II SA/Wa 780/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2014 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego G. N. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. o odmowie wydania G. N. pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Podstawę prawną wydania decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576). W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał co następuje: G. N. wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną bojową uzasadniał celem ochrony osobistej oraz ochrony członków najbliższej rodziny. Wskazał, iż od 2004 r. prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie [...] oraz [...], co związane jest między innymi z zakupami hurtowymi (których wartość niekiedy sięga kwoty 800 tyś. zł) i posiadaniem przy sobie gotówki w wysokości co najmniej 100 tyś zł. W ramach prowadzonej działalności dokonuje na terenie całego kraju transakcji z kontrahentami, których zazwyczaj nie zna. Często służbowo podróżuje, a z uwagi na specyfikę przedmiotowej branży, transakcje finalizuje wyłącznie w formie gotówkowej i osobiście, co z kolei wiąże się z koniecznością przewożenia znacznych sum pieniędzy oraz wartościowych przedmiotów. Ponadto przyjmuje potencjalnych kontrahentów (których zamiarów do końca nie zna) w swoim domu, gdzie znajduje się siedziba jego przedsiębiorstwa, co powoduje zagrożenie dla żony i dzieci. Odwołując się do specyfiki branży [...], zainteresowany nadmienił, że jest postrzegany jako osoba majętna, co może wzbudzać zazdrość, a także nienawiść. Wskazał przy tym, że dla swojej ochrony wyposażył się w gaz i kamizelkę kuloodporną, niemniej w ostatnim czasie dwukrotnie znalazł się w sytuacji realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia, bowiem groziła jej nieznana osoba i dokonano kradzieży z włamaniem do piwnicy. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. po przeprowadzeniu postępowania dowodowego (którego przedmiotem między innymi były dwa postanowienia o umorzeniu postępowań karnych w sprawach gróźb i włamania oraz informacja z miejscowej jednostki Policji o braku ponadprzeciętnego zagrożenia miejsca zamieszkania zainteresowanego), stwierdził brak istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia i w związku z tym wydał decyzję odmowną. W wyniku odwołania G. N. sprawę rozpoznał Komendant Główny Policji, który w decyzji z dnia [...] marca 2015 r. podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Komendant Główny Policji wskazał na treść art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji i podkreślił, iż dla uwzględnienia wniosku niezbędne jest wykazanie, jako ważnej przyczyny posiadania broni do ochrony osobistej, stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Nie jest tu zatem wystarczające samo poczucie zagrożenia strony. Organ nie może kierować się tylko subiektywnymi odczuciami osoby ubiegającej się o prawo do posiadania broni, gdyż w przeciwnym wypadku zobowiązany byłby wydać pozwolenie każdej osobie, która chciałaby posiadać broń do ochrony osobistej tylko dlatego, że z różnych powodów ma niskie poczucie bezpieczeństwa lub odczuwa wręcz jego brak (np. z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej, wykonywanie określonego zawodu i związane z tym przewożenie znacznych sum pieniędzy lub wartościowego towaru), co byłoby sprzeczne z wolą ustawodawcy, skoro ograniczył on dostęp do prawa posiadania broni poprzez poddanie go administracyjnej reglamentacji. W praktyce orzeczniczej, wynikającej z reglamentacyjnego charakteru samej ustawy o broni i amunicji, przyjęto za okoliczności potwierdzające potrzebę posiadania broni, takie okoliczności, które wskazują, iż życie lub zdrowie zainteresowanego są aż w tak znacznym stopniu zagrożone, że wymagają ochrony przy pomocy broni właściwego rodzaju. Niebezpieczeństwo zamachu na te dobra (życie, zdrowie, mienie) musi być przy tym stałe, realne i ponadprzeciętne w porównaniu do innych obywateli, znajdujących się w podobnej sytuacji, a więc zagrożenie takie nie może wynikać tylko z subiektywnego przekonania wnioskodawcy. Na poparcie takiego rozumienia pojęcia "stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenie życia, zdrowia lub mienia" organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r. VI SA/Wa 1825/06. W ocenie Komendanta Głównego Policji organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił zgromadzone w sprawie materiały, na okoliczność wystąpienia przesłanek do uzyskania żądanego wnioskiem pozwolenia. Prawidłowo w tym przedmiocie ustalono, iż postępowanie karne w sprawie skierowania do G. N. w dniu [...] stycznia 2014 r. gróźb karalnych na stacji paliw S. w S. oraz postępowanie karne w sprawie włamania do piwnicy w czasie pomiędzy okresem od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. nie mogą stanowić takich okoliczności. W pierwszym ze wskazanych przypadków w ogóle nie doszło do popełnienia czynu karalnego na szkodę strony, a tym samym nie doszło do zagrożenia jej życia lub zdrowia, przy czym powyższą ocenę uzasadnia zatwierdzone w dniu [...] marca 2014 r. przez Asesora Prokuratury Rejonowej [...] w P. postanowienie KP w S. z dnia [...] marca 2014 r. o umorzeniu - z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu - postępowania w sprawie kierowania do niej gróźb karalnych pozbawienia życia. Natomiast z akt sprawy dotyczącej kradzieży z włamaniem do piwnicy strony wynika, że celem działania sprawcy (sprawców) było mienie znajdujące się w piwnicy, a nie życie i zdrowie ludzkie, a sama kradzież miała miejsce pod nieobecność strony, która dopiero po kilku dniach zorientowała się, że do niej doszło. Wskazać także należy, że w jednostce Policji, właściwej dla miejsca zamieszkania strony, a tym samym siedziby jej firmy, nie były zgłaszane zdarzenia świadczące o zagrożeniu życia i zdrowia jej, bądź członków jej rodziny związane z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej i wykonywaniem zawodu [...]. Co więcej, zostało stwierdzone, iż w miejscu zamieszkania strony (a więc także siedziby jej firmy) brak ponadprzeciętnego zagrożenia jakimkolwiek rodzajem przestępczości. W ocenie obu organów Policji sam fakt prowadzenia działalności [...] nie stanowi wystarczającej przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną bojową, a ponadto przesłanka zagrożenia musi być realna, stała i ponadprzeciętna, a nie hipotetyczna. Zagrożeniu hipotetycznemu podlegają bowiem wszystkie osoby przebywające w jakimkolwiek miejscu. Istotne jest zatem wykazanie przez wnioskodawcę, że stopień zagrożenia jego życia i zdrowia jest ponadprzeciętny na tle innych osób prowadzących działalność gospodarczą. G. N. zagrożenia takiego nie wykazał, bowiem nie udowodnił, iż kiedykolwiek znalazł się w sytuacji realnego, stałego zagrożenia zdrowia lub życia, nie wskazał także innych zdarzeń, jakie dotyczyły jego osoby i które mogłyby takie zagrożenie urealniać. Organ drugiej instancji, polemizując z zarzutami odwołania, zaprzeczył, aby przy rozpatrzeniu sprawy doszło do naruszenia art. 8, art. 7, art. 77 oraz art. 107 §1 i § 3 Kpa. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. przeanalizował wszystkie okoliczności wskazane przez stronę, w celu dowiedzenia wystąpienia przesłanek przemawiających za wydanie zezwolenia, a także przeprowadził w tym przedmiocie własne ustalenia, np. oceny bezpieczeństwa miejsca zamieszkania strony, będącego jednocześnie siedzibą jej przedsiębiorstwa. G. N. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, iż może on stanowić podstawę prawną do odmowy wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej, a nadto iż skarżący nie wykazał ważnej przyczyny posiadania tejże broni; naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 oraz art. 77 Kpa, poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego, błędną jego analizę i błędne ustalenie stanu faktycznego, przejawiające się w przyjęciu, iż skarżący nie spełnił przesłanek ustawowych koniecznych do wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej; - art. 7 w zw. z art. 8 Kpa, poprzez nieuwzględnienie w niniejszym postępowaniu słusznego interesu obywateli oraz działania sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; - art. 80 Kpa, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego przejawiającą się w przyjęciu, iż wobec strony nie doszło do zagrożenia życia, zdrowia lub jej mienia, gdzie prawidłowa interpretacja zgromadzonego materiału dowodowego winna doprowadzić do wniosku przeciwnego; - art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi Policji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu policji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, wskazanych w skardze. W uzasadnieniu skargi G.N. odwołał się także do orzecznictwa sądów administracyjnych i podniósł, miedzy innymi, brak dokładnego przeanalizowania przez organ prowadzonej przez skarżącego działalności pod kątem dokonywania rozliczeń gotówkowych i przewożenia znacznych wartości na terenie kraju oraz brak dokładnego przeanalizowania zagrożeń związanych grupą zawodową [...]. Podkreślił, iż decyzja wydawana w sprawach pozwolenia na broń ma charakter związany a nie uznaniowy. Wskazał na dowolną ocenę organu co do oceny przedstawionego w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego zagrożenia, brak dokładnej analizy dwóch postępowań karnych dotyczących czynów karalnych popełnionych przeciwko skarżącemu, brak przesłuchania skarżącego na okoliczności jego sposobu pracy i związanych z nią zagrożeń. G.N. podkreślił, iż cieszy się nieposzlakowaną opinią w otoczeniu lokalnej społeczności, nie jest karany oraz przestrzega porządku prawnego. Zatem daje pełną gwarancję, że broń bojowa wydana w celach ochrony osobistej będzie wykorzystywana przez niego zgodnie z przepisami prawa. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dlatego sąd administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W myśl art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzje obu organów Policji naruszają przepisy postępowania, to jest art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przez to naruszają także przepisy prawa materialnego to jest art. 10 ust. 1 i ust. 3 ustawy o broni i amunicji. W niniejszej sprawie jedyną (jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji) przyczyną wydania decyzji odmownej, było ustalenie braku po stronie skarżącego przesłanki wskazanej w art. 10 ust. 3 pkt 1) ustawy o broni i amunicji - realnego, stałego zagrożenia dla życia, zdrowia lub mienia - przy jednoczesnym barku innych ustawowych przesłanek warunkujących odmowę wydania pozwolenia na broń palną. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie organy Policji w obu instancji prawidłowo interpretują przepisy ustawy o broni i amunicji oraz prawidłowo przywołują na poparcie takiej interpretacji odpowiednie wyroki sądów administracyjnych, zwłaszcza w zakresie art. 10 ust. 3 pkt 1) ustawy o broni i amunicji. Jednakże prawidłowe rozpatrzenie sprawy administracyjnej nie polega jedynie na wykazaniu się przez organ znajomością prawa, ale sprowadza się zazwyczaj do żmudnego procesu subsumcji uprzednio dokładnie zebranego materiału dowodowego. Takiego właśnie rzetelnego działania [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w rozpatrzeniu wniosku skarżącego zabrakło, a Komendant Główny Policji nie dopatrzył się, pomimo twierdzeń odwołania, w tak pobieżnie zgromadzonym, dalece niekompletnym do rozpatrzenia niniejszej sprawy materiale, naruszenia podstawowych zasad postępowania. Oba organy Policji odmawiając G.N. wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, a priori uznały wskazywane przez skarżącego zagrożenia za subiektywne, jednakże nie dokonały niezbędnych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, w zakresie wystarczającym do dogłębnego jej zbadania. We wniosku inicjującym niniejsze postępowanie administracyjne skarżący dokładnie podał przyczyny, dla których wnosił o wydanie mu pozwolenia na broń. Przyczyny te można podzielić na bezpośrednio związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - tu zwłaszcza obracanie znacznymi kwotami w gotówce, przemieszczanie się po terenie kraju z cennymi przedmiotami albo znacznymi kwotami w gotówce oraz z postrzeganiem jego osoby w miejscu zamieszkania, które jest jednocześnie siedzibą jego przedsiębiorstwa, jako osoby majętnej – oraz na przyczyny zewnętrze - dwa zdarzenia kryminalne, zakończone postanowieniami umarzającymi postępowania w tych sprawach. Wskazany we wniosku materiał dowodowy wymagał zatem przeprowadzenia rzetelnego postępowania w zakresie zbadania wystąpienia przesłanek określonych w art. 10 ust. 3 pkt 1) ustawy o broni i amunicji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zgromadzony (nadto w sposób niepełny) i pobieżnie oceniany materiał dowodowy nie jest wystarczający do rozpatrzenia niniejszej sprawy i w oparciu o tak pobieżnie zgromadzony materiał dowodowy nie sposób wydać ani decyzji odmownej ani decyzji uwzględniającej wniosek skarżącego. W niniejszej sprawie należało przede wszystkim w drodze przesłuchania strony ustalić: - w jaki sposób jest prowadzona jej działalność [...], czy sprowadza się ona głownie do odkupywania w celu dalszej sprzedaży wyrobów [...] od innych osób, czy też polega również na wytwarzaniu, ewentualnie przeróbce takich wyrobów; - czy powyższą działalność skarżący wykonuje osobiście, czy też przy pomocy innych osób (zatrudnianych na stałe, na zlecenie, czy ewentualnie korzysta z pomocy rodziny) i czy osoby te mogą, w sytuacji ewentualnego, zagrożenia przyjść mu z pomocą; - w jaki sposób skarżący odbywa podróże w celu pozyskiwania wyrobów [...] (własny środek transportu, czy transport środkami publicznymi); - jak częste są takie podróże na przestrzeni roku (średnio); - czy skarżący ma możliwość zatrudnienia ochroniarza z firmy ochroniarskiej na czas takich podróży, gdy przewozi znaczne pod względem majątkowym wartości, a jeżeli jest to niemożliwe to z jakich przyczyn; - jak wygląda zabezpieczenie, pod względem bezpieczeństwa, miejsce jego działalności oraz miejsce zamieszkania, czy zawarł w tym przedmiocie odpowiednie umowy z firmami ochroniarskimi i czy oba te miejsca są objęte jednakową ochroną i jaką (monitoring czy patrole itp.); - w jaki sposób skarżący przewozi pieniądze oraz przedmioty znacznej wartości (specjalna walizka, odpowiednie ubranie ukrywające te przedmioty czy pieniądze itp.) i w jaki sposób posiadanie broni zwiększyłoby, w jego ocenie, jego bezpieczeństwo w trakcie takich przewozów, w szczególności w jaki sposób widział by możliwość jej użycia. W zakresie badania dwóch zdarzeń, na które powołuje się skarżący (postanowienia o umorzeniu postępowań karnych w spawach: gróźb karalnych na stacji benzynowej; kradzieży z włamaniem do domu mieszkalnego) organ nie może ograniczyć się jedynie do treści obu tych postanowień, zwłaszcza, iż zgodnie z procedurą karną nie zawierają one uzasadnień. Co prawda organ czyni tu pewne własne ustalenia, co do włamania, jednakże brak w tych ustaleniach odwołań do konkretnych danych zawartych w aktach sprawy o włamanie. Natomiast w zakresie zdarzenia dotyczącego gróźb karalnych, brak jakiejkolwiek, popartej ustaleniami z materiału sprawy karnej, analizy przedmiotowego zdarzenia, od strony jego przebiegu, w celu oceny przez organ Policji, jego znaczenia dla subsumcji zgodnie z treścią art. 10 ust. 3 pkt 1) ustawy o broni i amunicji. Nie można uznać w tej materii za wystarczające odwołanie się jedynie do faktu odmowy wszczęcia postępowania przez organy ścigania, bez dokonania własnych ustaleń organu, dla potrzeb niniejszego postępowania administracyjnego, co do samego zdarzenia i jego okoliczności. Inne bowiem przesłanki warunkują byt postępowania karnego a inne warunkują przesłanki wskazane w art. 10 ust. 3 pkt 1) ustawy o broni i amunicji. Organ powinien baczyć także na fakt, iż ocena bezpieczeństwa miejsca zamieszkania skarżącego oraz siedziby jego przedsiębiorstwa, jaką dostarczyła miejscowa jednostka Policji, odnosi się do typowych zdarzeń zakłócania porządku publicznego (często o charakterze czysto chuligańskim). Tymczasem napady na [...] dokonują zazwyczaj bardziej wyspecjalizowani przestępcy - powyższa konstatacja nie wymaga wiedzy z zakresu kryminologii. Zatem analizując zebrany materiał dowodowy, organ powinien zbadać bezpieczeństwo branży [...] i dokonać oceny czy posiadane dotychczas środki ochrony, o których wspomina skarżący, jak kamizelka kuloodporna i gaz, są tu wystarczające (zarówno do należytej ochrony domu w którym mieszka i znajdującej się tam siedziby jego przedsiębiorstwa, jak i do należytej ochrony skarżącego, podczas jego podróży służbowych) czy też wymagają one wzmocnienia o inne (np. ochrona indywidualna, systemy alarmowe itp.), czy też niezbędne dla tej ochrony będzie wydanie mu pozwolenia na broń palną. Analizując powyższą sprawę organ powinien odnieść się do działalności przedsiębiorców prowadzących kantory wymiany walut, którym zazwyczaj, jak wskazuje praktyka orzecznicza organów Policji, ze względu na transport pieniędzy z kantoru do banku, jest przyznawana broń do celów ochrony. Należy zatem zbadać jakie są podobieństwa i różnice powyższej działalności gospodarczej z działalnością [...], zwłaszcza przy uwzględnieniu przemieszczania się skarżącego w celach zawodowych ze znacznymi pieniędzmi lub wartościowymi przedmiotami. Z powyższych przyczyn zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji musiały zostać uchylone. Organ Policji ponownie rozpatrując niniejszą sprawę najpierw zgromadzi i uzupełni materiał dowodowy we wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zakresie i następnie dokona jego subsumcji z treścią art. 10 ust. 3 pkt 1) ustawy o broni i amunicji - pod kątem zbadania czy zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, jest obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku, czy też zagrożenia to jest jedynie subiektywne. (porównaj wyroki NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1947/12; zK 2211/12 oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 739/13; z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2280/12; z dnia 15 marca 2013 r. sygn. akt II SA/wa 2163/12; z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 207/12; z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 89/12). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 c) oraz art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku. Wskazać w tym miejscu należy, iż skarżącemu należy się (wyżej powołany art. 200) zwrot poniesionych kosztów sądowych – wpisu w wysokości 200 zł; kosztów zastępstwa prawnego – 240 zł, wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa -17 zł, co łącznie czyni kwotę jedynie 457 zł i jedynie w tym zakresie koszty te mogą zostać uwzględnione.