II OSK 765/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 491/17 w sprawie ze skargi D.S. i J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz D. S. kwotę 850 (osiemset pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz D. S. i J. S. po 1.000 (jeden tysiąc) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 491/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Lublinie oddalił skargi D. S. i J. S. (dalej także: skarżący) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, [...] S.A. z/s w P. (dalej także: Spółka) jako inwestor działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., uPb) wystąpił o udzielenie mu pozwolenia na budowę i przebudowę stacji paliw tej Spółki nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] w B. Starosta L. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. inwestycji stwierdzając, że nie narusza ona przepisów techniczno-budowlanych oraz jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołania od powyższej decyzji złożyli D. S. i J. S.. W wyroku przytoczono dalej, że Wojewoda L. powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2017 r., po rozpoznaniu tych odwołań, utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty L.. Zdaniem Wojewody, organ I instancji prawidłowo dokonał przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę czynności określonych w art. 35 ust. 1 uPb, sprawdzono zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego, z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami z zakresu ochrony środowiska. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo sprawdził, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b uPb oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 uPb. W ocenie Wojewody, organ I instancji równie prawidłowo też sprawdził wykonanie projektu i jego sprawdzenie przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Ponadto, wbrew zarzutom skarżących, decyzja organu I instancji nie naruszać ma przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; K.p.a.). Powyższą decyzję Wojewody zaskarżyli D. S. i J. S., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości. Skarżący w odrębnie złożonych skargach, zarzucili naruszenie: - art. 7, 11, 78, 85 i 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, w tym nieustosunkowanie się do ich zarzutów podniesionych w odwołaniach, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; - art. 65 § 1 K.p.a., poprzez nieprzekazania do organu właściwego do merytorycznego załatwienia sprawy złożonego ustnie do protokołu w toku rozprawy administracyjnej wniosku o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko; - art. 61a § 1 K.p.a., poprzez niewydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego opisanego wyżej wniosku o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko; - art. 3 pkt 11 uPb, poprzez przyjęcie, że ostateczna i prawomocna decyzja administracyjna, wydana w stosunku do działki nr ew. [...], mieści się w katalogu tytułów prawnych wymienionych w tym przepisie; - art. 31 ust 1 pkt 1 uPb, poprzez przyjęcie, że nie wymagane jest uzyskanie przez Spółkę pozwolenia na dokonanie rozbiórki istniejącego budynku stacji paliw; - art. 31 ust. 3 pkt 1 i 2 uPb, poprzez stwierdzenie, że omawiana inwestycja ma na celu budowę nowoczesnego i bezpiecznego obiektu, który wpłynie na poprawę stanu środowiska; - art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 uPb, poprzez przyjęcie, że Spółka dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością – działką nr ew. [...] na cele budowlane; - art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459), poprzez przyjęcie, że decyzja administracyjna kreuje stosunek zobowiązaniowy, a zatem mieści się w katalogu tytułów prawnych do dysponowania nieruchomościami, wymienionych w art. 3 pkt 11 uPb; - art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez pominięcie podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w zakresie wydania decyzji środowiskowej; - § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. nr 25, poz. 133, rozp. MGPiB z 1995), wskazującego zakres i wymogi dokumentacji projektowej; - § 3 pkt 5 lit. d i pkt 6 lit. d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2004 r., Nr 22, poz. 600; dalej: MPZP), poprzez wydanie pozwolenia na budowę, pomimo naruszenia przez przedłożony projekt budowlany obowiązującej linii zabudowy; - § 135 w zw. z § 124 ust. 1 pkt 8 i 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 185) oraz § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401 ze zm., dalej: rozp. BHP), poprzez zaniechanie wezwania Spółki do uzgodnienia projektu budowlanego w zakresie określonym tymi przepisami; Ponadto D. S. wniosła, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., Ppsa), o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: - zdjęć ukazujących posadowienie obecnego budynku stacji paliw, rzeczywiste zagospodarowanie działki Spółki, niezgodne z przedłożoną mapą do celów projektowych; - pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia 6 kwietnia 2017 r., na okoliczność umiejscowienia na działce nr ew. [...] drogi publicznej zarządzanej przez zarządcę drogi wojewódzkiej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Lublinie oddalił skargi. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że prawidłowe było stanowisko organów administracji obu instancji, że w rozpatrywanej sprawie inwestor wypełnił wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 uPb, co obligowało do wydania pozwolenia na budowę, w myśl art. 35 ust. 4 tej ustawy. Zdaniem tegoż sądu planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami MPZP. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy niniejszej, linię zabudowy należy odnosić tylko do budynku stacji. "Zapisy" te zostały spełnione zarówno odnośnie drogi powiatowej klasy Z (zbiorczej), gdzie minimalna odległość liczona od krawędzi jezdni ul. K. (dz. nr ew. [...]) wynosi 8 m oraz wojewódzkiej klasy Z (zbiorczej), gdzie minimalna odległość liczona od krawędzi jezdni ul. [...] (dz. nr ew. [...]) wynosi 20 m. Sąd ten zauważył, że dla omawianej inwestycji została wydana przez Burmistrza B. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] marca 2013 r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa i przebudowa stacji paliw [...] nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną w B. przy ul. [...] na działce nr ewid. [...]". Sąd wojewódzki uznał również za prawidłowe stanowisko organów obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał żaden z przypadków, w których w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę konieczne jest ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Trafna była ocena organów, że w rozpoznawanej sprawie nie występowały określone w art. 31 ust. 3 pkt 1 i 2 uPb przesłanki uzasadniające konieczność uzyskania przez Spółkę pozwolenia na rozbiórkę. W ocenie sądu pierwszej instancji zasadnie też oceniły organy obu instancji, na podstawie art. 35 ust. 1 uPb, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wskazaną w art. 20 ust. 1 pkt 1b tej ustawy i zaświadczenia wymienione w jej art. 12 ust. 7. Dalej sąd stwierdził, że organy obu instancji wyjaśniły w sprawie wszystkie istotne okoliczności sprawy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., a organ odwoławczy – również zgodnie z art. 136 K.p.a., ponadto uzasadnienia decyzji tych organów odpowiadają wymaganiom art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie WSA w Lublinie nietrafne okazały się zarzuty skarżących dotyczące domniemanej przez nich kwestii istnienia podziemnych paliwowych zbiorników magazynowych. Wskazano, że bezsprzecznie inwestycja obejmuje rozbiórkę istniejących na działce nr ewid. [...] zbiorników na paliwa i wykonanie w ich miejsce nowych zbiorników. Przy tym, kwestia legalności robót budowlanych w tym zakresie została rozstrzygnięta w postępowaniu dotyczących zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, dokonanego w dniu 18 lutego 2016 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła D. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu w trybie art. 174 Ppsa skarżąca kasacyjnie zarzuca: A) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Ppsa): 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z § 2 ust. 5 oraz § 3 ust. 5 lit. d tiret 2 punktor 1, § 3 ust. 6 lit. d tiret 1 myślnik 2 punktor 1 MPZP w zw. z art. 3 pkt 1 uPb poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą niezasadnym przyjęciem przez WSA w Lublinie za organami administracji I i II instancji, iż linię zabudowy należy odnosić tylko do budynku stacji paliw w sytuacji, gdy przepisy MPZP dla terenów o funkcji DW i DP, określają również linię zabudowy dla obiektów budowlanych (niebędących budynkami mieszkalnymi) w terenie zabudowanym w odległości - odpowiednio 20 m i 8 m od krawędzi jezdni, zaś do kategorii obiektów budowlanych stosownie do definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 1 uPb należy zaliczać budynki, budowle oraz obiekty małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5, 8 i 10 uPb oraz § 55 ust. 1 pkt 3 rozp. BHP poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie przez WSA w Lublinie, iż przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami w sytuacji, gdy lokalizacja m. in. budynku stacji w odległości mniejszej niż 10 m od przebiegającej przez działkę nr [...] linii elektrycznej o napięciu 30 kV uniemożliwia prowadzenie robót budowlanych na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę z zapewnieniem warunków bezpieczeństwa i higieny pracy wymaganych przepisami odrębnymi, w związku z faktyczną koniecznością lokalizacji stanowiska pracy osób wykonujących te obiekty w odległości mniejszej niż wymagana; art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb oraz § 4 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 1 rozp. MGPiB z 1995 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organy, że mapa na której kopii sporządzono projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest mapą aktualną w rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb, w sytuacji gdy skarżący wskazywali na zmianę stanu faktycznego zobrazowanego na tejże mapie, co potwierdza także treść innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy; B. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 Ppsa), tj.: 1. art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa poprzez oddalenie skargi D. S. pomimo naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy przez organy administracji I i II instancji, polegające na: - niezasadnym uznaniu projektu budowlanego za zgodny z ustaleniami MPZP w sytuacji, gdy obiekty budowlane przewidziane w projekcie budowlanym, w tym m. in. separator kondensacyjny z osadnikiem, wiata stalowa nad stanowiskami do tankowania pojazdów, wykraczają poza linię zabudowy wyznaczoną dla obiektów budowlanych innych niż budynki mieszkalne, stosownie do § 2 ust, 5 oraz § 3 ust. 5 lit. d tiret 2 punktor 1, § 3 ust. 6 lit. d tiret 1 myślnik 2 punktor 1 MPZP, na co jednoznacznie wskazuje projekt zagospodarowania działki; - niezasadnym uznaniu projektu zagospodarowania działki za zgodny z przepisami odrębnymi, w tym z § 55 ust. 1 pkt 3 rozp. BHP w sytuacji, gdy określone w części rysunkowej projektu usytuowanie projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych w odległości mniejszej niż 10 m od biegnącej wzdłuż północnej granicy działki linii średniego napięcia 30 kV uniemożliwia realizację tych obiektów z zachowaniem wymogu sytuowania stanowisk pracy wyłącznie w odległości dopuszczalnej w przywołanych przepisach odrębnych; 2. art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa i art. 134 § 1 Ppsa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 K.p.a. oraz art. 106 § 3 Ppsa oraz § 5 rozp. MGPiB z 1995 poprzez oddalenie skargi D. S. pomimo naruszenia przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy przez organy administracji I i II instancji, oraz nieprzeprowadzenie we własnym zakresie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi D. S. w sytuacji, gdy dokumenty zgromadzone w aktach sprawy - przyjęte do zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapy obrazujące sposób zagospodarowania działki nr [...] posiadają istotne rozbieżności, w tym zwłaszcza w zakresie lokalizacji budynków istniejących na działce względem działki sąsiedniej oraz istniejącej na nieruchomości linii napowietrznej 30 kV, jak i powierzchni działki inwestora rzeczywiście zajmowanej i wykorzystywanej pod drogę publiczną, które to rozbieżności uzasadniały konieczność przeprowadzenia przez organy administracji dalszego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia istniejących wątpliwości co do aktualności przedstawionej przez inwestora mapy; 3. art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa i art. 145 §1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 75 § 1, 78 § 1 i § 2 i art. 77 K.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo bezzasadnej odmowy przeprowadzenia przez organy administracji wnioskowanego przez strony dowodu z oględzin nieruchomości na której miała być realizowana inwestycja, który mógłby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w efekcie niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego mimo, że dowód w postaci oględzin dotyczył okoliczności mających znaczenie dla sprawy i mógłby potwierdzić zasadność zarzutów co do braku aktualności mapy dla celów projektowych, mającej podstawowe znaczenie w procesie projektowania obiektów budowlanych. Wskazując na powyższe naruszenia, skarżąca kasacyjnie wnosi o: "uchylenie w całości WSA w Lublinie" z dnia 7 listopada 2017 r., II SA/Lu 491/17 i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania; rozpoznanie sprawy na rozprawie; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; na podstawie art. 193 Ppsa w zw. z art. 61 § 3 Ppsa, wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca stoi na stanowisku, że sporządzenie właściwej - aktualnej mapy dla celów projektowych dla terenu inwestycji wyklucza możliwość zaprojektowania i realizacji stacji paliw na przedmiotowej działce. Tymczasem ostateczny charakter decyzji, której wykonanie nie zostało wstrzymane przez WSA w Lublinie umożliwia wybudowanie stacji i rozpoczęcie jej działalności. Wybudowanie stacji będzie miało także wpływ na wykonywanie prawa zabudowy na działce sąsiedniej, stanowiącej współwłasność skarżącej, w tym ewentualnej przebudowy znajdujących się na działce obiektów budowlanych. Wykonanie decyzji może zatem spowodować powstanie stanu faktycznego, który będzie szczególnie trudny do odwrócenia, co oznacza także, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej i prowadzonej przez nią działalności znacznej szkody. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwijając jej zarzuty podniesiono, że WSA w Lublinie nie dokonał wyczerpujących ustaleń pozwalających na prawidłowe zastosowanie norm MPZP określających nieprzekraczalną linię zabudowy dla pozostałych obiektów budowlanych nie będących budynkami mieszkalnymi. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie popierał wywiedzioną skargę kasacyjną i wnioski w niej zawarte, oraz potwierdził, że użyte w skardze kasacyjnej skróty "k.p.a." i "p.p.s.a." oznaczają odpowiednio Kodeks postępowania administracyjnego i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, tej zaś nie dostrzeżono. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Skarga kasacyjna została oparta na częściowo uzasadnionych podstawach. A. Zarzut naruszenia przepisu art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa co do reguły jest nietrafny. Z przepisu tego wynika tyle tylko, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. WSA w Lublinie rozpoznając wniesione skargi ich przedmiotem uczynił zaskarżoną decyzję Wojewody [...], to że te skargi oddalił, w żadnym razie nie prowadzi do wniosku, że uchybił w/w przepisowi. B. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, to przepisy powyższe mają charakter ogólny wskazując na oznaczone przesłanki uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, gdy sąd dopatrzy się naruszenia w określonym stopniu przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przywołane przepisy mają charakter wynikowy, to znaczy, że skuteczność zarzutu ich naruszenia jest uzależniona od skuteczności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, których miałyby dopuścić się orzekające w sprawie organy, a których to wadliwie miał nie dopatrzyć się sąd pierwszej instancji. Godzi się przy tym zauważyć, że sąd pierwszej instancji oddalając skargi nie stosował tych przepisów, a stosował przepis art. 151 Ppsa, zarzutu zastosowania którego w skardze kasacyjnej nie podniesiono. C. Zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 K.p.a. oraz art. 106 § 3 Ppsa, a także w zw. z art. 7, 75 § 1, 78 § 1 i § 2 i art. 77 K.p.a., jak również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb oraz § 4 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 1 rozp. MGPiB z 1995 podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w integralnym związku. Podnosząc je skarżąca kasacyjnie kwestionuje nietrafne oddalenie jej skargi i nie uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego na okoliczność wadliwości map obrazujących sposób zagospodarowania działki nr [...], bezzasadnej odmowy przeprowadzenia przez organy administracji wnioskowanego dowodu z oględzin nieruchomości, na której miała być realizowana inwestycja, który mógłby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w efekcie niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego mimo, że dowód w postaci oględzin dotyczył okoliczności mających znaczenie dla sprawy i mógłby potwierdzić zasadność zarzutów co do braku aktualności mapy dla celów projektowych, mającej podstawowe znaczenie w procesie projektowania obiektów budowlanych. Skarżąca kasacyjnie wywodząc o naruszeniu tych przepisów naprowadza, że organy obu instancji zaniechały wyjaśnienia w zakresie rozbieżności co do treści map przyjętych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym gdy idzie o lokalizację budynków istniejących na działce nr [...] oraz istniejącej na działce sąsiedniej linii 30 kV, a także powierzchni działki inwestora zajmowanej pod drogę publiczną. Swoją argumentację D. S. wspiera poprzez przywoływanie argumentacji zaczerpniętej z motywów wyroku WSA w Lublinie z dnia 2 października 2014 r., II SA/Lu 207/14. Jak wynika to z motywów przywołanego wyroku – zakwestionowano w nim sporządzenie projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej na tzw. aktualnej mapie do celów projektowych. Rzecz jednak w tym, że – jak dowodzi tego lektura uzasadnienia powyższego wyroku – w sprawie nim rozstrzygniętej istotne było to, że projekt zagospodarowania terenu nie został sporządzony na oryginale bądź potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie został również opatrzony klauzulą stwierdzającą przydatność mapy dla celów projektowych. W ocenie sądu wyrokującego w sprawie II SA/Lu 207/14 nie zachowano także wymogu sporządzenia projektu w czytelnej technice graficznej. Tego rodzaju wadliwości nie zachodziły w przedmiotowej sprawie poddanej ocenie sądu pierwszej instancji, przeto – niezależnie od okoliczności, że przywołany w skardze kasacyjnej wyrok nie miał charakteru wiążącego skład orzekający WSA w Lublinie w sprawie II SA/Lu 491/17, to oba te orzeczenia zapadły w odrębnych stanach faktycznych. Już tylko te okoliczności wskazują na chybiony kierunek argumentacyjny strony skarżącej kasacyjnie w powyższym aspekcie sprawy. Skarżąca kasacyjnie podniosła zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa, zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Do skargi dołączono pismo Zastępcy Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia 6 kwietnia 2017 r., na okoliczność umiejscowienia na działce nr [...] drogi publicznej zarządzanej przez zarządcę dróg wojewódzkich oraz szereg zdjęć (w skardze nie ujawniono przez kogo i w jakiej dacie zostały one zrobione) na okoliczność "rzeczywistego usytuowania przedmiotowego budynku na działce, niezgodnego z oświadczeniem inwestora i przedłożoną przez niego mapą do celów projektowych, jak również wysokość wskazanego budynku". WSA w Lublinie nie uwzględnił tego wniosku uznając, że nie zachodziły przesłanki z art. 106 § 3 Ppsa, a organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności w sprawie. Podzielając ten wywód sądu wojewódzkiego wypadnie zarazem zauważyć, że nie było rolą sądu administracyjnego dokonywanie ustaleń faktycznych w sprawie administracyjnej, a do tego w istocie zmierzał wniosek skarżącej złożony w trybie art. 106 § 3 Ppsa. Ponadto pismo Zastępcy Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia 6 kwietnia 2017 r. zostało wytworzone po dacie wydania zaskarżonej decyzji, dodatkowo z jego treści nie wynika w żaden sposób twierdzenie, które strona chciałaby wykazywać przy pomocy wskazanego dokumentu. Z tych względów nie jest trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 106 § 3 Ppsa. W treści skargi kasacyjnej – poza przywoływaniem dokumentów i zdjęć dołączonych do skargi – nie wskazano, z jakich to powodów, pomijając oświadczenia samych skarżących, miałaby wynikać "nieaktualność" mapy projektowej dla celów przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb oraz § 4 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 1 rozp. MGPiB z 1995. Z przywołanych przepisów uPb wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m. in. kompletność projektu budowlanego (art. 35 ust. 2 pkt 3 uPb), projekt budowlany powinien zawierać m. in. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb). Sąd w tym składzie podziela to stanowisko wyrażone w orzecznictwie, wedle którego mapa dla celów projektowych jest dokumentem o szczególnej mocy dowodowej, gdyż jako dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone, a organ udzielający pozwolenia na budowę nie jest uprawiony do kwestionowania prawidłowości przedmiotowej mapy i sprawdzania jej zgodności ze stanem faktycznym (por. motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2017 r., II OSK 220/16 (CBOSA.nsa.gov.pl). Ograniczając się w skardze kasacyjnej do powołania się na motywy innego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14, w aspekcie ważności mapy dla celów projektowych – w ocenie Sądu Naczelnego – nie dowiedziono skuteczności zarzutu niewłaściwego zastosowania przywołanych powyżej przepisów art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb. W w/w wyroku wyraźnie wszak wywodzono, że ustawodawca wprowadzając w art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb wymóg sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie, jednocześnie nie zakreślił żadnego terminu aktualności ("ważności") mapy używanej do celów projektowych. Taki termin nie wynika także z innych przepisów prawa, w tym z unormowań rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zachowanie aktualności mapy nie zależy zatem bezpośrednio od daty jej opracowania, lecz od niezmienności stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego. Ani przepisy prawa, ani względy doświadczenia życiowego nie dają dostatecznych podstaw do konstruowania domniemania, że wyłącznie z uwagi na upływ określonego czasu (np. miesiąca, roku albo dwóch lat) mapa wykorzystana do celów projektowych traci aktualność. Rzecz w tym, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są właściwe do weryfikacji prawidłowości mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego, a do tego sprowadzały się oczekiwania strony skarżącej kasacyjnie. W dalszej konsekwencji uznać wypadnie za nietrafne zarzuty niewłaściwego zastosowania przepisów § 4 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 1 rozp. MGPiB z 1995, z których wynika odpowiednio, że: "Projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Dopuszcza się dwukrotne pomniejszenie lub powiększenie tej mapy", "Treść mapy do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek), powinna zawierać: 1) opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp., jeżeli zostały ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, 2) usytuowanie zieleni wysokiej ze wskazaniem pomników przyrody, 3) usytuowanie innych obiektów i szczegółów wskazanych przez projektanta, zgodnie z celem wykonywanej pracy" oraz "Projekt zagospodarowania działki lub terenu należy opracować geodezyjnie, w celu określenia danych liczbowych potrzebnych do wytyczenia w terenie położenia poszczególnych elementów projektowanych obiektów budowlanych. W szczególności dane te powinny dotyczyć: punktów głównych budowli, przebiegu osi, linii rozgraniczających, linii zabudowy, usytuowania obiektów budowlanych, jak również projektowanego ukształtowania terenu". W skardze kasacyjnej nie podważono tego, aby tym wymogom nie odpowiadała mapa, na której sporządzono projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej. Za uzasadnione więc należy uznać te wywody sądu a quo, w których wskazywano, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony przez uprawnionego geodetę na aktualnej mapie do celów projektowych, przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego, co potwierdza stosowna adnotacja na tej mapie, a prawidłowo wskazały organy, że nie mogą one – co do zasady – kwestionować mocy prawnej takiej mapy pochodzącej od właściwego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej. Ponadto podzielić wypadnie i ten wywód sądu pierwszej instancji, że w realiach kontrolowanej sprawy nie było podstaw do tego, by organy administracji architektoniczno-budowlanej podważały przebieg zaznaczonych na mapie granic i to jedynie w oparciu o twierdzenia stron skarżących, sprzeciwiających się realizacji planowanej inwestycji. D. Nie mógł zostać uznany za skuteczny zarzut naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5, 8 i 10 uPb oraz § 55 ust. 1 pkt 3 rozp. BHP poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie przez WSA w Lublinie, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami z eksponowaniem lokalizacji budynku stacji w odległości mniejszej niż 10 m od przebiegającej przez działkę nr [...] linii elektrycznej o napięciu 30 kV uniemożliwia prowadzenie robót budowlanych na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę z zapewnieniem warunków bezpieczeństwa i higieny pracy wymaganych przepisami odrębnymi, w związku z faktyczną koniecznością lokalizacji stanowiska pracy osób wykonujących te obiekty w odległości mniejszej niż wymagana. Z art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 uPb, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając:... warunki bezpieczeństwa i higieny pracy (pkt 5); odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8); 10) warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy (pkt 10). Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca niezastosowanie przepisu § 55 ust. 1 rozp. BHP, z którego wynika, że nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 10 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 15 kV, lecz nieprzekraczającym 30 kV. Rzecz jednak w tym, że – jak słusznie zauważył to sąd pierwszej instancji – w przepisach uPb wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oznaczonej części są ograniczone. Jak wynikać ma z projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora (oświadczenie projektanta złożone w trybie art. 20 ust. 4 uPb), w tym z jego części dotyczącej zachowania wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy, nie występują zagrożenia opisane w tym przepisie. Z tych zatem powodów, nie zaś – jak wskazano w ślad za organami obu instancji – z faktu uwzględniania ustaleń MPZP, gdy idzie o wymaganą odległość od linii 15 kV i brak ustaleń planistycznych dotyczących przebiegu sieci 30 kV, zarzut niezastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego musiał zostać uznany za nietrafny. Należy zauważyć, że w judykaturze eksponowano, że przepisy rozp. BHP są przepisami wykonawczymi do Kodeksu pracy, co implikowało pogląd o ograniczonym zakresie ich stosowania chociażby przez organy nadzoru budowlanego. Przyznać zarazem wypadnie, że pogląd o braku ich możliwości bezpośredniego zastosowania odnoszono do spraw prowadzonych na tle unormowań zawartych w przepisach art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 uPb i dotyczących zagrożeń, jakie mogą powodować istniejące linie elektroenergetyczne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2019 r., II OSK 1882/17, LEX nr 2725944 oraz z 4 kwietnia 2017 r., II OSK 1113/16, LEX nr 2354141). E. Uzasadniony jest za to zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z § 2 ust. 5 oraz § 3 ust. 5 lit. d tiret 2 punktor 1, § 3 ust. 6 lit. d tiret 1 myślnik 2 punktor 1 MPZP w zw. z art. 3 pkt 1 uPb poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji skuteczny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa wobec jego niezastosowania i oddalenia skargi. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m. in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innego rodzaju aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Dla obszaru zamierzenia inwestycyjnego Spółki obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] grudnia 2003 r. (MPZP). Sprawdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma takie znaczenie, że w myśl art. 35 ust. 3 uPb w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, z kolei stosownie do art. 35 ust. 4 uPb w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Innymi słowy, od zgodności zamierzenia inwestycyjnego m. in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy dla obszaru inwestycyjnego taki plan obowiązuje, uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie MPZP w § 3 określonym jako "Funkcje terenów" pkt 5 "DW drogi wojewódzkie" określa w lit. d) linie zabudowy odnośnie minimalnych odległości liczonych od krawędzi jezdni dla "pozostałych obiektów budowlanych" (uwzględniając treść MPZP innych niż budynki mieszkalne – uwaga Sądu) zawierając ustalenie w tiret 2 punktorze 1 – "w terenie zabudowanym – 20 m". Niesporne jest, że biorąc pod uwagę plan zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją Starosty [...], w tak ujętych liniach rozgraniczających drogi wojewódzkiej – ul. [...] w ramach planowanej inwestycji zlokalizowano wiatę nad dystrybutorami paliw. Taka budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 uPb stanowi inny obiekt budowlany, nie będący budynkiem bądź obiektem małej architektury. W wyroku II SA/Lu 491/17 sformułowano w tym aspekcie następującą myśl: "Niewątpliwie zatem planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego, w którym działka nr ew. [...]" (s. 5 zaskarżonego wyroku). Z motywów w tym fragmencie uzasadnienia nie sposób wywodzić jakiejś wiążącej wypowiedzi sądu pierwszej instancji. Sąd a quo w dalszych wywodach stwierdził, co następuje: "Inwestycja ta nie narusza przy tym innych zapisów planu miejscowego, w tym zawartych w § 3 ust. 4 i 5 planu rozwiązań planistycznych co do minimalnych szerokości w liniach rozgraniczających 20 m; dla dróg powiatowych i wojewódzkich. Oczywiste jest bowiem, że planowana inwestycja, z uwagi na swoje przeznaczenie, stanowi realizację wynikającej z § 2 pkt 6 planu zasady, zgodnie z którą dopuszcza się budowę – w liniach rozgraniczających ulic – infrastruktury technicznej niezbędnej dla obsługi obszaru objętego planem, w tym przypadku terenu urządzeń obsługi komunikacji". W kolejnych wypowiedziach sądu wojewódzkiego stwierdzono natomiast, że "Niezasadne są przy tym zarzuty skarżących co do naruszenia § 3 pkt 5 lit. d i pkt 6 lit. d planu miejscowego, dotyczących nieprzekraczalnej linii zabudowy", a ponadto, że "...mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy niniejszej, linię zabudowy należy odnosić tylko do budynku stacji". Tych wywodów sądu wojewódzkiego nie sposób podzielić. Niezależnie od tego, że sąd pierwszej instancji niejednolicie ujmuje analizowane normy MPZP (określając je przy tym mianem "zapisów"), gdy idzie o ich formalne wyróżnienie, skoro raz przyjmuje, że § 3 tegoż MPZP dzieli się na ustępy, a raz że na punkty. W ocenie orzekającego sądu drugiej instancji § 3 MPZP dzieli się na punkty, zasadnicze znaczenie w sprawie ma to, że z treści § 3 pkt 5 lit. d MPZP wynika, że linie zabudowy dla obiektów budowlanych od krawędzi drogi wojewódzkiej zostały określone na 20 m. Tego wymogu nie spełnia zaprojektowana na planie zagospodarowania działki nr [...] w B. wiata nad dystrybutorami paliw. WSA w Lublinie formułując pogląd o nienaruszaniu przez planowaną inwestycję ustaleń MPZP powoływał się na brzmienie § 2 "pkt 6" MPZP, w ocenie Sądu chodzi w istocie o normę zawartą w § 2 ust. 6 MPZP, wedle której "W liniach rozgraniczających ulic dopuszcza się budowę infrastruktury technicznej niezbędnej dla obsługi obszaru objętego planem". Dla sądu wojewódzkiego zastosowanie takiej wykładni podyktowane było potraktowaniem przezeń obszaru inwestycji jako terenu urządzeń obsługi komunikacji. Innymi słowy przedmiotowa wiata nad dystrybutorami paliw została uznana jako element "infrastruktury technicznej niezbędnej dla obsługi obszaru objętego planem" Zdaniem Sądu Naczelnego w tym składzie taka wykładnia przepisów MPZP nie jest trafna. Przepisy MPZP nie definiują pojęcia "infrastruktury technicznej", zwraca jednak uwagę treść § 2 pkt 5 MPZP, z którego wynika, że "W poszczególnych terenach dopuszcza się lokalizację, w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów, nie przedstawionych na rysunku planu obiektów i sieci infrastruktury gazowej, elektroenergetycznej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej i wodnej oraz obiektów gospodarki odpadami niezwiązanych z podłożem, służących bezpośredniej obsłudze tych terenów". Biorąc pod uwagę wykładnię systemową przyjdzie uznać, że pod pojęciem infrastruktury technicznej niezbędnej dla obsługi obszaru planistycznego przewidzianego w MPZP pod urządzenia obsługi komunikacji, w tym stacje benzynowe, nie można uznać wiaty nad dystrybutorami paliw zlokalizowanej w liniach rozgraniczających drogi wojewódzkiej. W tym zakresie zaaprobowanie wykładni ustaleń planistycznych zawartych w MPZP, zaprezentowanej w decyzji organu I instancji na s. 14, nie jest trafne. Dodać wypadnie, że Starosta [...] w pierwotnie wydanej decyzji w odpowiedzi na wniosek inwestora odmówił udzielenia pozwolenia na budowę, argumentując to m. in. niezgodnością zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planistycznymi, ale decyzję tę uchylił Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2014 r. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta [...] uznając swe związanie stanowiskiem organu wojewódzkiego odnośnie nieprawidłowej wykładni MPZP tym razem stwierdził, że taka zgodność występuje, Wojewoda [...] następnie to zaaprobował, a sąd wojewódzki uznał takie rozstrzygnięcia za zgodne z prawem. W tym zakresie Sąd Naczelny nie podziela stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku, jak i decyzjach obu instancji. Nie można podzielić w szczególności tych wywodów zawartych w uzasadnieniu pozwolenia na budowę, gdzie uznano za celowe, aby przepisy planistyczne o minimalnych odległościach zabudowy od krawędzi jezdni dla drogi wojewódzkiej odnosić li tylko do budynku stacji paliw. Stanowisko to motywowano, że odmienna wykładnia uniemożliwiałaby zlokalizowanie takich obiektów, jak: sieci uzbrojenia terenu, piaskownicę czy też śmietnik. Stanowisko organu I instancji w odniesieniu do "sieci uzbrojenia terenu", jako elementu niemożliwego do zlokalizowania w liniach rozgraniczających ulic jest oczywiście nietrafne, bo sprzeczne z przepisem § 2 ust. 6 MPZP. Rozciągnięcie jednak tam wyrażonej dopuszczalności na inne obiekty budowlane, w tym budowlę, jaką niewątpliwie jest wiata nad dystrybutorami paliw, było działaniem nieuprawnionym. Niewątpliwie obiekt taki jest wyniesiony ponad poziom gruntu, ma swoją powierzchnię zabudowy, stanowi przeto zabudowę oznaczonego terenu. W tej sytuacji organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę, zobowiązany przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP winien dojść do wniosku, że zachodzi sprzeczność projektu w zakresie przedmiotowej wiaty, a w konsekwencji nałożyć na inwestora obowiązek usunięcia tej nieprawidłowości. Nie czyniąc tego, Starosta [...] naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 uPb, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Utrzymując w mocy decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę Wojewoda [...] naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a sąd wojewódzki oddalając skargę uchybił przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, wskutek jego niezastosowania. Uwagi powyższej nie można z kolei, jak tego oczekuje strona skarżąca kasacyjnie rozciągać na separator koalescencyjny z osadnikiem, albowiem tę budowlę zaliczyć wypadnie do obiektów infrastruktury kanalizacyjnej, służącej bezpośredniej obsłudze terenu stacji paliw. F. Z powyższych względów i uznając że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona oraz działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 Ppsa należało uchylić zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję organ, a także poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Powody uwzględnienia skarg D. S. i J. S. wynikają bezpośrednio z treści uzasadnienia niniejszego wyroku, wykładnię przepisów prawa materialnego zaprezentowaną w niniejszym wyroku uwzględni Starosta L. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. G. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa.