II GSK 3096/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2017 r.; sygn. akt III SA/Gd 449/17 w sprawie ze skargi [...] na informację Zarządu Województwa P. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 449/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na informację Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 7 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej w pkt 1. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Pomorskiego. W pkt 2 zasądził od Zarządu Województwa Pomorskiego na rzecz [...] kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] – dalej: strona lub Spółka - złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w ramach konkursu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020, dla Osi Priorytetowej 7. Zdrowie, Działania 7.2. Systemy informatyczne i telemedyczne. Zarząd Województwa Pomorskiego pismem z dnia 23 lutego 2017 r. poinformował stronę, że w wyniku rozstrzygnięcia konkursu wniosek nie został wybrany do dofinansowania z związku z nieuzyskaniem minimum procentowego. W trakcie oceny strategicznej I stopnia projekt otrzymał [...]%, w związku, z czym nie uzyskał minimum procentowego określonego w Regula minie konkursu i nie został zaklasyfikowany do wyboru do dofinansowania. Szczegółowe uzasadnienie punktacji przyznanej przez Komisję Oceny Projektów zawarto w kopii Karty Oceny Strategicznej załączonej do pisma. Orzekając na skutek protestu spółki Zarząd Województwa Pomorskiego pismem z dnia 7 maja 2017 r. poinformował stronę o jego nieuwzględnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r. uwzględnił skargę spółki na powyższe rozstrzygnięcie i na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217 ze zm. dalej: ustawa wdrożeniowa) stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Pomorskiego. Sąd stwierdził, że przeprowadzona ocena projektu nie odpowiada standardom przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji Chodzi tu o to, że wynikające z karty oceny strategicznej uzasadnienie przyznania określonej liczby punktów charakteryzuje się wysokim stopniem ogólności. Sąd I instancji wskazał, że przyznanie Spółce dwóch punktów (przy przeliczniku 2,5) tylko w tym kryterium spowodowałoby, że wniosek spółki uzyskałby 50 punktów, a zatem minimum procentowe określone w Regulaminie konkursu i zostałby zakwalifikowany do wyboru do dofinansowania. Z informacji o wyniku rozpatrzenia protestu strony, nie da się wyczytać, dlaczego projekt Spółki jedynie w dostatecznym, a nie wysokim stopniu, spełnił powyższe kryterium. W piśmie tym wskazano, bowiem: "Komisja Oceny Projektów stwierdziła, że projekt spełnia to kryterium, niemniej mając do dyspozycji zróżnicowanie oceny pomiędzy "1" i "2" punktami, biorąc pod uwagę zakres i skalę projektu oraz obszar wyzwań, jakie stoją w zakresie informatyzacji przed pomorskim systemem zdrowia, oceniła, iż stopień spełnienia kryterium jest dostateczny, a nie wysoki". Takie lakoniczne uzasadnienie nie pozwala poznać toku rozumowania, które doprowadziło organ do zaprezentowanej oceny, która przełożyła się na konkretną liczbę punktów. WSA podał, że podobnie należy ocenić uzasadnienie przyznania jednego punktu w kryterium A.2. "[...]". Wskazano w nim m.in., że projekt odpowiada zdiagnozowanym potrzebom, lecz działania w ramach projektu nie wyróżniają się szczególną pilnością na tle innych projektów. Również w odniesieniu do tego kryterium nie wyjaśniono, dlaczego potrzeba realizacji projektu została jedynie "dostatecznie udokumentowana analizą potrzeb", a nie "dostatecznie udokumentowana przekonywującą analizą potrzeb", co przełożyło się na przyznanie jednego punktu z dwóch możliwych. W uzasadnieniu nie wskazano, jakie konkretnie inne projekty są bardziej pilne, co niewątpliwie utrudniło wnioskodawczyni zweryfikowanie twierdzeń organu. Mimo to spółka w proteście uzasadniła, dlaczego jej projekt charakteryzuje się szczególną pilnością na dwóch poziomach: epidemiologicznym i formalnym. W tym zakresie przytoczono szereg danych specjalistycznych (opierając się na fachowych publikacjach medycznych) i szczegółowych informacji (m.in. danych o liczbie zachorowań na nowotwory złośliwe, w tym raka piersi), jednakże Zarząd Województwa Pomorskiego nie odniósł się do powyższego, ograniczając się do stwierdzenia, że profilaktyczna mobilna mammografia przesiewowa jest niezwykle ważnym, ale nie jedynym obszarem pomorskiego systemu zdrowia, w którym istnieją pilne potrzeby. Organ nie wskazał przy tym, o jakie pilne (pilniejsze) potrzeby chodzi. Sąd podał, że przyznając stronie jeden punkt (przy wadze 10) w kryterium A.3. "[...]" organ wskazał, iż planowane efekty projektu wniosą umiarkowany na tle innych projektów wkład w osiągnięcie spodziewanych efektów. Ponownie nie wiadomo, dlaczego wkład został oceniony na "umiarkowany", a nie "istotny". Nie wiadomo również, dlaczego inne projekty (i jakie) zostały uznane za wnoszące istotniejszy wkład w osiągnięcie spodziewanych efektów realizacji Osi Priorytetowej 7., Działania 7.2. Informując Spółkę o negatywnym sposobie rozstrzygnięcia złożonego przez nią protestu Zarząd Województwa Pomorskiego przyznał, że efekty projektu mają potencjał oddziaływania na populację kobiet w tzw. wieku skriningowym w całym województwie, niemniej zakres usług wnioskodawczyni i w konsekwencji zakres projektu obejmuje jedynie jeden z bardzo wielu obszarów pomorskiego systemu zdrowia. Skoro obszarów tych jest bardzo wiele, dlaczego organ nie wymienił chociażby jednego z nich i nie uzasadnił, dlaczego akurat działania w zakresie tego obszaru wniosą istotny wkład w osiągnięcie spodziewanych efektów realizacji Działania 7.2.? WSA podkreślił, że również ocena merytoryczna projektu spółki w zakresie kryterium A.4. "[...]" została przeprowadzona z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Na instytucji zarządzającej spoczywa ciężar należytego uzasadnienia zajętego stanowiska, tj. wyjaśnienia, z jakich powodów projektowi przyznano taką, a nie inną liczbę punktów. Powinność ta skorelowana jest z obowiązkiem instytucji zarządzającej rozważenia wszelkich wskazanych we wniosku okoliczności niezbędnych do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Ma na celu rozdzielenie funduszy na dofinansowanie określonych projektów w taki sposób, aby dotarły one do podmiotów, których przedsięwzięcia oddziaływają pod względem konkurencyjności w jak najszerszym zakresie terytorialnym. Jak wskazano w proteście - projekt w sferze inwestycji sprzętowej dotyczy Spółki, ale efekty tej inwestycji i ich oddziaływanie rozciągają się na cały system zdrowia w województwie pomorskim. Spółka świadczy usługi w programie profilaktyki raka piersi dla wszystkich mieszkanek województwa pomorskiego. Jest przy tym świadczeniodawcą mobilnym. W 2016 r. Spółka zdiagnozowała ponad 580 kobiet do dalszego leczenia, zaś dane z tych badań przekazano do placówek medycznych na terenie całego województwa pomorskiego. Placówki te, w celu dalszego leczenia, będą korzystać z danych medycznych skarżącej. Wbrew stanowisku organu administracji, treść kryterium A.4 nie odwołuje się do bezpośredniej realizacji projektu w stacjonarnych jednostkach ochrony zdrowia. Zaplanowane w projekcie funkcje pozwolą na objęcie nim większości, (jeśli nie wszystkich) jednostek systemu zdrowia województwa pomorskiego poprzez korzystanie z danych medycznych udostępnianych przez Spółkę (za pomocą platformy danych medycznych, do której dostęp będzie albo bezpośredni albo za pośrednictwem urzędu marszałkowskiego). Sąd I instancji podkreślił, że w odniesieniu do kryterium B.1. "[...]" organ przyznając jeden punkt, wskazał, że projekt obejmuje jeden rodzaj działań, tj. platformę telemammograficzną, ale jest to uzasadnione z punktu widzenia całkowitego rozwiązania zdefiniowanego problemu. W ocenie spółki, parametr kompleksowości nie ocenia ilości rodzajów działań, ale ich dobór w świetle zdefiniowanego problemu. Natomiast instytucja zarządzająca w piśmie z dnia 7 maja 2017 r. wskazała, że w kryterium B.1. najwyższą ocenę (2 punkty) mogą uzyskać projekty tych wnioskodawców, którzy mają do zrealizowania przedsięwzięcia wielowątkowe i wieloaspektowe, w których do rozwiązania problemów konieczne jest zastosowanie wielu różnych sprzężonych ze sobą działań, obejmujących przykładowo obszary nie tylko diagnostyki, ale również terapii. Wymienione w proteście problemy (niska, jakość świadczonych usług medycznych, stan aparatury, utrudniony dostęp do informacji, nieprzeszkolony personel) to obszary, które dotyczą nie tylko diagnostyki, ale również działań, które trzeba będzie podjąć w kolejnym kroku po zdiagnozowaniu problemu (np. przeprowadzić akcję informacyjną, przeszkolić personel w celu prawidłowej obsługi sprzętu medycznego i platformy danych medycznych), aby skutecznie i trwale rozwiązać problem, jakim w projekcie skarżącej jest zachorowalność na nowotwory złośliwe, w tym na raka piersi. W ocenie Sądu za niezasadny uznać należało natomiast zarzut spółki w zakresie przyznania jednego punktu w kryterium B.2. "[...]". Przyznając stronie jeden punkt wskazano, że projekt spółki jest powiązany z innymi przykładowo z "pomorskie e-zdrowie" oraz projektami centralnymi), w taki sposób, że ich rezultaty wzmacniają się wzajemnie. W złożonej skardze Spółka podała, że bez jej projektu powyższe projekty nie będą "w pełni" funkcjonalne. A zatem, będą funkcjonalne, ale nie w pełni. Tym samym, nie można przyjąć, że projekty te warunkują się wzajemnie lub że stanowią następujące po sobie etapy określonego programu lub planu działania. Nie ma ścisłej i nierozerwalnej zależności w tym sensie, że bez realizacji projektu skarżącej realizacja pozostałych projektów w ogóle nie będzie możliwa. Będzie ona możliwa, ale nie w pełnym zakresie. Przy ponownej ocenie instytucja zarządzająca winna mieć na uwadze, że uzasadnienie jej rozstrzygnięcia musi być jasne, precyzyjne, oparte na konkretnych okolicznościach i potwierdzających je dowodach oraz uwzględniające powyższą ocenę Sądu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa Pomorskiego wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia. Względnie organ na podstawie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. Przepisów prawa procesowego tj.: 1. art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., 106 § 3 pp.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie poczynienia niezbędnych dla podjęcia zgodnego z prawem rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych to jest zaniechanie zbadania, czy na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, co jest naruszeniem mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wyczerpanie środków na dofinansowanie determinowało inny wyrok; 2. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, gdy podstawą rozstrzygnięcia winien być art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, ponieważ wobec wyczerpania środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach działania już po zakończeniu postępowania odwoławczego przed Instytucją Zarządzającą i po złożeniu odpowiedzi na skargę, a przed wyrokowaniem, Sąd I instancji bezpodstawnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, co stanowi naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zastosowanie właściwego przepisu powodowałoby inny wyrok. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił, że przepis art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej obliguje Sąd do zbadania z urzędu, czy na etapie sądowym nie zmieniły się okoliczności związane z możliwością uzyskania dofinansowania, tj. czy Instytucja Zarządzająca dysponuje środkami pozwalającymi na przyznanie dofinansowania. Zwrot zawarty w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, "gdy na jakimkolwiek etapie w zakresie procedury odwoławczej" obejmuje również postępowanie sądowe. Przepis ten ma zastosowanie również wtedy, gdy wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w danym konkursie nastąpiło w trakcie postępowania sądowego. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a strona w przepisanym terminie nie zażądała jej przeprowadzenia. W piśmie procesowym z dnia 10 października 2017 r., strona wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Sytuacja opisana w dyspozycji tego przepisu wystąpiła w przypadku skargi kasacyjnej, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał ten środek odwoławczy na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie za zarzutach naruszenia prawa procesowego polegającego na naruszeniu przepisów ustawy wdrożeniowej oraz p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1 petitium skargi kasacyjnej wskazać należy, że jest on nieuprawniony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., jako że Sąd I instancji nie przeprowadzał dowodu uzupełniającego ani z urzędu, ani na wniosek stron/organu (takiego wniosku nie było). Redakcja omawianego zarzutu wskazuje, iż według autora skargi kasacyjnej WSA zobowiązany był do poczynienia ustaleń faktycznych, czy na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu. Tymczasem sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Art. 106 § 3 p.p.s.a. daje sądowi administracyjnemu możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego, ale wyłącznie z dokumentów i to tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Godzi się zauważyć, że z analizy akt sprawy wynika, iż sam organ nie przedłożył tak do odpowiedzi na skargę jak i na posiedzeniu Sądu I instancji w dniu 9 sierpnia 2017 r. dokumentów, z których wynikałoby wyczerpanie środków na dofinansowanie projektów w ramach konkursu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020, dla Osi Priorytetowej 7. Zdrowie, Działania 7.2. Systemy informatyczne i telemedyczne. Dopiero do skargi kasacyjnej przedłożono, jako załącznik tabelę z wyszczególnieniem kwot, jaka pozostała do alokacji w danym konkursie. Powyższe nie stanowi przedłożenia Sądowi dokumentu celem przeprowadzenia z niego dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Organ winien przedłożyć, na wcześniejszym etapie postępowania (w odpowiedzi na skargę względnie w piśmie procesowym złożonym przed posiedzeniem Sądu I instancji), informację o wysokości przyznanych w ramach danego konkursu środków finansowych oraz zrealizowane umowy na dofinansowanie projektów w ramach konkursu. Z zestawienia tych dokumentów wynikałoby wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach danego konkursu. Powyższego zabrakło. Przy tym z art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd powinien z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów dopiero w przypadku, gdy strona powoła się na okoliczność wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a zatem jeżeli to strona zainicjuje postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Powyższego zabrakło, stąd zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia ww. przepisu. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: (1) gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i (2) gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy, które są wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnianie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji spełnia określone przywołanym przepisem warunki uznania go za prawidłowe. WSA przedstawił, bowiem stan sprawy, stanowisko organu i zarzuty strony przedstawione w skardze, a także podstawę prawną rozstrzygnięcia, w tym zarówno podstawę stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny jak również stosowane przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego. Ponadto Sąd I instancji zajął stanowisko we wszystkich istotnych - z punktu widzenia kontroli sądowoadministracyjnej w tego rodzaju sprawach - zagadnieniach. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na ustalenie, dlaczego WSA uznał, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Pomorskiego i dlaczego podzielił zarzuty strony w istotnych dla sprawy kwestiach. Możliwa jest, zatem kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponad wszelką wątpliwość Sąd I instancji rozstrzygał w granicach sprawy, gdyż dokonał kontroli zaskarżonej przez stronę formy działania organu administracyjnego. Natomiast fakt, że WSA nie zainicjował postępowania wyjaśniającego celem wykazania, czy na jakimkolwiek etapie postępowania po zakończeniu postępowania odwoławczego i po złożeniu odpowiedzi na skargę, a przed wyrokowaniem przez Sąd I instancji wyczerpano kwotę przeznaczoną na dofinansowanie projektów nie stanowi naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Drugi zarzut kasacyjny sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej również jest nieuprawniony. Z zarzutem tym ściśle wiąże się zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, gdy podstawą rozstrzygnięcia winien być art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, ponieważ wobec wyczerpania środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach działania już po zakończeniu postępowania odwoławczego przed Instytucją Zarządzającą i po złożeniu odpowiedzi na skargę, a przed wyrokowaniem, Sąd I instancji bezpodstawnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, co stanowi naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zastosowanie właściwego przepisu powodowałoby inny wyrok. Zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku, gdy w działaniu występują poddziałania – w ramach poddziałania: sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie zaniechał poczynienia niezbędnych dla podjęcia zgodnego z prawem rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych celem zbadania, czy na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania. Przede wszystkim należy stwierdzić, że z art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej nie wynika obowiązek sądu w postaci inicjowania postępowania wyjaśniającego celem wykazania, czy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej lub sądowoadministracyjnej wyczerpano kwotę przeznaczoną na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku, gdy w działaniu występują poddziałania – w ramach poddziałania. Art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej reguluje wyłącznie sposób rozstrzygnięcia postępowania sądowoadministracyjnego przez sąd (kompetencję orzeczniczą sądu), który jest odmienny od sposobu rozstrzygnięcia tego postępowania przewidzianego w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej (tak też NSA w wyroku z dnia 26 października 2017 r. II GSK 3252/17). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.