II SA/Bk 539/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku Działkowców Okręgowego Zarządu P. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie likwidacji czasowego ogrodu działkowego oddala skargę Podstawę zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. Polski Związek Działkowców Okręgowy Zarząd P. (powoływany dalej jako: ""PZD OZP" lub "Skarżący") zwrócił się do Prezydenta Miasta B. o uchylenie - na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. – decyzji likwidacyjnej Geodety Miejskiego z dnia [...] grudnia 1985 r., nr [...], wydanej w stosunku do czasowego ogrodu działkowego (dalej: POD), położonego przy ul. [...] w B., na działkach oznaczonych nr geod. [...] Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], odmówił uchylenia ww. decyzji likwidacyjnej. Na skutek odwołania Skarżącego od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i orzekło o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po dokonaniu powtórnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w prowadzonym postępowaniu, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], ponownie odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 1985 r., (znak: [...]), na mocy której orzeczono likwidację czasowego ogrodu działkowego, położonego w B. przy ul. [...]. W ocenie organu I instancji nie zaistniały okoliczności przewidziane w art. 154 k.p.a., skutkujące uchyleniem decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł PZD OZP. W uzasadnieniu podkreślono, że ogród został utworzony na mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 1981 r. [...].zgodnie z którą nieruchomość została przekazana PZD w B. w użytkowanie czasowe na okres 5 lat, tj. do dnia 31 grudnia 1986 r. W dniu [...] grudnia 1985 r. Geodeta Miejski w B., decyzją znak: [...]., orzekł o likwidacji czasowego ogrodu działkowego, jednakże przedmiotowa decyzja zawierała klauzulę, że w przypadku uzyskania lokalizacji stałej ogrodu omawiany teren zostanie przekazany na rzecz PZD. W ocenie Skarżącego likwidacja rodzinnego ogrodu działkowego nigdy nie została przeprowadzona, a R. "[...]" w B. funkcjonuje na przedmiotowym gruncie do dziś. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając ją za merytorycznie prawidłową. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Kolegium w pierwszej kolejności przypomniało, że decyzja likwidacyjna Geodety Miejskiego z dnia [...] grudnia 1985 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] stycznia 1986 r. i w ten sposób stała się ostateczna. Na podstawie przedmiotowej decyzji nałożono obowiązek likwidacji czasowego POD, położonego w B. przy ul. [...], lecz jak ustalił organ I instancji, nie został on zlikwidowany. Zarządzono również odebranie z dniem [...] grudnia 1986 r. gruntu i wskazano, że likwidacja czasowego ogrodu następuje bez odszkodowania. W ocenie Kolegium na podstawie przedmiotowej decyzji strona nabyła prawo do korzystania z niej do czasu upływu tego terminu, a zatem nie można uznać, że na mocy tej decyzji strona nie nabyła prawa, co z kolei oznacza, że nie znajdzie zastosowania art. 154 § 1 k.p.a. Kolegium podzieliło jednocześnie stanowisko organu I instancji, że wydanie decyzji o uchyleniu lub zmianie dotychczasowej decyzji ostatecznej jest możliwe nie tylko pod warunkiem, że żadna ze stron nie nabyła prawa, ale także w razie spełnienia innych ustawowych przesłanek, to jest jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie Kolegium w ramach uznania administracyjnego nie można wydawać decyzji legitymizujących bezprawne działania wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie zaznaczyć należy, że PZD nielegalnie zajmuje grunty, które formalnie nie stanowią ROD. Rodzinne ogrody działkowe zgodnie bowiem z art. 66 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1419, dalej jako: "urod z 2005 r."), stawały się rodzinnymi ogrodami działkowymi w rozumieniu niniejszej ustawy. Z kolei zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz ust. 2 urod z 2005 r., pracownicze ogrody działkowe istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stają się rodzinnymi ogrodami działkowymi w jej rozumieniu. Prowadzi to do wniosku, że skoro przedmiotowy pracowniczy ogród działkowy został zlikwidowany mocą decyzji z dnia [...] grudnia 1985 r., to nie mógł przekształcić się w rodzinny ogród działkowy. W aktach sprawy znajduje się także decyzja Geodety Miejskiego z dnia [...] grudnia 1985 r. ([...]) o likwidacji czasowego ogrodu działkowego, położonego w B. przy ul. [...]. Jednak, jak wynika z materiału dowodowego oraz wyjaśnień organu I instancji, pomimo wydania decyzji o likwidacji, ogród działkowy działał i wciąż działa. Podejmowane czynności egzekucyjne, zmierzające do wydania nieruchomości były bezskuteczne i zostały zaprzestane przez Prezydenta B. W ocenie Kolegium zaistniały stan faktyczny nie może jednak świadczyć o nieuregulowanym stanie prawnym POD. Odróżnić bowiem należy samowolne zajmowanie gruntu, pomimo wydania decyzji likwidacyjnej, od sytuacji w której POD funkcjonowałby na nieruchomości na podstawie niejasnych regulacji bądź też nie mógł wykazać dokumentów potwierdzających prawo do gruntu, pomimo legalnego na nim funkcjonowania. Oznacza to zdaniem Kolegium, że z formalnego punktu widzenia przedmiotowy grunt nie przekształcił się z POD w ROD (nie został objęty regulacjami urod). W momencie dokonywania wpisu do rejestru nie jest możliwym twierdzenie, iż POD miał nieuregulowany stan prawny. Właścicielem działek objętych postępowaniem jest Miasto B., w terminie przewidzianym prawem wydano decyzję likwidacyjną, nie wskazując jednocześnie w żadnej innej korespondencji, zamieszczonej w aktach sprawy, jakoby PZD mógł legitymować się prawem do gruntu. Konkludując SKO stanęło na stanowisku, że PZD zajmuje aktualnie bez podstawy prawnej teren objęty decyzją likwidacyjną. Wyeliminowanie zaś z obrotu prawnego decyzji likwidacyjnej tylko pozornie mogłoby być uznane za zgodne z interesem strony. W ten bowiem sposób, uchylono by decyzję nakazującą likwidację POD [...]. Słuszny interes strony należy rozumieć jednak jako interes prawny (oparty na obowiązującym prawie), a nie - jako interes faktyczny. Czyli można analizować go jedynie wówczas, gdy podjęte działania, byłyby zgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie PZD nie wykonuje zaś ostatecznej decyzji, przez co narusza prawo. W interesie społecznym nie jest zaś takie działanie organów administracji, które zmierzałoby do eliminacji nałożonego ostateczną decyzją, obowiązku. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wywiódł Skarżący zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, na okoliczność, czy Rodzinny Ogród Działkowy im. [...] (dalej jako: "ROD") jest na terenie samowolnie zajmowanym przez Skarżącego, czy też ogrodem stałym lub ma jednak status ogrodu działkowego o nieuregulowanym stanie prawnym, a zatem uzasadniony jest wniosek Skarżącego o uchylenie decyzji likwidacyjnej z [...] grudnia 1985 r.; 2. art. 154 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie ww. decyzji likwidacyjnej, mimo że przemawia za tym interes społeczny i słuszny interes skarżącego. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 1985 r., (znak: [...]), na mocy której orzeczono likwidację czasowego ogrodu działkowego, położonego w B. przy ul. [...]. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zapadła w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 154 k.p.a. Przepis art. 154 § 1 k.p.a. stanowi zaś, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przy czym podkreślić trzeba, że postępowanie prowadzone w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie jest kontynuacją postępowania w sprawie zakończonej decyzją, której uchylenia lub zmiany domaga się strona, ale samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Konstrukcja przepisu art. 154 k.p.a. powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, czego – jak wynika z analizy skargi – oczekiwałby Skarżący. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, a jego celem jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, określone w tym przepisie. Decyzja wydana na podstawie art. 154 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, to jest decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, nie zaś kwestii nowych (zob. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 411/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Jak wynika z powyższych rozważań postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponadto musi być spełniony jeszcze jeden warunek, by organ administracyjny mógł skutecznie zastosować tryb z art. 154 § 1 k.p.a., a mianowicie zaskarżona decyzja winna być ostateczna, przy czym na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1647/07, CBOSA). Dla zastosowania opisanego trybu niezbędnym jest zatem aby decyzja, która jest jego przedmiotem, dla żadnej ze stron nie tworzyła praw, a jednocześnie by za zmianą lub uchyleniem takiej decyzji przemawiał interes społeczny lub słuszny interes strony. Pamiętać bowiem trzeba, że oba rodzaje interesów - strony postępowania oraz społeczny - powinny być rozumiane w kategoriach zobiektywizowanych. Nie można zatem uznać za słuszny interes strony lub interes społeczny, w ujęciu art. 154 k.p.a., subiektywnego przeświadczenia strony o doznanej krzywdzie, ani domagania się przez nią dokonania ponownych ustaleń stanu faktycznego, z którymi się nie godzi (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 2010 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 428/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 września 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 118/10, CBOSA). Oba rodzaje interesu muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Oczywistym jest również to, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być zatem interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a. należy w związku z tym przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a. zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1406/06, CBOSA). W przedmiotowej sprawie decyzja likwidacyjna Geodety Miejskiego z dnia [...] grudnia 1985 r., której uchylenia domaga się Skarżący, jest ostateczna, albowiem została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] stycznia 1986 r., (znak: [...]). Ponadto zauważenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 1986 r., w sprawie I SA 446/86, oddalił skargę od decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] stycznia 1986 r., znak: [...]. Zgodnie więc z art. 170 p.p.s.a., wyrok ten wiąże w sprawie niniejszej nie tylko organy, ale i niniejszy skład Sądu. Mocą decyzji z dnia [...] grudnia 1985 r. orzeczono o likwidacji czasowego ogrodu działkowego położonego w B. przy ul. [...] (pkt 1), zarządzono odebranie gruntu z dniem [...] grudnia 1986 r. (pkt 2) oraz wskazano, że likwidacja czasowego ogrodu następuje bez odszkodowania (pkt 3). W tym miejscu należy zgodzić się z orzekającymi w sprawie organami, że obowiązek likwidacji POD jest rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie, kształtującym sytuację prawną strony. Strona nabyła więc prawo do korzystania z niej do czasu upływu tego terminu. W konsekwencji nie można przyjąć, że na mocy ww. decyzji strona nie nabyła żadnego prawa, a tym samym – jak słusznie uznało SKO – w prowadzonym postępowaniu nie może mieć zastosowania art. 154 § 1 k.p.a. Nie bez znaczenia dla prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia jest ustalona również przez organy okoliczność, że PZD nielegalnie zajmuje grunty, które formalnie nie stanowią ROD. Zgodnie bowiem z art. 66 pkt 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 40, dalej: "urod") z dniem wejścia w życie tej ustawy rodzinne ogrody działkowe, w rozumieniu ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. Nr 169, poz. 1419), stawały się rodzinnymi ogrodami działkowymi w rozumieniu tejże ustawy. Jak stanowi z kolei art. 41 ust. 1 oraz ust. 2 urod z 2005 r., pracownicze ogrody działkowe istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stają się rodzinnymi ogrodami działkowymi w jej rozumieniu. Prowadzi to do wniosku, że skoro przedmiotowy pracowniczy ogród działkowy został zlikwidowany mocą decyzji z dnia [...] grudnia 1985 r., to nie mógł przekształcić się w rodzinny ogród działkowy. W przedmiotowej sprawie nie mógł też mieć zastosowania art. 41 ust. 2 urod z dnia 8 lipca 2005 r. przewidujący, że pracownicze ogrody działkowe o nieuregulowanym stanie prawnym, a zarejestrowane w rejestrze pracowniczych ogrodów działkowych prowadzonym na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, stają się rodzinnymi ogrodami działkowymi w rozumieniu niniejszej ustawy. Co prawda, jak wynika z akt sprawy, na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. (tj. na 21 września 2005 r.) POD [...] posiadał stosowny wpis, tym niemniej nie sposób nie uwzględnić faktu, że w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja z dnia [...] grudnia 1985 r. o likwidacji tego czasowego ogrodu działkowego. Podnoszone zaś przez Skarżącego okoliczności, że po wydaniu ww. decyzji ogród działkowy działał i nadal działa, a podejmowane czynności egzekucyjne zmierzające do wydania nieruchomości były bezskuteczne i zostały zaprzestane przez Prezydenta B., nie mogą w ocenie Sądu świadczyć o nieuregulowanym stanie prawnym POD. Jak słusznie bowiem wywiodło SKO w zaskarżonej decyzji, odróżnić należy samowolne zajmowanie gruntu, pomimo wydania decyzji likwidacyjnej, od sytuacji w której POD funkcjonowałby na nieruchomości na podstawie niejasnych regulacji bądź też nie mógł wykazać dokumentów potwierdzających prawo do gruntu, pomimo legalnego na nim funkcjonowania. Oznacza to, że z formalnego punktu widzenia przedmiotowy grunt nie przekształcił się z POD w ROD, a w konsekwencji nie został objęty regulacjami ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Prawidłowości powyższego stanowiska nie podważają też dołączone do skargi dokumenty. Zgodnie z pismem z dnia [...] marca 1995 r. - działkę nr [...] (obręb [...] arkusz 2) oznaczono w ówcześnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej jako: m.p.z.p. z 1994 r.) symbolem odpowiadającym opisowi "tereny stałych ogrodów działkowych", działka o nr geod [...] obręb [...] arkusz 2 oznaczona była symbolem odpowiadającym opisowi "tereny rolnicze w dolinie rzeki B. o funkcji ekologicznej współtworzące system przyrodniczy". Działka o nr geod [...] nie była zatem, wbrew twierdzeniom Skarżącego, przeznaczona pod tereny stałych ogrodów działkowych. Znajduje to potwierdzenie w piśmie z dnia [...] października 1995 r. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 1996 PZD zwrócił się do Prezydenta B. o ustanowienie na rzecz PZD prawa nieodpłatnego użytkowania wieczystego działek o nr geod [...]. Zwrócić należy uwagę na treść art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz.U. nr 99 poz. 486), zgodnie z którym grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pod pracownicze ogrody działkowe, przekazuje się nieodpłatnie w użytkowanie Polskiemu Związkowi Działkowców. Przekazania dokonują odpowiednio kierownicy urzędów rejonowych lub zarządy gmin. Samo więc przeznaczenie działki o nr geod [...] w m.p.z.p. z 1994 r. nie może świadczyć o nieuregulowanym stanie prawnym i rodzić po stronie Skarżącego przeświadczenia o przekazaniu gruntu w użytkowanie. Brak tytułu prawnego do obu działek potwierdza też pismo z dnia [...] lipca 2005 r., zgodnie z którym Prezydent B. wnosi o wstrzymanie działań w kierunku przekazania ROD w użytkowanie ze względu na tocząbialce się prace aktualizacyjne względem planu. Odnosząc się zaś do użytego w decyzji z dnia [...] marca 2007 r. zwrotu "o przekształceniu ROD im. [...] w ogród stały", zauważyć należy, że tego rodzaju sformułowanie, zawarte w decyzji odnoszącej się do innej przedmiotowo sprawy, nie może wywierać skutków prawych w zakresie faktycznego przekształcenia ROD w ogród stały, a tym bardziej przekształcania POD w ROD. Przytaczana decyzja nie zastępuje przekazania w użytkowanie, nie rodzi skutku zaistnienia nieuregulowanego stanu prawnego. W przypadku zaś ogrodu im. "[...]", brak jest jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby wskazywać na nieuregulowany stan prawny ogrodu. Ponadto skoro przedmiotowy pracowniczy ogród działkowy został zlikwidowany mocą decyzji z dnia 4 grudnia 1985 r., to nie mógł przekształcić się w rodzinny ogród działkowy. Zauważenia też wymaga, że przywoływana w decyzji uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...] listopada 1994 r. Nr [...], dotyczyła zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. i zmian w miejscowych planach szczególnych – k. 14-16 akt adm. Przedmiotem tej uchwały było określenie szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenów nią objętych, a nie przekształcanie podmiotowe ogrodów działkowych. W tym miejscu należy też podkreślić, co zasygnalizowano już wyżej, że decyzje administracyjne nakładające na stronę obowiązek w celu przywrócenia porządku prawnego, a więc wymuszenia stanu zgodnego z prawem, nie mogą być uchylane lub zmieniane w trybie art. 154 k.p.a., bowiem w takich przypadkach w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę aspekt praworządności, interes społeczny i interes innych stron postępowania przed słusznym interesem strony, na którą nałożono obowiązek, a która nie wykonuje tegoż obowiązku, przez co narusza prawo. Skoro PZD zajmuje aktualnie bez podstawy prawnej teren objęty decyzją likwidacyjną, to rację ma Kolegium, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji likwidacyjnej, nie może być uznane za zgodne z interesem społecznym i słusznym interesem strony. Słuszny interes strony musi być bowiem interesem znajdującym oparcie w przepisach prawa. Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 k.p.a., stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Sądu wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło też dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Dołączone przez stronę skarżącą do skargi dowody w żadnym razie nie zmieniają ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy. Decyzja ostateczna z dnia [...] grudnia 1985 r. pozostaje w obrocie prawnym i brak jest podstaw do wyeliminowania jej na mocy art. 154 § 1 k.p.a. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.