II SA/Gd 325/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg A. P. i J. B. na decyzję Wojewody z dnia 30 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 30 marca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z dnia 20 stycznia 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi A. pozwolenia na budowę dla budynku biurowego z wewnętrznymi instalacjami, t.j. wodociągową, kanalizacji sanitarnej, elektryczną i wentylacji mechanicznej wraz z infrastrukturą techniczną – wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej, instalacją elektryczną oraz przyłączami: wodociągowym i kanalizacji sanitarnej oraz zjazdem na działkach nr [..]-[..] obr. G. przy ul. I. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), połączył sprawę ze skargi J. B. o sygn. akt II SA/Gd 326/15 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi A. P. prowadzoną pod sygn. akt II SA/Gd 325/15. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 20 stycznia 2015 r. Prezydent Miasta, po rozpoznaniu wniosku A., po uzupełnieniu go na wezwanie organu przez inwestora o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych inwestycją, o decyzję Zarządu Dróg i Zieleni zezwalającej na lokalizację zjazdu oraz po doprowadzeniu projektu budowlanego do zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon D. - odcinek południowy, uchwalonego uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2009 r., rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462) i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r Nr 75 poz. 690 ze zm.), udzielił pozwolenia na budowę budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działkach nr [...]-[..] obr. G. przy ul. I. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A. B. i J. B. żądając jej uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy. Odwołujący twierdzili, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza inwestycji, które mogą powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej. W ich ocenie przewidywane w projekcie 21 miejsc postojowych koliduje z ilością miejsc postojowych przewidzianych dla zabudowy mieszkaniowej a powierzchnia użytkowa budynku według planu miejscowego nie powinna przekroczyć 330 m2. Ponadto skarżący wskazali, że architektura budynku winna być dostosowana do architektury budynku usytuowanego przy ul. I. objętego ochroną konserwatorską w planie zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 30 marca 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że dla terenu objętego planowaną budową budynku biurowego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon D. - odcinek południowy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr XXXIV/764/09 z dnia 26 sierpnia 2009 r. Obiekt objęty inwestycją znajduje się na działce nr [...], w strefie oznaczonej symbolem MN2, MW1, U przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą lub bliźniaczą, zabudowę wielorodzinną w budynkach zawierających do 4 mieszkań i zabudowę usługową. Zgodnie z zapisami zawartymi w pkt 4 karty terenu nr 04 pod względem dopuszczalnego poziomu hałasu teren zalicza się do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo – usługową, przy czym wyklucza się lokalizację obiektów lub działalności, których uciążliwości na granicy działki mogłyby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z pkt 5 dotyczącym zasad ochrony dziedzictwa i dóbr kultury - teren położony jest w strefie ochrony konserwatorskiej historycznego rozplanowania i zabudowy z dopuszczeniem pewnych przekształceń i uzupełnień (strefa II), gdzie obowiązują zasady określone w § 5 ust. 1 pkt 3 zapisów ogólnych uchwały. W strefie tej obowiązuje zachowanie walorów historycznych i kompozycyjnych obszaru, jego rozplanowania oraz dyspozycji przestrzennej - ochrona układu przestrzennego wzdłuż ul. I. oraz zachowanie historycznej, wartościowej zabudowy, a w szczególności układu bryły, wysokości budynków i układu elewacji. Zgodnie z punktem 6 zawierającym zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu intensywność zabudowy dla zabudowy wolnostojącej wynosi 0,6, dopuszczalne gabaryty zabudowy: wysokość do 10 m, do 3 kondygnacji nadziemnych, dach plaski, materiały elewacyjne - tradycyjne o wysokich walorach estetycznych i jakościowych, takie jak: tynk, cegła, drewno kamień, metal i szkło, a nieprzekraczalne linie zabudowy od ul. I., od ul. S. m. Powierzchnia zabudowy zgodnie z planem wynosi do 0,3 pow. działki budowlanej, ale nie więcej niż 250 m2. Wymagania parkingowe określa § 10 ust. 1 pkt. 3c ustaleń ogólnych planu, według których dla obiektów usługowych przewiduje się 3 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni użytkowej. Z akt wynika, że planowana inwestycja obejmuje działkę nr [...] o powierzchni 1635 m2, stanowiącej własność inwestora, położoną u zbiegu ulic I. - działka nr [...] i S. - działka nr [...] w G. Analiza planu doprowadziła organ do wniosku, że planowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z zapisami planu, bowiem plan dopuszcza zabudowę usługową, która nie powoduje przekroczenia standardów ochrony środowiska dla zabudowy mieszkaniowej. Organ uznał, że trzykondygnacyjny budynek biurowy o powierzchni użytkowej 696,2 m2 nie jest obiektem wprowadzającym uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej, szczególnie pod względem generowania zanieczyszczeń i hałasu. Według projektu, budynek nie będzie w sposób negatywny oddziaływać na otoczenie a wszelkie uciążliwości nie będą przekraczać dopuszczalnych norm ochrony środowiska i nie będą występować poza granicami działki nr [...] objętej inwestycją. Stwierdzono również, że projekt zagospodarowania terenu spełnia warunki planu, gdyż intensywność zabudowy wynosi 0,46 przy dopuszczalnej 0,6, powierzchnia biologicznie czynna na działce według projektu wynosi 35% przy minimalnej 35%, powierzchnia zabudowy wynosi 238,7 m2 przy dopuszczalnej wynoszącej 0,3 powierzchni działki lecz nie większej niż 250 m2. Zaprojektowany budynek posiada 1 kondygnację podziemną i 3 kondygnacje nadziemne zgodnie z planem miejscowym. Wysokość budynku wynosi 9,98 m przy dopuszczalnej 10 m. W projekcie przewidziano dach plaski zgodnie z planem miejscowym. Budynek nie przekracza dopuszczalnej linii zabudowy wynoszącej według projektu i według planu 5 m, zarówno od ulicy I., jak i od ulicy S. Podkreślono, że dojazd do nieruchomości przewiduje się z ulicy S., a projekt zjazdu został pozytywnie uzgodniony z Zarządem Dróg i Zieleni. Inwestor uzyskał także decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 października 2014 r. zezwalającą na budowę zjazdu z ul. S. Według projektu zagospodarowania terenu przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne planuje się podłączyć do miejskiej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej. Zarząd Dróg i Zieleni decyzją z dnia 4 września 2014 r. zezwolił na umieszczenie w pasie drogowym ulicy I. przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacji sanitarnej, a w ul. S. przyłącza kanalizacji deszczowej. Przyłącza do budynku zostały pozytywnie uzgodnione z gestorami sieci w tym z B. w zakresie przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacji sanitarnej i z C. w zakresie wewnętrznych linii kablowych dla projektowanego budynku. Organ wskazał również, że w projekcie zagospodarowania terenu przewidziano 21 miejsc parkingowych, w tym dla osób niepełnosprawnych, co zgodne jest z wymaganiami planu, według którego dla zabudowy usługowej należy zabezpieczyć 3 miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej budynku (pow. użytkowa budynku wg projektu wynosi 696,2 m2). W projekcie zostały spełnione wymagania ochrony przeciwpożarowej dla budynku biurowego. Projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarno - higienicznych oraz rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Organ zwrócił również uwagę na uzgodnienie projektu budowlanego pod względem konserwatorskim z Miejskim Konserwatorem Zabytków w dniu 9 września 2014 r., w którym Konserwator stwierdził, że nowoprojektowany budynek został dostosowany do modernistycznego charakteru zabudowy dzielnicy O. Organ uznał również, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz.690 ze zm.), w zakresie odległości budynków od granicy działki, spełnienia warunków przesłaniania i dostępu do światła dziennego w odniesieniu do działek sąsiednich i przepisów przeciw pożarowych. Z załączonej do projektu budowlanego szczegółowej analizy przesłaniania wynika, że odległość między budynkiem projektowanym a budynkami sąsiednimi jest na tyle duża, że nie występuje wzajemne przesłanianie budynków. Natomiast analiza nasłonecznienia wykazuje, że projektowany budynek nieznacznie oddziałuje na budynek skarżących przy ul I., gdyż rzuca cień na północno zachodnią ścianę budynku we wczesnych godzinach porannych między godz. 7.00 a godz. 8.30. Organ podkreślił, że projekt spełnia warunki wynikające z § 60 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia. Według organu, analiza projektu budowlanego nie wykazała, że projektowane przedsięwzięcie oraz charakter inwestycji spowoduje jakiekolwiek uciążliwości i utrudnienia, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w możliwości zagospodarowania działek sąsiednich a w szczególności nieruchomości skarżących. Podkreślono, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i należące do właściwej izby zawodowej. Projektant i sprawdzający złożyli przewidziane prawem oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt posiada wymagane prawem uzgodnienia, w tym z gestorami sieci pod kątem istniejących sieci, trasy przyłączy gazowych energetycznych, wodociągowych, kanalizacji sanitarnej oraz odprowadzenia wód deszczowych i układu drogowego. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i organ I instancji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy uznał, że zarzuty skarżących zawarte w odwołaniach są niezasadne. Zarzut skarżących dotyczący przekroczenia standardów jakości ochrony środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej jest chybiony, bowiem projektowany budynek biurowy ze względu na specyfikę świadczonych usług zalicza się do usług niezakłócających funkcji mieszkaniowej, ponieważ nie wywołuje nadmiernego ruchu pojazdów, nie powoduje powstawania nadmiernej ilości odpadów i nie generuje ponadnormatywnego hałasu. Za bezpodstawny organ uznał zarzut niezgodności planowanej inwestycji z zapisami planu dotyczącymi ochrony konserwatorskiej, wskazując, że projekt budowlany pod względem konserwatorskim został pozytywnie uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków w dniu 9 września 2014 r.. Jednocześnie wyjaśniono, że plan miejscowy w punkcie 6d karty terenu 04 dopuszcza tradycyjne materiały elewacyjne o wysokich walorach estetycznych i jakościowych takich jak tynk, cegła, szkło drewno kamień itp. Organ wskazał, że nie można uznać, że zaprojektowane elewacje szklane budynku odbiegają od historycznej zabudowy dzielnicy O. i nie harmonizują z całością istniejącej zabudowy. W ocenie organu odwoławczego również wielkość budynku, jego wysokość oraz układ funkcjonalny nie odbiega od charakteru przestrzennego terenu i rozplanowania historycznego. Za niezasadny organ uznał zarzut, że gaszenie i zapalanie świateł w pomieszczeniach biurowych będzie miało charakter pulsacyjnych refleksów i będzie zakłócało intymność mieszkańców, gdyż zastosowane w projekcie przeszklenia w elewacji budynku, doświetlające pomieszczenia biurowe, w żaden sposób nie tworzą reklamy pulsacyjnej a zapalanie i gaszenie świateł odbywa się w każdym obiekcie kubaturowym, również w budynkach mieszkalnych. Odnośnie najniższej kondygnacji projektowanego budynku, organ stwierdził, że kondygnacja ta spełnia wymogi definicji z § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Z projektu budowlanego wynika, że budynek zagłębiony jest w terenie ze wszystkich stron, a zaprojektowane w terenie zagłębienie przylegające do kondygnacji podziemnej nie zmienia faktu, że poziom terenu wokół budynku pozostaje powyżej poziomu połowy wysokości kondygnacji podziemnej. Organ uznał za niezasadny zarzut, że realizacja planowanej inwestycji może spowodować paraliż komunikacyjny ulicy I. i znaczne uciążliwości dla mieszkańców, wskazując, że każda nowopowstająca inwestycja polegająca na budowie, rozbudowie lub przebudowie budynków powoduje zmiany w istniejącej strukturze komunikacyjnej. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dzielnicy O. w G. dopuszcza możliwość budowy takich obiektów usługowych, a planowana inwestycja pod względem komunikacyjnym została uzgodniona zarówno z właścicielem drogi Prezydentem Miasta oraz z zarządcą drogi Zarządem Dróg i Zieleni w G. W obu skargach wniesionych przez A. P. i J. B. zarzucono: 1) naruszenia prawa materialnego, które doprowadziły do nieuwzględnienia ważnego interesu strony skarżącej i miały wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie § 2 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon D - odcinek południowy, uchwalonego Uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2009 r. (zwanego dalej MPZP), poprzez uznanie, że inwestycja nie narusza warunków określonych w tym przepisie, b) naruszenie § 5 ust. 1 punkt 3) podpunkt a) MPZP, poprzez uznanie, że zaprojektowany budynek spełnia wymagania określone w tym przepisie, c) naruszenie §10 ust. 2 punkt 3) podpunkt e) MPZP, poprzez dopuszczenie możliwości odprowadzania wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej, d) naruszenie § 3 punkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez błędną interpretację definicji kondygnacji podziemnej, 2) naruszenia prawa postępowania administracyjnego, które doprowadziły do nie uwzględnienia ważnego interesu strony skarżącej i miały wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie art. 7 oraz art. 12 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, a przez to sformułowanie błędnych wniosków co do skutków realizacji inwestycji, co doprowadziło do nie uwzględnienia słusznego interesu skarżących w sprawnym załatwieniu sprawy, b) naruszenie art 8 k.p.a. poprzez pobieżne odniesienie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, a w miejsce tego, omawianie kwestii nie podnoszonych przez skarżącą, a także poprzez zaakceptowanie zaproponowanych przez inwestora rozwiązań, które nie zostały dopuszczone w przypadku innych projektów budowlanych. W skardze J. B. zarzucono dodatkowo naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o postępowaniu administracyjnym, albowiem skarżący pomimo tego, że jest współwłaścicielem w ¾ części nieruchomości przy ul. I. w G. nie brał udział w postępowaniu przed organem I instancji, a wstąpił do niego dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Zwrócił również uwagę na brak udziału w postępowaniu właścicielki nieruchomości przy ul. S. – W. K. W oparciu o sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji obu instancji. W uzasadnieniach skarg oboje skarżący wskazali, że realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska przewidzianych dla funkcji mieszkaniowej, a ponadto wywoła inne zakłócenia funkcji mieszkaniowej poprzez nadmierny ruch i/lub postój pojazdów utrudniający dostęp do budynków mieszkalnych. Nadto, według skarżących, umiejscowienie wejścia głównego od ulicy S. narusza chroniony układ przestrzenny wzdłuż ulicy I., który tworzą elewacje frontowe wszystkich budynków tam zlokalizowanych, a zastosowane materiały w postaci szkła nie można zaliczyć do materiałów tradycyjnych wymaganych przez plan. Dla skarżących zakłóceniem układu przestrzenno – historycznego wskazanego obszaru chronionego w planie będzie duża ilość obiektów technicznych umieszczonych na płaskim dachu budynku, fosa zaprojektowana dla doświetlenia kondygnacji umieszczonej poniżej obecnego poziomu gruntu oraz sam układ bryły i elewacji oraz wysokość budynku. W ocenie skarżących przyjęte dla projektowanej inwestycji rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych do sieci jest sprzeczne z planem, którzy przewiduje odprowadzanie i retencjonowanie wód opadowych w ramach własnej działki. Skarżący zakwestionowali również wielkość działki objętej inwestycją nr [...], twierdząc, że dla celów obliczania parametrów zabudowy powinna ona zmniejszyć się w związku z ustanowioną na niej służebnością przejazdu i przechodu. Zdaniem skarżących, najniższa kondygnacja zaprojektowana przez inwestora nie spełnia wymogów zapisanych w definicji kondygnacji podziemnej w rozporządzeniu sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i tym samym nie może zostać uznana za kondygnację podziemną, co z kolei skutkować powinno uznaniem, iż przedmiotowy projekt przewiduje zawyżoną, w stosunku do wymogów MPZP, ilość kondygnacji. W karcie terenu, numer terenu 04, w punkcie 6) podpunkt b) określono dopuszczalne gabaryty zabudowy: wysokość zabudowy do 10 m, do 3 kondygnacji nadziemnych. Skarżący zarzucili, że projekt inwestora przewiduje budowę czterech kondygnacji nadziemnych, co jest niezgodne z wymogami MPZP. Wojewoda wniósł o oddalenie obu wniesionych skarg podtrzymując w całości argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie znajdując powodów dla uwzględnienia zarzutów skarżących. W piśmie z dnia 14 września 2015 r. uczestnik postepowania – inwestor kontrolowanego przedsięwzięcia A., ustosunkowując się do wniesionych skarg wniósł o ich oddalenie. W ocenie uczestnika postępowania podnoszone przez skarżących zarzuty nie mają uzasadnienia faktycznego ani prawnego. W piśmie z dnia 19 października 2015 r. skarżący podtrzymali zarzuty skargi. Skarżący zwrócili uwagę na stanowisko Wojewody w zakresie dopuszczalności odprowadzania wód opadowych z terenów zabudowanych do sieci miejskiej, które jest niekonsekwentne wobec negatywnego stanowiska zajmowanego w tym zakresie w odniesieniu do innych inwestycji i zarzucili nierówne traktowanie różnych inwestorów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Kontroli legalności w niniejszym postępowaniu poddano decyzję Wojewody z dnia 30 marca 2015 r., mocą której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, elektryczną, wentylacji mechanicznej wraz z infrastrukturą techniczną, tj. wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej, instalacją elektryczną oraz przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej wraz z wjazdem przy ul I. na działkach nr [...]-[...] obr. w G. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), która w art. 32-35 formułuje warunki udzielenia pozwolenia na budowę, które określają zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę bądź wniosku o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i stanowią normatywny wzorzec kontroli legalności zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu, dokonana przez organy architektoniczno – budowlane ocena zgodności projektowanej inwestycji budowalnej z obowiązującymi wymogami prawnymi, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon D. - odcinek południowy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr XXXIV/764/09 z dnia 26 sierpnia 2009 r., nie nosi znamion jakichkolwiek uchybień i prawidłowo doprowadziła do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Obszar przedmiotowej inwestycji objęty jest ustaleniami powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon D. - odcinek południowy. Zainwestowane działki objęte są w planie kartą terenu nr [...], nr terenu 04 o przeznaczeniu oznaczonym symbolami MN2, MW1, U – zabudowa jednorodzinna wolno stojąca lub bliźniacza, zabudowa wielorodzinna w budynkach zawierających do 4 mieszkań, zabudowa usługowa. Takie ujęcie przeznaczenia terenów wskazanej karty świadczy o równorzędności każdej z przypisanej mu funkcji. Żadnej z tych funkcji nie przypisano znaczenia podstawowego, priorytetowego czy uzupełniającego. Funkcja usługowa według ustaleń planistycznych jest funkcją równorzędną z funkcjami pozostałymi przewidzianymi na tym terenie. Na ograniczenie możliwości realizacji na tym terenie inwestycji o charakterze usługowym mogły wpłynąć m.in. przewidziane w planie ograniczenia związane z ochroną środowiska bądź dziedzictwa i dóbr kultury. Jednym z takich ograniczeń jest przewidziane na karcie terenu nr [...] w pkt 4 lit. c) w ramach ukształtowanych zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wykluczenie na tym terenie lokalizacji obiektów lub działalności, których uciążliwości na granicy działki mogłyby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej. W świetle takiego zapisu, kryterium oceny dopuszczalności funkcji biurowej jest zachowanie standardów jakości środowiska dla zabudowy mieszkaniowej. Oceny inwestycji w zakresie dopuszczalnej funkcji nie można było dokonywać w oparciu o postanowienia § 2 ust. 2 planu, w którym zdefiniowano pojęcie "usług niezakłócających funkcji mieszkaniowej". W rozumieniu wskazanego postanowienia planu w zakres tego pojęcia wchodzą usługi o nieuciążliwym charakterze, których funkcjonowanie nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska przewidzianych dla funkcji mieszkaniowej, a ponadto usługi, których funkcjonowanie nie wywołuje innych zakłóceń funkcji mieszkaniowej takich jak: nadmierny ruch lub postój pojazdów utrudniający dostęp do budynków mieszkalnych, naruszenie przestrzeni półprywatnych (klatki schodowe, ogródki lub dziedzińce w części nieszklanej) przez klientów usług, zakłócenie ciszy nocnej, wytwarzanie takiej ilości odpadów, których gromadzenie narusza estetykę środowiska mieszkalnego itp. Zawarta w planie definicja "usług niezakłócających funkcji mieszkaniowej" obejmuje znacznie szerszy zakres usług niedopuszczalnych niż pojęcie "usług, których funkcjonowanie powoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska przewidzianych dla funkcji mieszkaniowej". Zakładając racjonalność uchwałodawcy gminnego, stwierdzić należy, że gdyby chciał on wykluczyć z obszarów objętych kartą terenu nr [...] usługi niezakłócające funkcji mieszkaniowej w rozumieniu definicji z § 2 ust. 2 planu to uczyniłby to w sposób wyraźny bądź poprzez odesłanie do dyspozycji § 2 ust. 2 planu. Natomiast w karcie terenu nr [...] w pkt 4 lit. c) wyłączono jedynie możliwość lokalizacji obiektów lub działalności, których uciążliwości na granicy działki mogłyby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej. Biorąc pod uwagę charakter i funkcję planu miejscowego jako aktu prawa miejscowego kształtującego sposób wykonywania prawa własności, w tym przede wszystkim ograniczającego jego wykonywanie, podkreślić należy, że wykładnia zawartych w planie ograniczeń prawa własności nie powinna być wykładnią rozszerzającą. W przypadku karty terenu nr [...] zamierzeniem uchwałodawcy było dopuszczenie na tym terenie do współistnienia różnych funkcji, nie wykluczających się i nie oddziałujących na siebie w sposób przekraczający standardy środowiska dla zabudowy mieszkaniowej. W konsekwencji na terenie tym zabudowa usługowa jest dopuszczalna, jeśli spełnia wskazane standardy ochrony środowiska przewidziane dla zabudowy mieszkaniowej. Projektowany budynek ma realizować funkcję usług biurowych. Działalność biurowa ze swojej istoty nie jest działalnością o charakterze inwazyjnym, która zakłócałaby istniejącą funkcję zabudowy mieszkaniowej. Wziąwszy nawet pod uwagę rozmiary projektowanej inwestycji, objęty nią obszar oraz powierzchnię przeznaczoną pod usługi biurowe trudno wywieść wniosek, że rodzaj działalności, która ma być realizowana w projektowanym budynku, będzie wywierała negatywny wpływ na sąsiednią zabudowę mieszkaniową. Z okoliczności sprawy nie wynikały takiego rodzaju uciążliwości na granicy działki zainwestowanej z działkami sąsiednimi, które mogłyby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej, a skarżący nie wykazali naruszenia jakichkolwiek norm w tym zakresie. W tej sytuacji podnoszone przez skarżących zarzuty odnośnie niezgodności z planem projektowanej inwestycji nie zasługują na uwzględnienie. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut zakłócenia historycznego rozplanowania i zabudowy terenu ulicy I. Zgodnie z postanowieniem pkt 5 lit. a) karty terenu nr [...] teren położony jest w strefie ochrony konserwatorskiej historycznego rozplanowania i zabudowy z dopuszczeniem pewnych przekształceń i uzupełnień (strefa II), obowiązują zasady określone w § 5 ust. 1 pkt 3 planu. Zgodnie z zasadą ustanowioną w § 5 ust. 1 pkt 3 planu nałożono obowiązek: a) zachowania walorów historycznych i kompozycyjnych obszaru, jego rozplanowania oraz dyspozycji przestrzennej – ochrona ładu przestrzennego wzdłuż ul. I., b) zachowania historycznej, wartościowej zabudowy, a w szczególności układu bryły i wysokości budynków i układu elewacji. Z powyższego wynika, że teren projektowanej inwestycji objęty został jedną z form ochrony konserwatorskiej przewidzianej w art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1446), zwanej dalej u.o.z., a mianowicie ustaleniem ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Art. 39 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego stanowi, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z akt sprawy nie wynika, ażeby teren inwestycji był wpisany do rejestru zabytków, bądź ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Wobec tego w przedmiotowej sprawie nie zaktualizowała się hipoteza art. 39 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego. Tym niemniej w dniu 9 września 2014 r. Miejski Konserwator Zabytków pozytywnie zaopiniował pod względem konserwatorskim projektowaną inwestycję. W ocenie Miejskiego Konserwatora Zabytków nowoprojektowany budynek został dostosowany do modernistycznego charakteru zabudowy dzielnicy O. Organ ten nie zgłosił zastrzeżeń zarówno do bryły budynku, szerokości elewacji, materiału, z którego wykonana jest jego elewacja i przeszklenia, usytuowania na działce, jak i do rozmieszczenia takich elementów, jak obiekty techniczne na płaskim dachu czy fosa prowadząca do wejścia głównego zaprojektowana dla zapewnienia doświetlenia kondygnacji podziemnej. Miejski Konserwator Zabytków nie stwierdził by projekt budynku naruszył chronione w planie historyczne rozplanowanie i zabudowę poprzez umiejscowienie głównego wjazdu i wejścia do budynku od strony ulicy S. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowana stanowiska dotyczącego zgodności projektowanego budynku z postanowieniami planu w zakresie ochrony zabytkowych walorów tego terenu, wyrażonego przez organ wyspecjalizowany w zakresie ochrony zabytków. Usytuowanie działek inwestora i zlokalizowanie budynku na działce narożnej przy skrzyżowaniu ulic I. i S. uprawniało go do swobodnego wyboru, przy której z ulic umiejscowić wejście główne, a tym samym, od strony której z ulic należy wziąć pod uwagę szerokość frontu działki – parametru istotnego z punktu widzenia dopuszczalnej według planu szerokości elewacji frontowej budynku. Miejski Konserwator Zabytków Konserwator nie sprzeciwił się umiejscowieniu elewacji frontowej budynku od strony ulicy S., uznając, że to rozwiązanie jak i szerokość elewacji budynku od strony ul. I. nie niweczy chronionych walorów zabytkowych tej ulicy. Projektowi budowlanemu nie można zarzucić sprzeczności z planem w zakresie szerokości elewacji, albowiem szerokość elewacji frontowej nowego budynku liczona od strony głównego wejścia i wjazdu na teren inwestycji z ulicy S. wynosi 15 m i jest zgodna z wymogiem szerokości elewacji frontowej określonym na karcie terenu nr [...] w pkt 6 lit. b) tired drugi i) planu – dla zabudowy wolno stojącej – do 15 m. Przy interpretacji wyżej użytych pojęć "frontu działki" i szerokości elewacji frontowej", wobec ich niezdefiniowania w planie, należało posiłkować się definicjami sformułowanymi w § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z którym przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. A zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej wyznacza się od strony frontu działki. Wyznaczona w ten sposób szerokość elewacji frontowej jest zatem zgodna godność z planem. Jedynie względy ochrony konserwatorskiej terenu objętego w planie tą ochroną mogłyby stanąć na przeszkodzie realizacji przedmiotowego obiektu w zaproponowanym kształcie, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło, bowiem Miejski Konserwator Zabytków wyraził opinię akceptującą projekt budowalny. Nie budzi również zastrzeżeń w zakresie zgodności z planem użycie przy wykończeniu elewacji budynku szkła. Materiał ten jest wprost przewidziany jako dopuszczalny do pokrycia elewacji budynków w pkt 6 lit. d) karty terenu nr [...] planu i nadaje bryle budynku lekkości, co przy jego szerokości od strony ul. I. jest z punktu widzenia ładu przestrzennego korzystne. Zarzut dotyczący niezgodnego z planem rozwiązania kwestii odprowadzania wód deszczowych nie jest uzasadniony. Skarżących w postanowieniach planu § 10 ust. 2 pkt 1 lit. upatrują zakazu odprowadzania wód opadowych do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Przepis ten stanowi, że wody opadowe z terenów zabudowanych należy odprowadzać na tereny zieleni lub retencjonować w granicach własnej działki. Interpretacją tego zapisu uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego zajmował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 353/13 (wyrok dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym stwierdzona, że uchwała o planie miejscowym, poprzez wprowadzenie zapisu, że wody opadowe z terenów zabudowanych należy odprowadzać na tereny zieleni lub retencjonować w granicach własnej działki, nie ustanowiła zakazu odprowadzania wód opadowych z terenów zabudowanych do sieci miejskiej, nie zawiera ona bowiem wyraźnego zakazu w tym zakresie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Przy tym odpowiadając na zarzut nierównego traktowania inwestorów wyjaśnić należy, że skarżący odnosili się właśnie do wskazanej sprawy, w której Wojewoda zajął błędne stanowisko w powyższej kwestii, o czym przesądził sąd wojewódzki, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 sierpnia 2015 r., II OSK 8/14 (wyrok dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Weryfikacja przez organ stanowiska w tym zakresie nastąpiła zatem w nawiązaniu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd administracyjny w analogicznej sprawie. Zasady odprowadzania wód opadowych zostały uregulowane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). W § 28 ust. 1 rozporządzenia postanowiono, że działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Natomiast w ust. 2 dopuszczono, że w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Przepisy gminne mogą być wydawane wyłącznie w zakresie obowiązujących przepisów wyższego rzędu, jak np. ustawy, czy wydawane w wykonaniu ustawy, rozporządzenia i nie mogą regulować materii należnej do tych przepisów odmiennie i bądź nie mogą być z nimi sprzeczne, a przymuszenie do określonego zachowania musi znajdować oparcie w określonym przepisie prawa. Ewentualne ograniczenia i zakazy w zapewnieniu odprowadzania wód opadowych z terenów zabudowanych do sieci miejskiej dla właścicieli nieruchomości mogłyby być wprowadzone z powołaniem się na ochronę wartości uwzględnianych w planowaniu przestrzennym, jednakże taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skoro w niniejszej sprawie istniała możliwość przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej, takie rozwiązanie projektowe należy uznać za zgodne z prawem. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj.: Dz.U. z 2012r., poz. 145 ze zm.) właściciel gruntu, o ile przepisy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz nie może odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Dla zapewnieniu celów ustawy Prawo wodne niewątpliwie najskuteczniejszym jest odprowadzenie wód opadowych do miejskiej sieci, co udało się inwestorowi zapewnić poprzez uzyskanie od Zarządu Dróg i Zieleni w dniu 27 czerwca 2014 r. warunków technicznych odprowadzania wód opadowych i roztopowych do miejskiego systemu odwadniania miasta. Przyjęcie powyższego rozwiązania projektowego w zakresie odprowadzania wód deszczowych nie sprzeciwia się założeniom planistycznym i nie burzy ładu przestrzennego, który za pomocą postanowień planu prawodawca chce kształtować. Za niezasadny Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut sprzeczności projektu budowlanego z postanowieniami planu w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy. Plan na karcie terenu nr [...] w pkt 6 lit. b) tired pierwszy przewidywał wysokość zabudowy do 10 m, do 3 kondygnacji nadziemnych. W rozpoznawanej sprawie projekt budowlany zakładał 3 kondygnacje nadziemne i jedną kondygnacje podziemną. Dla oceny zgodności projektu z postanowieniami planu konieczne było zweryfikowanie charakteru kondygnacji uznanej w projekcie za podziemną. Analizy tego charakteru należało dokonać w oparciu o definicję kondygnacji podziemnej przewidzianą w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 3 pkt 17 tego rozporządzenia przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Badany projekt budowlany przewiduje doświetlenie kondygnacji podziemnej przy jednej ze ścian budynku, które nastąpiło w wyniku wykonania wykopu bezpośrednio przy tej ścianie, przy czym poziom terenu znajdującego się w sąsiedztwie budynku nie uległ zmianie w stosunku do poziomu naturalnego. Pozostałe trzy ściany kondygnacji podziemnej przylegają bezpośrednio do gruntu i nie zawierają doświetleń. Rozważenia w związku z tym wymagało, czy w wyniku takiego zabiegu projektowego kondygnacja znajdująca się w całości poniżej naturalnego poziomu gruntu utraciła charakter kondygnacji podziemnej. Niewątpliwie sytuacja taka może podlegać różnym ocenom. Wykładni przepisu § 3 pkt 17 rozporządzenia można bowiem dokonywać dając prymat wykładni językowej lub celowościowej. Pojęcie "przylegającego do niego terenu" może być rozumiane dosłownie, jako terenu przylegającego bezpośrednio do ściany budynku, lub szerzej, jako terenu sąsiedniego. Uwzględnić należy, że przepis rozporządzenia zawierający definicję kondygnacji podziemnej analizowany jest w kontekście zapisu uchwały planistycznej. Zawarte w uchwale planistycznej pojęcie kondygnacji podziemnej należy wykładać z uwzględnieniem celu ustaleń zawartych w tej uchwale. Celem tym jest zapewnienie przewidzianego przez organ planistyczny ładu przestrzennego i harmonijne ukształtowanie zabudowy na objętym planem terenie. Z tego punktu widzenia pierwszorzędne znaczenie ma ilość kondygnacji widoczna nad poziomem gruntu. W tym kontekście planowany obiekt nie narusza wymogów uchwały planistycznej. Nad naturalnym poziomem gruntu widoczne są bowiem trzy kondygnacje budynku, istnienie wykopu doświetlającego nie zwiększa zatem ilości kondygnacji nadziemnych. W okolicznościach niniejszej sprawy, wobec bliskości doświetlanej ściany budynku w stosunku do gruntu o naturalnym poziomie wymóg "przylegającego do niego terenu" należy uznać za spełniony, mimo braku bezpośredniej styczności z gruntem jednej ściany kondygnacji zagłębionej w gruncie. Zachowanie wokół budynku naturalnej rzędnej terenu oraz wielkość planowanego doświetlenia, przemawiają za uznaniem, że zaplanowanie doświetlenia kondygnacji podziemnej nie pozbawiło kondygnacji wkopanej w ziemię charakteru kondygnacji podziemnej. W tej sytuacji uznać należało, że w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji nadziemnych projekt spełnia wymogi planu. Sąd nie podzielił żadnego z zarzutów natury procesowej oceniając, że organy obu instancji procedowały w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z wymogami rządzącymi postępowaniem dowodowym zgromadziły niezbędny materiał dowodowy, który pozwolił na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych i sformułowanie właściwych ocen prawnych. W szczególności za niezasadne Sąd uznał zarzuty pozbawienia skarżącego J. B. udziału w postępowaniu przed organem I instancji, albowiem przeczą temu dokumenty zgromadzane w akta administracyjnych, które wskazują na udział w nim skarżącego, informowanie go o stanie sprawy oraz o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie, a także skierowanie do niego decyzji organu I instancji. Niewątpliwie J. B. był stroną tego postępowania i brał w nim aktywny udział, o czym świadczy protest wniesiony w stosunku do przedmiotowej inwestycji z dnia 12 stycznia 2015 r. skierowany do Prezydenta Miasta. Natomiast podniesiony przez J. B. zarzut ewentualnego braku udziału w postępowaniu innych osób, nie jest skuteczny. Jak wskazano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, prawo podniesienia takiego zarzutu przysługuje wyłącznie stronie pominiętej w postępowaniu, której wniosek jest zgodnie z art. 147 k.p.a. niezbędny do zainicjowania postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powyższa regulacja, nawiązując do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), stanowi rozwinięcie i konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, w myśl której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa z tym, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Uprawnienia właściciela nieruchomości nie powinny być w tym zakresie ograniczane. Art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza postępowania przeprowadzonego przez organy administracji architektoniczno – budowlanej w przedmiotowej sprawie pozwala na stwierdzenie, że organy zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie oceniły projektowaną inwestycję a uznając, że spełnia ona wszystkie wymogi przewidziane prawem nie mogły odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta są zgodne z prawem, nie naruszają przepisów materialnoprawnych, ani przepisów postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił obie skargi.