II SA/Sz 836/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. oddala skargę. 1. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej przywoływana jako: "P.b.", nakazał E. C. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), rozbiórkę samowolnie wybudowanego wolnostojącego obiektu budowlanego - budynku magazynowo - gospodarczego, położonego na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości K., gmina K.. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Organ I instancji podał, że w związku z otrzymanym zawiadomieniem, wszczął postępowanie w sprawie budowy, na opisanej wyżej działce wolnostojącego obiektu budowlanego, który Organ określił jako budynek magazynowo - gospodarczy. W dniach 2 lipca 2015 r. oraz 8 września 2015 r. Organ powiatowy przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu budowlanego, w trakcie których ustalił, że jest to obiekt jednokondygnacyjny o konstrukcji drewnianej - słupy drewniane zamocowane są w gruncie za pomocą elementów stalowych, dźwigary kratowe konstrukcji dachu drewniane, dach dwuspadowy, pokryty bitumiczną płytą falistą. Ustalono, że wody opadowe z dachu odprowadzane są do systemu kanalizacji deszczowej wykonanego na działce, prawdopodobnie do istniejącego na nieruchomości zbiornika wodnego. Stwierdzono również, że obiekt wydzielony został z przestrzeni za pomocą przegród o konstrukcji drewnianej (deski), w układzie mieszanym wypełnień poszczególnych płaszczyzn obiektu. Ponadto teren w obiekcie i w jego otoczeniu utwardzony został kostką betonową. Ustalono, że obiekt wyposażono w instalację elektroenergetyczną. Wymiary zewnętrzne obiektu ustalono na [...] m x [...] m, zaś powierzchnię zabudowy na [...] m2. Ponadto ustalono, że budowę obiektu rozpoczęto około 2011 roku i zakończono przed przeprowadzeniem ww. kontroli. W protokole z kontroli z dnia 8 września 2015 r. pełnomocnik Skarżącego - W. W. wniosła uwagę, że obiekt ten stanowił przedmiot zgłoszenia dokonanego w dniu 18 października 2011 r., tj. wykonania 6 miejsc parkingowych. W toku dalszego postępowania Organ powiatowy pozyskał kopię przywołanego zgłoszenia poprzedniego właściciela nieruchomości - W. II Sp. z o.o. z dnia 18 października 2011 r. do Starostwa Powiatowego w P. zamiaru wykonania na ww. działce robót budowlanych polegających na "[...]". Po analizie ww. zgłoszenia, Organ powiatowy uznał, iż jego treść nie wskazuje na zamiar budowy kwestionowanego obiektu budowlanego. Ponadto Organ uznał, że w dniu dokonania zgłoszenia oraz w dacie wskazanej jako zamiar przystąpienia do zgłaszanej inwestycji, obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania istniał. Przy tym czas powstania ww. obiektu określono na podstawie dokumentacji fotograficznej sporządzonej w dniu 21 listopada 2011 r. przez inspektorów Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Starostwa Powiatowego w P. (na zdjęciach stan zaawansowania robót związanych z budową tego obiektu wskazuje na zakończenie wykonywania robót budowlanych). Organ zwrócił uwagę, że sprawa budowy obiektu określonego mianem altany stanowi przedmiot odrębnego postępowania. Wobec ustalenia, że budowa przedmiotowego obiektu rozpoczęta została przez inwestora bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę, postanowieniem z dnia [...]., Nr [...] organ powiatowy nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., obowiązek przedłożenia w oznaczonym terminie wymaganych prawem dokumentów. Zobowiązany nie wywiązał się z nałożonego obowiązku w wyznaczonym przez Organ terminie, co stanowiło podstawę do wydania wskazywanej wyżej decyzji stosownie do treści art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 P.b. 2. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania Organu I instancji. Jednocześnie zarzucił kwestionowanej decyzji rażące naruszenie: 1). art. 6, 7, 8,9, 10, 80, 81 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a."; 2). art. 48 ust. 1 i 4 P.b. Podniósł, iż w dniu 18 października 2011 r. [...] II Spółka z o.o. złożyła w Starostwie Powiatowym w P. zgłoszenie zamiaru budowy na działce rolnej nr [...] w K. budowli, którą określiła mianem altany, oraz sześciu miejsc parkingowych. Do zgłoszenia zostały dołączone: 1). oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością; 2). rysunki (szkice) budowli określonej jako altana - rzut z przodu, z boku oraz lokalizacja obiektu w terenie; 3). rysunek (szkic) miejsc parkingowych oraz ich usytuowanie w terenie; 4). wyrys z mapy ewidencyjnej działki nr [...] w K. na dzień 18 października 2011 r. Ponadto Skarżący zarzucił Organowi I instancji brak zebrania w należyty sposób i nie ocenienie poprawnie materiału dowodowego, bowiem w aktach sprawy brakuje protokołu oględzin Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa z dnia 21 listopada 2011 r., na który powołuje się PINB w P. lub jakiegokolwiek protokołu z 2011 r. Brak jest również udokumentowania przez których pracowników Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa i kiedy faktycznie została sporządzona dokumentacja fotograficzna. Skarżący zarzucił Organowi I instancji bezpodstawne uznanie, że wykonał budynek magazynowo-gospodarczy, podczas gdy w rzeczywistości wybudowany obiekt stanowi zadaszenie miejsc postojowych. Zdaniem Skarżącego, o tym że wybudowany został obiekt odpowiadający zgłoszeniu świadczy rysunek sporządzony przez pracowników PINB w P. w dniu 8 września 2015 r. Na tymże rysunku narysowane zostały miejsca postojowe wydzielone i tym samym przystosowane do postoju samochodów. Skarżący wskazuje przy tym, że obiekt został postawiony w ciągu 1 dnia z zakupionych elementów gotowych z rozebranego miejsca parkingowego usytuowanego uprzednio na przejściu granicznym w Lubieszynie. 3. Rozpoznając złożone odwołanie decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 i art. 83 ust.2 P.b., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Organ II instancji przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy oraz przepisy stanowiące podstawę decyzji. Wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29 w związku z art. 30 ust. 1 P.b., zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zaś Skarżący - inwestor nie uzyskał na budowę tego obiektu takiego pozwolenia. W sytuacji wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę, zastosowanie znajdują przepisy art. 48 P.b. Organ II instancji podniósł, że postanowieniem z dnia [...] r. Organ powiatowy nałożył na Skarżącego stosowne obowiązki, o których mowa w art. 48 ust. 3 P.b. Skoro Skarżący nie spełnił w wyznaczonym terminie, ani też później, ww. obowiązków, zatem Organ powiatowy nie miał możliwości zakończenia przedmiotowego postępowania legalizacyjnego w inny sposób, jak poprzez wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art.48 ust. 1 w zw. z ust. 4 P.b. Wobec powyższego Organ II instancji stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W dalszej części uzasadnienia, Organ odwoławczy podniósł, że Organ powiatowy błędnie określił w swojej decyzji sporny obiekt jako budynek. Obiekt ten nie spełnia przesłanek do uznania go za budynek w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2 P.b., zgodnie z którym przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie Organu II instancji obiekt ten należało zatem uznać za tzw. "inną budowlę" - o której mowa w załączniku nr 1 do ustawy Prawo budowlane - kategoria VIII (budowla częściowo odpowiadająca wiacie o powierzchni zabudowy [...] m2). Niezależnie jednak od powyższej omyłki Organu, zdaniem Organu odwoławczego budowa kwestionowanego obiektu budowlanego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego Skarżący nie uzyskał. Postępowanie legalizacyjne PINB w P. zostało zatem przeprowadzone prawidłowo. Ustosunkowując się w tym miejscu do argumentacji Skarżącego, Organ odwoławczy podkreślił, że kwestionowany obiekt budowlany nie został objęty zgłoszeniem W. Sp. z o.o. z dnia 18 października 2011 r. do Starostwa Powiatowego w P. dotyczącym zamiaru wykonania na przedmiotowej działce robót budowlanych polegających na "[...]". W zgłoszeniu tym nie wskazano zamiaru wykonania jakiejkolwiek budowli zbliżonej do wiaty, w szczególności zaś która rozpościerałaby się nad ww. sześcioma miejscami parkingowymi i miałaby powierzchnię zabudowy [...] m2. Zgłoszenie to obejmowało jedynie zamiar budowy altany, która stanowi przedmiot odrębnego postępowania, oraz "sześciu miejsc parkingowych", które nie stanowią przedmiotu postępowania organów nadzoru budowlanego, jako utwardzenie terenu działki budowlanej, nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę, ani też dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. 4. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia, Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji. Jednocześnie zarzucił naruszenie: - art. 136 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów uznanych za udowodnione, dowodów, na których Organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom organ odmówił wiary i mocy dowodowej; - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę, że Organy administracji publicznej dokonały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności dokonania ustaleń daty wzniesienia "budynku magazynowo gospodarczego", jego prawidłowej kwalifikacji, - art. 6, 7,10, 80, 81 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie, co skutkowało dokonaniem błędnej oceny prawnej w sprawie, - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której zachodziły przesłania do jej uchylenia i umorzenia postępowania, - art. 48 ust. 1 i ust. 4 P.b. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu możliwości jego zastosowania w okolicznościach tej właśnie sprawy. Zdaniem Skarżącego, uzasadnienie decyzji Organu odwoławczego nie wyjaśnia, dlaczego Organ ten uznał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. za prawidłową, bowiem nie spełnia ona wymogów uzasadnienia, jakie przewiduje art. 107 § 3 K.p.a. Podanie przez Organ II instancji, że przedmiotem postępowania jest budowla częściowo odpowiadająca wiacie nie jest wystarczające do uznania, że doszło do samowolnej budowy tego obiektu. Organy tym samym nie były w stanie ustalić jaki budynek ma zostać rozebrany. Organ I instancji uznał, iż jest to wolnostojący obiekt budowlany "budynek magazynowo-gospodarczy" a Organ odwoławczy, iż jest to "tzw. inna budowla". Zdaniem Skarżącego, Organy nie zebrały wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, nie dokonały ustaleń zarówno co do daty budowy miejsc parkingowych jak i prawidłowej kwalifikacji tej budowli. Tym bardziej, iż do zgłoszenia z dnia 18 października 2011 r. zostały załączone stosowne dokumenty wraz ze szkicami jak mają wyglądać miejsca parkingowe. Organy obu instancji błędnie uznały, iż sporny obiekt został wybudowany bez jakiegokolwiek zgłoszenia. Tym bardziej, iż w protokole kontroli z dnia [...] pracownicy PINB w P. potwierdzili wykonanie miejsc parkingowych. Skarżący podkreślił, iż takie zgłoszenie zostało dokonane w dniu 18 października 2011 r. i brak było prawidłowego sprzeciwu ze strony Starosty [...]. W tej sytuacji w jego ocenie brak jest dowodów, iż sporny obiekt został wybudowany z naruszeniem przepisów prawa budowlanego. Końcowo Skarżący podniósł, że pomimo błędów Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji, co stanowiło o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., zaś konsekwencją błędnie prowadzonego postępowania było naruszenie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. 5. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. 6. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej przywoływana jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. – decyzji Organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jej przedmiotem uczyniono decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji, którą to nakazano Skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego wolnostojącego obiektu budowlanego (budynku magazynowo – gospodarczego) położonego na działce nr ew. [...] w miejscowości K.. 7. Stosownie do art. 48 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1). Zgodnie z art. 48 ust. 2 P.b. jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W myśl ust. 3 w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1(ust. 4). Treść wskazanego przepisu wskazuje, że nakaz rozbiórki może być wydany tylko w stosunku do obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej, o ile nie jest możliwa legalizacja obiektu i doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Przy czym z samowolą budowlaną w rozumieniu tej normy mamy do czynienia wówczas gdy obiekt budowlany lub jego część jest w budowie lub został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. To z kolei oznacza, że organ nadzoru budowlanego w pierwszym rzędzie obowiązany jest do ustalenia czasu i zakresu wykonanych robót budowlanych, dokonania ich kwalifikacji zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, w tym rozważenia, czy wymagały one uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. 8. Z ustaleń Organów wynika, że Skarżący na działce nr [...] położonej w miejscowości K. zrealizował w warunkach samowoli budowlanej obiekt budowlany konstrukcji drewnianej o wymiarach [...] m x [...] m, powierzchni [...] m2, który wydzielony został z przestrzeni za pomocą przegród o konstrukcji drewnianej (desek), wsparty na słupach drewnianych zamocowanych w gruncie za pomocą elementów stalowych, dach pokryty bitumiczną płyta falistą. Teren w obiekcie i w jego otoczeniu utwardzono kostką betonową. W oparciu o powyższe ustalenia Organ I instancji uznał, że sporny obiekt stanowi obiekt budowlany – budynek magazynowo – gospodarczy, zaś inwestycja nie mieści się w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tym miejscu wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 3 pkt 2 P.b. budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, że obiekt budowlany wykonany bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Z kolei art. 3 pkt 3 P.b. stanowiący, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie obiektów budowlanych stanowiących budowle. Zakresem tego pojęcia objęte są zatem również inne, niewymienione przez ustawodawcę obiekty budowlane, nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury. Przenosząc powyższe wnioski na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że sporny obiekt budowlany nie posiada cech, które charakteryzują budynek. Przy czym zdaniem Sądu, zgodzić się należy z jego kwalifikacją dokonaną przez Organ II instancji, zgodnie z którą stanowi on budowlę o powierzchni zabudowy [...] m2, wymagającą pozwolenia na budowę, którego bezspornie Skarżący nie uzyskał. 9. Dodatkowo odnosząc się do stanowiska Organu II instancji, że obiekt stanowi budowlę częściowo odpowiadającą wiacie zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 28 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b. nie wymaga pozwolenia na budowę budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy budowa taka nie wymaga też zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W powszechnym rozumieniu, za wiatę uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996 r.), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, przystankiem" (Uniwersalny Słownik Języka polskiego, pod red. S. Dubisza, t. 5, Warszawa 2003 r., s. 80). Wiata jest szczególnego rodzaju obiektem budowlanym, który według przepisów Prawa budowlanego nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1943/10; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu. Dopiero całkowite wydzielenie z przestrzeni za pomocą ścian czyniłoby z obiektu budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy. Wskazuje się zatem słusznie, że wiata jest to budowla, która nie posiada co najmniej jednej ściany (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1012/15). W świetle powyższych wywodów zdaniem Sądu, poczynione ustalenia doprowadziły Organ II instancji do prawidłowej kwalifikacji obiektu, który wymagał uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; powyższej konkluzji nie zmienia błędne przyjęcie przez Organ I instancji, że obiekt stanowi budynek, w sytuacji gdy Organ ten również przyjął, że obiekt został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia. 10. Odnosząc się do stanowiska Skarżącego zarzucającego Organom błędne przyjęcie, że obiekt został wybudowany bez jakiegokolwiek zgłoszenia, powołując się przy tym na zgłoszenie z dnia 18 października 2011 r. do Starostwa Powiatowego w P., dotyczącego zamiaru wykonania na przedmiotowej działce robót budowalnych polegających na "[...]", zgodzić się należy z Organem odwoławczym, że zgłoszenie to nie obejmowało zamiaru wykonania jakiejkolwiek budowli w tym zbliżonej do wiaty, w szczególności zaś która rozpościerałaby się nad wskazanymi sześcioma miejscami parkingowymi i miałaby powierzchnię [...] m2. Zgłoszenie to obejmowało jedynie zamiar budowy altany, stanowiący przedmiot odrębnego postępowania oraz sześciu miejsc parkingowych. 11. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego zgromadziły pełny materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły, w oparciu o dokumentację fotograficzną dołączoną do protokołu oględzin działki nr [...] położonej w K. z dnia 21 listopada 2011 r., sporządzonego przez inspektorów Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Starostwa Powiatowego w P. - czas powstania tego obiektu budowlanego określając go na 2011 r. 12. Mając powyższe na uwadze, wbrew zarzutom skargi, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w S. nie naruszył określonych w art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 81 K.p.a. zasad regulujących postępowanie administracyjne, ponieważ dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy, w tym właściwie zakwalifikował sporny obiekt oraz ustalił datę jego powstania. Dokonana przez Organ ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Sądu, mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy brak było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez Organ II instancji, uregulowanego w art. 136 K.p.a., co stanowiło o nieuwzględnieniu zarzutu skargi dotyczącego naruszenia powołanego przepisu. 13. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 10 K.p.a. wskazać należy, że wyrażona w tym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Skarżący nie wyjaśnił na czym polegało naruszenie wskazanego przepisu, bowiem nie wskazał jakiej czynności procesowej uniemożliwił mu dokonanie Organ. 14. Podsumowując stwierdzić należy, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w S. prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy obiekt budowlany jako budowlę, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji nieprzedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] r., jako prawidłowe ocenić należało rozstrzygnięcie Organów nadzoru budowlanego nakazujące rozbiórkę spornego obiektu. W konsekwencji za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b. 15. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.