III SA/Wa 2260/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy . z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Skarżąca A. w W., zwana dalej w niniejszym uzasadnieniu "A.", "A.", wnioskiem z 4 stycznia 2017 r., zwróciła się do tutejszego organu podatkowego o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania prawa podatkowego poprzez odpowiedź na następujące pytania: 1) czy A. działająca w imieniu Skarbu Państwa jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, 2) jakie stawki podatku od nieruchomości są właściwe dla opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu A. czasowo niewykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. A. wyjaśniła, że jest posiadaczem wielu nieruchomości położonych na terenie gminy N., w tym kilku lokali użytkowych w budynku przy ul. [...]. W ogólnej liczbie lokali znajdujących się w tym budynku jest kilka lokali użytkowych, które od dłuższego czasu nie są wykorzystywane do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Podatek od nieruchomości jest opłacany wg stawek właściwych dla lokali mieszkalnych i gruntów pozostałych. W przypadku lokali użytkowych podatek za lokale wynajęte opłacają najemcy tych lokali wg stawek właściwych dla rodzaju prowadzonej działalności, zaś A. opłaca podatek za lokale niewynajęte wg najwyższej stawki przewidzianej dla lokali użytkowych. A. nie prowadzi żadnej działalności wytwórczej ani usługowej w należących do niej lokalach. Działalność gospodarcza prowadzona przez A. polega na najmie, dzierżawie lokali lub gruntów oraz sprzedaży nieruchomości. Zdaniem A., nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, natomiast nieruchomości niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu, wg stawek właściwych dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych. A. podniosła, że jest podmiotem powołanym do życia na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U.2013 Nr 712 j.t.)zwana dalej "ustawa z dnia 30 maja 1996 roku o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego". Po połączeniu A. z A. funkcjonowanie A. jest uregulowane ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2015 r.,poz.1322 ze zm.).zwana dalej "ustawa o AMW ". A. jest agencją wykonawczą w myśl art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późniejszymi zmianami) zwana dalej "ufp", a do jej zadań własnych - zgodnie z treścią art. 7 ustawy o AMW – należą czynności wymienione w przywołanym przepisie. Nadto, na podstawie ust. 2 powołanego wyżej artykułu, zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 6, 7, 9, 11 i 15, A. realizuje w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa, przy czym - zgodnie z art. 6 ustawy - jest to działalność powierzona przez Skarb Państwa. Jednocześnie Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez A. przysługuje prawo własności lub inne prawa uzyskane z tytułu zbycia lub obciążenia prawem rzeczowym lub innym prawem mienia, o którym mowa w art. 1 pkt 2. W ocenie A., z ww. uregulowań prawa wynika, że gospodarowanie mieniem następuje w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, przy czym zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o AMW prowadzenie działalności gospodarczej jest realizowane w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Podatnik podkreślił przy tym, że liczba podmiotów realizujących tego rodzaju działania jest ograniczona do podmiotów podległych bądź nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej oraz wymienionych w art. 18 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 827 z późniejszymi zmianami). Według A. - taka sytuacja oznacza wprawdzie prowadzenie działalności gospodarczej w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, ale jest to działalność prowadzona w zakresie ograniczonym wymienionymi wyżej przepisami. Zdaniem A., sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie przesądza o byciu przedsiębiorcą. Skarżąca powołała się na art. 2 i art. 4 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r., poz.1829 j.t. zwana dalej "ustawa o swobodzie działalności gospodarczej" ) Natomiast działalność gospodarcza prowadzona przez A., o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 7 w zw. z ust. 2 ustawy o AMW, której treść określa art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, może być podejmowana wyłącznie w zakresie potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Wnioskodawca podkreślił, iż wejście w życie ustawy o AMW przekonfigurowało dotychczasowe zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Powyższe przekłada się na stosowanie innych kryteriów doboru kontrahentów, czy wykorzystania mienia. Zatem, brak przeznaczenia gospodarczego, czy też prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do niektórych składników mienia Skarbu Państwa, wyklucza opodatkowanie ich taką stawką podatku, jak dla mienia wykorzystanego dla celów gospodarczych. Nadto pojęcie "względy obronności i bezpieczeństwa państwa" nie mieści się w ustawowej definicji działalności gospodarczej w ujęciu art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ponieważ celem prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę nie jest osiągnięcie zysku jako takiego, a realizacja zadań związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa. Sposób opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu Wnioskodawcy jest uzależniony - w ocenie A. - od sposobu ich gospodarczego wykorzystania. Ustawodawca celowo bowiem zróżnicował stawki podatku od nieruchomości i ustalił ich maksymalną wysokość w zależności od sposobu wykorzystania nieruchomości. Najwyższe stawki podatku od gruntów winny być stosowane przez A. wyłącznie w przypadku gruntów wynajmowanych i wydzierżawianych osobom trzecim - z wyłączeniem sytuacji, kiedy to kontrahent A. jest zobowiązany postanowieniami umowy zawartej z A. do opłacania podatku, oraz w przypadku gruntów wynajmowanych osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, np. pod garaże, blaszaki lub miejsca parkingowe. Grunty, na których znajdują się budynki mieszkalne, w których A. posiada lokale, a także grunty czasowo niewykorzystywane do działalności gospodarczej są opodatkowane wg stawki podatku właściwej dla gruntów pozostałych. W przypadku lokali użytkowych znajdujących się w budynku przy ul. [...] A. stosuje stawkę podatku określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2017 r., poz.1785 j.t.) zwana dalej " ustawa o podatkach i opłatach lokalnych lub u.p.l ". Niektóre lokale użytkowe znajdujące się w tym budynku nie są wynajmowane od połowy roku 2014, co oznacza, że nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Wcześniej była w nich prowadzona działalność gospodarcza i A. opłacała podatek wg najwyższych stawek właściwych dla lokali zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wykonując zadania powierzone przez Skarb Państwa nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a nieruchomości (grunty, budynki i ich części) czasowo niewykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej winny być opodatkowane wg stawek właściwych dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wójt Gminy N. (dalej jako "Wójt"), na podstawie § 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2017 r. poz. 201, dalej jako "O.p."), zaskarżoną interpretacją z [...] marca 2017 r. Nr [...] uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołał się na art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy o AMW, art. 18, art. 21 ust. 1 ufp i wskazał, że Agencja wykonawcza jest państwową osobą prawną tworzoną na podstawie odrębnej ustawy w celu realizacji zadań państwa. W opinii Wójta, w ocenie sprawy należy uwzględnić następujące okoliczności: - A. jest osobą prawną i jest posiadaczem nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, ma także samodzielność w zakresie gospodarki finansowej oraz gospodarowania mieniem powierzonym i użyczonym; - stanowiący własność Skarbu Państwa i będący w posiadaniu A. przedmiotowy budynek posadowiony w B. przy ul. [...], sklasyfikowany został w kartotece budynków jako handlowo- usługowy; - część lokali w budynku została wynajęta; podmioty z którymi zawarto umowy najmu prowadzą w wynajętych lokalach działalność gospodarczą (m.in. w formie sklepu wielobranżowy, sklep przemysłowy). W ocenie Wójta, nietrafny jest pogląd, że wyklucza się możliwość uznania A. za przedsiębiorcę "ponieważ prowadzi działalność powierzoną przez Skarb Państwa - czyli w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, bo tylko w takim zakresie jest uprawniony do rozporządzania mieniem powierzonym." W szczególności, sam fakt objęcia nieruchomości we władanie przez przedsiębiorcę powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tego typu posiadaczem jest zarówno przedsiębiorca mający prawo własności danej nieruchomości, jak też mający tę nieruchomość w trwałym zarządzie na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) zwana dalej "u.o.g.n.". Zadania A. polegają na spełnianiu powiernictwa (zastępstwa pośredniego) obejmującego wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na rzecz Skarbu Państwa. Według Wójta, prowadzenie działalności gospodarczej jest jednym z zadań własnych A., natomiast wykorzystywanie mienia, którym gospodaruje A. do celów działalności gospodarczej wynika z art. 54 ust. 1 i art. 55 ustawy o AMW. Racjonalne gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa przez A. wymusza osiąganie dochodu (zarobku), gdyż w przeciwnym razie działalność ta miałaby charakter charytatywny. Fakt czasowego faktycznego niekorzystania z mienia będącego w posiadaniu A. prowadzącej działalność gospodarczą - nie ma znaczenia dla obowiązku związanego z wysokością stawek podatkowych obowiązujących od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. A., w skardze z 22 maja 2017 r., zakwestionowała w całości interpretację podatkową Wójta z [...] marca 2017 r. w przedmiocie indywidulanej interpretacji podatkowej dotyczącej art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 14j O.p. poprzez nierozpoznanie wniosku A. w W. co do całości oraz art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw., z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędne uznanie, że stosunek łączący A. ze Skarbem Państwa mieści się w dyspozycji w/w przepisów i uzasadnia obowiązek podatkowy A. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji podatkowej w całości.  Zdaniem Skarżącej, organ podatkowy w ogóle nie wyjaśnił dlaczego uważa, iż A. wobec mienia Skarbu Państwa wykonuje posiadanie. Posiadanie jest instytucją prawa cywilnego, natomiast A. ze Skarbem Państwa łączy inny rodzaj stosunku niż cywilnoprawny. Jest to zależność o charakterze administracyjnym, publicznym. Przepisy określające ten stosunek mówią o powierzeniu i reprezentacji, a nie posiadaniu. Nieuprawniony byłby wniosek, że zadania własne A. wykonuje jedynie z wykorzystaniem własnego mienia. Jako zadania własne A. otrzymała gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa, w tym również poprzez prowadzenie działalności gospodarczej, w obrębie tych składników jej powierzonych, które zostały na taki cel przeznaczone. Jednocześnie należy zauważyć, iż nie spełnia kryterium interpretacji podatkowej lakoniczne, i niepoparte wywodami prawnymi stwierdzenie, iż niezależnie od tego, czy budynki lub ich części zostały zajęte pod prowadzenie działalności gospodarczej lub są związane z jej prowadzeniem, podlegają opodatkowaniu według stawki najwyższej. Takie ustalenie wymaga odniesienia się jakie mienie Skarbu Państwa A. przeznaczyła do prowadzenia działalności gospodarczej. Wójt, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Jako podstawę skargi oznaczono naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.l. oraz art. 14j O.p. i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. 3. Strona zarzuca w szczególności, nierozpoznanie wniosku A., co do całości oraz błędne uznanie, że stosunek łączący A. ze Skarbem Państwa mieści się w dyspozycji przepisów uzasadniających powstanie spornego obowiązku podatkowego A. 4. Przyczyną sporu jest nieakceptowana przez Stronę treść odpowiedzi na pytanie, w której organ interpretacyjny rozstrzyga, czy wykonując zadania powierzone przez Skarb Państwa A. jest – czy nie jest - przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a nieruchomości (grunty, budynki i ich części) czasowo niewykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej winny być opodatkowane wg stawek właściwych dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.l. 5. Sąd podejmując ocenę sporu jest zobowiązany uwzględniać dorobek prawny zgromadzony w podobnych do tej – sprawach, tak, by tożsame instytucje prawne, w zbliżonych okolicznościach faktycznych nie były odmiennie rozumiane. Stąd Sąd uwzględnił w ocenie sprawy wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z 8 czerwca 2016 r., II FSK 502/15 (CBOSA), oprócz wskazań z orzeczeń przywołanych poniżej. 6. Zdaniem Sądu, A. musi być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą również w obecnie obowiązującym stanie prawnym. Wynikało to wprost z ustawy z dnia 30 maja 1996 roku o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o A. Stanowi ona w art. 23 ust. 4, że prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję jako przedsiębiorcę odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej. Podobny charakter działalności A. wynika z art. 55 obecnie obowiązującej ustawy o AMW, w którym ustawodawca wprost wskazał, że wskazane mienie A. może w szczególności oddać w najem, dzierżawę, użyczenie lub administrowanie, a także może prowadzić działalność gospodarczą w oparciu o to mienie. W ocenie Sądu jednakże, niezależnie od sposobu powołania A., celów działania, rodzaju posiadanego mienia należy stwierdzić, że status posiadanych nieruchomości wyczerpuje przesłankę określoną w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.l pozwalającą na przyjęcie, że należące do A. mienie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazują na to trafnie wyeksponowane przez organ interpretacyjny cechy tej działalności: charakter zarobkowy i usługowy, jest wykonywana odpłatnie na rzecz innych podmiotów, w sposób zorganizowany przez odpowiednie umowy, podporządkowany zasadzie racjonalnego gospodarowania, ciągły. Wszystkie podmioty prowadzące taką działalność niezależnie od sposobu ich powołania, składu właścicielskiego, pełnionej funkcji, realizowanych celów, muszą być traktowane w zakresie obciążeń podatkowych jednakowo (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2010 r.; II FSK 1706/08, wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r.; II FSK 2118/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2013 r.; I SA/Kr 1226/12, czy też wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 833/15, CBOSA). Nadto, chociaż przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej przez A. ograniczają korzystanie przez nią z osiągniętego zysku, to jednak, zdaniem Sądu, działania A. charakteryzują się ciągłością, stałością i racjonalnością ekonomiczną, czyli posiadają wszystkie cechy jakimi charakteryzuje się działalność gospodarcza. Również w najnowszym orzecznictwie, także dotyczącym obciążenia podatkiem od nieruchomości, uznaje się, że A. musi być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą i zastosowanie do niej ma art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.l.(wyrok z 1 sierpnia 2017 r., I SA/Rz 373/17, CBOSA). 7. Dlatego stwierdzić należy, że A. w stosunku do wszystkich będących w jej posiadaniu w spornych latach gruntów, budynków, budowli - była podatnikiem podatku od nieruchomości, który z wyjątkami przewidzianymi w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (art. 1a ust. 1 pkt 3), zobowiązana była uiszczać należny podatek od nieruchomości według stawek najwyższych. Sam fakt wykonywania przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą również zadań publicznych, nie ma znaczenia prawnego na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (wyrok z 10 czerwca 2010r. sygn. akt II FSK 1706/08, CBOSA). 8. Zdaniem Sądu, trafna jest uwaga Skarżącej, zgodnie z którą "(...) posiadanie jest instytucją prawa cywilnego, natomiast A. ze Skarbem Państwa łączy inny rodzaj stosunku niż cywilnoprawny (...)". Sąd doprecyzowuje jednak w tym miejscu, że posiadanie należy wiązać przede wszystkim ze stanem faktycznym, a nie z prawem (wynikającym choćby z kodeksu cywilnego), ponieważ posiadanie może być następstwem "prawa" lub braku "prawa" (np. posiadanie w złej wierze). Oznacza to, że źródłem posiadania nie muszą być wyłącznie "instytucje prawa cywilnego", lecz uprawnienia wynikające również z innych dziedzin prawa, a czasem – nawet brak umocowania prawnego. Powyższe uwagi wywierają skutek dla klasyfikacji podatkowej. 9. A. jest instytucją powierniczą Skarbu Państwa i ma status dzierżyciela, należy zauważyć, że prawnopodatkowe skutki gospodarowania powierzonym majątkiem Naczelny Sąd Administracyjny rozważył w wyroku z dnia 15 kwietnia 2016 r. (II FSK 1005/14). W wyroku tym wyjaśniono, że stosunek powierniczy oparty jest na elemencie rozporządzania majątkiem powierniczym na rzecz powiernika oraz elemencie zobowiązania powiernika wobec powierzającego do określonego zachowania, przy czym w stosunku zewnętrznym (wobec osób trzecich) powiernik występuje jako właściciel i jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, natomiast jego zobowiązanie do korzystania z majątku powierniczego w sposób wynikający z celu ustanowienia stosunku powierniczego ogranicza jego prawa w stosunku wewnętrznym (wobec powierzającego). Dlatego też występowanie przez powiernika w stosunku zewnętrznym jako wyłącznego podmiotu powierzonych mu praw, implikuje jego postrzeganie oraz jego status prawny zarówno w stosunkach prywatnoprawnych, jak i publicznoprawnych. W szczególności, skoro powiernik przy wykorzystaniu powierzonego mu majątku dokonuje czynności prawnych, które powodują powstanie zobowiązań cywilnoprawnych wobec osób trzecich, dłużnikiem jest tylko powiernik, a nie powierzający; podobnie w przypadku, gdy zdziałane przez powiernika przy wykorzystaniu powierzonego mu majątku czynności stanowią zdarzenia, których zaistnienie powoduje powstanie wynikającej z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowanej powinności przymusowego świadczenia pieniężnego, na mocy art. 4 i art. 7 § 1 O.p. to powiernik, a nie powierzający, staje się podatnikiem. Skoro bowiem powiernik działa we własnym imieniu i w stosunkach zewnętrznych jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, wynikający z realizacji tych praw obowiązek podatkowy nie może być przerzucany na powierzającego. 10. Stąd nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a u.p.l. w zw. ze wskazanymi przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. 11. Sąd nie podziela poglądu Skarżącej, zgodnie z którym "(...) nie spełnia kryterium interpretacji podatkowej lakoniczne, i nie poparte wywodami prawnymi stwierdzenie, iż niezależnie od tego, czy budynki lub ich części zostały zajęte pod prowadzenie działalności gospodarczej lub są związane z jej prowadzeniem, podlegają opodatkowaniu według stawki najwyższej". Przede wszystkim organ interpretacyjny wyjaśnił w sposób satysfakcjonujący Sąd, że "prowadzenie działalności gospodarczej jest jednym z zadań własnych Agencji (art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o A.), natomiast wykorzystywanie mienia, którym gospodaruje A. do celów działalności gospodarczej wynika z art. 54 ust. 1 i art. 55 ustawy o AMW". Nadto, to sama A. we wniosku o udzielenie interpretacji wskazała, że: 1. jest osobą prawną i jest posiadaczem nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a posiadanie to wynika z innego niż umowa tytułu prawnego, posiada samodzielność w zakresie gospodarki finansowej oraz gospodarowania mieniem powierzonym i użyczonym; 2. stanowiący własność Skarbu Państwa i będący w posiadaniu A. przedmiotowy budynek posadowiony w B. przy ul. [...], sklasyfikowany został w kartotece budynków Starostwa Powiatowego w L. jako handlowo - usługowy; 3. część lokali w przedmiotowym budynku została wynajęta; podmioty z którymi zawarto umowy najmu prowadzą w wynajętych lokalach działalność gospodarczą (m.in. w formie sklepu wielobranżowy, sklep przemysłowy). 12. Dlatego, w świetle przedstawionych powyżej wskazań odnośnie związku nieruchomości z działalnością gospodarczą i skutków dla klasyfikacji w u.p.l., za nieuzasadniony zatem musi być uznany pogląd A., że organ interpretacyjny nie rozpoznał jej wniosku w całości, ze skutkiem dla oceny zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.l w zw. z art. 14j O.p. 13. Z tych powodów należało, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzec jak w sentencji.