I OSK 474/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic ( spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 649/17 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 649/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w wyniku rozpoznania skargi Prokuratora Rejonowego w L. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu Rada Miejska w L., na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 6, art. 12 pkt 1 i pkt 4 w związku z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 814) w związku z art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., dalej jako u.p.r.d.) ustaliła w § 1 wysokość stawek kwotowych opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z dróg, w granicach administracyjnych Miasta L.. Opłaty ustalono w zależności od rodzaju pojazdu i jego dopuszczalnej masy całkowitej: 1) za usunięcie roweru lub motoroweru – 110 zł, za każdą dobę przechowywania – 19 zł; 2) za usunięcie motocykla– 218 zł, za każdą dobę przechowywania – 26 zł; 3) za pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t – za usuniecie - 476 zł, za każdą dobę przechowywania – 39 zł; 4) za pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t – za usunięcie – 594 zł, za każdą dobę przechowywania – 51 zł; 5) za pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t – za usunięcie - 841 zł, za każdą dobę przechowywania – 73 zł; 6) za pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t – za usunięcie - 1239 zł, za każdą dobę przechowywania – 133 zł; 7) za pojazd przewożący materiały niebezpieczne – za usunięcie - 1508 zł, za każdą dobę przechowywania – 196 zł. W § 2 uchwały Rada ustaliła wysokość stawek kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów, w wysokości 50% stawek kwotowych opłat za ich usunięcie określonych w § 1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną uchwałę Prokurator Rejonowy w L. wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej uchwały, zarzucając jej rażące naruszenie art. 130a ust. 6 u.p.r.d., poprzez nie wzięcie pod uwagę przy ustalaniu wysokości stawek kosztów usuwania pojazdów, umieszczenia ich na parkingu strzeżonym oraz kosztów podjętych w tym celu czynności, lecz nie zrealizowanych – kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu legnickiego, czym spowodowano nieuzasadnione zawyżenie przedmiotowych opłat. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że stawki opłat z tytułu usunięcia pojazdu z drogi oraz przechowywania go na parkingu strzeżonym zostały wyznaczone na poziomie maksymalnych stawek, określonych w oparciu o art. 130a ust. 6c u.p.r.d. Z treści umowy nr [...] zawartej przez Gminę L. z firmą [...] z/s w L. wynika, że dotyczyła ona usunięcia z dróg Gminy L. pojazdów w przypadkach określonych w art. 130a u.p.r.d. oraz prowadzenia całodobowego parkingu strzeżonego dla parkowania usuwanych pojazdów. Według § 4 tej umowy Gmina L. wypłaci wykonawcy, na podstawie ryczałtowych cen jednostkowych wyszczególnionych przez wykonawcę w załączniku nr 1 do oferty oraz ilości i rodzaju faktycznie usuniętych i parkowanych pojazdów. Na podstawie załącznika nr 1 do oferty sporządzonej przez wykonawcę jednostkowe ceny brutto usunięcia pojazdów z dróg wynoszą dla: roweru lub motoroweru - 50 zł; motocykla - 50 zł; pojazdu do 3,5 t - 250 zł; pojazdu 3,5t - 7,5t - 250zł; pojazdu 7,5t-16t - 250 zł; pojazdu powyżej 16 t - 250 zł; pojazdu przewożących materiały niebezpieczne - 250zł. Na podstawie tego samego załącznika ceny jednostkowe brutto za dobę za parkowanie pojazdów usuniętych z dróg kształtują się odpowiednio: 5 zł, 5zł, 20zł, 20zł, 20zł, 20zł, 20zł. Powyższe dane są informacją na temat kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu l., które nie zostały zmienione i obowiązują nadal. Wobec tego Prokurator uznał, że Rada Miejska w L. podejmując uchwałę nr [...] naruszyła przepis art. 130a ust. 6 u.p.r.d., ponieważ przy uchwalaniu tej uchwały nie wzięła pod uwagę znacznie niższych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących na obszarze Gminy L.. Rada podejmując skarżoną uchwałę znacząco zawyżyła koszty usunięcia pojazdów. Różnica w tych kosztach wynosi - w przypadku: roweru lub motoroweru – 60 zł; motocykla – 168 zł; pojazdu do 3,5t -226 zł; pojazdu 3,5-7,5t – 344 zł; pojazdu 7,5 t - 16t- 591zł; pojazdu powyżej 16t – 989 zł; pojazdu przewożącego materiał niebezpieczny – 1258 zł. Różnica w kosztach parkowania pojazdów przedstawia się odpowiednio: 14zł, 21zł, 19zł, 31zł, 53zł, 113zł, 176zł. Z przedstawionej analizy wynika, że zaproponowane przez wykonawcę koszty, tak usunięcia pojazdów, jak też ich przechowywania na parkingu strzeżonym są znacząco niższe od kosztów ustalonych w uchwale nr [...]. Według Prokuratora, nie było żadnych merytorycznych przesłanek do wprowadzenia maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowania na parkingu strzeżonym. W uzasadnieniu przytoczonego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 130a ust. 6a u.p.r.d., wyjaśniając, iż przesłankami materialnoprawnymi, którymi winien kierować się organ samorządu podejmując uchwałę na podstawie tego przepisu są: konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Treść art. 130a ust. 6 wskazuje, że żadne inne przesłanki, poza wymienionymi w tym przepisie, nie mogą wpłynąć na sposób zrealizowania upoważnienia ustawowego. Organ ma obowiązek wziąć pod uwagę powyższe przesłanki materialnoprawne, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. Sąd wskazał, iż uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem wzięcia pod uwagę wyłącznie powyższych przesłanek. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż ustalenie stawki opłat w maksymalnej wysokości, bez ustalenia cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów, narusza procedury podejmowania zaskarżonej uchwały i stanowi przekroczenie kompetencji określonej w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Zdaniem Sądu okoliczność, że przyjęte przez Radę stawki opłat nie są wyższe od kwot określonych w ust. 6a tego przepisu, nie oznacza, że Rada ma dowolność w ustaleniu ich na takim maksymalnym poziomie, gdyż z zawartego w art. 130a ust. 6 p.r.d. upoważnienia ustawowego wynika, że ustawodawca przyznał radzie powiatu kompetencję prawodawczą, jednak z koniecznością uwzględnienia dwóch kryteriów: konieczności prawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W przypadku drugiego kryterium chodzi o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobierane przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu. Sąd wskazał, iż z przedłożonych wraz ze skargą dokumentów, które przy braku uzasadnienia do uchwały oraz lakoniczności odpowiedzi na skargę stanowią jedyne źródło informacji, pozwalające ustalić motywy przyjętych przez Radę stawek opłat w maksymalnej wysokości, co już stanowi istotne naruszenie procedury podejmowania uchwały, wynika kilka istotnych kwestii. Po pierwsze, że Rada podejmując zaskarżoną uchwałę miała na uwadze oprócz kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów, wynikających bezpośrednio z umowy zawartej z wykonawcą tych usług, także wysokość kosztów, które będą generowały pojazdy nieodebrane z parkingu strzeżonego przez właścicieli w terminie 3 miesiące od dnia ich usunięcia, w tym koszty opinii technicznej rzeczoznawcy, czy też koszty postępowań sądowych. Po drugie, że uwzględniono również koszty osobowe stanowiska do spraw usuwania pojazdów w Urzędzie Miasta L., które wynoszą w skali roku około 60 000 zł. Ponadto w tych dokumentach powołane zostały koszty obsługi prawnej (część wynagrodzenia z pochodnymi radcy prawnego zatrudnionego w ramach umowy o pracę - około 10 000 zł, koszty zawiązane z prowadzeniem postępowań administracyjnych dotyczących ustalenia kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdów m.in. korespondencja). Sąd stwierdził, iż powyższe dokumenty wskazują, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada błędnie zinterpretowała przesłanki "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu" oraz "konieczność sprawnej realizacji zadań". Niewątpliwie bowiem uwzględnienie przy ustalaniu wysokości opłat wysokości kosztów, które będą generowały pojazdy nieodebrane z parkingu strzeżonego przez właścicieli w terminie 3 miesięcy od dnia ich usunięcia, kosztów osobowych stanowiska do spraw usuwania pojazdów w Urzędzie Miasta, czy też kosztów opinii technicznej rzeczoznawcy, a także kosztów postępowania administracyjnego i sądowego, wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Zdaniem Sądu przyjęcie, że przesłanki z art. 130a ust. 6 u.p.r.d. obejmują również koszty osobowe stanowiska do spraw usuwania pojazdów oraz wysokość kosztów, które będą generowały pojazdy nieodebrane z parkingu strzeżonego przez właścicieli w terminie 3 miesięcy od dnia ich usunięcia oznacza wadliwą wykładnię tego przepisu. Wzięcie pod uwagę tych okoliczności przy podejmowaniu uchwały oznacza wadliwe zrealizowanie ustawowego upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego, zwłaszcza gdy uwzględni się, że rzeczywiste koszty usunięcia i przechowywania pojazdu ustalone na 2017 r. w umowie z podmiotem zewnętrznym kształtują się na poziomie niższym niż przyjęte w uchwale stawki w maksymalnej wysokości. Sąd zwrócił uwagę, iż przesłanki wymienione w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. nie upoważniają do obciążania obywateli kosztami funkcjonowania Urzędu Miejskiego w zakresie kosztów osobowych stanowiska do spraw usuwania pojazdów, kosztami obsługi prawnej, kosztami postępowań administracyjnych, czy też w końcu kosztami, które będą generowane przez pojazdy nieodebrane z parkingu strzeżonego przez właścicieli. W pojęciu "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu" nie mieszczą się powyższe koszty. Sąd zauważył, iż przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdu ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Rada Miejska w L., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o oddalenie skargi lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 130a ust. 6 u.p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, iż koszty usuwania pojazdów z dróg powinny być oceniane wyłącznie w ramach zawartej w tym przepisie przesłanki "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu", a nie przesłanki "konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów" mimo, że przepis powyższy zawiera obie te przesłanki, a w rezultacie niezastosowanie przesłanki konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów przy wydawaniu wyroku, wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 130a ust. 6; 2) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi Prokuratora Rejonowego w L., a tego nie uczynił, a zaniechanie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także polegające na tym, że Sąd nie odniósł się szczegółowo do materiału dowodowego i argumentacji przedstawionej przez skarżącego, w tym ogólnikowo i lakonicznie ocenił materiały znajdujące się w aktach postępowania, a także nie ocenił zaskarżonych przepisów w kontekście całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechał sporządzenia prawidłowego uzasadnienia wyroku wbrew wyraźnym obowiązkom ustawowym w tym zakresie, a także błędnie ocenił stan faktyczny sprawy przyjmując, iż koszty obsługi zadania usunięcia pojazdu przez skarżącego są nieistotne, a koszty usuwania pojazdów powinny być oceniane wyłącznie w ramach materialnej przesłanki "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu", a nie przesłanki "konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego Niezasadny był zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...). Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem - co do zasady - materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem. Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11). Sytuacja tego rodzaju w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła. Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w tym przepisie oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uwzględniając skargę Prokuratora stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, a tym samym niewątpliwie orzekł w granicach sprawy. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu był zatem chybiony, zwłaszcza że autor skargi nie wyjaśnił w jaki sposób Sąd, który w całości uwzględnił skargę i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości, miałby jeszcze "wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi Prokuratora", jak domagano się tego w skardze kasacyjnej. Należy przy tym podkreślić, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), Podobnie nie można skutecznie kwestionować prawidłowości merytorycznej rozstrzygnięcia zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.. Przepis ten określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera te wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie był również zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 130a ust. 6 u.p.r.d. polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, iż koszty usuwania pojazdów z dróg powinny być oceniane wyłącznie w ramach zawartej w tym przepisie przesłanki "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu", a nie przesłanki "konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów". Wbrew temu zarzutowi Sąd I Instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku jednoznacznie wskazał na obowiązek wzięcia pod uwagę obu wymienionych w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. przesłanek materialnoprawnych, trafnie dodając, że uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami. Odnośnie konieczności sprawnej realizacji zadań jako drugiej, obok rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów, przesłanki ustalenia stawek na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d., to wskazać należy, iż nie jest zasadne stanowisko skarżącej kasacyjnie Rady, że zastosowanie tej przesłanki oznacza możliwość uwzględnienia przy ustalaniu stawek, kosztów osobowych pracowników urzędu. Usuwanie z drogi nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów jest jednym z wielu zdań publicznych wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego, których koszty pokrywane są z jej budżetu. Budżet ten stanowią generalnie różnego rodzaju daniny publiczne ponoszone przez podmioty prawa m.in. dla sprawnego funkcjonowania struktury państwa. W tej sytuacji brak jest zarówno aksjologicznych, systemowych, jak i celowościowych podstaw do dodatkowego przerzucania kosztów funkcjonowania administracji publicznej na inne podmioty, choćby tylko w zakresie poszczególnych jej zadań, i to także wówczas gdy owe zadania są reakcją na naruszenie obowiązującego prawa. Z pewnością przepis art. 130a ust. 6 P.r.d. nie stanowi w tym zakresie adekwatnej i wystarczającej podstawy prawnej, która umożliwiałaby obciążenie podmiotów prawa kosztami funkcjonowania jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z 23 lipca 2019 r., I OSK 2735/17). Oczywiście nie zamyka to możliwości uwzględnienia w wysokości ustalanych w uchwale stawek innych, dodatkowych kosztów związanych z koniecznością sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów, pod warunkiem jednak, że organ w sposób przekonujący wyliczy wysokość tych kosztów i że znalazło to wyraz w uzasadnieniu uchwały. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej uchwały żadnych wyliczeń nie zawiera. Brak uzasadnienia uchwały w tym zakresie, wskazania na konkretne "koszty sprawnej realizacji zadań" i ich kalkulację uniemożliwia ocenę, w jakim zakresie Rada uwzględniła tę przesłankę. W sytuacji, gdy stawki przyjęte w zaskarżonej uchwale były bardzo znacząco wyższe od kosztów dotyczących usuwania i przechowywania pojazdów, wynikających z zawartej umowy, należało uznać, że stawki te zostały ustanowione w sposób dowolny, naruszając tym samym, jak trafnie przyjął Sąd I instancji, art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Z powyższych względów wobec braku zasadności podstaw wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił ją jako niezasadną.