III SA/Wa 3011/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent-stażysta Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017 r. spraw ze skarg P. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r. i 2015 r. 1) uchyla zaskarżone decyzje; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P. S. kwotę 354 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezydent W. (zwany dalej: "Prezydentem miasta") decyzjami z [...] maja 2015r. ustalił Skarżącemu - P. S. zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości na 2014r. i 2015r. od nieruchomości położonej w W. przy ul. W. [...], nr obrębu: [...]-[...]-[...], nr działki: [...] i inne ([...],[...],[...],[...],[...],[...]) w wysokościach po 441 zł w każdym roku podatkowym. Do opodatkowania przyjęto, że garaż (pozostałe budynki) ma powierzchnię 55,76 m2, a udział w gruncie wynosi 22,18 m2. 2. Skarżący w odwołaniach od ww. decyzji poniósł, że wysokość garażu nad miejscami parkingowymi należącymi do Skarżącego i nad drogą dojazdową nie przekracza 2,20 m, w związku z czym powierzchnia przyjęta do opodatkowania powinna być mniejsza. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej: "SKO") dwoma decyzjami z [...] września 2015r. utrzymało w mocy ww. decyzje Prezydenta miasta. Zdaniem SKO organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości i prawidłowo zastosował stawki podatku, w tym stawkę dla budynków pozostałych dla opodatkowania udziału w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym odrębną nieruchomość. Interpretacja przepisów jest zgodna z uchwałą siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012r. sygn. akt II FPS 4/11, w której przyjęto, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r., poz. 849 ze zm., zwana dalej: "u.p.o.l."). Również powierzchnię garażu, która w zakresie udziału Skarżącego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ustalono prawidłowo. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawą opodatkowania dla budynków lub ich części jest powierzchnia użytkowa, której definicję zawiera art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Art. 4 ust. 2 u.p.o.l. przewiduje, że powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. SKO wskazało, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwana dalej: "u.P.g.k.") podstawę wymiaru podatków i świadczeń są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane w ewidencji dotyczące gruntu danej nieruchomości posadowionego na tym gruncie budynku i istniejących w budynku lokali są danymi urzędowymi, które nie mogą zostać zignorowane przez organy podatkowe w procesie wymiaru podatku od nieruchomości. O tym, jakie dane dotyczące gruntów i budynków, w tym lokali, są ujawniane w ewidencji decyduje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem"), które w § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c) wskazuje, że do danych ewidencyjnych budynku zalicza się m.in. łączne pole powierzchni użytkowej lokali stanowiących odrębne nieruchomości oraz pomieszczeń przynależących do lokali. Przepis § 70 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia wskazuje, iż danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu są m.in. pole powierzchni użytkowej lokalu i pole powierzchni przynależnych do lokalu, przy czym zgodnie z § 63 ust. 3 rozporządzenia pole powierzchni użytkowej lokalu i pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2014r., poz. 150, zwana dalej: "u.o.p.l.") i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Zgodnie z przepisami u.o.p.l. powierzchnia użytkowa lokalu to powierzchnie wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania, z pominięciem powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. W myśl art. 2 ust. 2 u.o.p.l. obmiaru powierzchni użytkowej lokalu dokonuje się w świetle wyprawionych ścian, przy czym powierzchnie pomieszczeń lub ich części o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m należy zaliczyć do obliczeń w 50%. Powyższe przepisy u.o.p.l. są tożsame z art. 4 ust. 2 u.p.o.l., więc powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, a podważanie tych zapisów bądź ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w sprawie organami administracji, którego zgodnie z wyrokiem NSA z 5 marca 2013r. sygn. akt II FSK 1399/11, nie można przeprowadzić w toku postępowania podatkowego. SKO wskazało, że podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe, zaś udział nie odpowiada w przeliczeniu na metry kwadratowe powierzchni miejsca postojowego używanego przez podatnika. Powierzchnia garażu wynikająca z udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest większa niż samego miejsca postojowego, gdyż obejmuje m.in. ciągi komunikacyjne w garażu. W tym zakresie SKO powołało się na wyrok WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2015r. sygn. akt III SA/Wa 2297/14 i wskazało, że podatnik ma prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego w ramach podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności i nie jest zwolniony z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie dwóch ww. decyzji SKO i poprzedzających je decyzji Prezydenta miasta oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.o.l. - przez ich pominięcie w toku postępowania; b) art. 21 ust. 1 u.P.g.k. przez przyjęcie, że dane zwarte w kartotece budynku są niepodważalnym dowodem; c) art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613, zwana dalej: "O.p.") przez ich całkowite pominięcie w toku postępowania. W uzasadnieniu zarzutów Skarżący wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż w przypadku należących do niego miejsc parkingowych wysokość garażu mieści się w przedziale od 1,40 m do 2,20 m. Regulacja dotycząca zaliczenia powierzchni o wysokości od 1,40 m do 2,20 m do powierzchni użytkowej budynku w 50% musi zostać zastosowana, jeżeli zostaną spełnione przesłanki. Obowiązkiem organu podatkowego jest podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej powoduje, że organy zobowiązane są ustalić, jakie fakty są istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego mogących mieć w sprawie zastosowanie, a następnie powinny rozważyć, jakie dowody będą pomocne w ustaleniu tych faktów. Należy z urzędu przeprowadzić te dowody, a także dowody, o których przeprowadzenie wnioskuje strona postępowania, po to by wyjaśnić wszelkie istotne okoliczności do ustalenia podatku. W momencie pojawienia się wątpliwości, co do wysokości przedmiotu opodatkowania należy je wyjaśnić, a nie powoływać się na dane z kartoteki budynków. Walor dokumentu urzędowego nie jest absolutny i możliwe jest przeprowadzenie przeciwdowodu. Skoro przedmiotem opodatkowania jest udział w prawie do całego pomieszczenia garażowego, to udział ten ma odzwierciedlenie w oznaczeniu miejsc postojowych, z których Skarżący może korzystać. Wydzielenie to ma także wymiar czysto prawny, gdyż Skarżącemu przysługuje cywilnoprawne uprawnienie do wyłącznego korzystania z określonej przestrzeni wydzielonej w takim garażu. 5. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie 20 stycznia 2017r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.) postanowił o połączyć sprawy o sygnaturach akt III SA/Wa 3011/15 i III SA/Wa 3012/15 w celu ich łącznego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą akt III SA/Wa 3011/15. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargi okazały się zasadne. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a)-c) P.p.s.a.). 3. Zdaniem Sądu sprawy rozpoznawane według powyższych kryteriów okazały się uzasadnione przede wszystkim z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji również przepisów prawa materialnego. 4. Sąd zauważa, że w sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do sprawdzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego w danym stanie faktycznym można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. W skargach znajdują się zarzuty naruszenia przepisów art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188 O.p. przez pominięcie wynikających z nich zasad postępowania w toku sprawy. Zdaniem Sądu Skarżący trafnie zauważył, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie było zasadne ograniczenie się przez organ podatkowy wyłącznie do powierzchni wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, jak również opieranie się na domniemaniach, które zdaniem organu wynikają z przepisów aktów wykonawczych powołanych w zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy w świetle zarówno przepisów prawa materialnego – 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.o.l., jak również przepisów prawa procesowego – art. 122 i art. 187 § 1 O.p. zobowiązany jest samodzielnie ustalić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości konkretnego przedmiotu podlegającego opodatkowaniu, tym bardziej, że wynikająca z ewidencji gruntów i budynków powierzchnia użytkowa jest powierzchnią zbiorczą, a w jej skład wchodzi m.in. powierzchnia użytkowa miejsc postojowych należących do Skarżącego – jako części budynku. Jest to tym bardziej istotne, że twierdzenie Skarżącego poparte są pismem z 5 czerwca 2015r. L. Sp. z o.o., która działa w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej W. i zarządza nieruchomością na której położony jest ww. garaż z miejscami postojowymi należącymi do Skarżącego. W piśmie tym poinformowano, że wysokość hali garażowej mierzonej od podłoża betonowego do betonowego stropu wynosi: dla miejsca 72 - 2,17 m (nad całym miejscem następuje obniżenie stropu), dla miejsca 75 - 2,76 m (nad częścią miejsca postojowego) oraz 2,18 m (nad częścią miejsca postojowego). Zdaniem Sądu SKO w sposób niewystarczający odniosło się do treści ww. pisma, powołując się wyłącznie na domniemania wynikające z art. 21 ust. 1 u.P.g.k. Warto jednak wskazać, że informacje zawarte w ewidencji lokali w sposób jedynie ogólny odwołują się do powierzchni użytkowej, nie precyzując, której części lokalu powierzchnia ta dotyczy, jak również nie odwołując się do wysokości pomieszczeń w świetle, przez co dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie są wystarczające do określenia prawidłowej wysokości podatku od nieruchomości, w odniesieniu do konkretnego podatnika, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. SKO, mając zatem na względzie zarówno dane zawarte w ewidencji lokali, jak również dane wskazane w ww. piśmie zarządcy nieruchomości, powinno – przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, która wynika z treści art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p., poczynić ustalenia istotne z punktu widzenia przepisów u.p.o.l., w zakresie konkretnego przedmiotu opodatkowania – miejsc postojowych Skarżącego (udziałów w lokalu niemieszkalnym). Skoro bowiem w łącznej powierzchni użytkowej ujawnionej w ewidencji gruntów i lokali znajduje się również powierzchnia miejsc postojowych Skarżącego – możliwe jest wyodrębnię z niej powierzchni, która przypada na udział Skarżącego. Okoliczność ta jest istotna ze względu na przyjęty w u.p.o.l. sposób ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podatek ten obciąża bowiem m.in. właścicieli nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania, w przypadku budynków lub ich części jest ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych, oraz wysokość stawek podatku, które ustala rada gminy. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części - należy rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. W rozpoznawanej sprawie definicja ta ma zastosowanie do części budynku, jakim jest lokal niemieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość (2 stanowiska garażowe), w których Skarżący jest współwłaścicielem. Sąd podziela pogląd utrwalony w orzecznictwie, że dokument urzędowy, który spełnia wymogi określone w Ordynacji podatkowej, ma szczególną moc dowodową w postępowaniu podatkowym (art. 194 § 1 O.p.). Polega ona na przyjęciu dwóch domniemań, tzn. prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych. W konsekwencji, organ podatkowy nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Co więcej, organ podatkowy nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie mniej w rozpoznawanej sprawie dane z ewidencji lokali, którą nie są przyporządkowane do poszczególnych miejsc postojowych nie mogą mieć decydującego znaczenia. Jakkolwiek dane z ewidencji lokali odwołują się do powierzchni użytkowej, tym niemniej na ich podstawie nie możliwe jest przyporządkowanie poszczególnych powierzchni użytkowych do poszczególnych miejsc postojowych. Nie ma zatem przesądzającego znaczenia podnoszona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez SKO okoliczność, że metodologia ustalania powierzchni przyjęta w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. jest tożsama z tą przyjętą w art. 2 u.o.p.l. Organ podatkowy ma bowiem obowiązek określić powierzchnię konkretnego przedmiotu opodatkowania, a nie sugerować się ogólnymi danymi dotyczącymi powierzchni użytkowej całego garażu – lokalu niemieszkalnego, która wynika z ewidencji gruntów i budynków, a nie poszczególnych części garażu – lokalu niemieszkalnego. Na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków nie sposób wywieść, jaka część powierzchni użytkowej została wyliczona w 50%, jaką w ogóle pominięto. Dane te nie pozwalają w sposób jednoznaczny stwierdzić, jaką powierzchnię użytkową w rozumieniu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. przyjąć w odniesieniu do konkretnego przedmiotu opodatkowania. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku lub jego części w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Tym samym wyłącznie na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków nie było możliwe prawidłowe opodatkowanie konkretnego przedmiotu opodatkowania należącego do Skarżącego w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z zasadą, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 30 października 2002r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 200, poz. 1683) podlegają m.in. wszystkie budynki i ich części. Części budynków to przede wszystkim lokale stanowiące odrębną nieruchomość. Inne przypadki nie mają w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Dane dotyczące powierzchni użytkowej części budynków w postaci lokali stanowiących odrębną nieruchomość (garaż) mogą być ustalane na podstawie fizycznego obmiaru jego powierzchni po wewnętrznej długości ścian. Obmiaru dokonuje podatnik i wykazuje powierzchnię użytkową w informacji o nieruchomościach bądź deklaracji. L. Etel w Komentarz do art. 4 u.p.o.l. wskazuje, że tego sposobu ustalania powierzchni nie można zastępować danymi np. z aktu notarialnego lub projektu architektonicznego budynku. W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że ustalenie powierzchni użytkowej budynku lub jego części według autonomicznej definicji prawa podatkowego może nastręczać wiele trudności. Wskazanego sposobu obmiaru nie można też zastępować opiniami sporządzanymi dla celów innych postępowań sądowych lub administracyjnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 grudnia 2007r. sygn. akt I SA/Gd 818/07,Lex nr 466018). W przypadku trudności można jednak skorzystać z dokumentacji budowlanego-architektonicznej, bowiem pozwolą one np. na ustalenie powierzchni wyłączonych z powierzchni użytkowej budynku lub jego części tj. klatek schodowych, dźwigów. Danych tych nie zawiera jednak akt notarialny. Wskazać też należy, że prawo podatkowe jest autonomiczne w stosunku do innych gałęzi prawa i w związku z tym nazwy przyjęte przez to prawo z innych dziedzin prawa nie oznaczają najczęściej tych samych pojęć. Skoro ustawodawca w treści cytowanego wyżej przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. użył zwrotu "wysokość kondygnacji w świetle", a nie zwrotu "wysokość kondygnacji", to dla wyjaśnienia zakresu pojęciowego tego zwrotu nie jest uprawnione bezpośrednie sięganie do przepisów innych ustaw w tym do prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. Zastosowany w treści art. 4 ust. 2 u.p.o.l. przez ustawodawcę mało precyzyjny zwrot "wysokość kondygnacji w świetle" niewątpliwie został zaczerpnięty z języka potocznego (por. w świetle bramki, w świetle tunelu itp.) i w istocie rzeczy może oznaczać, że chodzi o wysokość prześwitu między dwiema płaszczyznami, co w odniesieniu do kondygnacji budynku może jedynie oznaczać wysokość między podłożem a najniższymi trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu. Tak ustalona treść przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l., w oparciu o reguły wykładni gramatycznej jest zbieżna z treścią ustaloną w oparciu o reguły wykładni funkcjonalnej, albowiem co do zasady podstawą opodatkowania dla budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa, co w przypadku garaży wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem oznacza, że mogą tam wjechać samochody o wysokości nie większej niż najniższy trwały element konstrukcyjny stropu. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie z 3 grudnia 2014r. sygn. akt III SA/Wa 1330/14, czy też z 3 sierpnia 2016r. sygn. akt III SA/Wa 2085/15. Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych oraz zawartą w nich ocenę prawną w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w rozpoznawanych sprawach Skarżącego. 5. Sąd w związku z tym stwierdza, że skoro o podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje faktyczna powierzchnia użytkowa przedmiotu opodatkowania, liczona stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 2 u.p.o.l., to obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z przepisów art. 122 w związku z art. 187 O.p. oraz art. 21 § 5 O.p., jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących powierzchni konkretnego przedmiotu opodatkowania – miejsc postojowych Skarżącego – ich wysokości w świetle, przez zlecenie organowi pierwszej instancji - na podstawie art. 229 O.p. – np. przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości (por. art. 198 § 1 O.p.), po wcześniejszym wzięciu pod uwagę danych zawartych w ww. piśmie załączonym przez Skarżącego do odwołania. Rolą organów podatkowych, stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p., jest podejmowanie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Organy podatkowe są przede wszystkim zobowiązane do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Brak jakichkolwiek ustaleń faktycznych w zakresie wątpliwych okoliczności faktycznych obciąża ww. organy, które nie mogą odwoływać się przed ustaleniem stanu faktycznego do przepisów prawa, które można zastosować w sprawie. Tym samym w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana przede wszystkim z naruszeniem art. 122 i art. 187 § 1 O.p., które spowodowały niewłaściwe zastosowanie norm prawa materialnego wskazanych w skardze. 6. Sąd, z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje (punkt pierwszy sentencji). Sąd o kosztach postępowania sądowego (punkt drugi sentencji) postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 6 pkt 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), strona skarżąca była reprezentowana przez radcę prawnego.