II SA/Wa 1527/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Powiatu W. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz Powiatu W. kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2015 r. Rada Powiatu W. podjęła uchwałę w sprawie zamiaru likwidacji Liceum Ogólnokształcącego im. [...], wchodzącego w skład [...] Zespołu Szkół w B.. W wymienionej uchwale Rada Powiatu powierzyła wykonanie uchwały Zarządowi Powiatu. Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. Wicestarosta Powiatu W., stosownie do art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, wystąpił do [...] Kuratora Oświaty o przedstawienie opinii dotyczącej zamiaru likwidacji Liceum Ogólnokształcącego im. [...], wchodzącego w skład [...] Zespołu Szkół w B.. [...] Kurator Oświaty pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. negatywnie zaopiniował zamiar likwidacji ww. szkoły (znak: [...]). Opinia ta nie miała charakteru wiążącego. W ówczesnym stanie prawnym, zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty, szkoła publiczna mogła być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący był obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów (w przypadku szkoły dla dorosłych - uczniów), właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu. Szkoła publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego mogła zostać zlikwidowana po zasięgnięciu opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny. Przepisy art. 59 ustawy o systemie oświaty zostały znowelizowane ustawą z dnia 29 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 35). Ustawa ta przywróciła obowiązek uzyskiwania pozytywnej opinii kuratora oświaty w przypadku zamiaru likwidacji szkoły prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Ustawa, w części dotyczącej przywróconych kompetencji kuratora oświaty, weszła w życie z dniem 23 stycznia 2016 r. Zgodnie z art. 17 ustawy zmieniającej z dnia 29 grudnia 2015 r. nowe przepisy mają zastosowanie również do spraw związanych z likwidacją szkoły, którą wszczęto i nie zakończono podjęciem ostatecznej uchwały o likwidacji szkoły przed dniem 23 stycznia 2016 r. Ponieważ Powiat W. przed dniem 23 stycznia 2016 r. nie podjął ostatecznej uchwały o likwidacji przedmiotowej szkoły, był zobligowany do uzyskania pozytywnej opinii właściwego kuratora oświaty, zgodnie z nowymi przepisami. W dniu [...] lutego 2016 r. Rada Powiatu W. podjęła uchwałę w sprawie zamiaru likwidacji Liceum Ogólnokształcącego im. [...], wchodzącego w skład [...] Zespołu Szkół w B.. W wymienionej uchwale Rada Powiatu powierzyła wykonanie uchwały Zarządowi Powiatu oraz uchyliła podjętą w dniu [...] grudnia 2015 r. uchwałę Rady Powiatu W.. W związku z tym, na podstawie art. 59 ust 2 i 2c ustawy o systemie oświaty, Starosta W. pismem z dnia [...] lutego 2016 r. wystąpił do [...] Kuratora Oświaty z wnioskiem o wydanie pozytywnej opinii w sprawie zamiaru likwidacji Liceum Ogólnokształcącego w B.. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. [...] Kurator Oświaty pozytywnie zaopiniował likwidację wymienionej szkoły, a Powiat W. nie wniósł na powyższe postanowienie zażalenia do Ministra Edukacji Narodowej. Postanowienie zostało podpisane przez Dyrektora Wydziału [...] [...] Kuratorium Oświaty z upoważnienia [...] Kuratora Oświaty. W związku z powzięciem informacji, że wymienione postanowienie [...] Kuratora Oświaty mogło zostać wydane z rażącym naruszeniem prawa, Minister Edukacji Narodowej, na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia [...] Kuratora Oświaty. O wszczęciu postępowania Starosta W. oraz [...] Kurator Oświaty zostali zawiadomieni pismem z dnia 30 marca 2016 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego ustalono, że postanowienie [...] Kuratora Oświaty zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, Minister Edukacji Narodowej postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. stwierdził nieważność postanowienia [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. pozytywnie opiniującego omawianą likwidację. Pismem z dnia 25 maja 2016 r. Powiat W., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Ministra Edukacji Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy wszczętej z urzędu i zakończonej postanowieniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2016 r. stwierdzającym nieważność postanowienia [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. pozytywnie opiniującego likwidację szkoły oraz o orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Powiat W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania określających uprawnienia stron (art. 10 i 73 k.p.a.) poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się przez stronę a aktami sprawy oraz nierozpoznanie, przed podjęciem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, wniosku o przedłużenie terminu na wypowiedzenie się przez stronę co do zebranego w sprawie materiału o 7 dni, licząc od doręczenia uwierzytelnionych odpisów dokumentów stanowiących akta sprawy. Ponadto wnioskodawca zarzucił naruszenie przez Ministra art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia konkretnych dowodów, które mogłyby potwierdzić, że postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Minister Edukacji Narodowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. nie doszło do naruszenia przepisów postępowania określających uprawnienia stron. Powiat W. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania z urzędu, następnie Minister Edukacji Narodowej powiadomił Stronę o możliwości zapoznania się w siedzibie Ministerstwa Edukacji Narodowej z aktami postępowania w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r., doręczonego w dniu 22 kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na powyższe powiadomienie Starosta Powiatu W. pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. powołując się na art. 73 § 3 k.p.a., wniósł o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy w systemie teleinformatycznym, uzasadniając wniosek brakiem możliwości osobistego stawiennictwa przedstawiciela Strony w terminie określonym przez Ministra Edukacji Narodowej. W odpowiedzi na pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. Minister Edukacji Narodowej pismem z dnia [...] maja 2016 r. (doręczonym w dniu 6 maja 2016 r.) poinformował Stronę - Powiat W., że akta postępowania mają postać papierową, w związku z czym Minister wyznaczył dodatkowy termin na zapoznanie się z aktami, tj. do dnia 10 maja 2016 r. Pismem z dnia [...] maja 2016 r., działając z upoważnienia Starosty Powiatu W., Wicestarosta Powiatu W. powołując się na art. 73 § 2 k.p.a. wniósł o sporządzenie uwierzytelnionych odpisów dokumentów stanowiących akta sprawy i doręczenie ich na wskazany adres, uzasadniając to brakiem możliwości oddelegowania pracownika Starostwa Powiatowego w W. do osobistego stawiennictwa w siedzibie Ministerstwa Edukacji Narodowej. Wicestarosta wniósł również o przedłużenie terminu na wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego o 7 dni, liczonych od daty doręczenia Stronie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Po upływie wyznaczonego dodatkowego terminu na zapoznanie się przez Stronę z aktami sprawy, Minister Edukacji Narodowej uznał, że dopełnił obowiązku zapewnienia Stronie możliwości skorzystania z prawa wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów i wydał zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. Natomiast do wniosku Strony z dnia 9 maja 2016 r. o sporządzenie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy Minister Edukacji Narodowej odniósł się w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2016 r. odmawiającym uwzględnienia wniosku. W ocenie Ministra Edukacji Narodowej, strona we wniosku nie wykazała nie tylko ważnego interesu, ale jakiegokolwiek interesu. Przepisy nie przewidują wydania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy jako alternatywy w stosunku do prawa wglądu do akt sprawy (patrz - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 11/11, wykładnia literalna wskazanego przepisu art. 73 § 1 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że obowiązkiem organu jest jedynie umożliwić stronie wykonanie jej uprawnienia do zapoznania się z aktami sprawy, sporządzenia notatek i odpisów dokumentów, także z uwzględnieniem możliwości technicznych, jakimi dysponuje organ. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że to organ decyduje, w jakiej formie ma możliwość wywiązania się z obowiązku udostępnienia stronie akt sprawy. Strona nie może domagać się w sposób wiążący dla organu udostępnienia jej akt sprawy poprzez sporządzenie kserokopii dokumentów lub w innej wskazanej formie - por. wyrok NSA z dnia 29 marca 2001 r. sygn. akt II SA 2580/00, Wokanda 2002/1/26, wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 104/10). Odstępstwo od powyższej zasady Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił w sytuacjach szczególnych, wyjątkowych: ze względu na stan zdrowia, ograniczone możliwości finansowe i związane z tym trudności w dotarciu do siedziby organu (wyrok NSA z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt I OSK 693/10, Lex nr 595477, a także wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 385/09). Minister Edukacji Narodowej, stwierdził, ze zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zapewnił Stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu oraz zapoznania się z aktami sprawy przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie. Strona miała możliwość wglądu w akta sprawy od dnia 22 kwietnia 2016 r. do dnia 10 maja 2016 r., niezasadny jest zatem według organu zarzut wyznaczenia Stronie jedynie 4-dniowego terminu na tę czynność. Nie podzielił też stanowiska Strony o braku możliwości stawiennictwa pracownika Starostwa Powiatowego w W. zatrudniającego - według wykazu zamieszczonego w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu (http://bip.powiatwolowski.pl/?id=167) - 65 osób. Według organu - nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że istotnie żaden z pracowników Starostwa, z uwagi na inne obowiązki służbowe, nie mógł się stawić w siedzibie Ministra Edukacji Narodowej celem zapoznania z aktami sprawy, to w pełni możliwe było posłużenie się w tym celu pełnomocnikiem, z którego zresztą strona skorzystała na obecnym etapie postępowania. Wobec tego za nieuzasadniony uznał organ zarzut naruszenia przepisów określających uprawnienia stron, w tym zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz prawa wglądu w akta sprawy. Podobnie ocenił zarzut Strony dotyczący naruszenia przez Ministra Edukacji Narodowej art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. Uzasadnienie postanowienia Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2016 r. zawiera wskazanie faktów, na których oparł się organ wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. W szczególności, w uzasadnieniu powołano się na upoważnienie dla pani M.S. Dyrektora Wydziału [...] Kuratorium Oświaty w W. z dnia 1 kwietnia 2014 r. do podpisywania decyzji administracyjnych, postanowień i opinii w czasie nieobecności [...] Kuratora Oświaty oraz [...] Wicekuratora Oświaty. W aktach sprawy ponadto znajdują się następujące pisma adresowane do Wojewody [...], przekazane następnie Ministrowi Edukacji Narodowej za pośrednictwem [...] Kuratora Oświaty: 1) pismo Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2016 r. wyrażające prośbę o przeanalizowanie przez Wojewodę [...] procedury wydawania postanowień nr [...] i [...] [...] Kuratora Oświaty pozytywnie opiniujących likwidację odpowiednio Gimnazjum [...] im. [...] i Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w B. i ewentualne ich unieważnienie; 2) pismo Dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół w B. z dnia [...] marca 2016 r. zawierające prośbę o wyjaśnienie przez Wojewodę [...] sprzecznych stanowisk wyrażonych w postanowieniach negatywnie a następnie pozytywnie opiniujących likwidację Gimnazjum nr [...] im. [...] i Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w B. oraz o sprawdzenie aktualnego upoważnienia pani M.S. Dyrektora Wydziału [...]; 3) pismo Dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół w B. z dnia [...] marca 2016 r. wnoszące zastrzeżenia do postanowień nr [...] i [...] [...] Kuratora Oświaty pozytywnie opiniujących likwidację odpowiednio Gimnazjum nr [...] im. [...] i Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w B. oraz wyrażające wniosek o przeanalizowanie wymienionych dokumentów oraz sprawdzenie upoważnienia pani M.S., Dyrektora Wydziału [...] Kuratorium Oświaty w [...]. do podpisywania postanowień. Wobec opisanego stanu faktycznego Minister Edukacji Narodowej uznał za zasadne wyjaśnienie kwestii legalności podpisania postanowienia [...] Kuratora Oświaty i z urzędu wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia, zawiadamiając o tym Stronę. W toku wyjaśniania sprawy Minister Edukacji Narodowej zgromadził dowody wskazujące na wydanie postanowienia [...] Kuratora Oświaty z rażącym naruszeniem prawa poprzez podpisanie rozstrzygnięcia przez osobę nieupoważnioną (panią M.S., Dyrektora Wydziału [...] Kuratorium Oświaty w [...]), z przekroczeniem udzielonego jej upoważnienia. Z dowodów tych wynika, że w dacie podpisania postanowienia [...] Kurator Oświaty był obecny w pracy, tymczasem upoważnienie z dnia 1 kwietnia 2014 r., udzielone przez [...] Kuratora Oświaty Dyrektorowi Wydziału [...] - pani M.S. - dotyczyło podpisywania decyzji administracyjnych, postanowień i opinii tylko w czasie nieobecności [...] Kuratora Oświaty oraz [...] Wicekuratora Oświaty. W ocenie Ministra Edukacji Narodowej, powyższa okoliczność stanowiła przesłankę stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. Postanowienie to zostało bowiem podpisane z przekroczeniem upoważnienia, tj. wydane z rażącym naruszeniem prawa, a więc dotknięte jest wadą kwalifikowaną uzasadniającą orzeczenie o jego nieważności. Od powyższego rozkazu personalnego skargę do tutejszego Sądu wywiódł Powiat W.. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. i zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem postanowienia; 2. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym postanowienia dowodów, na których organ oparł się, przyjmując, że postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa; 3. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2016 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia stwierdzenie nieważności. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości, stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w razie niewstrzymania jego wykonania przez Ministra Edukacji Narodowej; 3. zasądzenie od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację zawartą w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Jedną z podstawowych kwestii podlegających badaniu przez Sąd administracyjny jest ustalenie, czy skarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy wymagane prawem. Jednym z takich koniecznych składników postanowienia jest uzasadnienie faktyczne i prawne, sporządzone w sposób oznaczony w art. 107 § 3 K.p.a. (który to przepis w myśl art. 126 K.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień). Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje zaś dodatkowo, iż uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści wyżej powołanego aktu prawnego wynika więc w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnego rozstrzygnięcia, którego przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż treść uzasadnienia skarżonego postanowienia nie spełnia ww. kryteriów. W sytuacji gdy przedmiotem rozstrzygania organu była kwestia ustalenia faktów, świadczących o tym, czy istniały podstawy do działania M.S. w zastępstwie [...] Kuratora Oświaty, organ w pierwszej kolejności winien w sposób szczegółowy wskazać, na jakich dowodach się oparł przy wydawaniu skarżonego postanowienia. Powinien więc szczegółowo wskazać dowody jakie zgromadził w sprawie, a które świadczą o tym, że M.S. przekroczyła udzielone jej przez Kuratora umocowanie. Następnie dowody te powinien w sposób szczegółowy omówić, ze szczególnym uwzględnieniem powodów, dla których dowody te uznał za wiarygodne. Powyższe czynności były wyjątkowo konieczne do wykonania w realiach niniejszej sprawy, bowiem w aktach administracyjnych znajdują się, złożone w tej samej dacie, dwa sprzeczne oświadczenia M.S.. Z jednego oświadczenia wynika, że Pani S. w dniu [...] lutego 2016 r. otrzymała ustane polecenie od [...] Kuratora - obecnego w tym dniu w pracy - do podpisania spornego postanowienia dotyczącego likwidacji placówki oświatowej. Z drugiego zaś oświadczenia tej samej osoby wynika, że polecenie dotyczące dokonania powyższej czynności otrzymała telefonicznie, od [...] Kuratora, nieobecnego w pracy. W sytuacji więc, gdy organ zebrał w aktach postępowania dowody sprzeczne ze sobą, szczególnie istotne było dokonanie przez organ analizy tych dowodów, i wyjaśnienie, któremu dowodowi organ dał wiarę i dlaczego, oraz wyjaśnienie powodów odmowy dania wiary drugiemu dowodowi. Niewystarczającym było zaś skwitowanie przez organ powyższych kwestii sformułowaniem, iż: "Minister Edukacji Narodowej zgromadził dowody wskazujące na ...". Uzasadnienie skarżonego świadczy o tym, że organ rozpoznając niniejszą sprawę uchybił ww. obowiązkom. Nie wskazał bowiem motywów, jakimi kierował się przy ocenie materiału dowodowego. Brak szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a nadto brak szczegółowego wyjawienia przez organ powodów wydania skarżonego postanowienia świadczą nie tylko o nonszalanckim stosunku organu do przepisów prawa i wynikających z nich dla organu obowiązków, ale sprawia również, iż niemożliwą jawi się ocena przez Sąd skarżonego postanowienia. Nie znając motywów działania organu Sąd nie posiada materiału nadającego się do oceny. Tym samym, tutejszy Sąd pozbawiony został możliwości oceny poprawności merytorycznej skarżonego rozstrzygnięcia. W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżone postanowienie narusza prawo i winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do szczegółowego ustalenia stanu faktycznego, oraz do sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia.