II SA/Wa 143/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Maria Werpachowska, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2016 r., 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o odmowie udostępnienia S. informacji publicznej. S. w dniu [...] października 2016 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca zwrócił się w nim o udostępnienie "pełnej lisy wypłaconych nagród dla pracowników Ministerstwa poprzez podanie imienia i nazwiska poszczególnych pracowników, kwoty oraz powodu wypłaty nagrody od [...] maja 2016". Rozpatrując sprawę po raz pierwszy, organ odmówił wnioskodawcy dostępu do danych osobowych (imiennej listy) pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości, którym w okresie od [...] maja 2016 r. do dnia wydania decyzji, została przyznana nagroda wraz z wskazaniem jej wysokości i indywidualnym uzasadnieniem.  Stowarzyszenie nie zgodziło się z decyzją organu i wniosło o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona zarzuciła wydanej decyzji naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Podniosła, iż osoba, która wstępuje w sferę publiczną poprzez podjęcie zatrudnienia w instytucji publicznej musi się liczyć z tym, że informacje o jej działalności staną się informacjami o sprawach publicznych. Ujawnienie tych informacji nie narusza prawa do prywatności takiej osoby. Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. stwierdził, że na żadnym etapie postępowania, organ nie zakwestionował faktu, że wydatki poniesione że środków publicznych na wypłatę nagród pracownikom Ministerstwa Sprawiedliwości stanowią informację o sprawie publicznej i ma do nich zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Błędne jest zatem przyjęcie, że u podstaw wydanej decyzji znalazło się przeświadczenie organu o prywatnym (niepublicznym) charakterze tej informacji. Sposób sformułowania wniosku sugerował, że jego zakres sięga dalej aniżeli tylko do informacji o wydatkach poniesionych na utrzymanie etatów poszczególnych pracowników i obejmuje wgląd do indywidualnej sytuacji pracowniczej osób zatrudnionych w podległym Urzędzie. Organ stwierdził, że wnioskodawcę interesują nie tyle nagrody przyznane osobom, które pełnią określone funkcje publiczne, lecz właśnie nagrody przyznane tzw. szeregowym pracownikom. W przeciwnym przypadku wnioskodawca dałby temu wyraz wprost, tak jak uczynił np. w punkcie 2 wniosku, w którym zwrócił się o informację o wynagrodzeniu Ministra Sprawiedliwości. Organ uznał, iż wniosek dotyczy udostępnienia listy podległych pracowników wraz z kwotą i uzasadnieniem przyznanej nagrody. Ministerstwie Sprawiedliwości jest zatrudnionych ponad [...] osób. Zdecydowana większość z nich to członkowie korpusu służby cywilnej, którzy zajmują różnorodne stanowiska, w tym wspomagające, specjalistyczne i samodzielne. Pracownikami Ministerstwa Sprawiedliwości nie są sędziowie delegowani do wykonywania czynności administracyjnych w Urzędzie, których status został określony ustawą – Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 133 ze zm.). Mając na uwadze ochronę praw podległych pracowników, organ jako podstawę swojej decyzji przywołał art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 23 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, a także art. 111 i art. 221 § 5 ustawy – Kodeks pracy w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej. Niniejsza sprawa dotyczy bowiem kilku płaszczyzn, w oparciu o które organ wszedł w posiadanie i przetwarza żądaną informację. Założenie Stowarzyszenia, że poprzez sam fakt zatrudnienia w instytucji publicznej, określona osoba staje się osobą pełniącą funkcję publiczną i w związku z tym granice jej prawa do prywatności obejmują wyłącznie informację intymną nie jest prawidłowe. Interpretacja jest w konkretnym przypadku uzależniona od sposobu sformułowania żądania przez wnioskodawcę. W niniejszej sprawie, jak wskazano na wstępie, wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie imiennej listy pracowników. Sam ustawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej (art. 1 ust. 2), rozstrzygnął, że jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji. Prawo do informacji publicznej nie zostało ustanowione jako prawo bezwzględne i wiodące wobec innych praw podmiotowych. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, dochodzi do przenikania kilku reżimów dostępu do informacji. Nagroda jest bezpośrednio związana ze stosunkiem pracy i jej przyznanie wynika z tego stosunku. Organ nie udziela nagrody w ramach realizacji nałożonych ustawowo zadań publicznych, lecz ze względu na funkcję pracodawcy wobec podległego pracownika. Pracownicy pełnią wobec organu funkcję usługową, tj. stosownie do Statutu Ministerstwa Sprawiedliwości, zapewniają obsługę organu. Pytanie o nagrodę przyznaną każdemu z pracowników z osobna wraz z indywidualnym umotywowaniem tej decyzji, organ rozpatrywał zarówno przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale także ustawy o służbie cywilnej, Kodeksu pracy i ustawy o ochronie danych osobowych. Każdy z tych aktów prawnych nakłada na organ określone obowiązki, które należało ze sobą pogodzić.  Sposobem, który pozwala na działanie zgodne ze wszystkimi ustawowymi obowiązkami organu, będzie udzielenie wnioskodawcy szczegółowej informacji o wydatkach poniesionych na etaty pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości, przy jednoczesnym ograniczeniu dostępu do indywidualnym danych pracowniczych. Stowarzyszenie [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z [...] listopada 2016 r. nr [...]. Wskazanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: ‒ art. 61 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę prawa do uzyskiwania informacji o działalności władz publicznych, poprzez jego błędne ograniczenie, ‒ art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie w jakim owe przepisy konstytucyjne stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu dopuszczalności ograniczenia dostępności informacji o nagrodach przyznanych pracownikom Ministerstwa, ‒ art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczania dostępności informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż ujawnienie informacji o imionach i nazwiskach pracowników, którym przyznano nagrodę, narusza prywatność tych pracowników, a w konsekwencji także błędne zastosowanie art. 5 ust. 2 w niniejszej sprawie,  ‒ art. 23 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez błędne przyjęcie, że przepisy te stoją na przeszkodzie ujawnieniu żądanej przez Stowarzyszenie informacji, ‒ art. 111 i art. 221 § 5 ustawy – Kodeks pracy poprzez błędne przyjęcie, że przepisy te stoją na przeszkodzie ujawnieniu żądanej informacji, ‒ art. 9 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego przytoczone przez organ przepisy ustawy o ochronie danych osobowych (art. 23 ust. 1 i art. 36 ust. 1), Kodeksu pracy (art. 111 i art. 221 § 5) oraz ustawy o służbie cywilnej (art. 9 ust. 1) nie są adekwatne w niniejszej sprawie. Nie sposób z tych przepisów wyinterpretować normę prawną, zgodnie z którą nie można ujawnić żądanej przez Stowarzyszenie informacji. Organ w sposób nieprawidłowy zastosował te przepisy i uznał, że są one relewantne w sprawie z wniosku S. Należy, zdaniem Stowarzyszenia, rozważyć, czy w sprawie znajdzie zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ujawnienie informacji o nagrodach przyznanych pracownikom Ministerstwa nie narusza ich prywatności, a zatem nie zachodzi podstawa do zastosowania przez organ normy zawartej w art. 5 ust. 2 ustawy. Informacja o przyznanych nagrodach nie ingeruje w sferę osobistą pracownika, a ma związek z okolicznościami wynikającymi ze stosunku służbowego. Osoba, która wstępuje w sferę publiczną, musi liczyć się z tym, że informacje o jej publicznej działalności mogą się stać przedmiotem zainteresowania społeczeństwa oraz że informacje te będą stanowić informację publiczną. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku m.in. osób i podmiotów gospodarczych, które zawierają z podmiotami władzy publicznej umowy cywilnoprawne tudzież w sytuacji pracowników, którzy podejmują pracę w instytucjach publicznych. Skarżący wyszczególnił trzy sfery: intymną, prywatną i publiczną, w których występują poszczególne osoby (w tym także pracownicy Ministerstwa). W każdej z tych sfer różny jest zakres informacji publicznych odnoszących się do danej osoby, które mogą zostać udostępnione. O ile informacje dotyczące sfery intymnej nie mogą zostać ujawniane, a informacje dotyczące sfery prywatnej mogą zostać ujawnione w niepełnym zakresie, o tyle informacje dotyczące sfery publicznej powinny zostać udostępnione. Informacje dotyczące sfery prywatnej danej osoby mogą być udostępnione tylko w pewnym zakresie. Jeżeli dana osoba występuje wyłącznie w sferze publicznej, wówczas powinny zostać udostępnione wszelkie informacje. Ostatnia z wymienionych sytuacji dotyczy informacji o nagrodach dla pracowników Ministerstwa. Nagrody te nie są w żaden sposób związane ze sferą prywatną danej osoby, bowiem dotyczą pracy zawodowej, a zwłaszcza jej szczególnego aspektu – nagród. Nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej nie są przekazywane, zgodnie z obowiązującym prawem, ze względów np. na określoną trudną sytuację rodzinną określonego pracownika, ale ze względu na to, w jaki sposób pracuje w związku z osiągnięciami w pracy zawodowej. Ujawnienie informacji o nagrodach (imionach i nazwiskach pracowników, którym je przyznano, kwotach nagród oraz uzasadnieniu ich przyznanie) nie powoduje naruszenia prywatności pracowników Ministerstwa, bowiem nie wkracza w jego sferę osobistą, intymną. Nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej są okolicznościami stricte zawodowymi - publicznymi. Nie każda informacja dotycząca określonej osoby jest informacją, której ujawnienie może naruszyć prywatność. Nie każda informacja o osobie dotyczy sfery prywatności danej osoby, niezależnie od tego, czy osoba ta pełni funkcje publiczne, czy też nie. Tak jak osoba, która zawiera umowę z instytucją publiczną musi się liczyć z tym, że informacje o tej umowie będą jawne, tak osoba, która podejmuje prace w Ministerstwie musi się liczyć z tym, że informację o jej pracy będą jawne i dostępne dla obywateli. Obywatele mają prawo wiedzieć, kto pracuje w urzędzie oraz czy otrzymał nagrodę. Nagroda nie jest więc związana z jego sytuacją osobistą tudzież prywatną. Przedmiotem złożonego wniosku w niniejszej sprawie nie było ujawnienie wynagrodzenia wypłacanego pracownikom, a ujawnienie informacji o nadzwyczajnej płatności. Ujawnienie informacji, objętych żądaniem, nie implikuje upublicznienia jakichkolwiek danych, które ingerowałyby w sferę osobistą tych osób tudzież które przekazywałyby informację o sprawach prywatnych (rodzinnych, intymnych, itd.) danej osoby. Informacja o pracownikach Ministerstwa w zakresie, czy dostali oni nagrodę, czy też nie, dotyczy ich publicznej działalności i nie ma żadnego związku z ich prywatnym życiem. Nie można, zdaniem skarżącego, wykluczyć, że przyznawanie nagród w danym urzędzie nie jest skorelowane z określonymi osiągnięciami danej osoby, ale z innym względami i czynnikami pozaprawnymi, np. towarzyskie, polityczne, etc. Nikt inny jak społeczeństwo sprawujące społeczną kontrolę (co jest możliwe dzięki dostępności informacji) nie dokona lepszej oceny tego, czy dana nagroda została w istocie przyznana za osiągnięcia w pracy zawodowej. Obecnie w Biuletynach Informacji Publicznej podmiotów zobowiązanych publikowane są rejestry umów cywilnoprawnych, które podmioty te zawierają z innymi osobami fizycznymi i prawnymi. Rejestry te obejmują informację m.in. o stronach umowy, kwocie na jaką umowa opiewa oraz określenie przedmiotu umowy. Ujawniane są wielokrotnie informacje o umowach, których stroną nie jest osoba pełniąca funkcje publiczne, co więcej – bywa tak, że ujawniane są informacje o osobach, które świadczą usługi lub wykonują dla urzędu dzieło jako osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej. Rejestr taki prowadzony jest także w samorządzie. Nie można zaakceptować stanu rzeczy, w którym ujawniane są informacje o płatnościach dla osób, które nie mają związku ze sferą publiczną lub też związek ten ma charakter incydentalny (osoby nieprowadzące działalności gospodarczej, które jednorazowo lub kilkukrotnie świadczą na rzecz urzędu usługi lub wykonują jakieś dzieło), a nie mogą być ujawnione informacje o wynagrodzeniach pracowników Ministerstwa, których związek ze sferą publiczna jest ścisły i oczywisty. Ograniczenie z art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p. nie znajduje odniesienia do pracowników Ministerstwa, którzy są osobami pełniącymi funkcje publiczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia Stowarzyszenia stała się decyzja Ministra Sprawiedliwości utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu odmawiającą udostępnienia informacji publicznej o nagrodach otrzymanych przez pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości od [...] maja 2016 r. do dnia wydania decyzji poprzez wskazanie imienia i nazwiska każdej osoby, która otrzymała nagrodę wraz z jej wysokością oraz uzasadnieniem przyznania nagrody. Nie jest sporne pomiędzy organem i stroną skarżącą, że przedmiotowa informacja jest informacją publiczną, albowiem co do zasady informacja o wysokości zarobków czy nagród osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), zwanej dalej u.o.i.d.p., Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych. Z tych środków pochodzą m.in. wynagrodzenia a także nagrody osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na nagrody dla pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia czy nagrody konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1282/16, dostępny w CBOSA). Przedmiotem sporu natomiast jest to, czy organ zasadnie odmówił udostępnienia żądanej informacji, powołując się na potrzebę ochrony prawa do prywatności pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości. Nie może budzić wątpliwości, że w sytuacji, gdy żądana informacja publiczna dotyczy nagrody otrzymanej przez konkretnego pracownika wskazanego z imienia i nazwiska, dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. W tej materii wypowiadał się już Trybunał Konstytucyjny, który przyjął, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Wskazuje się, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości. Nie można przy tym przyjąć nieskrępowanej swobody interpretacyjnej. W każdym wypadku musi istnieć wyraźne powiązanie określonych faktów z życia prywatnego z funkcjonowaniem osoby, której dotyczą, w instytucji publicznej. Tylko wtedy więc, jeśli ujawnione zdarzenia oddziaływają na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu, usprawiedliwiona będzie ingerencja w sferę życia prywatnego. Trybunał Konstytucyjny stoi jednocześnie na stanowisku, że wkraczanie w sferę prywatności, również tam, gdzie w wyraźny sposób styka się ona ze sferę publiczną, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Mamy bowiem do czynienia z dobrami równorzędnymi. Ograniczenia dotyczące pewnych praw chronionych konstytucyjnie mogą być wprowadzane z uwagi na dobro wspólne. Do praw takich, zdaniem Trybunału, należy prawo do prywatności. Nie zawsze jednak dobro wspólne przeważa nad interesem indywidualnym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30). W niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup osób – funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając powyższe uwagi, należy zatem wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, który pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.o.d.i.p. Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy Ministerstwa, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności (art. 5 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p.). Wobec tej grupy, rozważając możliwość udostępnienia informacji o nagrodach otrzymanych przez konkretnych pracowników, organ powinien każdorazowo analizować, czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy. W nawiązaniu do powyższego zaznaczyć należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej zaś sprawie organ odmowę udostępnienia żądanej informacji odniósł do wszystkich pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości, niezależnie od tego, czy osoby te pełniły, czy też nie , funkcje publiczne. Takie działanie organu jest, w ocenie Sądu, wadliwe, gdyż nie uwzględnia regulacji zawartej w art. 5 ust. 2 u.o.d.i.p. Zdaniem Sądu, organ błędnie przyjął, iż każdy z pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości, niezależnie od tego czy pełni funkcję publiczną, czy też funkcji takiej nie pełni, objęty jest ochroną prawa do prywatności. Pogląd Ministra Sprawiedliwości zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zasługuje na aprobatę. Końcowo przypomnieć należy, iż dane dotyczące konkretnej osoby fizycznej oznaczonej z imienia i nazwiska, w tym dane o wynagrodzeniu, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz.922). W art. 1 tejże ustawy stanowi się, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. A z kolei według art. 6 ust. 1 tejże ustawy, danymi osobowymi, w rozumieniu ustawy, są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Natomiast w odniesieniu do żądania opartego o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w myśl art. 5 ust. 1 tej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednak stosownie do art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., o czym była już mowa, ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji. Niewątpliwie przyznane nagrody mają związek z pełnieniem funkcji publicznej, gdyż dotyczą kwestii wykonywania żądań powierzonych pracownikowi na danym stanowisku. Informacja o wysokości zarobków oraz nagród oznaczonej osoby fizycznej jest informacją odnoszącą się do prywatności tej osoby, która korzysta z szerokiej ochrony prawnej co do udostępnienia jej osobom trzecim, z wyłączeniem jednakże, o którym mowa w przywołanym art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.o.d.i.p. Oznacza to, że dostęp do informacji publicznej może zostać ograniczony przez organ zobowiązany do jej udostępnienia z powołaniem się na ochronę prywatności jedynie w sytuacji, gdy informacja dotyczy osób niepełniących funkcji publicznych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ, będąc związany poglądem prawnym wyrażonym w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia, dokona analizy stanu faktycznego sprawy i podejmie działania stosowne do poczynionych ustaleń. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.