IV SA/Wa 682/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant st. spec. Dorota Stromecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w G. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 20 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej określane także jako: "SKO", "organ odwoławczy"), wydaną na podstawie art.138§1 pkt.2 kodeksu postepowania administracyjnego ( dalej jako: "kpa"), po rozpoznaniu odwołania J. L. ( dalej także jako: "inwestor") od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...] odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] chlewni do chowu tucznika o liczbie stanowisk [...] sztuk w każdej wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] położonej w miejscowości G. gm. [...] – orzekł : 1/ uchylić zaskarżoną decyzję w całości 2/ ustalić środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] chlewni do chowu tucznika o liczbie stanowisk [...] sztuk w każdej wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] położonej w miejscowości G. gm. [...] Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] marca 2016 r. do Urzędu Gminy w R. wpłynął wniosek Pana J. L. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] chlewni do chowu tucznika o liczbie stanowisk [...] sztuk w każdej wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] położonej w miejscowości G. gm. [...]. W dniu [...] marca 2016 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o uzgodnienie warunków realizacji planowanej inwestycji. W dniu [...] marca 2016 r. organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, informując o tym strony postępowania oraz społeczeństwo. W dniu [...] marca 2016 r. do organu wpłynął protest mieszkańców wsi G. Protestujący podnieśli, iż inwestycja jest planowana na działce zdrenowanej, realizacja planowanego przedsięwzięcia zaburzy zatem właściwe odprowadzanie wody z działek sąsiednich. Ponadto realizacja planowanej inwestycji związana będzie z powstaniem fetoru, hałasu i ulatnianiem się szkodliwych gazów z powstałej gnojowicy, co zakłóci spokojne życie mieszkańców wsi. W dniu [...] marca 2016 r. PPIS w M. wydał opinię sanitarną Nr [...], mocą której zaopiniował negatywnie planowane przedsięwzięcie. W uzasadnieniu organ opiniujący wskazał, iż przeprowadzona w raporcie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko analiza nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, że "...w wyniku realizacji przedsięwzięcia oraz jego eksploatacji nie dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska szczególnie w zakresie zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, a także zagrożenia zdrowia ludzi pomimo zastosowania działań ograniczających proponowanych w raporcie.". Wezwaniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. RDOŚ w W. wystąpił do organu I instancji o uzupełnienie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie ochrony powietrza i ochrony przyrody, a także o uszczegółowienie analizy konfliktów społecznych i przeprowadzenie analizy, czy możliwa jest realizacja przedsięwzięcia w innym wariancie (innym niż racjonalny wariant alternatywny przedstawiony w raporcie), tak aby ograniczyć możliwe do wystąpienia uciążliwości mieszkańcom wsi G. RDOŚ w W. w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał postanowienie Nr [...], mocą którego uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. RDOŚ nie stwierdził również konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 uioś. W dniu [...] września 2016 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną w prowadzonym postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia. W dniu [...] grudnia 2016 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję Nr [...], mocą której odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i jego wyniki oraz wskazał, iż przyczyny wydania decyzji odmownej były następujące : - planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, - inwestycja ma być zlokalizowana w bliskiej odległości od siedzib ludzkich (najbliższe budynki mieszkalne znajdują się w odległości 50 i 150 m), - potencjalnym zagrożeniem związanym z realizacją planowanego przedsięwzięcia jest zanieczyszczenie powietrza, - z przedstawionej w raporcie oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przy zachowaniu określonych warunków oddziaływanie źródeł emisji gazu i pyłu do powietrza nie przekroczy norm dopuszczalnych, - emisja hałasu (co wynika z raportu) nie przekroczy dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie, - wytworzona gnojowica zostanie wykorzystana do nawożenia gleb (na gruntach inwestora i innych rolników) lub też będzie przekazywana jako odpad uprawnionym podmiotom do odzyskania lub unieszkodliwienia, - jakkolwiek z raportu wynika, że gazy nie przekroczą stężeń normatywnych, a więc nie spowodują przekroczeń dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń powietrza, to jednak (zdaniem organu) spełnienie ogólnych norm stężeń nie chroni przed uciążliwościami zapachowymi - szczególne uciążliwości odorowe będą związane z zagospodarowaniem gnojowicy, - przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na tereny prawnie chronione – obszar Natura 2000, gdyż będzie zlokalizowane poza tym terenem - teren inwestycji jest położony w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu; przewidziane w przepisach szczególnych zakazy nie dotyczą inwestycji związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym, - budowa chlewni nie pogorszy jakości wód pierwszego poziomu wodonośnego, nie stwierdzono również negatywnego oddziaływania na środowisko gruntowe. Biorąc powyższe pod uwagę organ stanął na stanowisku, iż charakter, rodzaj i zakres inwestycji świadczy o tym, że mieszkańcy wsi G. będą narażeni na uciążliwości odorowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Naruszy to zasady współżycia społecznego, planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi i ingeruje w środowisko społeczno-przyrodnicze. Na terenie gminy [...] funkcjonuje już jedna chlewnia (dużo mniejsza), której działanie odorowe jest negatywnie odczuwalne, głównie w trakcie wywożenia gnojowicy. W rzeczywistości zasady funkcjonowania takich obiektów, jak planowane nie pokrywają się z teorią zapisaną w raporcie, są bardzo uciążliwe dla mieszkańców, zwłaszcza gdy inwestycję planuje się zlokalizować w bliskiej odległości od budynków mieszkalnych, jak to jest w niniejszym przypadku. Od decyzji powyższej odwołanie złożył inwestor - Pan J. L., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia W odwołaniu skarżący podniósł, iż: - decyzja środowiskowa ma charakter związany, tzn. organ nie ma pełnej swobody decyzyjnej, gdyż warunki, kiedy może być wydana decyzja pozytywna określa ustawa, inwestor wszystkie te warunki spełnia, - decyzja środowiskowa nie może być oparta na subiektywnych odczuciach organu w zakresie ewentualnych uciążliwości dla mieszkańców, - jedyną przyczyna odmowy była obawa o wystąpienie ewentualnych uciążliwości odorowych, przyczyny odmowy są nie merytoryczne (są to domysły i przypuszczenia), - organ kierował się wyłącznie (za PPIS w M.) obawami wystąpienia nieprzyjemnych zapachów oraz protestami lokalnej społeczności, - organ dokonał nie swobodnej, ale dowolnej oceny dowodów (w tym głównie raportu), - organ pominął stanowisko RDOŚ w W., który uzgodnił warunki planowanej inwestycji, - materiał dowodowy pozwala na wydanie przez organ odwoławczy merytorycznej decyzji w sprawie, tj. decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem: art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 uioś, (decyzja została wydana z pominięciem istotnych dla sprawy dowodów) art. 80 Kpa (przekroczenie uprawnień wynikających z zasady swobodnej oceny dowodów) , art. 71 ust. 1 ustawy, art. 8, 11 i 107 § 3 Kpa (brak m. in. uzasadnienia faktycznego) i z naruszeniem zasad kodeksowych - pogłębiania zaufania obywateli do Państwa oraz ich kultury prawnej oraz zasady przekonywania) oraz art. 44 ust. 1 ustawy (zostało bowiem dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie [...], chociaż nie prowadziło działalności statutowej przez min. 12 miesięcy przed datą wszczęcia postępowania). SKO rozpoznając powyższe odwołanie i wydając zaskarżoną decyzję przywołało następującą argumentację: Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś oraz w § 2 ust. 1 pkt. 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), tj. "tj. "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza)". Organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 uioś uzgodnienie dla planowanego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., który to organ jednocześnie uzgodnił warunki, pod którymi przedsięwzięcie to może być realizowane oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. (opinia negatywna). W przywołanych aspektach postępowanie w sprawie wydania zaskarżonej decyzji jest zatem zgodne z obowiązującym prawem, jednakże sama decyzja zawiera inne wady uniemożliwiające utrzymanie jej w obrocie prawnym. Organ odwoławczy wskazuje, iż przepisy uioś wskazują wprost, jak również z ustawy tej należy wnioskować a contr ario, jakie są warunki konieczne do spełnienia w celu uzyskania decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe (np. art. 80 ust. 2). Z kolei przesłankami wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia mogą być : - niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - odmowa uzgodnienia warunków realizacji przez organy uzgadniające, brak zgody inwestora na realizację przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez organ innym niż zawarty we wniosku, niezgodność z przepisami szczególnymi, wykazany w raporcie oddziaływania na środowisko negatywny wpływ danego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Podkreślić w tym miejscu należy, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym i organ jest zobligowany do jej wydania wraz z określeniem warunków realizacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, gdy zostały spełnione wszystkie warunki wymagane ustawą uioś. W ocenie SKO uzgodnienie dokonane przez RDOŚ w W. ma dla organu orzekającego w sprawie "środowiskowej" charakter wiążący, przywołując na poparcie swego stanowiska wyrok NSA z dnia 21.02.2012r. sygn. akt II OSK 2544/11. Ponadto organ odwoławczy podkreśla, że zgodnie z art.80 ust.2 uioś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan został uchwalony. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej wyraźnie stwierdza (co wynika z całokształtu materiału dowodowego), iż, część działki nr [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] marca 2006 r.), zgodnie z którą teren inwestycji częściowo położony jest na terenie przeznaczonym po zabudowę zagrodową (symbol planu RM), gdzie zgodnie z przywołanym wyżej planem miejscowym dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto w stosunku do wpływu inwestycji na obszar Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 należy zaznaczyć, iż teren planowanego przedsięwzięcia znajduje się poza obszarem Natura 2000. Nie stwierdzono również niezgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi. Nieruchomość, na której w chwili obecnej inwestor planuje realizację przedmiotowego przedsięwzięcia położona jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Nr 23 Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005r w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] ze zm.) zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko . Według zapisu w § 3 ust. 2 rozporządzenia, zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć służących rolnictwu, wobec czego jej realizacja nie narusza zakazów wynikających z powyższego rozporządzenia. Nie zaistniała również sytuacja, w której organy współdziałające odmówiłyby uzgodnienia warunków realizacji - w przedmiotowej sprawie została wydana opinia PPIS w M. (jakkolwiek negatywna), zaś RDOS w W. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji inwestycji. Nie miał również miejsca przypadek, w którym organ zaproponowałby inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, zaś wnioskodawca by się na to nie zgodził. Ponadto z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Tak więc zdaniem organu orzekającego w niniejszej sprawie uznać należy, iż nie wystąpiły przesłanki negatywne uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia określone w prawie materialnym. Organ odwoławczy podniósł, że opracowany raport zawiera zestaw niezbędnych wariantów realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. W raporcie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia autor wskazał (str. 26), racjonalny wariant alternatywny realizacji planowanego przedsięwzięcia analizowany w toku opracowywania raportu. Wariant te miałby polegać (przy zachowaniu tego samego rodzaju przedsięwzięcia i jego skali) na odmiennej lokalizacji budynków inwentarskich. Wariant inwestorski zakłada lokalizację budynku prostopadłe do drogi, zaś w racjonalnym wariancie alternatywnym budynki chlewni byłyby usytuowane równolegle do drogi. Dokonując oceny wpływu na środowisko wariantu alternatywnego (str. 64 raportu) przeprowadzone zostały obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń, tj. amoniaku i siarkowodoru w powietrzu. Ustalono wyniki stężeń jednogodzinowych i średniorocznych; z obliczeń wynika, iż w racjonalnym wariancie alternatywnym byłyby one nieco wyższe niż w wariancie inwestorskim. Oddziaływanie chlewni w racjonalnym wariancie alternatywnym na pozostałe komponenty środowiska, tj. gospodarkę wodno-ściekową, emisję hałasu, gospodarkę odpadami, ochronę przyrody zostało ocenione jako analogiczne jak dla wariantu inwestorskiego. Zdaniem autora raportu wariant proponowany przez inwestora jest wariantem optymalnym oraz najkorzystniejszym biorąc pod uwagę oddziaływanie na środowisko i na ludzi. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie przedstawiony obecnie przez inwestora wariant alternatywny należy uznać za racjonalny. Kolegium przekonała o tym przede wszystkim analiza ewentualnych emisji substancji do powietrza w wariancie planowanym przez inwestora oraz w wariancie alternatywnym, z której wynika, iż emisje amoniaku oraz siarkowodoru będą niższe w przypadku wariantu inwentarskiego (jakkolwiek nieznacznie). Kolegium przekonały również argumenty inwestora, że nieracjonalne byłoby zlokalizowanie planowanych chlewni we wschodniej części działki nr [...] (jak to sugerował RDOS biorąc pod uwagę skalę protestów społecznych); spadek w tej części nieruchomości (ok. 2 m na długości działki) mógłby spowodować ryzyko zanieczyszczenia wód gruntowych (z uwagi na zbiorniki gnojowicy), a ponadto sugerowana lokalizacja byłaby dokonana na glebach o lepszej klasie bonitacyjnej (RIV), podczas gdy lokalizacja proponowana przez inwestora zostałaby dokonana na glebach gorszej klasy (RV). Inwestor zakłada też Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie przedstawiony obecnie przez inwestora wariant alternatywny należy uznać za racjonalny. Kolegium przekonała o tym przede wszystkim analiza ewentualnych emisji substancji do powietrza w wariancie planowanym przez inwestora oraz w wariancie alternatywnym, z której wynika, iż emisje amoniaku oraz siarkowodoru będą niższe w przypadku wariantu inwentarskiego (jakkolwiek nieznacznie). Kolegium przekonały również argumenty inwestora, że nieracjonalne byłoby zlokalizowanie planowanych chlewni we wschodniej części działki nr [...] (jak to sugerował RDOS biorąc pod uwagę skalę protestów społecznych); spadek w tej części nieruchomości (ok. 2 m na długości działki) mógłby spowodować ryzyko zanieczyszczenia wód gruntowych (z uwagi na zbiorniki gnojowicy), a ponadto sugerowana lokalizacja byłaby dokonana na glebach o lepszej klasie bonitacyjnej (RIV), podczas gdy lokalizacja proponowana przez inwestora zostałaby dokonana na glebach gorszej klasy (RV). Inwestor zakłada też (w celu złagodzenia konfliktów społecznych, które generuje głównie obawa przed emisją substancji złowonnych) zastosowanie izolacyjnego pasa zieleni średnio- i wysokopiennej od strony północnej, zachodniej i południowej, a przede wszystkim probiotycznych dodatków do pasz i gnojowicy, co pozwoli zredukować emisje odorów o niebagatelną wielkość nawet 50 %. Reasumując tę część rozważań Kolegium pragnie podkreślić, iż inwestor przedstawił wariant alternatywny, wykonał stosowne pomiary i w wyniku obliczeń oraz analiz uznał, iż realizacja inwestycji w wariancie alternatywnym byłaby bardziej szkodliwa dla środowiska. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium uznało, iż skoro w przedmiotowej sprawie nie zaistniała jakakolwiek negatywna przesłanka uzasadniająca odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, analiza raportu i uzupełnienia do niego wykazała, iż eksploatacja planowanej inwestycji nie spowoduje negatywnych, ponadnormatywnych emisji do środowiska, RDOŚ w W. (organ wyspecjalizowany) uzgodnił środowiskowe uwarunkowania planowanej inwestycji, zaś organ I instancji nie wykazał w zaskarżonej decyzji, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uzasadniające odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań, to należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i uzgodnić środowiskowe warunki dla planowanego przedsięwzięcia. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że powyższe rozważania doprowadziły go do oceny, iż o ile zostaną zachowane warunki określone w sentencji wydanej przez ww. organ decyzji, realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia [...] luty 2017r. wniosło Stowarzyszenie [...], które było uczestnikiem postępowania w niniejszej sprawie oraz J. G., który był stroną postępowania. W skargach wniesionych w jednym piśmie, mających charakter opisowy, skarżący zarzucają przede wszystkim, iż wskutek realizacji planowanej inwestycji zostanie zagrożone zdrowie i życie mieszkańców wsi G. Ponadto zarzucono, że raport jest niepełny i nie wyjaśnia wszystkich wątpliwych kwestii (skarżący wskazał poszczególne - jego zdaniem niejasności), zaś Kolegium wydało decyzję według swego "widzimisię", nie dając szans skarżącemu na przedstawienie swych argumentów. Ponadto na terenie gminy [...] od 2015 r. powstały już 244 obiekty specjalistycznej produkcji zwierzęcej, ciągle realizowane są też nowe, co w połączeniu z gospodarstwami indywidualnymi daje ponadnormatywną produkcję obornika, co zagraża zdrowiu mieszkańców i doprowadzi do degradacji środowiska. Ponadto raport jest niepełny w zakresie gospodarowania gnojowicą, zaś [...] Sp. z o. o. (gdzie inwestor planuje oddawać gnojowicę) nie posiada stosownych certyfikatów. Pismem procesowym z dnia [...] października 2017r. pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia będący adwokatem, sprecyzował treść skargi, jednocześnie podtrzymał wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Podniósł, że w sentencji decyzji SKO powieliło "mechanicznie" warunki realizacji przedsięwzięcia określone w postanowieniu RDOŚ w W. Ponadto pełnomocnik podniósł zarzuty wobec uzasadnienia decyzji, wskazując że: 1/ w raporcie zostały powołane jako podstawy prawne jego opracowania nieobowiązujące przepisy prawne 2/ zakwestionował ustalenia raportu odnośnie zanieczyszczenia powietrza, odziaływania odorowego 3/ brak uwzględnienia w raporcie analizy skompensowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z planowanymi w sąsiedztwie innymi obiektami inwentarskimi 4/ brak odniesienia się do wpływu planowanego przedsięwzięcia na krajobraz regionu 5/ pozorność zawarcia w przedłożonym raporcie wariantu alternatywnego realizacji planowanego przedsięwzięcia 6/ niedostateczne rozważenie uwarunkowań obsługi komunikacyjnej planowanego przedsięwzięcia w kontekście parametrów drogi gminnej przy której jest usytuowania nieruchomość inwestora (dopuszcza ruch pojazdów o ciężarze do 8 ton, a obsługa chlewni wymaga wykorzystywania samochodów ciężarowych, których średnia masa samochodu ciężarowego wynosi ok. 15 ton) 7/ zasadność zweryfikowania danych raportu przez opinie niezależnego specjalisty W odpowiedzi na skargę SKO w C. odniosło się do podniesionych w niej zarzutów i wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, ponieważ kontrolowana decyzja nie jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja SKO w C., na podstawie której ww. organ uchylił decyzję Wójta Gminy [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] chlewni do chowu tucznika o liczbie stanowisk [...] sztuk w każdej wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] położonej w miejscowości G. gm. [...] i ustalił środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia określając je w treści wydanej decyzji. Tytułem wstępu do dalszych rozważań merytorycznych warto wyjaśnić, że zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje wyżej przywołana ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku oraz przywołane rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 71 powołanej ustawy stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). Zarazem z art. 72 ust. 1 tej ustawy wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (pkt 1), decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Z punktu widzenia art. 71 ust. 2 pkt 1 oraz 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy środowiskowej istotne znaczenie w sprawie miało ustalenie, do jakiej kategorii przedsięwzięć zalicza się inwestycja, albowiem dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obligatoryjne (art. 59 ust. 1 pkt 1), zaś dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (art. 59 ust. 1 pkt 2). W tym zakresie stanowisko organów i inwestora trafne, bowiem zgodnie z art. 59 ust.1 pkt.1 ww. ustawy w związku z §2 ust.1 pkt.51 cyt. rozporządzenia planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja, ze względu na sumaryczny rozmiar produkcji zwierzęcej (ponad 260 DJP), wymagała obowiązkowo przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nadto warto wspomnieć, że realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 59 ust. 1 powołanej ustawy wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1 (art. 59 ust. 2). Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1), 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2), 5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3). Sąd uznaje również za stosowne zastrzec na użytek niniejszego uzasadnienia, że nie przeprowadza w sprawie "rozważań merytorycznych". Jak bowiem trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 85/12 (wyrok dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), sąd I instancji kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez właściwe organy, lecz sam nie może jego ustalać, tym bardziej kiedy wymaga to wiedzy specjalistycznej. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści stanowisk (opinii, uzgodnień) organów współdzielących w załatwieniu sprawy, gdyż co do zasady wymagałoby to od Sądu wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki związanych z kwestiami ochrony środowiska czy przyrody lub gospodarki wodami. Stąd też ocena stanowisk takich organów jak RDOŚ w W. i PPIS w M., a w konsekwencji również zaskarżonej decyzji dotyczy w szczególności takich kwestii jak to, czy dane rozstrzygnięcie (stanowisko) jest wyczerpujące (ewentualnie kompletne, jeżeli przepisy szczególne stawiają określone wymagania formalne danemu aktowi administracyjnemu) i spójne (osnowa i uzasadnienie), czyli czy spełnia ustawowe wymagania, przede wszystkim określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i prawa materialnego. Niewątpliwe zatem nie może to być ocena merytoryczna. I w takim też zakresie Sąd może kontrolować prawidłowość oceny zgromadzonego materiału procesowego wyrażoną w decyzjach organów merytorycznie rozstrzygających sprawę. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że Sąd I instancji, kontrolując stan faktyczny przyjęty przez właściwe organy, może jedynie sformułować w konkretnej sprawie wytyczne, zgodnie z dyspozycją z art. 141 § 4 P.p.s.a., w zakresie np. konieczności dokonania weryfikacji ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji lub uzgodnień takiej decyzji, lecz samodzielnie nie może prowadzić własnej merytorycznej analizy i oceny treści uzgodnień, opinii i stanowisk oraz wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu żadna z przesłanek skutkujących koniecznością odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ziściła się w sprawie, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad proceduralnych specyficznych dla postępowań dotyczących uwarunkowań środowiskowych, w tym ich transparentności rozumianej jako prowadzonego z udziałem społeczeństwa. Należy z naciskiem podkreślić, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie jest decyzją uznaniową, zaś wyżej powołany katalog podstaw do odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych ma charakter zamknięty i szczegółowo odnosi się do poszczególnych kwestii. Skoro zatem w toku postępowania odwoławczego SKO ustalił, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała jakakolwiek z przesłanek ustawowych warunkujących odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji, to odmowna decyzja I instancji Wójta Gminy [...], zasadnie została uchylona w całości o określono środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Sama merytoryczna decyzja organu odwoławczego zawiera zaś wszystkie wymagane prawem elementy, o których mowa w art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej. Część działki inwestycyjnej objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005r., zgodnie z którym teren inwestycji częściowo położony jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową (symbol planu RM), gdzie dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem realizacja planowanej inwestycji będzie zgodna z planem miejscowym. Planowana inwestycja ma być zrealizowana poza obszarem Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Najbliżej położony obszar Natura 2000, tj. obszar specjalnej ochrony ptaków [...] znajduje się w odległości ok. 2,3 km od terenu planowanego przedsięwzięcia. Tak więc zachodziły przesłanki do uznania, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Realizacja planowanej inwestycji nie naruszy również przepisów szczególnych. Jak ustalono w przebiegu postępowania, a podnosi to także sporządzony raport, nieruchomość inwestycyjna położona jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Zgodnie z §3 ust.1 pkt.2 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] ( Dz Urz. Woj. [...]), zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W §3 ust.2 ww. rozporządzenia stwierdza się jednak, że zakaz nie dotyczy przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć związanych z rolnictwem, a więc nie można uznać, że realizacja planowanej inwestycji byłaby niezgodna z przepisami szczególnymi. Ponadto w przedmiotowej sprawie organy uzgadniające nie odmówiły uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia - RDOŚ w W. postanowieniem uzgodnił warunki realizacji inwestycji, zaś PPIS w M. wydał w sprawie opinię. Nie zaistniała również sytuacja, w której organ pierwszej instancji zaproponowałby inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez inwestora, zaś inwestor nie wyraziłby na to zgody. Na podstawie oceny oddziaływania na środowisko należy także stwierdzić, iż nie wynika z niej jakoby realizacja planowanego przedsięwzięcia mogła spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Organy obydwu instancji, przy wsparciu wyspecjalizowanych organów z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, przeanalizowały przedstawiony przez inwestora raport wraz z jego uzupełnieniami. Żaden z tych organów nie stwierdził, że raport w swym ostatecznym kształcie nie spełniał wymogów określnych w art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, co umożliwiałoby analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 tej ustawy, tj. oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko. Również w zakresie opisu wariantów inwestycji (art. 66 ust. 1 pkt 5) raport został uzupełniony m.in. w piśmie z dnia [...] lipca 2016r., a zatem przed zajęciem w sprawie ostatecznych stanowisk przez organy współdziałające w wydaniu decyzji (PPIS i RDOŚ). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1376/12 – orzeczenie dostępne jw.). Raport wskazuje na podstawy wyboru wariantu głównego (inwestora). Zdaniem Sądu – odpowiadając zarazem na zarzut skarżących, że inwestor może przenieść planowaną chlewnię na inny teren – nie można przedstawionych w raporcie (i uzupełnieniach) wariantów dyskwalifikować tylko dlatego, że nie obejmują one przeniesie inwestycji w inne miejsce, skoro wyspecjalizowany organ, jak RDOŚ pozytywnie ustosunkował się do tego wariantu, który zakłada lokalizację przedsięwzięcia właśnie na tej konkretnej nieruchomości, którą inwestor wskazał we wniosku. Przedstawienie wariantów odnoszących się do tej samej lokalizacji jest w ocenie Sądu wystarczające. Idąc dalej, stwierdzić również należy, że organy trafnie uznały raport za odpowiadający wymogom z art. 66 powołanej ustawy, czyniąc go podstawą do określenia środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia. Również zdaniem Sądu raport ten (w całokształcie wynikający z jego uzupełnień) zawiera m.in. jego podstawę opracowania; cel i zakres raportu; charakterystykę przedsięwzięcia, w ramach której określono lokalizację przedsięwzięcia; opisy wariantów przedsięwzięcia, w tym uzasadnienie wybranego wariantu; opisy przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko na: stan powietrza atmosferycznego, klimat akustyczny, gospodarkę wodno-ściekową, gospodarkę odpadami, środowisko gruntowo-wodne, obszary chronione, jak i wpływ przedsięwzięcia na ludzi; przewidywane działania mające na celu zapobieganie negatywnych oddziaływań przyrodniczych; oddziaływanie przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie, jak i streszczenie w języku niespecjalistycznym. Nadto, jak już wskazano, przedmiotowy raport dokument został uzupełniony w zakresie m.in. ochrony powietrza, ochrony przed hałasem, gospodarki wodno-ściekowej, problematyki związanej z tzw. konfliktami społecznymi, w tym zasięgu oddziaływania i sposobów zapobiegania uciążliwości zapachowej (odorom), jak i sposobów minimalizacji negatywnego oddziaływania chlewni. Ponadto, na żądanie organów inwestor, dołączył do raportu ocenę wpływu przedsięwzięcia na lokalny krajobraz opracowana przez pracownie architektury krajobrazu E. S. Jednocześnie, co sygnalizowano wcześniej, trzeba mieć na uwadze, że w sprawie nie miała miejsca odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, tj. przez PPIS (opinia sanitarna) oraz RDOŚ (postanowienie uzgadniające). Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zasadnie zatem wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, jak i ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Co do ostatniej kwestii, warto także wskazać na to, że właśnie protesty i sprzeciwy stron postępowania oraz innych osób zaineresowanych doprowadziły m.in. do odpowiedniego uzupełnienia raportu w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza, hałasem i uciążliwością wodorową. Dopiero tak uzupełniony raport został poddany ostatecznej ocenie przez organy współdziałające, tj. RDOŚ i PPIS, oraz przez same organy merytorycznie rozstrzygające sprawę główną. W tym miejscu, odnieść się wreszcie należy odrębnie do kwestii uciążliwości odorowej, jaka towarzyszyć ma chowowi świń (tuczników), na którą wskazywali skarżący oraz inni mieszkańcy sąsiedztwa. W tym zakresie trzeba odkreślić, że przepisy środowiskowe nie wprowadziły odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami. Trafnie na ten aspekt sprawy zwrócił uwagę organ II instancji, gdyż pomimo wynikającego z art. 85 Prawa ochrony środowiska obowiązku ochrony powietrza ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie w każdym przypadku ma charakter subiektywny. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. II OSK 223/09 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 911/13 – orzeczenia dostępne jw.). Skoro w aktualnym stanie prawnym zapach czy też odór jest substancją niemierzalną, na co zwracano uwagę w samym raporcie, jak i w zaskarżonej decyzji, to w świetle obowiązujących przepisów, z samej tylko uciążliwości zapachowej i spowodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej, nie sposób wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trzeba mieć przy tym na względzie, że organy z uwagi na skądinąd zrozumiały, bo dotyczący kwestii związanych z komfortem życia, protest społeczności lokalnej, odpowiednio prowadziły postępowanie i uwzględniając konkretne zalecenia sformułowane przez RDOŚ w W. w postanowieniu uzgadniającym z dnia [...] sierpnia 2016r., wprowadziły w stosunku do inwestycji wymóg spełnienia szeregu warunków, w celu ograniczenia emisji odorów. Podobnie rzecz się ma w zakresie ochrony przed niedopuszczanymi stężeniami substancji szkodliwych w powietrzu, jak amoniak czy siarkowodór oraz przed ponadnormatywnym hałasem. Przywoływać tych rozwiązań w tym miejscu nie ma potrzeby, gdyż zostały opisane w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia. Dość powiedzieć, że w sprawie została uwzględniona skala oraz możliwy do zastosowania zakres środków służących ograniczeniu tej uciążliwości, które nie przybrały natężenia, które zagrażałoby zdrowiu lub życiu ludzi (por. wyroki NSA z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1459/12 i z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1238/11 – dostępne jw.). Reasumując dotychczasowe rozważania, Sąd stwierdza, że wszystkie istotne aspekty sprawy zostały przez organy wyjaśnione i ocenione w toku postępowania, pod kątem możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie można organom skutecznie zarzucić naruszenia przepisów art. 7-10, art. 77, art. 79, art. 81 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., jak również zarzucić Kolegium naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a, tj. wydania decyzji reformatoryjnej. Warto też podkreślić, że skarżący nie zostali pozbawieni możliwości czynnego udziału w sprawie oraz nie uniemożliwiono im wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, skoro przebieg postępowania w obydwu instancjach wskazuje na dużą aktywność tych stron postępowania tak przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego. W kontekście powołanych wyżej argumentów Sąd za niezasadne uznał również zarzuty sformułowane w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego stowarzyszenia z dnia [...] października 2017r. Odnosząc się do poszczególnych z tych zarzutów, należy stwierdzić, że powołanie w raporcie środowiskowym nieobowiązujących aktów prawnych rozporządzeń wykonawczych, jest niewątpliwie uchybieniem przepisom postępowania, ale w ocenie Sądu nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż aktualnie obowiązujące w tym zakresie akty prawne nie zawierają przepisów co do istoty odmiennie regulujących normowaną problematykę. Do pozostałych zarzutów dotyczących treści raportu środowiskowego odniesiono się już wyżej w niniejszym uzasadnieniu. Natomiast zarzuty dotyczące obsługi komunikacyjnej planowanego przedsięwzięcia, w kontekście niedostosowania parametrów drogi gminnej do tonażu samochodów ciężarowych, nie mogą być przedmiotem rozstrzygania w tym postępowaniu. Sąd stwierdza że rozważanie tych zagadnień na tym etapie postępowania jest przedwczesne, te kwestie są rozstrzygane na etapie warunków zabudowy lub pozwolenia na budowę. Warto również wobec obaw skarżących podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a co za tym idzie – tego rodzaju decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wiąże ona jednak wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (art. 86) ustawy środowiskowej. Zatem to w odrębnych postępowaniach w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (dla terenu inwestycji tylko w części obowiązuje plan miejscowy) oraz uzyskania pozwolenia na budowę skarżący będą mogli zgłaszać szereg swoich zastrzeżeń, w celu zapewnienia realizacji przedmiotowej inwestycji bez naruszenia warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz naruszenia tych dóbr, które chronione są przepisami obydwu ustaw szczególnych, tj. m.in. wymienionych w art. 1 ust. 2 (oraz wspomnianych w art. 6 ust. 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny (Dz.U. z 2016 r., poz. 778, z późn. zm.), jak i wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290, z późn. zm.). Ostatni z powołanych przepisów wskazuje m. in. na potrzebę zachowania wymogów higieny, zdrowia i środowiska oraz ochrony przed hałasem (pkt 1 lit. c i lit. e); odpowiedniego usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8); poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej (pkt 9). Ponadto warto wspomnieć, że przepis art. 5 ust. 2 tej ustawy stanowi, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wobec powyższego szczegółowa ocena możliwości realizacji inwestycji, z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich, będzie miała miejsce na kolejnych etapach postępowania (procesu inwestycyjnego), gdzie też skarżący powinni poszukiwać ochrony swoich interesów prawnych w związku z kolejnymi fazami procesu inwestycyjnego, kiedy to planowane przedsięwzięcie przybierze swój ostateczny kształt projektowy, polegający m.in. na zastosowaniu określonych rozwiązań technicznych i procedur, w tym urządzeń zapewniających ochronę przed nadmierną emisją odorów do powietrza. Wtedy też skarżący będą mogli stosować przysługujące im uprawnienia procesowe – tak, by planowana inwestycja przybrała taki ostateczny kształt, który nie będzie wbrew przepisom prawa niekorzystanie oddziaływał na ich nieruchomość. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając w ustalonych okolicznościach sprawy po stronie skarżonego organu naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji lub wyeliminowanie jej w inny sposób z obrotu prawnego, Sąd uznał za zasadne oddalenie skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak sentencji.