II SA/Go 921/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B.R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego B.R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] listopada 2016r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej WITD) działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej u.t.d) nałożył na B.R. prowadzącego działalność gospodarczą "D" karę pieniężną w kwocie 4.100 zł z tytułu stwierdzenia naruszeń określonych w: lp. 1.4, 6.3.11,6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniach [...] lipca 2016 r. – [...] października 2016 r. została przeprowadzona kontrola przedsiębiorstwa prowadzonego przez B.R.. Kontrola obejmowała sowim zakresem sposób wykonywania przewozów drogowych oraz przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku. Kontroli poddano okres od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] maja 2016 r. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie obowiązku wczytywania danych z kart kierowcy, niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych w wymaganym terminie, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7, art. 75 § 1, art 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. Odnosząc się do naruszenia niezgłoszenia zmiany danych skarżący wskazuje, iż dokonał zgłoszenia pojazdów drogą elektroniczną, o czym poinformował organ kontroli w piśmie z dnia [...].10.2016 r. Ponadto w ocenie strony załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie przewiduje wielokrotności kary pieniężnej nakładanej w zależności od ilości pojazdów. Skarżący podkreślił, iż organ miał wiedzę o zgłoszeniu przez przedsiębiorcę pojazdów do licencji, gdyż strona przedstawiła dowód w postaci wniosków dostarczonych do Biura do spraw Transportu Międzynarodowego. Nadto, odnośnie przekroczenia terminu odczytu danych z kart kierowców organ niezasadnie uwzględnił dane za miesiąc styczeń i czerwiec 2016 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 4 pkt 22 lit a i h, art. 92 a ust. 1-6, art. 92c ustawy zdnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 – dalej u.t.d.) u.t.d., lp. 1.4, lp. 6.3.1, Ip. 6.3.11, załącznika nr 3 do u.t.d., art. art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie rady (EWG) nr 3820/85 (DZ. Urz. UE L 102 z 11.04.20006), § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych (Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128 ze zm. – dalej r.c.p.d.), art. 1 rozporządzenia nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz. U. UE L z dnia 2 lipca 2010), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie nr 561/2006 (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.- określanego dalej jako rozporządzenie nr 165/2014), uchylił w całości decyzję organu I instancji i nałożył na B.R. karę pieniężną w wysokości 1.200 zł. Organ odwoławczy nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną za naruszenia określone w: - lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. z tytułu naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy: za każdego kierowcę (łącznie 1.000 zł), - lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. z tytułu nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu (200 zł). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że przedsiębiorca wykazał, że w dniach [...] maja 2015 r. oraz [...] stycznia 2016r. zgłosił drogą elektroniczną wykaz pojazdów ciężarowych znajdujących się w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy zważył, iż zasadnym było uchylenie kary pieniężnej w wysokości 2.400 zł (3x800) złotych nałożonej z tytułu naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ II instancji stwierdził, że przedsiębiorca uchybił terminowi na wczytywanie danych cyfrowych w przypadku kary dwóch kierowców. GITD wskazał, ze nie zachodzą podstawy do nałożenia kary za ww. naruszenie kary w stosunku do kierowcy R.N.. W związku z powyższym GITD wymierzył karę za naruszenie opisane w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 w wysokości 1.000 zł. Nadto organ odwoławczy nałożył na stronę karę w wysokości 200 zł za naruszenie opisane w lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał, że przy obliczaniu dnia zarejestrowanej działalności nie wziął pod uwagę dni, w których kontrolowani kierowcy przebywali na urlopie, bądź zwolnieniu chorobowym, które zostały potwierdzone odpowiednimi zaświadczeniami. Organ II instancji uznał ponadto, ż w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c u.t.d. mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające m.in. z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców. Przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak również godziny załadunków/rozładunków. B.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję GITD, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I Instancji bez podstawy prawnej, -art. 7 k.p.a., art. 77 1 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygnięcie, - art. 107 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania i zatajenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ dokonał błędnej weryfikacji sczytanych danych z kart kierowców w kontekście naruszenia opisanego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.. Zdaniem skarżącego taka weryfikacja powinna obejmować wyłącznie okres kontroli tj. [...] lutego 2016 r. do [...] maja 2016 r. Organ uwzględnił zaś okres od stycznia 2016 r. do czerwca 2016 r. Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie prawnej przyjął, że dokonując weryfikacji okresu na sczytanie danych uwzględnił wyłącznie dni w których kierowcy przebywali "na wolnym od pracy" przebywając na urlopie wypoczynkowym, na zwolnieniu lekarskim i tylko takie podlegają odliczeniu od wymaganego okresu na sczytanie danych. Skarżący wskazał, że organ powinien również uwzględnić dni wolne, podczas których kierowcy nie wykonywali zadań transportowych. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - określanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności) jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 p.p.s.a. i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanych aktów może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że naruszają one przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz nie może przekroczyć 15.000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. W ust. 6 tego artykułu wskazano natomiast, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Należy wskazać, że wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej związanej z uchybieniami stwierdzonymi w wyniku jednej kontroli na drodze lub w przedsiębiorstwie zapoczątkowuje jedną sprawę administracyjną. W wyniku sprawy zostaje na stronę nałożona kara pieniężna, którą wylicza się, co do zasady, poprzez zsumowanie kar jednostkowych za poszczególne naruszenia. Ta jedna kara pieniężna nie wynika jednak z prostego zsumowania kar za poszczególne naruszenia, bowiem jej górna granica jest zawsze ograniczona do kwoty określonej w ustawie. Oznacza to, że niezależnie od ilości uchybień oraz wysokości kar za poszczególne uchybienia, kara orzeczona w wyniku jednej kontroli ma określoną górną granicę i nie może przekroczyć kwoty określonej w ustawie. Sposób obliczenia wysokości tej kary ustawodawca określa w ustawie: stanowi ona sumę kar za poszczególne naruszenia, ale nie może przekraczać wysokości granicznych dla danego rodzaju kontroli (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., II GSK 1516/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie suma kar wymierzonych za naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wyniosła 1.200 zł. Spór w niniejszej sprawie dotyczył zasadności nałożenia kary za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Organ odwoławczy stwierdził bowiem ostatecznie naruszenie obowiązku pobierania danych z kart kierowców w przypadku kart dwóch kierowców, tj. J.H. i K.S. co skutkowało wymierzeniem kar pieniężnych za naruszenie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po 500 zł – łącznie 1.000 zł. Należy wskazać, że na podstawie art. 51 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.t.d. zostało wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarządzenie nr 28/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów inspekcji Transportu drogowego (Dz. Urz. GITD 2014, poz. 14). § 50 ust. 1. zarządzenia stanowi, że kontrolujący żąda na piśmie przekazania przechowywanych w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z kart wytypowanych kierowców tylko za okres kontroli czasu pracy kierowcy. Za ten okres pobiera również dokumenty związane z ewidencją czasu pracy; może również pobrać dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdów. Zgodnie z § 50 ust. 5 zarządzenia, analizie czasu pracy kierowcy w zakresie prawidłowości okresów prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku poddawane są dane cyfrowe z karty kierowcy i tachografu cyfrowego tylko za okres kontroli czasu pracy. W orzecznictwie zwrócono uwagę, że zawężony okres kontroli czasu pracy kierowców względem całego okresu objętego kontrolą oznacza brak umocowania organów do kontroli czasu pracy kierowców we wszelkich jego aspektach poza wyznaczonym okresem kontroli czasu pracy kierowców oraz wywodzenia skutków prawnych ze zdarzeń mających mające odpowiednio przed i po wyznaczonym okresem (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 listopada 2016 r., II SA./Rz 322/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie kontrola przedsiębiorstwa skarżącego obejmowała okres od [...] lipca 2015 r. do [...] lipca 2016 r., zaś kontrola czasu pracy kierowców obejmowała okres od [...] lutego 2016 r. do [...] maja 2016 r. (protokół kontroli). Wskazać trzeba, że organ uwzględnił okres od stycznia 2016 r. do czerwca 2016 r. W stosunku do kierowcy K.S. organ wziął między innymi pod uwagę dane sczytane z karty [...] stycznia 2016 r. i [...] lutego 2016 r. W konsekwencji organ uznał, że doszło do przekroczenia 28 dni na pobranie danych z kart (42 dni). Odnośnie kierowcy J.H. organ wziął pod uwagę dane pobrane [...] stycznia 2016 r., [...] lutego 2016 r. (po upływie 36 dni) i w rezultacie stwierdził naruszenie wskazane w lp. 6.3.11 załącznika 3 do u.t.d. W ocenie Sądu organ w sposób nieuprawniony dokonał zatem "wyjścia" poza okres kontroli czasu pracy kierowców wskazany w protokole kontroli. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego w kwestii nieprawidłowego wyliczenia dni zarejestrowanej działalności kierowców, należy wskazać, że zgodnie z § 4 ust. 1 r.c.p.d. dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Brak jest w tym przepisie dookreślenia, czy są to dni kalendarzowe, czy dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Zgodnie natomiast z treścią punktu 3 preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 581/2010, określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie akceptowany jest obecnie pogląd, iż dniami zarejestrowanej działalności w świetle punkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14, wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., II GSK 2719/14, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., II GSK 2677/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może budzić wątpliwości, że okres urlopu czy zwolnienia lekarskiego kierowcy nie może być zaliczony do dni zarejestrowanej działalności. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak szczegółowo w jaki sposób ustalił ilość dni zarejestrowanej działalności, a których dni nie zaliczył do tej kategorii. Na kwestie te zwracał uwagę skarżący w postępowaniu administracyjnym. W piśmie z dnia [...] października 2016 r. skarżący przedstawił dni w których kierowcy mieli czas wolny. W odwołaniu skarżący podniósł, że organ I instancji do dni zarejestrowanej działalności uwzględnił także te dni w których kierowcy nie dokonali wpisów ręcznych i nie byli w trakcie zadania transportowego. Organ II instancji nie odniósł się do twierdzenia skarżącego zawartego w odwołaniu i skardze, że kierowcy prawie każdy weekend spędzają w domu i kartę kierowcy wyjmują z urządzenia rejestrującego. Swoje stanowisko skarżący poparł dołączając do skargi "kalendarze ciągłości danych" wymienionych kierowców. W tym kontekście wymaga podkreślenia, że tylko okresy odpoczynku w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 561/2006 oraz dni kiedy kierowcy prowadzili pojazdy i korzystali z przerw można było wliczyć do dni rejestrowanej działalności. Oznacza to, że okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestrowania swojej działalności nie mogą być traktowane jako dni zarejestrowanej działalności i jako takie nie są wliczane do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy. Wskazać trzeba, że szczególnie precyzyjne określenie tych dni było tym bardziej konieczne, jeśli się zważy, że przekroczenie terminu wczytywania danych za okres ([...].02.2016 r.- [...].03.2016 r.) było nieznaczne, wynosiło jeden dzień w przypadku J.H. (29 dni). W tych okolicznościach sprawy zachodzi potrzeba ponownej, wnikliwej analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pod kątem zachowania przez przedsiębiorcę obowiązku wczytywania danych z kart kierowców w wymaganym 28 – dniowym terminie. Organ powinien mieć na uwadze wyznaczony okres kontroli czasu pracy kierowców. Z tych względów Sąd uznał, że stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony przez organ, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podkreślenia ponadto wymaga, iż konieczność precyzyjnych i jednoznacznych ustaleń musi wynikać nie tylko z akt sprawy, lecz przede wszystkim z uzasadnienia decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art.11 k.p.a.). Uzasadnienie aktu administracyjnego stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego, który poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wskazując powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności, ale także wpływa na kontrolę merytoryczną aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1151/16). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala natomiast na pełną weryfikację poprawności obliczenia nałożonej kary w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowców. Pamiętać bowiem należy, że nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu administracji w podejmowaniu rozstrzygnięć administracyjnych, a zwłaszcza poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji. Motywy te muszą wprost wynikać z decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2016 r., III SA/Łd 270/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku) Przy czym w związku z tym, że w kontrolowanym postępowaniu organ wymierzył jedną karę za wszystkie stwierdzone naruszenia, Sąd mimo, iż zakwestionował decyzję jedynie częściowo, obowiązany był uchylić decyzję w całości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ocenę i wskazania przedstawione powyżej. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.