II GSK 302/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA (del.) Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku R. G. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 302/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1421/16 w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji oraz sprawdzania tachografów cyfrowych postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 302/17 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 marca 2017 r. o sygn. akt II GSK 302/17 (CBOSA) uwzględnił skargę kasacyjną R. G. i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1421/16, zaskarżoną decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] października 2013 r. o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji oraz sprawdzania tachografów cyfrowych oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. R. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wykładnię powyższego wyroku, wskazując, że powstały wątpliwości co do jego rozumienia w kontekście brzmienia art. 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), który stanowi, że o udzielonych bądź cofniętych zezwoleniach Prezes GUM niezwłocznie informuje w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Głównego Urzędu Miar i co najmniej dwa razy w roku obwieszcza w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Miar. Wnioskodawca wyjaśnił, że o fakcie udzielenia zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2006 r., jak i jego późniejszym cofnięciu ogłoszono, odrębnie, w BIP i Dz. U. GUM. Wnioskodawca stwierdził, że istnieją dwa sposoby wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2017 r. Pierwszy, z którego wynika, że wyrok nie ma wpływu na byt cofniętego zezwolenia, więc nie może być ono wykonywane i drugi, według którego uchylenie decyzji o cofnięciu zezwolenia spowodowało, iż zezwolenie to może być wykonywane, a jeżeli tak, ten fakt powinien być ogłoszony zgodnie z art. 14 ustawy o systemie tachografów cyfrowych w BIP i Dz. U. GUM. Wnioskodawca podkreślił, że Prezes GUM zwrócił mu kartę warsztatową, co umożliwiło prowadzenie działalności objętej zezwoleniem, ale nie wydał żadnego aktu administracyjnego przywracającego zezwolenie i tego faktu stosownie nie ogłosił, zatem organ nie wykonał prawidłowo przedmiotowego wyroku. Uznał ponadto, że działanie organu naraża go na zarzut prowadzenia działalności bez zezwolenia, gdyż działalność objętą zezwoleniem może prowadzić tylko osoba legitymująca się kartą warsztatową i wobec której nie ogłoszono w BIP i Dz. U. GUM decyzji o cofnięciu zezwolenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wykładnię wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Uwzględnienie wniosku o wykładnię wyroku może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. Tymczasem zawarta w sentencji wyroku i jego uzasadnieniu ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego żadnych wątpliwości nie nasuwa, nie można również zarzucić sformułowaniom sentencji orzeczenia jakiejkolwiek niejasności. Skierowane do sądu kasacyjnego pytanie związane z koniecznością merytorycznego załatwienia sprawy przez organ, a więc dotyczące uzyskania wyjaśnień co do wykonania wyroku, nie mieści się w dyspozycji art. 158 p.p.s.a. (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 lutego 2012 r. o sygn. akt I OZ 78/12, z dnia 21 listopada 2012 r. o sygn. akt I GSK 111/12, z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1097/14, z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 1310/12; publ. CBOSA), bowiem wnioskiem o wykładnię wyroku strona, której wyrok dotyczy, nie może domagać się od sądu, aby sąd wymusił na organie administracji publicznej działanie według określonej praktyki lub zaniechał podjęcia działania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgłoszone we wniosku R. G. wątpliwości co do sentencji i uzasadnienia wyroku NSA z dnia 31 marca 2017 r. nie dotyczą wykładni tego wyroku, lecz skutków jego wykonania, a w istocie wadliwego – zdaniem strony – wykonywania (respektowania) wyroku przez Prezesa GUM. Strona wskazuje bowiem, że Prezes GUM wprawdzie zwrócił jej kartę warsztatową, a tym samym umożliwił wykonywanie zezwolenia z [...] sierpnia 2006 r., tak jak gdyby nie zostało ono cofnięte, jednakże nie ogłosił o tym w BIP i Dz. U. GUM, stosownie do art. 14 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, co komplikuje sytuację prawną strony o tyle, iż strona nie ma pewności, czy mimo tego uchybienia organu może dalej bez przeszkód wykonywać zezwolenie. Tak postawiony problem jasno pokazuje, że wniosek nie dotyczy wykładni wyroku, bo jak wynika z treści wniosku, R. G. nie tylko rozumie wyrok, ale także trafnie go interpretuje (prawomocnie uchylone decyzje o cofnięciu zezwolenia kreują stan sprzed tych decyzji, tzn. nie ma żadnych przeszkód natury prawnej co do wykonywania zezwolenia), lecz sposobu wykonania tego wyroku przez organ, a ściśle rzecz biorąc niekonsekwencji organu, który nie w pełni zastosował się do wyroku uchylającego decyzje obu instancji o cofnięciu zezwolenia. Z jednej strony organ zwrócił przedsiębiorcy kartę warsztatową, "zwracając" tym samym prawo prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, z drugiej zaś nie dopełnił technicznego w istocie obowiązku nałożonego art. 14 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, czyli wbrew temu przepisowi, nie ogłosił w BIP i Dz. U. GUM, że przedsiębiorca posiada ważne, prawnie skuteczne zezwolenie, wywołując tym samym dla strony dalece niepożądany stan niepewności w zakresie odpowiadającego w pełni prawu prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Wreszcie dodać trzeba, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 marca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał wykładni art. 14 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, ani nie kontrolował zasadności/bezzasadności jego stosowania przez organ. Dlatego też nie jest prawnie dopuszczalne w świetle art. 158 p.p.s.a. wypowiadanie się przez sąd kasacyjny co do wykładni lub stosowania art. 14 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, który to przepis nie był objęty sporem przez ten sąd rozstrzygniętym. Tym samym wniosek o wykładnię wskazywanego wyżej orzeczenia nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, zaś działanie organu dotyka zupełnie innej, regulowanej art. 170 i art. 171 p.p.s.a. kwestii powagi rzeczy osądzonej i skutków prawomocności wyroku. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.