IV SA/Po 499/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi Z.Sp. z o.o. na decyzję W. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na ubój oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2015 nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. działając na podstawie: art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz.U. z 2004 r. Nr 16, poz. 145, z póżn. zm.) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt a) dyrektywy Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającej przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz.U.UE.L.2000.327.74, z późn. zm.), art. 54 ust. 1 i 2 lit. h) Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1, z późn. zm.), art. 104, 105 § 1, 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.- Dz. U. z 2013r., poz.267, z późn. zm.): 1) nakazał Spółce Z.Sp. z o.o. ul...., będącej właścicielem cieląt liczącej 150 sztuk importowanych z R. przywiezionych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...]02.2015 r. nr świadectwa Traces:[...], przebywających w punkcie skupu znajdującym się w miejscowości W. [...]: skierowanie na ubój do rzeźni ww. 143 szt. cieląt o numerach :, 2) dezynfekcję i dezynsekcję miejsca przebywania przesyłki niezwłocznie po jej przemieszczeniu; 3) umorzył postępowanie w zakresie 7 sztuk cieląt posiadających wynik dodatni metodą RT-PCR, a które to zostały przez podmiot wskazany w pkt 1 uśmiercone, a ich zwłoki zutylizowane. Decyzji w zakresie pkt 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, iż dnia [...] stycznia 2015 roku Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. przeprowadził badanie kliniczne 150 sztuk cieląt wchodzących w skład przesyłki - import z R.. Podczas oględzin nie stwierdzono objawów klinicznych chorób zakaźnych. Kontrola wykazała, że cielętom towarzyszyło świadectwo zdrowia z dołączoną kserokopią wyników badań w kierunku choroby niebieskiego języka z dnia [...] stycznia 2015 r. - wyniki ujemne. W dniu [...] lutego 20015 r. pobrano 150 prób krwi i wysłano do badań laboratoryjnych w kierunku choroby niebieskiego języka do Państwowego Instytutu Weterynaryjnego Państwowego Instytutu Badawczego w P.. W wyniku przeprowadzonych badań serologicznych stwierdzono wynik dodatni u 16 sztuk cieląt o wymienionych numerach kolczyków: [...], badanie laboratoryjne Nr [...] z dnia [...].02.2015r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. niezwłocznie nakazał ponowne pobranie krwi od zwierząt i wykonanie testów metodą RT-PCR u osobników seropozytywnych. W toku badań w dniu [...].02.2015 r. stwierdzono obecność białka wirusa, serotyp 4 u 7 cieląt o numerach kolczyków: [...]. Dalej organ wskazał, że artykuł 104 k.p.a. wskazuje, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Według załącznika nr 2 pkt 9) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1539) choroba niebieskiego języka (Bluetongue) podlega obowiązkowi zwalczania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki zwierząt lub produktów albo podczas ich transportu wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonozy, inne choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, lub kontrola ta wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego chorobą zakaźną, to powiatowy lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji uśmiercenie zwierząt i zniszczenie ich zwłok. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu koszty związane z podjęciem środków, o których mowa w ust. 1, ponosi wysyłający lub jego przedstawiciel, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę zwierząt lub produktów, w czasie przeprowadzania kontroli. Natomiast w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii mając na uwadze ust. 3 ww. artykułu powiadamia o dokonanych ustaleniach, podjętych środkach oraz powodach ich podjęcia Głównego Lekarza Weterynarii, który informacje w tym zakresie niezwłocznie przekazuje, w formie pisemnej, właściwej władzy państwa wysyłki oraz Komisji Europejskiej. Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt a) dyrektywy Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającej przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz.U.UE.L.2000.327.74, z póżn. zm.) w przypadku gdy choroba niebieskiego języka zostanie urzędowo potwierdzona, urzędowy lekarz weterynarii organizuje ubój zwierząt w zakresie, jaki uzna za konieczny, celem przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się epidemii i poinformuje o nim Komisję. Według art. 54 ust. 1 i 2 lit. h) Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne wszelkie inne środki jakie właściwy organ uznaje za właściwe. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 k.p.a., Według którego decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1266 /2007 z dnia 26 października 2007 r. sprawie przepisów wykonawczych dotyczących dyrektywy Rady 2000/75/WE w odniesieniu do kontroli, monitorowania, nadzoru i ograniczeń przemieszczeń niektórych zwierząt należących do gatunków podatnych na zarażenie chorobą niebieskiego języka (Dz.UE.L.2007.283.37, z późn.zm.) przypadek wystąpienia choroby niebieskiego języka oznacza zwierzę spełniające jeden z następujących warunków: wykazuje objawy kliniczne typowe dla choroby niebieskiego języka; jest to zwierzę wskaźnikowe, które w poprzednim badaniu wykazało ujemne wyniki serologiczne i od czasu poprzedniego testu jego wynik serologiczny zmienił się z ujemnego na dodatni w odniesieniu do antyciał przynajmniej jednego serotypu choroby niebieskiego języka; jest to zwierzę, z którego wyodrębniono wirus zidentyfikowany jako wirus choroby niebieskiego języka; jest to zwierzę, które uzyskało dodatni wynik w próbach serologicznych na obecność wirusa choroby niebieskiego języka lub u którego zidentyfikowano antygen wirusa lub kwas rybonukleinowy (RNA) wirusa, charakterystyczne dla jednego lub więcej serotypów wirusa choroby niebieskiego języka. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. na podstawie otrzymanych informacji z Państwowego Instytutu Weterynaryjnego Państwowego Instytutu Badawczego w dniu [...] lutego 2015 r., oraz po przeprowadzeniu dochodzenia epizootycznego w punkcie skupu stanowiącym własność : Z.Sp. z o.o. ul...., znajdującym się w miejscowości [...] nakazał ubój 143 sztuk cieląt. Organ I instancji wskazał, że zastosował niezbędne środki przewidziane do zwalczania tej choroby. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. stwierdził, że wystąpienie przypadku choroby niebieskiego języka potwierdzone wirusologicznie u 7 sztuk cieląt mających kontakt z cielętami ujemnymi wirusologicznie u wyżej opisanych sztuk bydła może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt oraz ograniczenie w handlu zwierzętami, które pociągnie za sobą ogromne straty finansowe w momencie wprowadzenia tych zwierząt do obrotu, w tym sprzedaży cieląt do indywidualnych odbiorców poprzez rozprzestrzenienie na większym terytorium zwierząt znajdujących się w jednej przesyłce ze zwierzętami reagującymi pozytywnie. Jeżeli Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. zezwoliłby na swobodną sprzedaż zwierząt z w/w przesyłki do odbiorców znajdujących się na terenie przykładowo kilku województw, straty ekonomiczne dla kraju byłyby niewspółmiernie większe do tych poniesionych przez osobę wysyłającą lub jego przedstawiciela lub osobę odpowiedzialną za przesyłkę w momencie przeprowadzania kontroli. Powyższe byłoby konsekwencją wyznaczenia obszaru zagrożonego występowaniem choroby o promieniu co najmniej 100 km wokół ognisk choroby i obszaru zagrożonego wystąpieniem choroby sięgającego minimum 50 km poza obszar występowania choroby uwzględniając czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne, epizootyczne i inne mechanizmy kontrolne. Z uwagi na okoliczność, iż przenoszące tę chorobę kuczmany rozpoczynają się wylęgać od miesiąca marca, nakaz uboju ma na celu wyeliminowanie ryzyka rozprzestrzenienia się choroby w jak najszybszym czasie, tj. przed pojawieniem się insektów. Odnosząc się zaś do dokumentów zdrowotnych zwierząt wytworzonych w R., organ stwierdził, iż nie można wykluczyć sytuacji, iż zwierzęta w momencie wykonywania pierwszego testu w R.w dniu [...] stycznia 2015 r. nr [...] nie zdążyły wytworzyć przeciwciał przeciwko wirusowi Orbiviridae z powodu wczesnego zakażenia. Natomiast w wyniku spadku odporności spowodowanego transportem wirus rozpoczął namnażanie się w organizmach młodych zwierząt, które niejednokrotnie mogły być w tzw. stadium luki immunologicznej. Wobec tego Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. uznał za uzasadnione nakazać właścicielowi ubój 143 sztuk cieląt o numerach kolczyków wymienionych w decyzji, wchodzących w skład przesyłki, w której znajdowały się zwierzęta posiadające wynik dodatni metodą RT-PCR. Według art. 14 ust. 1 o kontroli weterynaryjnej w handlu do obowiązkowego zwalczania choroby zakaźnej i uśmiercenia zwierząt, podstawę stanowi okoliczność iż kontrola weterynaryjna przesyłki zwierząt wykazała obecność czynników zakaźnych powodujących choroby. Organ również wskazał na reakcję samej strony postępowania, na której to zlecenie 7 sztuk cieląt posiadających wynik dodatni metodą RT-PCR zostało już wcześniej uśmierconych, a ich zwłoki zutylizowano. Zważywszy, iż na terenie kraju nie został zatwierdzony żaden podmiot, który to spełniałby warunki weterynaryjne do prowadzenia kwarantanny zwierzęcych chorób zakaźnych, organ I instancji miał do rozważenia nakazanie również uśmiercenia i utylizacji zwłok pozostałych 143 sztuk cieląt lub ewentualnie zastosowanie dyrektywy unijnej, która to jest mniej restrykcyjna dla strony i która to uznaje ubój za metodę również zwalczającą przedmiotową chorobę. Ewentualny transport zwierząt w inne miejsce celem odbycia kwarantanny zwiększał ryzyko rozprzestrzenienia tej choroby i tym samym stanowiłby realne zagrożenie strat dla gospodarki krajowej. Choroba niebieskiego języka jest bowiem zagrożeniem zdrowotnym jedynie dla zwierząt, nie zaś dla ludzi. Choroba bowiem powoduje u zwierząt uszkodzenie płodów, szczególnie w fazie rozwoju ośrodkowego układu nerwowego, w wyniku zakażenia dochodzi do wodogłowia płodu i deformacji wrodzonych. Wskutek zakażenia kuczmanami i przeniesienia choroby za ich pośrednictwem, na zachorowanie podatne są również zwierzęta domowe. Zadaniem Inspekcji Weterynaryjnej jest zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt w sposób najbardziej efektywny. W niniejszej sprawie czas wykonania nakazów jest zasadniczy z uwagi na zasadniczy cel zapobiegnięcia rozprzestrzeniania się choroby. W zakresie 7 sztuk cieląt posiadających wynik dodatni metodą RT-PCR, a które to zostały przez stronę uśmiercone a zwłoki ich zutylizowane organ postępowanie umorzył, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w tym zakresie. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły Z.Sp. z o.o. zaskarżając ją w całości i zarzucając: naruszenie przepisów postępowania art. 107 § 1 kpa poprzez wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów o rozłącznym zakresie zastosowania, 107 § 3 kpa poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji wskazania i omówienia dowodów, na których oparł się organ przy ustalaniu faktów, oraz należytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, powodujące nieważność decyzji naruszenie art. 156 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie wydanie decyzji po rażąco wadliwym przeprowadzeniu postępowania, w szczególności: naruszenie art. 61 § 4 kpa poprzez brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, naruszenie art. 9 kpa poprzez nieudzielanie stronie jakichkolwiek informacji o przysługujących jej uprawnieniach, naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 81 kpa poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez pozbawienie strony jakiejkolwiek możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów. Jak również odwołujący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz. U. Nr 16, poz. 145 z późn. zm.) poprzez jego błędne zastosowanie, art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200) poprzez jego błędne zastosowanie, art. 49 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, względnie o zmianę decyzji i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 z późn. zm.). W uzasadnieniu odwołania spółka wskazała, iż decyzję wydano bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. prowadził w dniach [...] lutego 2015 r. dochodzenie epizootyczne na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 z późn. zm.), zwanej w dalszej części odwołania "ustawą o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt". Nic nie wskazywało na to, aby w tym samym czasie ten sam organ prowadził postępowanie administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz. U. Nr 16, poz. 145 z późn. zm.), zwanej "ustawą o kontroli weterynaryjnej w handlu". Oznacza to, iż zaskarżoną decyzję organ wydał bez przeprowadzenia postępowania, co stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji. Nawet jeśli uznać, iż organ przeprowadził w niniejszej sprawie w jakiejś szczątkowej formie, a ponadto w sposób niejawny dla strony, postępowanie administracyjne, uczynił to z rażącym naruszeniem prawa skutkującym nieważnością decyzji. Nie zostały bowiem dochowane żadne procedury zapewniające respektowanie praw strony, w szczególności dające stronie możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, nie została pouczona o jej uprawnieniach, nie została zaznajomiona z aktami sprawy, nie umożliwiono jej końcowego wypowiedzenia się o zgromadzonym materiale. Pierwszym pismem, w którym organ poinformował Stronę o tym jakie przepisy, zdaniem organu, znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, jest zaskarżona decyzja. Uprzedzając ewentualne zastrzeżenia organu Strona podnosi, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 10 § 2 kpa, który pozwala na odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Po pierwsze, organ I instancji w treści zaskarżonej decyzji nie powołał się na art. 10 § 2 kpa i nie wskazał okoliczności uzasadniających jego zastosowanie. Ponadto, skoro w dniach [...] lutego 2015 r. ten sam organ prowadził dochodzenie epizootyczne, nic nie stało na przeszkodzie, aby w tym samym czasie przeprowadził postępowanie administracyjne z udziałem strony. Organ I instancji naruszył również art. 107 § 1 kpa poprzez jednoczesne wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia różnych przepisów o rozłącznym zakresie zastosowania. Wskazał bowiem, jako podstawy rozstrzygnięcia jednocześnie art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), zwanego "rozporządzeniem (WE) nr 882/2004", oraz przepisy ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu. Tymczasem zakres zastosowania tych przepisów jest rozłączny. Organ I instancji może przeprowadzić kontrolę, a w konsekwencji wydać decyzję albo na podstawie, rozporządzenia (WE) nr 882/2004, albo na podstawie przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu. Zgodnie z treścią art. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 ustanawia ono ogólne zasady wykonywania kontroli urzędowych mających na celu sprawdzenie zgodności z regułami ukierunkowanymi w szczególności na: zapobieganie, eliminowanie lub ograniczanie dopuszczalnych poziomów zagrożenia ludzi i zwierząt, bezpośrednio lub poprzez środowisko naturalne; oraz gwarantowanie uczciwych praktyk w handlu paszami i żywnością oraz ochronę interesów konsumenta łącznie z etykietowaniem pasz i żywności oraz innymi formami przekazywania informacji konsumentom. Tymczasem ustawa o kontroli weterynaryjnej w handlu określa zasady przeprowadzania: kontroli weterynaryjnej w handlu: zwierzętami i produktami wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 do tejże ustawy, produktami wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 do tejże ustawy; kontroli dokumentów zootechnicznych w handlu zwierzętami wymienionymi w przepisach wskazanych w części II załącznika nr 1 do tejże ustawy. Załączniki do tejże ustawy zawierają wykaz przepisów Unii Europejskiej w zakresie kontroli weterynaryjnej w handlu zwierzętami i produktami. Nie ma wśród nich rozporządzenia (WE) nr 882/2004. Oznacza to, iż nie znajduje ono zastosowania do kontroli weterynaryjnej w handlu, a zatem nie może być stosowane łącznie z ustawą. Wśród załączników do ustawy nie ma również innych aktów prawa UE przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (DYREKTYWA RADY 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiająca przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka, oraz ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1266/2007 z dnia 26 października 2007 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących dyrektywy Rady 2000/75/WE w odniesieniu do kontroli, monitorowania, nadzoru i ograniczeń przemieszczeń niektórych zwierząt należących do gatunków podatnych na zarażenie chorobą niebieskiego). Przepisy te również dotyczą zwalczania choroby zakaźnej i nie mogą być stosowane łącznie z ustawą o kontroli weterynaryjnej w handlu. Ponadto, odwołujący podniósł, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaniechano wskazania i omówienia dowodów, na których oparł się organ przy ustalaniu faktów. Organ I instancji nie wyjaśnił również należycie podstawy prawnej decyzji. W szczególności nie wyjaśnił wzajemnych relacji przywołanych przepisów ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu, oraz rozporządzenia (WE) nr 882/2004, których zakres zastosowania jest rozłączny, a w określonych sytuacjach każdy z w/w aktów prawnych stanowi niezależną podstawę do wydania decyzji. Ponadto organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego podejmując działania z zakresu ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (o czym informuje na str. 4 uzasadnienia) nie zastosował tejże ustawy jako podstawy rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego strona podniosła, iż organ I instancji błędnie zastosował art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 jako podstawę prawną rozstrzygnięcia. Po pierwsze, w niniejszej sprawie organ nie przeprowadził kontroli na podstawie w/w przepisów, a jedynie dochodzenie epizootyczne na podstawie przepisów ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Po drugie zaś, art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 znajduje zastosowanie w razie wykrycia niezgodności zdefiniowanej w art. 2 pkt 10 tegoż rozporządzenia jako "niezgodność z prawem paszowym i żywnościowym, oraz z regułami dotyczącymi ochrony zdrowia zwierząt i ich dobrostanu". Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie wykrył żadnych naruszeń prawa paszowego, ani żywnościowego, a jedynie obecność wirusa. Organ I instancji błędnie zastosował również art. 14 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu jako podstawę prawną rozstrzygnięcia. Pierwszy błąd polegał na jednoczesnym zastosowaniu tego przepisu i art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004. Ponadto, zastosowanie w decyzji administracyjnej przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu wymaga uprzedniego przeprowadzenia kontroli na ich podstawie. W niniejszej sprawie organ nie przeprowadził kontroli na podstawie w/w przepisów, a jedynie dochodzenie epizootyczne na podstawie przepisów ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Oznacza to, iż organ I instancji podjął czynności z zakresu zwalczania chorób zakaźnych zwierząt. Organ I instancji powołał się na przepisy tejże ustawy na str. 4 uzasadnienia, zaś na str. 6 deklarował, iż "zastosował niezbędne środki przewidziane do zwalczania tej choroby", a ponadto uczynił to po przeprowadzeniu dochodzenia epizootycznego. Sporządzony przez Powiatowego Lekarza Weterynarii protokół dochodzenia epizootycznego również nie pozostawia wątpliwości, iż organ procedował na podstawie przepisów ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W konsekwencji winien rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę na podstawie tych samych przepisów. W opinii strony organ I instancji wydał decyzję na podstawie przepisów ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu bez żadnych merytorycznych podstaw, kierując się jedynie intencją przerzucenia na stronę kosztów postępowania i strat związanych z wykonaniem tejże decyzji. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu, koszty związane z podjęciem środków, o których mowa w ust. 1 tegoż artykułu, ponosi wysyłający lub jego przedstawiciel, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę zwierząt lub produktów, w czasie przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1. Organ I instancji wskazuje, iż osobą tą jest strona postępowania, choć nie jest ani "wysyłającym", ani "osobą odpowiedzialną (...) w czasie przeprowadzania kontroli", bowiem "kontroli" w rozumieniu ustawy nie przeprowadzono. W opinii strony powodem niezastosowania w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt jest chęć uniknięcia obowiązku pokrycia kosztów postępowania i wypłaty stronie odszkodowania przysługującego na podstawie art. 49 tejże ustawy, a być może również dążenie do uniknięcia konsekwencji jakie prawodawstwo krajowe i UE wiąże ze stwierdzeniem ogniska choroby zakaźnej. Żaden z tych powodów nie zasługuje jednak na aprobatę i nie usprawiedliwia naruszenia prawa i słusznych interesów strony postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] W. Wojewódzki Lekarz Weterynarii, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2013 poz. 267, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania złożonego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia [...] stycznia 2015 roku Powiatowy Lekarz Weterynarii w G., w związku z informacja o nadejściu z R. przesyłki cieląt do Z.Sp. z o.o. w K., przeprowadził badanie kliniczne cieląt wchodzących w skład tej przesyłki. Miejscem przeznaczenia przesyłki było miejsce gromadzenia zwierząt w miejscowości [...], należące do Z. Sp. z o.o. w K.. Zakład ten był jednocześnie nabywcą tych zwierząt. Podczas oględzin zwierząt nie stwierdzono objawów klinicznych chorób zakaźnych. Cielętom towarzyszyło świadectwo zdrowia z dołączonym ksero wynikiem badań w kierunku choroby niebieskiego języka z dnia [...] stycznia 2015 r. - wszystkie wyniki były ujemne. Jednak w związku z występowaniem choroby zakaźnej niebieskiego języka na terenie R. i biorąc pod uwagę, że okres inkubacji choroby wynosi od 3 do 12 dni, celem sprawdzenia zdrowotności cieląt oraz potwierdzenia r. wyników badań, w dniu [...]stycznia 2015 r. pobrano 150 prób krwi od zwierząt z tej przesyłki i wysłano je do badań laboratoryjnych do Państwowego Instytutu Weterynaryjnego - Państwowego Instytutu Badawczego w P.. W wyniku przeprowadzonych badań serologicznych (badania metodą ELISA) stwierdzono wyniki dodatnie (istnienie przeciwciał) u 16 sztuk cieląt (bad. lab. [...] z dnia [...]02.2015 r.) wskazujące na kontakt zwierząt z wirusem choroby niebieskiego języka. W oparciu o te wyniki Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. niezwłocznie nakazał, ponowne pobranie krwi od 16 sztuk zwierząt seropozytywnych i wykonanie dodatkowo testów metodą wirusologiczną RT-PCR. Dodatkowe badania wykazały obecność białka wirusa choroby niebieskiego języka u 7 cieląt (bad. lab. nr [...] z dnia [...]2015). W oparciu o wyniki badań laboratoryjnych wszczęto postępowanie administracyjne w stosunku do Z.sp z o.o. w K.. W dniu [...] lutego 2015 r. 7 sztuk cieląt, które wykazały dodatnie wyniki wirusologiczne (RT-PCR+) zostało poddanych eutanazji, a ich zwłoki Z.przekazały do zakładu utylizacyjnego. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wykazującego u kilkunastu cieląt pochodzących z R. chorobę zakaźną niebieskiego języka oraz biorąc pod uwagę kontakt pozostałych zwierząt z tej przesyłki z chorymi cielętami, celem przeciwdziałania zagrożeniu jaki może stwarzać ta choroba w przypadku jej rozprzestrzenienia dla bydła, owiec i kóz w Polsce, w dniu [...] lutego 2015 roku wydał decyzję nr [...], w której nakazał skierowanie na ubój do rzeźni pozostałych 143 cieląt z przedmiotowej przesyłki. Ponadto nakazał dezynfekcję i dezynsekcję miejsca przebywania zwierząt z tej przesyłki oraz umorzył postępowanie w zakresie 7 cieląt posiadających wirusologiczne wyniki dodatnie w kierunku choroby niebieskiego języka, które w toku postępowania administracyjnego zostały już uśmiercone, a ich zwłoki zutylizowane przez stronę postępowania. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. wydał również dwa postanowienia, w których ustalił koszty związane z przeprowadzonymi czynnościami w toku postępowania administracyjnego oraz zobowiązał do ich uiszczenia Z.Sp. z o.o. Koszty te dotyczyły przeprowadzonych badań testem ELI SA w PIW PIB P. oraz badań wirusologicznych RT-PCR w PIW PIB P.. Nie można zgodzić się z tezą, że strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt.1 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz.U.2004.16.145 ze zm.) na odbiorcy przesyłki ciąży obowiązek zgłoszenia do powiatowego lekarza weterynarii o nadejścia przesyłki zwierząt z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej. Na skutek informacji o nadejściu przesyłki z R. została wszczęta taka kontrola i pobrano przy udziale strony do badań laboratoryjnych próbki krwi od cieląt z tej przesyłki. Ponieważ badania wykazały kontakt części zwierząt z zakaźną chorobą niebieskiego języka, w dniu [...] lutego 2015 r. rozpoczęto dochodzenie epizootyczne w celu ustalenia okoliczności i faktów, mających znaczenie w sprawie. Ponadto w dniu [...] lutego 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. zawiadomił stronę, że postępowanie administracyjne prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu (znak pisma [...]). Zawiadomienie to zostało odebrane przez przedstawiciela strony. W toku dalszego postępowania jak i w odwołaniu od decyzji strona nie kwestionowała wyników badań laboratoryjnych, a ponadto niezwłocznie poddała eutanazji i utylizacji 7 sztuk cieląt, u których wykryto wirusa choroby niebieskiego języka. Organ administracji podejmuje postępowanie administracyjne, gdy dysponuje informacjami o takim stanie faktycznym czy prawnym, który w świetle prawa materialnego obliguje go do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji. Informacje te mogą być uzyskane także w trakcie kontroli. Ponadto odbierając decyzję strona zaznaczyła, że nie zgadza się z nią, a szczegóły poda w odwołaniu. Tak więc, przebieg samego postępowania i jego ustalenia były stronie znane, a jedynie nie zgadzała się z treścią samej decyzji. Dalej organ wskazał, że w odwołaniu nie wskazano nowych okoliczności i dowodów, które mogłyby zmienić ustalenia zebrane w toku postępowania administracyjnego. Podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. W postępowaniu dotyczącym przesyłki zwierząt przywiezionych z innego kraju, które mają być wprowadzone na rynek Polski, sposób działania organów inspekcji weterynaryjnej oraz innych osób fizycznych i prawnych, określa ustawa z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz.U. Nr 16 poz. 145 z 2004 r. z póżn. zm.). Czynności administracyjne związane z przesyłką zwierząt z R.zostały podjęte przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. na skutek otrzymanego zgłoszenia. Wszystkie czynności wynikające z tego zgłoszenia rozpatrywane są w oparciu o przepisy tej ustawy. W stosunku do zwierząt, u których wykryto chorobę niebieskiego języka, zastosowanie ma w takiej sytuacji art. 14 w/w ustawy z uwagi na fakt, że ujawniona sytuacja wprost odpowiada przesłankom tego artykułu. Artykuł 14 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu w sposób wyczerpujący reguluje postępowanie w stosunku do wszystkich przywiezionych zwierząt z innego kraju, niezależnie od tego, czy uległy już zakażeniu, czy jeszcze nie. Strona odwołania nie kwestionowała badań laboratoryjnych jak i ustaleń zawartych w protokole z dochodzenia epizootycznego, a także przyjętych w decyzji nakazów. Odwołanie wskazuje jedynie, że w sprawie powinien mieć zastosowanie tylko art. 49 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt. Taka interpretacja przepisów nie jest zasadna. Przepis art. 14 ustawa z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu reguluje sytuację, gdy kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki zwierząt wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej, które mogą stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego. Przepis ten nie reguluje kwestie ewentualnych odszkodowań, a jedynie wskazuje w ustępie 2, kto ponosi koszty podjętych środków w celu likwidacji zagrożenia ( tj. kosztów skierowania przesyłki zwierząt do najbliższej stacji kwarantanny, albo koszty uśmiercenia zwierząt i zniszczenia ich zwłok). Powołane w decyzji rozporządzenie nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt określa ogólne zasady wykonywania kontroli urzędowych mających na celu zapobieganie, eliminowanie lub ograniczanie dopuszczalnych poziomów zagrożenia ludzi i zwierząt, bezpośrednio lub poprzez środowisko naturalne. Zgodnie z preambułą tego rozporządzenia zdrowie zwierząt i ich dobrostan są istotnymi czynnikami, które przyczyniają się do podniesienia jakości i bezpieczeństwa żywności, do zapobiegania rozprzestrzeniania się chorób zwierząt oraz do humanitarnego traktowania zwierząt. Powołanie w decyzji tego rozporządzenia miało na celu wskazanie podstaw skierowania do uboju do rzeźni wszystkich zwierząt z przesyłki pochodzącej z R.. U bydła zwykle nie obserwuje się wyraźnych objawów klinicznych choroby. Zazwyczaj mniej niż 5% zakażonego stada wykazuje oznaki choroby, a objawy kliniczne mogą nie być widoczne nawet do 60-80 dnia po zakażeniu. Przeprowadzona przez organ I instancji kontrola nie ujawniła występowanie objawów klinicznych choroby niebieskiego języka u zwierząt, a ustalenia dochodzenia epizootycznego wskazywały na zakażenie zwierząt jeszcze na terytorium R., a nie w Polsce. Aby można było stwierdzić wystąpienie przypadku choroby niebieskiego języka, wyniki badań epidemiologicznych muszą wskazywać na fakt, że objawy kliniczne lub wyniki testów laboratoryjnych wynikają z występowania wirusa w gospodarstwie, w którym zwierzę jest trzymane, nie zaś z wprowadzenia zaszczepionych lub seropozytywnych zwierząt ze stref zamkniętych do takiego gospodarstwa. Uzyskane wyniki badań laboratoryjnych nie dały podstaw do uznania, że do zakażenia zwierząt doszło w gospodarstwa strony we W., lecz były spowodowane obecnością wirusa w gospodarstwach pochodzenia na terenie R., gdzie musiało nastąpić zakażenie. Przywóz zwierząt nastąpił ze strefy zamkniętej obejmującej całe terytorium R., gdzie choroba ta występuje. W tym czasie Polska była strefą sezonowo wolną od choroby niebieskiego języka. Przepis art. 49 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U.2014.1539 j.t. ze zm.) nie stanowi podstawy do wydania nakazów czy zakazów przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania, a związany jest z rekompensatą skutków wykonania takich nakazów. W tym zakresie jednak nie toczyło się postępowanie administracyjne. Po zakończeniu postępowania odwoławczego organ II instancji wskazał, że zawiadomił stronę w oparciu o art. 10 kpa o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała jednak z tego uprawnienia. Skargę na powyższą decyzję wniosły Z.spółka z o.o. reprezentowane przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła :naruszenie przepisów postępowania, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji rażąco naruszającej przepisy postępowania w szczególności zaś art. 107 § 1 kpa poprzez wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów o rozłącznym zakresie zastosowania, art. 107 § 3 kpa poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji wskazania i omówienia dowodów, na których oparł się organ przy ustalaniu faktów, oraz należytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, art. 156 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie wydanie decyzji po rażąco wadliwym przeprowadzeniu postępowania, w szczególności naruszenie art. 61 § 4 kpa poprzez brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, naruszenie art. 9 kpa poprzez nieudzielanie stronie jakichkolwiek informacji o przysługujących jej uprawnieniach, naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 81 kpa poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez pozbawienie strony jakiejkolwiek możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz. U. Nr 16, poz. 145 z późn. zm.) poprzez jego błędne zastosowanie, art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004. str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45. str. 200) poprzez jego błędne zastosowanie, art. 44 i nast. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w odwołaniu podniósł zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa poprzez jednoczesne wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów o rozłącznym zakresie zastosowania, t.j.: art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1. z późn. zm.: Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), oraz przepisów ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz. U. Nr 16, poz. 145 z późn, zm.), do czego organ II instancji nie odniósł się wcale. Co więcej, organ II instancji przyznał, że powołanie w decyzji organu I instancji przepisów rozporządzenia (WE) nr 882/2004 miało na celu "wskazanie podstaw skierowania do uboju do rzeźni wszystkich zwierząt z przesyłki pochodzącej z R.", sugerując tym samym, wbrew własnemu rozstrzygnięciu, że podstawą działania organów Inspekcji Weterynaryjnej w tym zakresie nie były przepisy ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu. Nadto skarżący w odwołaniu podniósł zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji wskazania i omówienia dowodów, na których oparł się organ przy ustalaniu faktów, oraz należytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Organ I instancji w szczególności nie wyjaśnił wzajemnych relacji przywołanych przepisów ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu, oraz rozporządzenia (WE) nr 882/2004, których zakres zastosowania jest rozłączny, a w określonych sytuacjach każdy z w/w aktów prawnych stanowi niezależną podstawę do wydania decyzji. Ponadto organ I instancji nie wyjaśni! dlaczego podejmując w niniejszej sprawie działania z zakresu ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (o czym informuje na str. 4 uzasadnienia) nie zastosował tejże ustawy jako podstawy rozstrzygnięcia. Organ II instancji do powyższego zarzutu również nie odniósł się wcale. Dalej strona w odwołaniu podniosła zarzut powodującego nieważność decyzji naruszenia art. 156 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie wydania decyzji po rażąco wadliwym przeprowadzeniu postępowania, w szczególności naruszenia art. 61 § 4 kpa, art. 9, art. 10 § 1 w zw. z art. 81 kpa. W powyższym zakresie organ II instancji odniósł się jedynie do zarzutu braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, wskazując, iż pismem z dnia [...] lutego 2015 r. ([...]) stronę zawiadomiono o wszczęciu postępowania. Skarżący zaprzeczył jakoby doręczono mu takie pismo. W pozostałym zakresie organ II instancji nie odniósł się do powyższego zarzutu. W zakresie naruszenia prawa materialnego ani organ I instancji, ani organ II instancji nie przedstawiły żadnych dowodów na to, że w dniu w którym przeprowadzono badania zwierzęta nadal stanowiły "przesyłkę" w rozumieniu ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu. Sporządzony przez Powiatowego Lekarza Weterynarii protokół dochodzenia epizootycznego nie pozostawia wątpliwości, iż organ procedował na podstawie przepisów ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Powiatowy Lekarz Weterynarii winien rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę na podstawie przepisów ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Zgodnie z art. 44 ust. 1 i 2 tejże ustawy w celu zwalczania chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania (a do takich należy choroba niebieskiego języka) powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, może nakazać zabicie lub ubój zwierząt chorych lub zakażonych, podejrzanych o zakażenie lub o chorobę, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od samego początku, wszczynając dochodzenie epizootyczne Powiatowy Lekarz Weterynarii, stosował w niniejszej sprawie przepisy ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Dopiero na etapie wydawania decyzji, bez żadnego uzasadnienia, zastosował przepisy ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu. W opinii Skarżącego powodem niezastosowania w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt jest chęć uniknięcia obowiązku pokrycia kosztów postępowania i wypłat przysługującego stronie odszkodowania na podstawie art. 49 tejże ustawy, a być może również dążenie do uniknięcia konsekwencji jakie prawodawstwo krajowe i UE wiąże ze stwierdzeniem ogniska choroby zakaźnej. Żaden z tych powodów nie zasługuje jednak na aprobatę i nie usprawiedliwia naruszenia prawa i słusznych interesów skarżącego. Organ II instancji nie wyjaśni! dlaczego nie zastosowano w niniejszej sprawie przepisów ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W żaden sposób nie odniósł się również do kwestii działań podjętych w niniejszej sprawie przez organ I instancji na podstawie tychże przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii na mocy której nakazano skarżącemu skierowanie na ubój do rzeźni 143 sztuk cieląt oraz umorzono postępowanie wobec 7 cieląt. Podstawę materialnoprawną zapadłej w niniejszej sprawie decyzji stanowił m.in. art. 14 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz.U. z 2004 r. Nr 16, poz. 145, z póżn. zm.) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt a) dyrektywy Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającej przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz.U.UE.L.2000.327.74, z póżn. zm.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki zwierząt lub produktów albo podczas ich transportu wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonozy, inne choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, lub kontrola ta wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego chorobą zakaźną, to powiatowy lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji: 1) skierowanie zwierzęcia lub przesyłki zwierząt do najbliższej stacji kwarantanny albo 2) uśmiercenie zwierząt i zniszczenie ich zwłok; 3) zniszczenie produktów. Powyższy przepis ustanawia przesłanki wydania przez organ decyzji nakazującej ubój zwierząt. Po pierwsze wskazać należy, iż podstawową przesłanką jest wykrycie po przeprowadzeniu kontroli czynników zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonozy, inne choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, lub kontrola ta wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego chorobą zakaźną. Ponadto z powyższej regulacji wynika, że ewentualna wykryta choroba musi być określona w przepisach Unii Europejskiej. W tym miejscu wskazać należy, iż przepisami tymi jest dyrektywa Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiającej przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz.U.UE.L.2000.327.74, z późn. zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt a) omawianej dyrektywy w przypadku gdy choroba niebieskiego języka zostanie urzędowo potwierdzona, urzędowy lekarz weterynarii organizuje ubój zwierząt w zakresie, jaki uzna za konieczny, celem przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się epidemii i poinformuje o nim Komisję. Z powyższego przepisu dyrektywy jednoznacznie wynika, że w razie urzędowego potwierdzenia choroby W niniejszej sprawie należy mieć również na względzie postanowienia art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1266 /2007 z dnia 26 października 2007 r. sprawie przepisów wykonawczych dotyczących dyrektywy Rady 2000/75/WE w odniesieniu do kontroli, monitorowania, nadzoru i ograniczeń przemieszczeń niektórych zwierząt należących do gatunków podatnych na zarażenie chorobą niebieskiego języka (Dz.UE.L.2007.283.37, z późn.zm.). Zgodnie z definicją zawartą w tym przepisie oznacza przypadek wystąpienia choroby niebieskiego języka oznacza zwierzę spełniające jeden z następujących warunków: - wykazuje objawy kliniczne typowe dla choroby niebieskiego języka; - jest to zwierzę wskaźnikowe, które w poprzednim badaniu wykazało ujemne wyniki serologiczne i od czasu poprzedniego testu jego wynik serologiczny zmienił się z ujemnego na dodatni w odniesieniu do antyciał przynajmniej jednego serotypu choroby niebieskiego języka; - jest to zwierzę, z którego wyodrębniono wirus zidentyfikowany jako wirus choroby niebieskiego języka; - jest to zwierzę, które uzyskało dodatni wynik w próbach serologicznych na obecność wirusa choroby niebieskiego języka lub u którego zidentyfikowano antygen wirusa lub kwas rybonukleinowy (RNA) wirusa, charakterystyczne dla jednego lub więcej aerotypów wirusa choroby niebieskiego języka. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, co wynika z akt administracyjnych sprawy, że Powiatowy Lekarz Weterynarii przeprowadził badanie kliniczne 150 sztuk cieląt wchodzących w skład przesyłki -import z R.. Od zwierząt tych pobrano próbki krwi oraz wysłano do badań laboratoryjnych w kierunku choroby niebieskiego języka do Państwowego Instytutu Weterynaryjnego Państwowego Instytutu Badawczego w P.. Przeprowadzone badania wykazały wynik dodatni u 16 sztuk cieląt (dowód: sprawozdanie z badań nr [...]). Lekarz weterynarii zarządził ponowne pobranie i zbadanie krwi. Przeprowadzone badania laboratoryjne nr [...] wykazało obecność białka wirusa u 7 cieląt. Z powyższego wynika, iż u zwierząt po przeprowadzeniu kontroli wykryto chorobę zakaźna tj. chorobę niebieskiego języka, która to choroba jest objęta szczególnymi regulacjami przepisów Unii Europejskiej. Przepisy omawianej dyrektywy jednoznacznie wskazują, iż w takim przypadku obowiązkiem lekarza weterynarii jest zorganizowanie uboju w zakresie w jakim uzna za konieczne, celem przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się epidemii. Podobnie powyższą kwestię uregulowano w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2012 r. w sprawie zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz. U. z 2012 r., poz. 1158). Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia W przypadku stwierdzenia choroby powiatowy lekarz weterynarii wyznacza gospodarstwo jako ognisko choroby oraz nakazuje i nadzoruje ubój zwierząt z gatunków wrażliwych w zakresie uznanym za konieczny dla przeciwdziałania dalszemu szerzeniu się choroby i przekazuje informację o uboju Głównemu Lekarzowi Weterynarii. Zatem zarówno polskie przepisy jak również akty prawne Unii Europejskiej przewidują skierowania zwierząt na ubój w zakresie w jakim lekarz weterynarii uzna to za konieczne. Przy czym wskazać należy, iż polskie przepisy konkretyzują, że ma to nastąpić w zakresie koniecznym dla przeciwdziałania dalszemu szerzeniu się choroby. W niniejszej sprawie organ uzasadniając zakres uboju wskazał, że wystąpienie przypadku choroby niebieskiego języka potwierdzone wirusologicznie u 7 sztuk cieląt mających kontakt z cielętami ujemnymi wirusologicznie może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt oraz ograniczenie w handlu zwierzętami, które pociągnie za sobą ogromne straty finansowe w momencie wprowadzenia tych zwierząt do obrotu, w tym sprzedaży cieląt do indywidualnych odbiorców poprzez rozprzestrzenienie na większym terytorium zwierząt znajdujących się w jednej przesyłce ze zwierzętami reagującymi pozytywnie. Organ wskazał, iż jeżeli lekarz weterynarii zezwoliłby na swobodną sprzedaż zwierząt z w/w przesyłki do odbiorców znajdujących się na terenie przykładowo kilku województw, straty ekonomiczne dla kraju byłyby niewspółmiernie większe do tych poniesionych przez osobę wysyłającą lub jego przedstawiciela lub osobę odpowiedzialną za przesyłkę w momencie przeprowadzania kontroli. Powyższe byłoby konsekwencją wyznaczenia obszaru zagrożonego występowaniem choroby o promieniu co najmniej 100 km wokół ognisk choroby i obszaru zagrożonego wystąpieniem choroby sięgającego minimum 50 km poza obszar występowania choroby uwzględniając czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne, epizootyczne i inne mechanizmy kontrolne. Sąd mając na względzie powyższe okoliczności uznał, iż organ zasadnie nakazał skierowanie na ubój 143 sztuk cieląt, u których co prawa nie stwierdzono choroby, ale które miały kontakt z zarażonymi osobnikami. Sąd w pełni podziela argumentację organu, że wystąpienie przypadku choroby niebieskiego języka potwierdzone wirusologicznie u cieląt mających kontakt z cielętami ujemnymi wirusologicznie może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt oraz ograniczenie w handlu zwierzętami, które pociągnie za sobą ogromne straty finansowe W niniejszej sprawie organ przeanalizował również możliwość poddania zwierząt kwarantannie, co jednakże z uwagi na fakt, że na terenie kraju nie został zatwierdzony żaden podmiot, który to spełniałby warunki weterynaryjne do prowadzenia kwarantanny zwierzęcych chorób zakaźnych, okazało się niemożliwym. Ponadto zgodzić należy się z organem, iż ewentualny transport zwierząt w inne miejsce celem odbycia kwarantanny zwiększa ryzyko rozprzestrzenienia tej choroby i tym samym stanowiłoby realne zagrożenie strat dla gospodarki krajowej. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 14 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu nie mógł zostać uwzględniony. Ponadto odnosząc się do zarzutu, iż postępowanie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, a rozstrzygnięcie nastąpiło na podstawie ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu wskazać należy, że zarzut ten jest nieuzasadniony, a ponadto nie mający żadnego wpływu na wynik sprawy. W tym miejscu wskazać należy, iż organ wszczął i prowadził postępowanie na podstawie ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu. Powyższe jednoznacznie wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...]lutego 2015 r. W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, iż organ wszczął postępowanie po uzyskaniu wyniku badań laboratoryjnych. Fakt powołania się w protokole z dochodzenia epizootycznego na przepisy ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, nie oznacza, że organ prowadził postępowanie na podstawie powyższego przepisu. Ponadto należy mieć na uwadze, iż protokół z dochodzenia epizootycznego i badań zwierząt sporządzany jest na formularzu, który to sam zawiera powołanie się na przepisy ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Ponadto nawet gdyby uznać, iż organ prowadził postępowania na podstawie innych przepisów niż ostatecznie wydał rozstrzygnięcie wskazać należy, że powyższe nie miałoby wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przepisy obu ustaw służą zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Istotny w niniejszej sprawie jest fakt czy przepisy ustawy pozwalają organowi na podjęcie rozstrzygnięcia o skierowaniu zwierząt na ubój. Podstawy prawnej zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w ocenie Sądu nie mogły stanowić przepisy ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, ponieważ w przedmiotowej sprawie mieliśmy do czynienia z importem zwierząt, który to podpada pod reglamentację wyżej wskazanych aktów prawnych. W tym miejscu odnieść się należy do zarzutu strony, iż organ nie przedstawił żadnych dowodów na to, że w dniu w którym przeprowadzono badania nadal stanowiły przesyłkę. Powyższy zarzut jest nieuzasadniony. Powtórzyć należy, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o kontroli weterynaryjnej w handlu jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki zwierząt wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących choroby ....powiatowy lekarz weterynarii nakazuje w drodze decyzji uśmiercenie zwierząt i zniszczenie ich zwłok (pkt2). Powyższy przepis wskazuje, że badanie może być przeprowadzone w miejscu przeznaczenia. Sam fakt dotarcia do miejsca przeznaczenia nie powoduje zatem, że nie znajdują zastosowania przepisy omawianej ustawy. Zwrócić należy uwagę, iż każde zwierze opatrzone jest indywidualnym oznaczeniem, które pozwala mu na zidentyfikowanie go zarówno w trakcie transportu jaki i po rozładunku. Z uwagi na powyższe po przeprowadzeniu badania wiadomym jest, które dokładnie zwierze jest chore i czy pochodzi ono z importu czy też nie. Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, iż u bydła zazwyczaj mniej niż 5% zakażonego stada wykazuje oznaki choroby, a objawy kliniczne mogą nie być widoczne nawet do 60-80 dnia po zakażeniu. Przeprowadzona przez organ I instancji kontrola nie ujawniła występowanie objawów klinicznych choroby niebieskiego języka u zwierząt, a ustalenia dochodzenia epizootycznego wskazywały na zakażenie zwierząt jeszcze na terytorium R., a nie w Polsce. Aby można było stwierdzić wystąpienie przypadku choroby niebieskiego języka, wyniki badań epidemiologicznych muszą wskazywać na fakt, że objawy kliniczne lub wyniki testów laboratoryjnych wynikają z występowania wirusa w gospodarstwie, w którym zwierzę jest trzymane, nie zaś z wprowadzenia zaszczepionych lub seropozytywnych zwierząt ze stref zamkniętych do takiego gospodarstwa. Uzyskane wyniki badań laboratoryjnych nie dały podstaw do uznania, że do zakażenia zwierząt doszło w gospodarstwa strony we W., lecz były spowodowane obecnością wirusa w gospodarstwach pochodzenia na terenie R., gdzie musiało nastąpić zakażenie. Przywóz zwierząt nastąpił ze strefy zamkniętej obejmującej całe terytorium R., gdzie choroba ta występuje. Ponadto za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 54 ust. 2 rozporządzenie nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Powyższy przepis nie stanowił podstawę orzekania w niniejszej sprawie, a został powołany przez organ celem uwypuklenia panującej w Unii Europejskiej polityki związanej z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt i związanej z tym walką w zwalczaniu chorób zakaźnych. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy w postępowaniu spełniającym wymogi wynikające z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa. Co prawda w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 81 Kpa uznać należy za uzasadniony, to jednakże powyższe uchybienie organu w ocenie Sądu nie uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Naruszenie przez organu powyższych przepisów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa) uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie organ uchybił obowiązkowi dokonania stosownego zawiadomienia w trybie art. 10 Kpa Odnosząc się jednak do zarzutu naruszenia art. 10 Kpa - zwrócić należy uwagę, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 Kpa, w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 Kpa strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - co miało istotny wpływ - na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 Kpa (wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., GSK 4/07, wyrok NSA z 2 września 2009 r., II OSK 1317/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013 r. , IV SA/Po 1109/12, Lex nr 1287180). W niniejszej sprawie strona ani w odwołaniu ani w skardze nie wskazała jakich to czynności, w szczególności dowodowych, strona nie mogła podjąć na skutek pozbawienia jej w sprawie możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału. W niniejszej sprawie ponadto należy mieć na względzie, iż głównym dowodem w sprawie są wyniki badań laboratoryjnych, które przez stronę są niekwestionowane, a wręcz przeciwne zaakceptowane, czego dowodem jest dobrowolne poddanie eutanazji 7 sztuk cieląt, u których wykryto chorobę niebieskiego języka. Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że organ II instancji powiadomił stronę o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego z którego to prawa strona nie skorzystała. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przez organ art. 61 § 4 Kpa poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Z powyższym zarzutem nie można się zgodzić. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone stronie, co potwierdza podpis na zawiadomieniu znajdującym się w aktach sprawy. Co prawda z powyższego podpisu nie wynika, kto faktycznie odebrał powyższe zawiadomienie, to jednakże biorąc pod uwagę, iż podpis ten jest tożsamy z podpisem złożonym m.in. na piśmie strony z dnia z dnia [...] lutego 2015 r., jak również podpisem potwierdzającym odbiór decyzji organu I instancji, które to doręczenie nie jest kwestionowane przez stronę, to uznać należy, iż powyższe nie ma wpływu na uznanie, ze strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania. Na marginesie Sąd jedynie zauważa, iż w zawiadomieniu błędnie wskazano datę wszczęcia postępowania ([...]stycznia ). Powyższy błąd jest oczywisty choćby z uwagi na fakt, iż w tym dniu zwierzęta były na terytorium R, co wynika z dziennika podróży. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 107 Kpa. Wydane w niniejszej sprawie decyzje odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 1 Kpa. Uzasadnienia decyzji zarówno organ I jak i II instancji zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, a decyzja organu odwoławczego odnosi się ponadto do zarzutów odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.