozdania finansowe i dane porównywalne zgodnie z polskimi zasadami rachunkowości albo, po podjęciu przez organ zatwierdzający decyzji, o której mowa w ustawie o rachunkowości - zgodnie z MSR. Wobec nie podjęcia takiej uchwały przez organ zatwierdzający - nie ulega wątpliwości, że spółka sporządza sprawozdania finansowe zgodnie z polskimi zasadami rachunkowości w oparciu o ustawę rachunkowości, a co za tym idzie dyspozycja ww. paragrafu rozporządzenia swoim zakresem podmiotowym obejmuje również spółkę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 78 § 1 kpa, poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych spółki w zakresie zasięgnięcia opinii Krajowej Izby Biegłych Rewidentów oraz niezależnego biegłego rewidenta, KNF wskazała, że przedmiotowe wnioski nie były przydatne dla wyjaśnienia rozstrzyganej sprawy. KNF wskazała, że sprawozdania finansowe spółki podlegały już badaniu  przez biegłego rewidenta, którego skarżąca nie kwestionowała. Podkreślenia wymaga, że Komisja jest wyspecjalizowanym organem, powołanym do sprawowania nadzoru w szczególności w zakresie prawidłowego wypełniania przez emitentów obowiązku przekazywania raportów okresowych, zawierających sprawozdania finansowe. Ocena prawidłowości wykonania obowiązku przez spółkę w niniejszej sprawie nie wymagała wiadomości specjalnych, uzasadniających powołanie biegłego na podstawie art. 84 § kpa. Komisja przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie nie była ponadto zobowiązana do zasięgania opinii jakichkolwiek organów. Odnosząc się do zarzutu, że Komisja naruszyła art. 84 § 1 kpa poprzez powołanie biegłych rewidentów, podlegających regulacjom zawartym w ustawie o biegłych rewidentach, w charakterze świadków KNF wskazała, że zgodnie z kpa organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Organ administracji publicznej zobowiązany jest do powołania biegłego tylko wówczas, gdy do prawidłowego wyjaśnienia sprawy niezbędne są wiadomości specjalne. Komisja podkreśliła, że biegły rewident dokonywał badania lub przeglądu sprawozdań finansowych, z których to czynności sporządził opinie i odpowiednio raporty stanowiące w sprawie administracyjnej część materiału dowodowego. Niemniej, organ administracji, zobowiązany do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy, powołał biegłych rewidentów celem złożenia zeznań w charakterze świadka, w zakresie objętym materiałem dowodowym, którego biegli byli w części autorem, w celu ustalenia okoliczności w jakich sporządzili oni swoje opinie i raporty, a także zgłosili zastrzeżenia. Komisja wskazała ponadto, że zwracała się również o stanowiska i opinie biegłych rewidentów, na które wskazała spółka, na podstawie art. 68 ust. 2 ustawy o ofercie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 76 § 2 kpa, poprzez pominięcie dowodów z dokumentów urzędowych, jakimi są opinie biegłych rewidentów sporządzone dla spółki w okresie od roku 2010 do roku 2012, KNF wskazała, że przedmiotowe dokumenty zostały włączone do akt postępowania i stanowiły materiał dowodowy, na podstawie którego został ustalony stan faktyczny sprawy administracyjnej. Komisja odniosła się do tego dowodu w treści samej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 76 § 2 kpa poprzez pominięcie dowodów z dokumentów urzędowych w postaci opinii o badanych sprawozdaniach finansowych należy wskazać, że zarzut spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze opinie te nie stanowią dokumentów urzędowych. Zgodnie z art. 76 § 1 kpa dokumentem urzędowym jest dokument, który został sporządzony: a) w przepisanej formie; b) przez powołany do tego organ państwowy lub organ jednostki organizacyjnej albo podmiotu w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4; c) w zakresie działania tego organu. Ponadto, opinie biegłego rewidenta o badanych sprawozdaniach finansowych w okresie objętym toczącym się postępowaniem administracyjnym zostały włączone do akt postępowania i stanowią materiał dowodowy, w oparciu o które wydana została decyzja w I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 110 kpa poprzez pominięcie oczywistego faktu, że decyzje wydane przez KNF są dla niej wiążące – KNF wskazała, że wydanie decyzji o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego nie stanowi potwierdzenia prawidłowości sporządzenia zamieszczonego w prospekcie sprawozdania finansowego. Podejmując decyzję o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego, Komisja nie dokonuje badania ani przeglądu, stanowiących usługi rewizji finansowej, informacji finansowych zamieszczonych w tym prospekcie. Działania te są podejmowane przez uprawnionych biegłych rewidentów. Treść ich opinii (raportów) jest zamieszczana w prospekcie emisyjnym. KNF weryfikuje jedynie zgodność prospektu emisyjnego i aneksu do prospektu emisyjnego z przepisami prawa pod względem formy i treści. Dotyczy to przepisów regulujących sporządzanie prospektu emisyjnego - a zatem z ustawy o ofercie oraz Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującego dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam (Dz. U. UE. L. 2004.149.1 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem o prospekcie). Zatwierdzając zatem prospekt emisyjny Komisja nie potwierdza zgodności działań emitenta w przepisami ustawy o rachunkowości, ta wynika m.in. z opinii biegłego rewidenta zamieszczonej w prospekcie. Opinia lub raport z zastrzeżeniem biegłego nie mogła zatem w świetle ww. art. 33 ust. 1 ustawy o ofercie stanowić podstawy do odmowy zatwierdzenia Prospektu emisyjnego Spółki. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 75 § 1 kpa poprzez niedopuszczenie w charakterze dowodu 24 dokumentów złożonych przez stronę skarżącą w piśmie z [...] grudnia 2014 roku, a w szczególności przez niedopuszczenie w charakterze dowodu własnych decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2010 roku, znak [...] z dnia [...] października 2010 roku, znak [...] oraz z dnia [...] listopada 2010 roku znak [...], którymi to decyzjami Komisja zatwierdziła Prospekt emisyjny spółki zawierający informację o zmianie zasad polityki rachunkowości w zakresie sposobu naliczania amortyzacji, opis skutków finansowych oraz oświadczenie biegłego rewidenta oraz odnosząc się do wniosku Spółki z pisma z dnia [...] maja 2015 r. o włączenie do akt niniejszego postępowania całości akt postępowania administracyjnego prowadzonego przed KNF w sprawie zatwierdzenia prospektu emisyjnego spółki w 2010 r. - Komisja wskazała, że przedmiotem wnioskowanego przez spółkę dowodu byłaby okoliczność niemająca znaczenia dla sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 81 kpa poprzez uznanie, że wymienione w decyzji okoliczności faktyczne zostały udowodnione, pomimo że strona nie miała możliwości wypowiedzenia, w szczególności w celu ustalenia, na jakich podstawach prawnych KNF przyjęła, że spółka naruszyła art. 4 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 2 i 3, art. 33 ust. 2 ustawy o rachunkowości w zakresie naliczania amortyzacji, skoro z art. 32 ust. 3, zdanie drugie ustawy o rachunkowości expressis verbis wynika, że skarżąca miała obowiązek okresowego weryfikowania stawek amortyzacyjnych oraz przeprowadzania stosownej korekty, i zdaniem spółki, że żadne przepisy, ani wytyczne KIBR nie regulują w ustawie o rachunkowości kwestii tak zwanej "odpowiedniej korekty" Komisja stwierdziła, że brak sprecyzowania powyższego określenia w innych regulacjach lub wytycznych nie oznacza dowolności sposobu korygowania dokonywanych w następnych okresach odpisów amortyzacyjnych, ze względu na istnienie wymogów art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości, odnoszących się do sposobu dokonywania odpisów amortyzacyjnych i ustalania okresu amortyzacji. Komisja nie zgodziła się także z zarzutami spółki, iż w toku postępowania administracyjnego w I instancji strona nie miała możliwości wypowiedzenia się w odniesieniu do dopuszczalnych metod okresowego weryfikowania stawek amortyzacyjnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 81 kpa poprzez uznanie, że wymienione w decyzji okoliczności faktyczne zostały udowodnione, pomimo że spółka nie miała możliwości wypowiedzenia się, w szczególności w celu ustalenia, na jakich podstawach prawnych KNF przyjęła, że spółka naruszyła art. 7, art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości, skoro obowiązek taki nie dotyczył sprawozdania śródrocznego, a dotyczył sprawozdania rocznego, gdzie dane były właściwie ujęte, dodatkowo Komisja nie wyjaśniła dlaczego uznała to za błąd skoro i tak nie nastąpiła żadna utrata wartości środków, a skarżąca nie miała obowiązku ujmowania utraty wartości w sprawozdaniu półrocznym Komisja zauważyła, że zgodnie z § 82 ust. 1 rozporządzenia emitent jest obowiązany do przekazywania m. in. raportów okresowych półrocznych. Zgodnie z § 89 ust. 1 rozporządzenia raport półroczny zawiera półroczne skrócone sprawozdanie finansowe obejmujące okres pierwszych sześciu miesięcy roku obrotowego, sporządzone zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i poddane przeglądowi przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami zawodowymi. W zakresie przepisów, zgodnie z którymi sporządzane jest półroczne skrócone sprawozdanie finansowe, wyróżnia się ustawę o rachunkowości, zgodnie z którą w art. 45 ust. 6 tej ustawy wskazuje się, że sprawozdania finansowe oraz sprawozdania z działalności emitentów papierów wartościowych dopuszczonych, emitentów zamierzających ubiegać się lub ubiegających się o ich dopuszczenie do obrotu na jednym z rynków regulowanych krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego sporządza się na podstawie przepisów ustawy, z uwzględnieniem przepisów o obrocie papierami wartościowymi. Oznacza to, że spółka będąc spółką publiczną, której akcje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązana do stosowania odpowiednio przepisów ustawy o rachunkowości, w tym art. 7 i art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości również w odniesieniu do półrocznego skróconego sprawozdania finansowego. Ponadto, Komisja stoi na stanowisku, że określenie "nie rzadziej niż na dzień bilansowy" zamieszczone w art. 28 ust. 1 ustawy o rachunkowości oznacza, że spółka jest zobowiązana do wyceny aktywów i pasywów na każdy dzień bilansowy, co należy rozumieć jako dzień, na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 81 kpa poprzez uznanie, że wymienione w decyzji okoliczności faktyczne zostały udowodnione, pomimo że strona skarżąca nie miała możliwości wypowiedzi, w szczególności w celu ustalenia, na jakich podstawach prawnych KNF przyjęła, że spółka naruszyła art. 4, art. 28 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości skoro objęcie tych kosztów obowiązkiem księgowania w momencie ich powstania jest ewidentnym błędem biegłego rewidenta również Komisji gdyż spółka stosowała w tym przypadku art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości, zgodnie z nim koszty nabycia powiększa się o koszty związane z nabyciem, nota bene w sprawozdaniu rocznym skarżąca skorygowała te koszty zgodnie z życzeniem biegłego Komisja zauważyła, że zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o rachunkowości kierownik jednostki, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, ponosi odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości określonych ustawą, w tym z tytułu nadzoru, również w przypadku, gdy określone obowiązki w zakresie rachunkowości - z wyłączeniem odpowiedzialności za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spisu z natury - zostaną powierzone innej osobie lub przedsiębiorcy, za ich zgodą. Oznacza to ponadto, że to spółka ponosi pełną odpowiedzialność za treść sprawozdań finansowych i przyjętą politykę rachunkowości, w tym również nieprawidłowości popełnione w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 81 kpa poprzez uznanie, że wymienione w decyzji okoliczności faktyczne zostały udowodnione, pomimo że skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się, w szczególności w celu ustalenia, na jakich podstawach prawnych KNF przyjęła, że spółka naruszyła art. 39 ust. 1 ustawy o rachunkowości, skoro przepis ten dozwala na dokonywanie międzyokresowych księgowań kosztów, jeżeli dotyczą przyszłych okresów sprawozdawczych Komisja zauważyła, że podmiot uprawniony do badania stwierdził, że wśród kosztów reklamy dominującą pozycję stanowiły wydatki na opracowanie tekstów reklamowych, materiału fotograficznego do reklam, ogłoszeń sprzedażowych oraz usługi doradcze związane z reklamą lokali.. Na podstawie przeglądu wybranych pozycji składających się na rozliczenia międzyokresowe podmiot uprawniony do badania ustalił, iż na dzień bilansowy w pozycji tej wykazywane są m.in. tytuły dotyczące reklamy ubiegłych okresów sprawozdawczych oraz koszty comiesięcznych usług doradczych związanych z reklamą, co jest niezgodne z art. 39 ustawy o rachunkowości, który stanowi, iż jednostki mogą dokonywać czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów, jeżeli dotyczą one przyszłych okresów sprawozdawczych, tzn. jeśli stanowią z góry opłacone świadczenia, które nastąpią w kolejnych okresach sprawozdawczych. Komisja ustaliła, że spółka dokonywała wyceny towarów oraz ujmowała rozliczenia międzyokresowe czynne w przedstawiony powyżej sposób (zakwestionowany przez biegłego rewidenta dopiero w 2012 r.) już w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011 i w sprawozdaniu finansowym za rok 2011 (zeznania E. R.). Ponadto również w sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011 spółka nie dokonała oceny utraty wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych pod kątem ich użyteczności i wykorzystywania ich w przyszłości. Odnosząc się do zarzutu, że Komisja naruszyła art. 77 kpa z którego wynika, że organ administracji publicznej ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, tymczasem w trakcie postępowania organ pominął istotne fakty, nie uwzględnił wyczerpujących wyjaśnień strony, a w szczególności KNF popełniła naruszenia prawa wymienione we wniosku Komisja zauważyła, że zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był bowiem wystarczający dla ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, a także do wydania rozstrzygnięcia. W trakcie postępowania administracyjnego strona była zawiadamiana na podstawie art. 10 § 1 kpa o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona była także zawiadamiana o włączaniu dokumentów do akt sprawy, pismach kierowanych do świadków, przeprowadzanych dowodach oraz sama Strona składała wnioski dowodowe. Należy podkreślić, że Komisja w decyzji odniosła się do wyjaśnień spółki w sposób wyczerpujący. Ustalenia w zakresie stanu faktycznego niniejszej sprawy zostały poczynione przez Komisję na podstawie treści raportów okresowych spółki oraz zeznań odebranych od podmiotów uprawnionych do badania spółki: R. S., J. J. i E. R. oraz zeznań strony, które to dowody znajdują się w aktach postępowania, a zatem co do których strona miała możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Strona brała aktywny udział w postępowaniu administracyjnym w I instancji, była również informowana o swoich prawach, w tym o możliwości przeglądania akt sprawy, prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, znany jej był również przedmiot sprawy, miała zatem możliwość ustosunkowania się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii oraz mających zastosowanie przepisów, a także ustosunkować się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podnoszone zarzuty naruszenia art. 81 kpa są bezpodstawne, wskazany przepis dotyczy uznania przez organ za udowodnione okoliczności faktycznych, a nie oceny zachowania strony w świetle obowiązujących przepisów. Komisja prawidłowo przeprowadziła postępowanie dowodowe, ustaliła stan faktyczny sprawy oraz zastosowała przepisy ustawy o rachunkowości w celu oceny stwierdzonych w toku postępowania zachowań emitenta. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komisję art. 17b ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, zgodnie z którym Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego może w zakresie niezbędnym dla wykonywania określonych ustawowo zadań wymieniać się informacjami z Przewodniczącym Komisji Nadzoru Audytowego Komisja zauważyła, że art. 17b ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym jest przepisem o charakterze dyspozytywnym. Ponadto prowadzone postępowanie nie ma związku z zadaniami Komisji Nadzoru Audytowego. Komisja nie zgodziła się ze stanowiskiem spółki, że opinie biegłych rewidentów stanowią dokument urzędowy. Wskazała ponadto, iż biegły rewident nie jest kwalifikowany jako funkcjonariusz publiczny, dlatego w przedmiotowym przypadku nie może dojść do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 271 kk. Odnosząc się do zarzutu, że skoro Komisja nałożyła na spółkę karę, to biegli mieli obowiązek wydać opinię negatywną i w ten sposób naruszyli obowiązujące ich zasady i standardy, Komisja zauważyła, że jeżeli biegły rewident uzna, że naruszenie przepisów prawa istotnie wpływa na sprawozdanie finansowe i nie zostało to prawidłowo odzwierciedlone w tym sprawozdaniu, to powinien wyrazić o sprawozdaniu finansowym opinię z zastrzeżeniem lub opinię negatywną. Komisja zaznaczyła jednak, że negatywna ocena Komisji nie dotyczy faktu opublikowania raportu zawierającego opinię z badania (w przypadku sprawozdania skróconego - analogicznie raportu z przeglądu) zawierającą zastrzeżenia podmiotu uprawnionego do badania, lecz nakłada sankcję za nieprawidłowe wykonanie obowiązku informacyjnego w związku z nieprawidłowym (w tym przypadku niezgodnym z przepisami ustawy o rachunkowości) sporządzeniem sprawozdania finansowego będącego elementem raportu okresowego. Odnosząc się do zarzutu, że KNF naruszyła art. 110 kpa w związku z art. 8 kpa, gdyż w 2010 roku wydała trzy decyzje administracyjne zatwierdzające Prospekt emisyjny spółki, w którym zawarte były szczegółowe informacje na temat zmiany zasad księgowania w zakresie amortyzacji, zmiany polityki rachunkowości, zawarta była publikacja skutków ekonomicznych jakie ta zmiana spowodowała, Komisja ponownie podkreśliła, że wydanie decyzji o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego nie stanowi potwierdzenia prawidłowości sporządzenia zamieszczonego w prospekcie sprawozdania finansowego. Odnosząc się do zarzutu, że realizacja przez KNF misji polegającej na czuwaniu nad prawidłowością funkcjonowania rynku kapitałowego, bezpieczeństwem obrotu, ochroną inwestorów i uczestników rynku nie może być wykonywana z naruszeniem prawa ogólnie obowiązującego i realizowana poza faktycznymi uprawnieniami wynikającymi z ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym Komisja wskazała, że decyzja wydana w przedmiotowej sprawie w pierwszej instancji została oparta o przepisy prawa, w ramach których Komisja wykonuje czynności nadzorcze, w tym m. in. nadzoruje wykonywanie obowiązków informacyjnych na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie i § 84 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu, że Komisja naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie przy publikacji śródrocznych i rocznych sprawozdań finansowych w roku 2011 oraz 2012 w związku z faktem, że do publikacji ww. informacji okresowych doszło za pisemną zgodą KNF wyrażoną w decyzji administracyjnej zezwalającej na publikację prospektu emisyjnego, która jest nadal ważna Komisja zauważyła, że art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie nakazuje emitentowi papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym do równoczesnego przekazywania Komisji i spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych oraz informacji bieżących i okresowych. Adresatem obowiązku informacyjnego jest emitent papierów wartościowych, a nie Komisja. Oznacza to, że zarzut spółki, iż Komisja naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie jest nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu, że biegli rewidenci zeznający jako świadkowie nie zostali pouczeni o skutkach zeznań wynikających z treści art. 183 kpk, w związku z możliwością popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w dokumencie urzędowym, art. 271 kk Komisja wskazała, że sprawozdanie finansowe nie ma charakteru dokumentu urzędowego, zatem odpowiedzialność z art. 271 kk w ogóle nie może być brana pod uwagę. Przede wszystkim jednak wskazany przez spółkę zakres pouczenia wykracza poza obowiązek pouczenia świadka przez organ, o którym mowa w art. 83 § 3 kpa. Organ administracji nie prowadzi postępowania w oparciu o przepisy kpk, zatem nie stosuje art. 183 tego kodeksu. Natomiast świadkowie przesłuchani w niniejszej sprawie zostali pouczeni, zgodnie z treścią art. 83 § 3 kpa. Odnosząc się do zarzutu, że Komisja zignorowała fakt, iż wszelkie czynności i decyzje z zakresu księgowania jakich dokonywała spółka oparte były na konkretnych przepisach wymienionych w ustawie o rachunkowości Komisja zauważyła, że ustawa o rachunkowości nakazuje okresowo weryfikować stawki amortyzacyjne oraz przeprowadzać stosowną korektę, a także dozwala na rozliczanie międzyokresowe kosztów, ale czynności te powinny być wykonywane zgodnie z wymogami ustanowionymi w tych przepisach i w stanie faktycznym objętym dyspozycją przepisów ustawy o rachunkowości, co nie miało miejsca w niniejszym przypadku. Ponadto Komisja zwróciła uwagę, że w II połowie 2012 r. spółka skorygowała wycenę towarów, zgodnie z uwagami podmiotu uprawnionego do badania zgłoszonymi w trakcie przeglądu, co zostało uwzględnione przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Oznacza to, że spółka dokonała powiększenia kosztów nabycia o koszty bezpośrednio związane, tj. koszty kredytu, koszty notarialne, reklamy, itp. z naruszeniem przepisów ustawy o rachunkowości Komisja wskazuje, że zarzut przedawnienia podniesiony przez Stronę jest chybiony, gdyż wskazane przez skarżącego przepisy Ordynacji podatkowej w ogóle nie miały zastosowania w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją administracyjną. Przepisy Działu III Ordynacji podatkowej mają zastosowanie do opłat i innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe (art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej). W zakresie należności budżetowych nie mieszczą się jednak kary administracyjne, nakładane w związku z deliktem administracyjnym. Komisja nie uwzględniła również wniosków spółki zawartych w piśmie z dnia z dnia [...] maja 2016 roku o: - włączenie do akt postępowania całości akt postępowania administracyjnego prowadzonego przed KNF w sprawie zatwierdzenia prospektu emisyjnego spółki ze względu na fakt, że prospekt emisyjny jest weryfikowany przez Komisję pod względem zgodności jego formy i zakresu informacji z wymogami określonymi przepisami prawa. Weryfikacja ta nie prowadzi jednak do oceny zgodności działania emitenta z przepisami prawa w zakresie ustawy o rachunkowości, lecz następuje po stwierdzeniu prawdziwości i kompletności informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, za które pełną odpowiedzialność ponosi emitent. Zakres przedmiotowy decyzji o zatwierdzeniu prospektu nie jest tożsamy z zakresem przedmiotowym decyzji w sprawie nałożenia kary w związku z publikacją raportów okresowych. Dlatego ani przebieg, ani ustalenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia Prospektu emisyjnego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. - wystąpienie do Komisji Nadzoru Audytowego w celu uzyskania jej stanowiska w zakresie prawidłowości decyzji administracyjnej nakładającej na Spółkę karę finansową oparta na samodzielnej ocenie sprawozdania finansowego Spółki dokonanego przez Komisję Nadzoru Finansowego w decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. ze względu na fakt, że Komisja wydała Decyzję na podstawie ustawy o ofercie, która przyznaje jej umocowanie w zakresie czynności nadzorczych określonych w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym do nakładania kar finansowych na emitentów papierów wartościowych w przypadku nie wykonania albo nienależytego wykonania obowiązków dotyczących przekazywania informacji bieżących i okresowych. Analiza informacji okresowych w postaci sprawozdań finansowych przeprowadzana przez Komisję nie stanowi czynności badania samych sprawozdań finansowych w rozumieniu ustawy o biegłych rewidentach. Dlatego też, uznano wniosek dowodowy o wystąpienie do Komisji Nadzoru Audytowego w celu uzyskania jej stanowiska w zakresie prawidłowości decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji nakładającej na Spółkę karę finansową - za nie mający znaczenia dla sprawy i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie został on uwzględniony. - zapoznanie Krajowej Izby Biegłych Rewidentów z treścią dokumentów zebranych w trakcie niniejszego postępowania w celu uzyskania opinii co do uprawnienia KNF w zakresie zastosowania przez nią § 84 ust. 1 w zw. z § 84 ust. 8 rozporządzenia oraz w celu uzyskania opinii na jakich zasadach do niniejszego postępowania mogli być powołani biegli rewidenci ze względu na fakt, że przedmiotowa kwestia mająca być przedmiotem opinii Krajowej Izby Biegłych Rewidentów nie ma znaczenia dla sprawy. Komisja podkreśliła, że Komisja jest wyspecjalizowanym organem, powołanym na mocy przepisów rangi ustawowej do sprawowania nadzoru w szczególności w zakresie prawidłowego wypełniania przez emitentów obowiązku przekazywania raportów okresowych, a w szczególności zawierających sprawozdania finansowe emitenta. Komisja wskazała, że to organ administracji (w tym przypadku Komisja) przeprowadza postępowanie administracyjne stosując przepisy kpa, zaś prawidłowość ich stosowania może być poddana ocenie sądu administracyjnego. Zatem ocena prawidłowości stosowania przez organ przepisów prawa nie należy do kompetencji Krajowej Izby Biegłych Rewidentów; będącej samorządem zawodowym biegłych rewidentów, a Komisja, w zakresie nadzoru nad rynkiem kapitałowym, realizuje swoje zadania niezależnie od stanowisk i /poglądów innych organów administracji, czy organów samorządu zawodowego, co do prawidłowości stosowania przez nią przepisów prawa. Z tych też względów wniosek o wydanie opinii przez Krajową Izbę Biegłych Rewidentów nie został uwzględniony. W opinii Komisji, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w pełni uzasadnia zatem zasadność nałożenia na spółkę sankcji administracyjnej w ramach uznania administracyjnego. Komisja miarkując wysokość kary nałożonej na spółkę uwzględniła fakt, że pomimo, iż spółka w nieuzasadniony sposób dokonała obniżenia stawek amortyzacyjnych, co przyczyniło się do zaprezentowania znacząco wyższego wyniku finansowego, niż gdyby to miało miejsce bez zmiany tych stawek, to jednak Spółka nie ukrywała tego faktu, lecz przedstawiła stosowne wyliczenia, wskazujące na wpływ wprowadzonej zmiany na wynik finansowy. Komisja uwzględniła również fakt, że w II połowie 2012 r. spółka skorygowała wycenę towarów oraz kwestionowane ujęcie kosztów, zgodnie z uwagami podmiotu uprawnionego do badania zgłoszonymi w trakcie przeglądu. Przy wymierzaniu kary wzięto również pod uwagę fakt, że spółka nie była dotychczas karana przez Komisję za naruszenie przepisów ustawy o ofercie oraz że Spółka brała aktywny udział w postępowaniu administracyjnym, przyczyniając się do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Komisja dokonała miarkowania wysokości kary pieniężnej w sposób zapewniający jej adekwatność i współmierność do stwierdzonych w toku postępowania administracyjnego uchybień oraz spełnienie wymogu celowości. Podstawowy cel przemawiający za nałożeniem w przedmiotowej sprawie kary pieniężnej, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa i przejrzystości obrotu oraz zabezpieczenie interesu uczestników rynku kapitałowego, zostanie zrealizowany jedynie poprzez nałożenie kary pieniężnej w ww. wysokości. Nakładając karę w powyższej wysokości Komisja miała również na uwadze, aby zastosowanie sankcji nie doprowadziło do powstania negatywnych konsekwencji, które nie pozostawałyby w relacji proporcjonalności do charakteru naruszeń, których dopuściła się spółka. Niezgadzajac się ze wskazanym wyżej rozstrzygnięciem Komisji w części, w której decyzją z dnia [...] listopada 2016r. orzeczono o nałożeniu na spółkę kary w wysokości [...] zł (pkt II rozstrzygnięcia) P. SA z siedzibą w P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. brak należytego zgodnego z kpa wyjaśnienia stanu faktycznego; 2. naruszenie zasady legalizmu zawartej w art. 6 kpa w związku z art. 1 pkt 1 kpa, art. 1 ust. 2 pkt 4 oraz art. 17b ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, art. 1 pkt 5, art. 3 oraz przepisy artykuły od 47 do 103 ustawy o biegłych rewidentach oraz o nadzorze publicznym. Naruszenie powyższych przepisów wynika z braku ustawowych podstaw prawnych umożliwiających KNF samodzielną ocenę sprawozdań finansowych spółki; 3. naruszenie zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 kpa poprzez naruszenie: - art. 78 § 1 kpa poprzez dwukrotną odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych spółki; - art. 84 § 1 kpa poprzez powołanie w charakterze świadków biegłych rewidentów; - art. 76 § 2 kpa poprzez pominięcie w ocenie stanu faktycznego dowodów z dokumentów urzędowych opinii biegłych rewidentów sporządzonych dla skarżącej od roku 2010 do roku 2012; - art. 75 § 1 kpa poprzez niedopuszczenie w charakterze dowodu 24 dokumentów złożonych przez skarżącą w piśmie z [...] grudnia 2014 r., a w szczególności poprzez niedopuszczenie w charakterze dowodu własnych prawomocnych decyzji KNF z [...] października 2010 r. oraz z [...] listopada 2010r., którymi Komisja wyraziła zgodę na publikację Prospektu emisyjnego, poprzez jego zatwierdzenie; - art. 110 kpa poprzesz pominięcie okoliczności, że prawomocne decyzje wydane przez KNF są dla niej wiążące; - art. 81 kpa w zw. z art. 6 i 7 kpa poprzez uznanie, że wymienione w decyzji okoliczności faktyczne zostały udowodnione, uznając, że spółka naruszyła: a. art. 4 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 2 i 3, art. 33 ust. 2 ustawy o rachunkowości w zakresie naliczania amortyzacji, ponieważ art. 32 ust. 3 zdanie drugie ustawy o rachunkowości zawiera obowiązek okresowego weryfikowania stawek amortyzacyjnych oraz przeprowadzenia stosownej korekty, co spółka uczyniła; b. art. 7, art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości ponieważ obowiązek ten dotyczy sprawozdania rocznego, a Komisja zarzut sformułowała w związku ze sprawozdaniem śródrocznym. Spółka nie miała obowiązku ujmowania utraty wartości w sprawozdaniu półrocznym; c. art. 4, art. 28 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości choć przepis zezwala na objęcie tych kosztów księgowaniem. Spółka stosowała w tym wypadku art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości, zgodnie z nim koszty nabycia powiększa się o koszty związane z nabyciem; d. art. 39 ust. 1 ustawy o rachunkowości choć przepis ten dozwala na dokonywanie międzyokresowych księgowań kosztów, jeżeli dotyczą przyszłych okresów sprawozdawczych; - art. 77 kpa poprzez pominięcie istotnych faktów, nie uwzględnienie wyczerpujących wyjaśnień strony, a w szczególności naruszenie prawa poprzez: a. dokonanie ustaleń z zakresu objętego regulacją ustawy o biegłych rewidentach oraz o nadzorze publicznym i ustawy o rachunkowości do czego nie upoważniają jej żadne prawa określające zasady działania Komisji; b. pominięcie swoich własnych decyzji o zatwierdzeniu Prospektu emisyjnego; c. powołanie na świadków biegłych rewidentów; d. pominięcie opinii biegłych rewidentów powołanych przez spółkę; e. ustalenie, że spółka naruszyła niektóre przepisy ustawy o rachunkowości; - art. 17b ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowych; 4. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do działań organów wyrażonej w art. 8 kpa poprzez naruszenie: - art. 1 ust. 2 pkt 4, art. 17b ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym poprzez podjęcie samodzielnej oceny opinii i raportów biegłych księgowych z rocznych i śródrocznych sprawozdań spółki za lata 2010 – 2012, powołanie na świadków biegłych rewidentów; - art. 76 § 2 kpa poprzez dokonanie samodzielnej oceny sprawozdań finansowych spółki; - art. 76 § 3 kpa poprzez odmówienie opiniom biegłych rewidentów cech dokumentu urzędowego; - art. 65 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie w związku z § 84 ust. 1 i 8 rozporządzenia; - art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez niewzięcie pod uwagę sytuacji finansowej spółki. Podnosząc wskazane zarzuty, skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części i umorzenie postępowania ze względu na upływ terminu wymienionego w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, ewentualnie - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub części ze względu na jej nieważność, gdyż zaskarżona decyzja: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; wydana została bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, ewentualnie - uchylenie decyzji w całości lub części i skierowanie sprawy do ponownego zbadania przez KNF, celem wyjaśnienia całości stanu faktycznego oraz wydania decyzji zgodnej z obowiązującym systemem prawnym i stanem faktycznym, - umorzenie postępowania z powodu, że prawo do nałożenia na skarżącą kary finansowej uległo dawno przedawnieniu, - o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, - o orzeczenie zwrotu zapłaconej kary administracyjnej wraz z odsetkami. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią mocy nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Sąd mając na względzie, że w skardze podniesiony został zarzut nieważności bowiem zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja wydana została: w sprawie, która została uprzednio rozstrzygnięta już inną prawomocną decyzją; z naruszeniem przepisów o właściwości; bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, jest zobligowany przede wszystkim do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w tym zakresie, jako zarzutów najdalej idących. Analizując we wskazanym zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się wystąpienia w niniejszej sprawie żadnej ze wskazywanych przesłanek nieważności. W szczególności zdaniem Sądu w sprawie nie została naruszona powaga rzeczy osądzonej (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Należy bowiem zauważyć, co słusznie podniósł również organ w zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu dot. zatwierdzenia prospektu emisyjnego organ nie bada i nie weryfikuje rzetelności informacji przedstawionych w składanym sprawozdaniu finansowym a tym samym nie rozstrzyga on tą decyzją o prawidłowości zawartych w nim informacji. Tym samym charakter decyzji o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego nie stanowi przesłanki negatywnej do późniejszego prowadzenia postępowania administracyjnego, którego przedmiotem będzie spełnianie przez spółkę obowiązku informacyjnego, a tym samym organ nie jest w zakresie prawidłowości sprawozdania finansowego związany tą decyzją. Należy bowiem zauważyć, że podejmując decyzję o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego, Komisja nie dokonuje badania ani przeglądu informacji finansowych zamieszczonych w tym prospekcie. Działania te należą do kompetencji uprawnionych biegłych rewidentów. Treść ich raportów zamieszczana jest w prospekcie emisyjnym. Natomiast KNF weryfikuje jedynie zgodność prospektu emisyjnego i aneksu do prospektu emisyjnego z przepisami prawa pod względem formy i treści (v. ustawa o ofercie oraz Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. wykonującego dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam – Dz.U.UE.L.2004.149.1 z późn. zm.). Tym samym dokonując zatwierdzenia prospektu emisyjnego KNF nie potwierdza zgodności działań emitenta z przepisami ustawy o rachunkowości. Zgodność taka wynika bowiem z opinii biegłego rewidenta a nadto co podkreśla w skardze również sam skarżący rolą komisji nie jest badanie sprawozdań finansowych do tego powołani są bowiem biegli rewidenci. Tym samym opinia lub raport z zastrzeżeniami biegłego nie mogły stanowić w świetle art. 33 ust. 6 ustawy o ofercie, podstawy do odmowy zatwierdzenia prospektu emisyjnego spółki i nie były one również przedmiotem badań pod tym kontem organu zobligowanego do zatwierdzenia prospektu emisyjnego. Mając zatem na względzie, że decyzja o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego i zaskarżona decyzja o nałożeniu kary w związku z nieprawidłowościami zachodzącymi w raportach okresowych, posiadają inne zakresy przedmiotowe to nie można uznać, iż w sprawie zaistniała res iudicata a tym samym nie można uznać aby zaskarżona decyzja została wydana przy ziszczeniu się przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. a tym samym by doszło również do naruszenia art. 110 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również zaistnienia pozostałych przesłanek nieważności wskazywanych przez skarżącą, gdyż zgodnie z art. 11 ust.1 ustawy o nadzorze w związku z art. 96 ust.1 ustawy o ofercie, niewątpliwie Komisja może nałożyć w wypadku ziszczenia się przesłanek określonych w art. 96 ust.1 ustawy o ofercie karę pieniężną, co oznacza, że ustawodawca wprost przewidział podstawę prawną dla organu przy ziszczeniu się określonych przesłanek do nałożenia kary. Tym samym nie doszło również do naruszenia zawartej w art. 6 zasady legalizmu. Uzupełniająco, mając na względzie stanowisko skarżącej zawarte w skardze, Sąd wskazuje, że z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika by organ dokonywał badań sprawozdań finansowych skarżącej. Treść wydanej w sprawie decyzji jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazują, że kara na skarżącą została nałożona za nieprawidłowe wykonywanie obowiązków informacyjnych (art. 56 ust.1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie) a nie za nieprawidłowości w sprawozdaniach finansowych. Komisja, jako organ nadzoru, poddała analizie wykonywanie przez skarżącą obowiązków dotyczących informacji okresowych, na które składają się m. in. sprawozdania finansowe emitenta. Tym samym niewątpliwie analizie podlegały również dane prezentowane przez emitenta w formie informacji okresowych, co nie stanowi jednak czynności badania samych sprawozdań finansowych w rozumieniu ustawy o rachunkowości, bowiem w tym zakresie Komisja nie posiada umocowania. Sąd nie dopatrzył się również zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), szczególnie że sama skarżąca w sposób jednoznaczny i wyraźny nie wskazuje, który z przepisów jej zdaniem, w sposób rażący został przez organ naruszony przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc do rozpoznania dalszych zarzutów skargi należy podkreślić, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z dnia 8 marca 2013r., który stanowił, że w przypadku gdy emitent lub wprowadzający nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa m. in. w art. 56, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Sąd w tym miejscu zauważa, że prawidłowe jest stanowisko organu wskazujące, że w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał wskazany przepis w brzmieniu z przed nowelizacji, która miała miejsce w 2013r., gdyż art. 8 ust.2 z dnia 8 marca 2013r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 433 – dalej ustawa zmieniająca), jednoznacznie określał, że za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej tj. przed dniem 23 kwietnia 2013r, stanowiące naruszenie przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą byłaby względniejsza dla strony postępowania. Podobne brzmienie ma również przepis art. 58 ust.2 ustawy z dnia 31 marca 2016r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U poz. 615), która dokonała kolejnej zmiany ustawy o ofercie, co jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 96 ust.1 pkt 1 ustawy o ofercie z przed nowelizacji, która miała miejsce w 2013r. Z kolei wskazany również w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o ofercie stanowił, że emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z postanowieniami regulaminów, o których mowa w art. 61 - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na rynku regulowanym nie będącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub obrotu na rynku pozagiełdowym. W niniejszej sprawie jest to regulamin Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. przyjęty uchwałą Rady Nadzorczej z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] (z późniejszymi zmianami). Z § 28 ust.2 wskazanego regulaminu (z zastrzeżeniem ust. 3, 5,oraz § 28a – 28d ) wynika, że emitent instrumentów finansowych , które są dopuszczone do obrotu giełdowego na rynku równoległym , obowiązany jest do przekazywania informacji bieżących i okresowych, zgodnych co do rodzaju, zakresu, formy częstotliwości i terminów ich przekazywania z właściwymi przepisami rozporządzenia. Zgodnie z § 84 ust.1 rozporządzenia, emitent z siedzibą lub miejscem sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sporządza sprawozdania finansowe i dane porównywalne zgodnie z polskimi zasadami rachunkowości, albo po podjęciu przez organ zatwierdzający decyzji, o której mowa w ustawie o rachunkowości – zgodnie z MSR, a skonsolidowana sprawozdania finansowe i dane porównywalne zgodnie z MSR (z zastrzeżeniem ust.2 i 5 tego paragrafu). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy z uwzględnieniem stanu faktycznego ustalonego w sposób prawidłowy przez organ (opisanego w części historycznej tegoż uzasadnienia) podkreślić należy, iż decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia należy do kategorii decyzji uznaniowych, a zatem kontrola legalności ww. decyzji dokonywana jest przez sąd administracyjny w ograniczonym zakresie. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza jedynie, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego oraz czy decyzja nie nosi znamion dowolności. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia wypełnienia przesłanek wynikających ze wskazanych powyżej norm prawa materialnego. Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) organ posiadał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że skarżąca dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o ofercie: 1/ w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 32 ust. 3 i ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości oraz art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości poprzez obniżenie stawek amortyzacyjnych dla celów księgowych, nieuwzględniające okresu ekonomicznej użyteczności w sprawozdaniach finansowym za rok obrotowy 2010, 2011, 2012, oraz w skróconych śródrocznych sprawozdaniach finansowych emitenta za I półrocze roku obrotowego 2010, 2011 i 2012; 2/ w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy o rachunkowości poprzez niedokonanie oceny utraty wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011 oraz za I półrocze roku 2012; 3/ w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 4 ustawy o rachunkowości poprzez powiększenie wartości towarów, tj. lokali nabytych w celu dalszej odsprzedaży, o koszty nie związane bezpośrednio z ich zakupem, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011, w sprawozdaniu finansowym za rok 2011 i w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2012; 4/ w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o rachunkowości poprzez ujęcie kosztów reklamy ubiegłych okresów sprawozdawczych w rozliczeniach międzyokresowych czynnych, w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011, w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2011, i w skróconym śródrocznym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku 2012, - co dawało organowi podstawę do nałożenia kary. Skoro bowiem skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego ze wskazanego powyżej przepisu art. 56 ust.1 pkt 2 lit. b), a co zdaniem Sądu w sposób prawidłowy i obszerny zostało wykazane w zaskarżonej decyzji, to zgodnie z art. 96 ust.1 pkt 1 ustawy o ofercie Komisja mogła wydać decyzję nakładającą karę pieniężną do 1.000.000 zł. Przechodząc do kwestii związanej z wymierzeniem kary w wysokości 180.000zł, Sąd uznał, iż organ należycie uzasadnił jej wysokość uwzględniając zarówno wagę jak i rodzaj stwierdzonych naruszeń. Okoliczności powyższe zostały wyjaśnione szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. [...]). Ponadto, w sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania, iż nałożona kara jest niewspółmiernie wysoka do rodzaju i skali ustalonych przez organ naruszeń. Przy czym co należy podkreślić organ II instancji rozpoznając sprawę ponownie uwzględnił na dzień wydania decyzji zmienioną kondycję finansową spółki (znaczną stratę netto, poziom kapitału własnego, spadek przychodów), co w rezultacie doprowadziło do zmniejszenia nałożonej decyzją organu I instancji kary i co należy uznać za działanie prawidłowe i zgodne z prawem, które jest również działaniem na korzyść spółki. W ocenie Sądu, przedmiotowa kara spełnia zatem zarówno funkcję prewencyjną jak i represyjną, które mają na celu zapewnić, że strona będzie przestrzegała przepisów obowiązującego prawa i będzie realizowała nałożone na nią ustawą określone obowiązki informacyjne oraz będzie świadoma jako uczestnik rynku kapitałowego konsekwencji jakie grożą w przypadku naruszenia nałożonych na nią obowiązków. Kara nie może być zbyt niska, bowiem ma odstraszać i zniechęcać do naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, nałożona przez organ kara jest współmierna do naruszenia. Organ prawidłowo bowiem dokonując jej wymierzenia uwzględnił: wagę i rodzaj naruszenia, rodzaj bezprawności, wielokrotność naruszeń, charakter naruszonego dobra, ewentualne skutki naruszenia, proporcjonalność wysokości kary z uwzględnieniem czy nie stanowi ona nadmiernego obciążenia dla strony. Należy bowiem zauważyć, iż ustalając wysokość kary wziął on pod uwagę, że w toku prowadzonego postępowania zidentyfikowanych zostało kilka naruszeń ustawy o ofercie w związku ze sprawozdaniami finansowymi, które zostały opublikowane na przestrzeni trzech lat, co oznacza, że stan dezinformacji, w jaki spółka wprowadziła akcjonariuszy, trwał stosunkowo w długim okresie czasu. Organ uwzględnił również, że zmiana stawek amortyzacyjnych, uznana za niezgodną z przepisami o rachunkowości, była zmianą na tyle istotną, iż w znacznym stopniu wpływała na wynik finansowy spółki a także, że mimo, iż spółka w nieuzasadniony sposób dokonała obniżenia stawek amortyzacyjnych, to jednak nie ukrywała tego faktu, lecz przedstawiła stosowne wyliczenia, wskazujące na wpływ wprowadzanej zmiany na wynik finansowy. Komisja uwzględniła także, że w II półroczu 2012r. spółka skorygowała wycenę towarów oraz kwestionowane ujęcia kosztów, zgodnie z uwagami podmiotu uprawnionego do badania, które zostały zgłoszone w trakcie przeglądu oraz że spółka nie byłą dotychczas karana przez Komisje za naruszenie przepisów ustawy o ofercie a także, że brała ona aktywny udział w postępowaniu administracyjnym, przyczyniając się do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tak więc organ uwzględnił przy ustalaniu wysokości kary zarówno elementy przemawiające na korzyść spółki jak i na jej nie korzyć, co jest działaniem prawidłowym. Sąd uznał za niezasadne zarzuty podnoszone przez skarżącą w skardze. W szczególności niezasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia: - art. 78 § 1 k.p.a. – gdyż Komisja prawidłowo oceniła, że składane przez spółkę wnioski dowodowe (dot. zasięgnięcia opinii Krajowej Izby Biegłych Rewidentów czy niezależnego biegłego rewidenta), nie były przydatne dla wyjaśnienia niniejszej sprawy. Szczególnie, że sprawozdania finansowe spółki podlegały badaniu przez biegłych rewidentów a skarżąca nie kwestionowała treści tych opinii i zgłoszonych w nich zastrzeżeń. Nadto niedopuszczalne było powołanie przez organ, czego żądała skarżąca, niezależnego biegłego rewidenta do dokonywania oceny czy księgowania dokonywane przez stronę były prawidłowe i zgodne z ustawą o rachunkowości i przyjętą w tym zakresie przez skarżącą polityką rachunkowości. Zasadnie w tym zakresie wskazał bowiem organ, że w toku postępowania administracyjnego to organ administracji dokonuje oceny zgodności postępowania strony z obowiązującymi przepisami prawa a nie biegły. A nadto ustalenie treści obowiązujących przepisów prawa z dziedziny rachunkowości nie wymaga wiadomości specjalnych a Komisja jako wyspecjalizowany organ, powołany do sprawowania nadzoru w szczególności w zakresie prawidłowego wypełniania przez emitentów obowiązku przekazywania raportów okresowych, zawierających sprawozdania finansowe, niewątpliwie jest uprawniona do dokonania stosownej oceny i ustalenia treści obowiązujących przepisów prawa. Ocena prawidłowości wykonania przez spółkę obowiązku nie wymagała zatem, w niniejszej sprawie, wiadomości specjalistycznych, które uzasadniałyby powołanie biegłego. Zasadnie również organ nie uwzględnił żądania strony o zwrócenie się do biegłego o ocenę opinii o badanych sprawozdaniach finansowych za lata 2010-2012, wydanych przez biegłych rewidentów powołanych przez stronę, gdyż okoliczność ta nie miała znaczenia dla sprawy. Zadaniem Komisji było bowiem dokonanie oceny prawidłowości wypełnienia obowiązków informacyjnych przez spółkę, a nie ocena prawidłowości pracy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań. - art. 84 § 1 k.p.a. – gdyż organ niewątpliwie mógł przesłuchać w charakterze świadków biegłych rewidentów, którzy dokonywali badania sprawozdań i zgłosili doń zastrzeżenia, celem ustalenia okoliczności w jakich sporządzali oni swoje opinie i raporty a także zgłosili zastrzeżenia, skoro w tym zakresie istniały wątpliwości a sporządzone przez nich opinie stanowiły materiał dowodowy w sprawie. - art. 76 § 2 k.p.a. – gdyż w brew twierdzeniom skarżącej, jak wynika z treści samego rozstrzygnięcia organ nie pominął opinii biegłych rewidentów sporządzonych od roku 2010 do 2012. Wręcz przeciwnie dokumenty te zostały włączone do materiału dowodowego i m. in. na ich podstawie organ dokonał ustalenia stanu faktycznego w sprawie. A co więcej Komisja dość obszernie odniosła się do tych dowodów również w treści wydanego rozstrzygnięcia, w którym zostały omówione zawarte w opiniach zastrzeżenia (str.[...]) a nadto Komisja w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniła również charakter prawny zastrzeżeń biegłego w opinii biegłego rewidenta. Na marginesie jedynie, sąd w tym miejscu wskazuje, że podziela opinię organu, iż opinie biegłych rewidentów nie stanowią dokumentów urzędowych w rozumieniu k.p.a., gdyż nie spełniają one łącznie warunku określonego w art. 76 § 1 k.p.a. - art. 75 § 1 k.p.a. – gdyż organ szczegółowo w zaskarżonej decyzji wskazał i wyjaśnił dlaczego nie zostały dopuszczone wnioskowane przez stronę dowody w postaci dokumentów w tym również dowody w postaci decyzji KNF, którymi zatwierdzono prospekt emisyjny. Organ prawidłowo bowiem wskazał, że zatwierdzenie stosownymi decyzjami prospektu emisyjnego nie miało znaczenia dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, gdyż jak wskazano powyżej w postępowaniu dot. zatwierdzenia prospektu emisyjnego, KNF nie bada załączonych do prospektu emisyjnego sprawozdań finansowych. Prospekt emisyjny jest weryfikowany przez Komisję pod względem zgodności jego formy i zakresu informacji z wymogami określonymi przepisami prawa. Weryfikacja ta nie jest jednak prowadzona pod względem oceny zgodności działania emitenta z przepisami prawa w zakresie ustawy o rachunkowości, lecz polega na stwierdzeniu prawdziwości i kompletności informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, za które odpowiedzialność ponosi emitent a w zakresie określonym w art. 22 ust.4 pkt 2-5 ustawy o ofercie także wymienione w nim podmioty (osoby odpowiedzialne za informacje zawarte w prospekcie, w szczególności zarząd spółki). Tym samym bez znaczenia dla prawidłowości wydanej w niniejszej sprawie decyzji były trzy decyzje zatwierdzające prospekt emisyjny, gdyż ani przebieg ani ustalenia dokonane w postępowaniu dot. zatwierdzenia prospektu emisyjnego nie mają znaczenia dla prawidłowości wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. - art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. – gdyż, w ocenie Sądu, organ zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy, dokonał wyjaśnienia w niezbędnym zakresie i dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co znalazło przełożenie na wydane w sprawie orzeczenie. - § 84 ust. 8 rozporządzenia w zw. z art. 6 k.p.a. – gdyż wskazany przepis rozporządzenia nie stanowił podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 96 ust.1 pkt 1 w związku z art. 56 ust.1 pkt 2 lit. b) ustawy o ofercie. Wskazany natomiast przez skarżącą przepis rozporządzenia odnosi się do badania i odpowiednio przeglądu sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych a zatem nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie, choć niewątpliwie przepis ten wiąże spółkę przy sporządzaniu sprawozdań finansowych. Z akt sprawy jak również z samej decyzji nie wynika aby Komisja nakładając karę pieniężną na spółkę w zakresie nieprawidłowości w raportach okresowych, dokonywała badania sprawozdań finansowych pod względem zgodności z przepisami o rachunkowości. Wykonywała ona czynności nadzorcze przyznane jej ustawą o nadzorze i ustawą o ofercie i w ramach tych czynności dokonała badania wypełniana obowiązków informacyjnych przez spółkę przy czym na zakres wypełniania tych obowiązków składa się przekazywanie raportów okresowych na które składają się sprawozdania finansowe emitenta (§ 82 rozporządzenia ). A zatem wobec faktu że do ustawowych zadań Komisji należy nadzór nad prawidłowością wykonywania przez spółkę obowiązku informacyjnych, w tym w formie raportów okresowych, to do obowiązków tych należy również analiza prawidłowości danych prezentowanych przez emitenta w formie informacji okresowej i te czynności w niniejszej sprawie zostały dokonane. Na zakończenie, choć w trakcie rozpoznawania sprawy, zarzut ten przez Sad badany był jako drugi zaraz po zarzucie nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd wskazuje, że nie dopatrzył się naruszenia art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia karania, gdyż wskazany przepis nie miał w sprawie zastosowania. Należy bowiem zauważyć, iż analogiczny zarzut w stosunku do kary pieniężnej nałożonej przez KNF był przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) w wyroku z dnia 25 lutego 2015 r. (sygn. II GSK 1524/12 – CBOSA -http://orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA nie podzielił trafności tego zarzutu. W uzasadnieniu ww. wyroku podniósł, iż "Zgodzić należy się z tym, że w przypadku gdy świadczenia pieniężne o charakterze sankcji związane są ze świadczeniami publicznoprawnymi, mają one w stosunku do nich charakter akcesoryjny, możliwość stosowania w przypadku tych świadczeń przepisów Ordynacji podatkowej nie powinna budzić wątpliwości. Zgodzić należy się też z poglądem, że z zakresu pojęcia należności publicznoprawnych winno się wykluczyć nie tylko dochody publiczne wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, ale także te dochody, których źródłem są czyny niedozwolone, a więc mające samoistny charakter wszelkiego rodzaju kary pieniężne, grzywny mandaty itp., skoro wynikają one nie z publicznoprawnych stosunków nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz budżetu państwa lub budżetu samorządowego, lecz z określonego zachowania podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do grzywien, mandatów i innych kar pieniężnych, których ustalenie lub określenie oparte jest na przepisach szeroko rozumianego prawa karnego w doktrynie jest więc kwestionowana" (B. Adamiak, J. Borkowski. R Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wrocław 2014 r., wydawnictwo "UNIMEX", strona 21 i 52)." Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wskazany w ww. wyroku NSA pogląd a tym samym również pogląd organu zaprezentowany w zaskarżonej decyzji, iż przepis art. 68 Ordynacji podatkowej, odnosi się wyłącznie do postępowania wymiarowego ustalającego zobowiązanie podatkowe. Kara administracyjna jest następstwem ustalenia przez organ faktu naruszenia przepisów określających obowiązki administracyjne (deliktu administracyjnego) i stanowi reakcję organu, któremu powierzony został nadzór nad przestrzeganiem tych obowiązków. Kara nakładana na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie ma charakter represyjny oraz prewencyjny, a jej celem nie jest zapewnienie wpływu do budżetu państwa. Na zasadność przyjętej przez organy koncepcji wskazuje również fakt, że ustawa o ofercie przewiduje możliwość stosowania nie tylko sankcji administracyjnych o charakterze pieniężnym, ale również, w niektórych przypadkach, pozwala na stosowanie obok lub zamiast kary pieniężnej, także innych sankcji np. jak we wskazanym przepisie art. 96 ust.1 pkt 1 – wykluczenia na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym. A zatem pogląd, o konieczności stosowania art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej do nakładanych przez Komisję kar pieniężnych byłby sprzeczny z założeniem ustawodawcy, który pozostawił organowi nadzoru możliwość wyboru sankcji, która w jego ocenie będzie najbardziej adekwatna do wagi stwierdzonego naruszenia. Przyjęcie, że art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie do kar pieniężnych nakładanych przez Komisję, prowadziłoby do tego, że w przypadku sankcji alternatywnych przewidzianych za dany czyn przedawnienie miałoby zastosowanie wyłącznie do kary pieniężnej, natomiast Komisja mogłaby nałożyć karę niepieniężną, zwykle surowszą np. tak jak w niniejszej sprawie w postaci wykluczenia na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, natomiast nie mogłaby nałożyć kary pieniężnej. Prowadziłoby to do sytuacji, w której czas wykrycia czynu stanowiącego naruszenie przepisów determinowałby z góry sankcję jaką może nałożyć Komisja, co mogłoby prowadzić do tego, że Komisja z ostrożności prowadziłby postępowanie w celu wykluczenia na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, choć charakter czynu kwalifikowałby się na zastosowanie kary pieniężnej. Z uwagi jednak na przedawnienie możliwości nałożenia kary pieniężnej, Komisja zmuszona byłaby zastosować karę surowszą. Bowiem ten sam czyn w zakresie nałożenia kary pieniężnej uległby przedawnieniu, natomiast w zakresie wykluczenia na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, nie byłby przedawniony. W związku z powyższym, pomimo istnienia sankcji alternatywnych, uznanie administracyjne Komisji w zakresie wyboru sankcji zostałoby w istocie ograniczone na rzecz stosowania sankcji niepieniężnych. Prowadziłoby to w istocie do pogorszenia sytuacji stron postępowania. Reasumując, zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a tym bardziej norm procesowych uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jest to o tyle istotne, że decyzja uznaniowa może być uchylona przez Sąd w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić w sytuacji, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy dowody lub dokonał ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku