IV SA/Po 882/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu [...] listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Sygn. akt IV SA/Po [...] UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Stowarzyszenie [...] (dalej jako Stowarzyszenie) wniosło skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, opisane w rubrum. Zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału, na prawach strony, w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na [...]. W skardze został zawarty wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o sprecyzowanie tego żądania, Stowarzyszeniem pismem z [...] października 2017 r. poinformowało, że żądanie zawarte w skardze jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia (k. 32-33, 36). Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd na wniosek strony skarżącej może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. np. postanowienia NSA z 14.12.2009 r. II OSK 1898/09 oraz z 04.11.2008 r., II OZ 1143/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu, mogą być, co do zasady, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, tj. ma przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Mając na uwadze charakter instytucji procesowej wstrzymania wykonania aktu, przyjąć należy, że zaskarżone postanowienie nie należy do aktów kwalifikujących się do wykonania w znaczeniu tu omawianym. Negatywne załatwienie żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie może być przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej. Zaskarżone postanowienie nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków, wywołuje wyłącznie skutki proceduralne. Z treści skargi wynika, że intencją Stowarzyszenia jest zablokowanie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na [...], a przez to zablokowanie procesu inwestycyjnego. Realizacji temu nie służy jednak wstrzymanie wykonania postanowienia, choćby nawet postanowienie było wykonalne. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi – odpowiednio do dnia uchylenia zaskarżonego aktu lub do dnia uprawomocnienia się o orzeczenia oddalającego skargę (zob. art. 61 § 6 p.p.s.a.). Ma to służyć zapobieżeniu powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a nie ocenie legalności postanowienia. Odmowa dopuszczenia Stowarzyszenia do postępowania nie może spowodować powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Także decyzja środowiskowa, jeżeli została wydana, nie nakłada na żadną ze stron postępowania nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. To oznacza, że do decyzji tej nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta dotyczy bowiem jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania – dobrowolnie bądź przymusowo i tego wykonania wymagają (por. postanowienia NSA: z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 2059/09; z 3 września 2009 r. sygn. akt II OZ 740/09; z 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 962/05; CBOSA). Innymi słowy, już z samego charakteru decyzji środowiskowej wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Wobec tego bezprzedmiotowe jest wstrzymanie jej wykonania (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 601/13; postanowienie WSA w Poznaniu z 27 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Po 953/15 – CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia, przy czym stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.