I OSK 1102/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant asystent sędziego Kamila Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 107/17 w sprawie ze skargi U.P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie złożenia propozycji pełnienia służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 107/17 oddalił skargę U.P.(dalej skarżąca) na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej organ) w [...] w przedmiocie złożenia propozycji pełnienia służby. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] poinformował skarżącą, że z dniem [...] marca 2017 r. będzie pełniła służbę/świadczył/a pracę w Izbie Administracji Skarbowej w [...], zaś miejscem wykonywania obowiązków służbowych będzie ul. [...] w [...]. Skarżąca, pismem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], otrzymała "propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w [...], tj.: 1) rodzaj umowy o pracę – umowa o pracę na czas nieokreślony, 2) stanowisko służbowe – [...], zaliczane do grupy stanowisk specjalistycznych w służbie cywilnej, 3) miejsce wykonywania pracy – [...], 4) komórka organizacyjna – [...] w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. W piśmie tym określono także warunki wynagrodzenia miesięcznego oraz podano wymiar czasu pracy – 1/1. Ponadto wskazano, że zaproponowane warunki zatrudnienia, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od dnia [...] czerwca 2017 r. Skarżąca otrzymała propozycję zatrudnienia w dniu [...] maja 2017 r. (pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r.), w dniu [...] czerwca 2019 r. propozycję tę przyjęła, natomiast w dniu [...] czerwca 2017 r. wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do złożenia jej propozycji służby. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. złożyła odwołanie od otrzymanej propozycji zawierającej decyzję o zwolnieniu ze służby. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżąca wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa i przedstawienia jej propozycji służby na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016r., poz. 1948, ze zm., zwanej dalej "p.w. KAS") z uwzględnieniem posiadanych przez nią kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej pracy i służby, a także dotychczasowego miejsca zamieszkania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. wskazał, że w art. 165 ust. 7 p.w. KAS ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych tam wskazanych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki. Zdaniem organu propozycja zatrudnienia albo służby może zostać przedłożona zarówno pracownikowi, jak i funkcjonariuszowi, a wyraz "odpowiednio", użyty w tym przepisie, porządkuje jedynie kwestię kto i komu składa propozycję, natomiast nie normuje kwestii jakiego rodzaju propozycja ma być złożona. Jednocześnie organ podał, że propozycja pracy dla funkcjonariusza, składana na podstawie przepisów p.w. KAS nie ma charakteru decyzji, gdyż przepisy tego nie przewidują. W dniu [...] lipca 2017 r. skarżąca wniosła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] wyrażającą się w braku złożenia jej propozycji służby pomimo ustawowego obowiązku oraz pomimo upływu ustawowego terminu. W dniu [...] sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazując brak realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia jej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 p.w. KAS i pomimo upływu ustawowo wyznaczonego tam terminu. Skarżąca wniosła zatem o stwierdzenie bezczynności po stronie organu w związku z faktem braku przedstawienia jej propozycji służby i zobowiązanie organu do zaprzestania tej bezczynności i niezwłocznego złożenia skarżącej propozycji służby uwzględniającej posiadane przez nią kwalifikacje, przebieg jej służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. Sąd I instancji postanowił dopuścić Związek Zawodowy [...] do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalając skargę na podstawie art.151 p.p.s.a. wskazał, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia, a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. W ocenie Sądu I instancji, "propozycja" skierowana do funkcjonariusza i określająca nowe warunki zatrudnienia stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynnością, o której mowa w tym przepisie jest indywidualna czynność o charakterze władczym, rozstrzygająca o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Taka sytuacja, zdaniem Sądu I instancji, zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż przedstawiona skarżącej pisemna propozycja rozstrzyga o tym, że funkcjonariusz otrzymał nie dalszą propozycję pełnienia służby, ale jednostronnie zredagowaną propozycję zatrudnienia na określonych warunkach. O takim charakterze złożonej skarżącej w dniu [...] maja 2017 r. propozycji zatrudnienia Sąd I instancji przesądził w wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1037/17. Będąca zatem przedmiotem skargi bezczynność organu podlega kognicji sądu administracyjnego, co wprost wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd podniósł, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest obowiązek przedłożenia skarżącej dalszego pełnienia czynności jako funkcjonariuszowi, a tym samym przedłożenia propozycji służby, a nie propozycji zatrudnienia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżącej organ przedłożył pisemną propozycję zatrudnienia, a nie pełnienia służby. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie wskazał, że zgodnie z art. 165 ust. 1 p.w. KAS z dniem 1 marca 2017 r. skarżąca będąca do tej pory funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w izbie celnej stała się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Urzędzie Skarbowym w [...], a wskazany przepis dotyczył jedynie przyporządkowania funkcjonariuszy i pracowników do odpowiednich jednostek Krajowej Administracji Skarbowej na czas od dnia wejścia w życie ustawy o KAS do dnia złożenia i przyjęcia propozycji nowych warunków pracy lub służby. Art. 165 ust. 1 p.w. KAS nie stanowił podstawy do nadania danej osobie trwałego statusu funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Ustawodawca mógł przyjąć model pełnej trwałości dotychczasowych stosunków zatrudnienia lub pełnienia służby wprowadzając i takie rozwiązania, zgodnie z którymi wszyscy dotychczasowi funkcjonariusze służby celnej stali by się ex lege funkcjonariuszami służby celno-skarbowej, czego jednak nie uczynił, wprowadzając w p.w. KAS tryby dokonywania przekształceń dotychczasowych stosunków pełnienia służby przez funkcjonariuszy celno-skarbowych. Sąd I instancji nie podzielił poglądu skarżącej, że obowiązujące przepisy pozwalają funkcjonariuszowi służby celno-skarbowej do zaproponowana tylko dalszych warunków służby, ale już nie warunków pracy (zatrudnienia na podstawie Kodeksu pracy). To sam ustawodawca zdecydował, że funkcjonariuszowi mogą być zaproponowane warunki służby lub warunki pracy i wynika to nie tylko z nieprecyzyjnej treści art. 165 ust. 7 p.w. KAS, ale z szeregu poniższych przepisów z których wprost wynika, że taki był właśnie zamiar ustawodawcy, tj.: art. 167 ust. 4, art. 169 ust. 3, art. 174 ust. 3 p.w KAS. Skoro, w ocenie Sądu I instancji, nie istniał po stronie organu obowiązek przedłożenia skarżącej jedynie propozycji służby, to nie można zasadnie uznać, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej był bezczynny w tym zakresie. Sąd podkreślił, że o ile obowiązujące przepisy nie nakazują przedłożenia skarżącej propozycji służby to nie oznacza to, że organ takiej propozycji nie może złożyć. Wręcz przeciwnie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powinien w pierwszej kolejności rozważyć i zaproponować warunki służby skarżącej, a gdyby złożenie takiej propozycji było niemożliwe, niedopuszczalne lub z innych przyczyn naruszałoby prawo, to należy skarżącej złożyć propozycję pracy uzasadniając to przesłankami zawartymi w samej propozycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w tej sprawie stwierdził jedynie, że nie było podstawy prawnej do składania skarżącej – niezależnie od okoliczności – tylko propozycji służby w administracji celno-skarbowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając go w całości i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: - przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8- 9 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. w zw. z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. p.w. KAS poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące odrzuceniem skargi, gdy przedmiotem zaskarżenia była bezczynność uznając, że bezczynność organu, tj. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie ma miejsca w sytuacji braku złożenia propozycji służby skarżącemu, gdy faktycznie brak złożenia propozycji mieści się w katalogu aktów i czynności zaliczonych przez ustawodawcę do spraw mieszczących się w jurysdykcji Sądów administracyjnych, a obowiązek przedłożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby wynikają wprost z obowiązujących przepisów prawa tj. z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. p.w. KAS, naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie skargi w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia była bezczynność organu w wydaniu decyzji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. P.w. KAS. 2. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. P.w. KAS poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności Dyrektora Izby Administracyjnej Skarbowej w związku z brakiem realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia propozycji służby skarżącemu w Służbie Celno-Skarbowej; 3. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi jako konsekwencja przyjęcia, że propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia lub pełnienia służby, nie jest decyzją w rozumieniu art.3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., nie stanowi również aktu lub czynności, o których mowa w art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a co za tym idzie, skarga zarzucająca organowi bezczynność w postaci niezłożenia propozycji odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, podlegać musi odrzuceniu; 4. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez bezpodstawne uchylenie się od kontroli działalności organu pod względem niezłożenia propozycji służby oraz wadliwe wykonanie obowiązku kontroli braku propozycji służby pod względem jej zgodności z prawem, legalności zaskarżonych decyzji/aktów/czynności i w konsekwencji brak nakazania organowi konkretnego działania, który poprzez niezłożenie propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby władczo rozstrzygnął o "zakończeniu" stosunku służbowego skarżącej, oraz poprzez brak dostrzeżenia: • naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 104 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, poprzez nieuzasadnione pominięcie faktu, iż organ nie wskazał kryteriów, którymi kierował się nie przedstawiając propozycji służby, nie wskazał stosownych pouczeń co do drogi odwoławczej oraz brak zastosowania przewidzianych prawem form co do rozstrzygnięcia organu (decyzja, inny akt bib czynność); • naruszenia art. 45 i art. 77 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 7, 8 k.p.a., poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, w szczególności stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli poprzez pozbawienie strony prawa do sprawiedliwego oraz jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, a także prawo skarżącej do dochodzenia naruszonych konstytucyjnie zagwarantowanychwolności i praw, w szczególności do dochodzenia na drodze sądowej naruszonych praw skarżącej, przyznanych na podstawie aktu administracyjnego - mianowania do służby; • naruszenia art. 60, art. 2 i art. 7 Konstytucji poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, a w szczególności dostępu obywatela do służby publicznej na jednakowych zasadach, co stanowi źródło uprawnień skarżącej, których dotyczy zaskarżona w niniejszej sprawie władcza decyzja organu o braku przedstawienia propozycji, co wpływa na jego prawa (jasne kryteria przyjęć i zwolnień do służby mundurowej) i obowiązki; • naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności (wyrażoną w art. 7 k.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji - zob. artykuł Huberta Izdebskiego "Zasada proporcjonalności a władza dyskrecjonalna administracji publicznej w świetle polskiego orzecznictwa sądowego" w: Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 1(28)/2010) oraz brak uwzględnienia słusznego interesu strony; • naruszenia art. 32 Konstytucji, poprzez brak wyjaśnienia sprawy pod kątem nierównego traktowania, gdyż skarżąca, wykazująca się wzorowym przebiegiem służby i wysokimi, ponadprzeciętnymi kwalifikacjami, często wyższymi niż inni funkcjonariusze pełniący służbę w tej samej jednostce organizacyjnej, została w sposób arbitralny i z nieznanych powodów potraktowana w sposób gorszy od innych funkcjonariuszy, tj. zwolniona ze służby, co jest wprost naruszeniem zasady równego traktowania przez władze publiczne; • naruszenia art. 47 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez pozbawienie Skarżącego prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu; • naruszenia art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez pozbawienie skarżącej prawa do rzetelnego postępowania sądowego; - przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 165 ust. 7 p.w. KAS poprzez jego błędną wykładnię przyjmując, iż propozycja składana w trybie art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej nie jest decyzją administracyjną i nie jest czynnością lub aktem podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej w sytuacji, gdy propozycja lub jej brak nosi cechy decyzji, czynności lub aktu podlegającego zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego. W oparciu o przytoczone zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i zmianę wyroku w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podtrzymał swoje stanowisko podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zaś z ostrożności procesowej o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Określone w art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu I instancji, której strona nie zaskarżyła. Z kolei, związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podstawy skargi kasacyjnej mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd I instancji wskazał jak przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 261/11, Legalis). Jednakże, jako podstawę skargi kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż sąd nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2193/12, Legalis). Z treści skargi kasacyjnej, a mianowicie z jej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, musi wynikać konkretny zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do domyślania się ani też uzupełniania za skarżącego zarzutów kasacyjnych. Treść skargi kasacyjnej sama w sobie musi być wystarczająca do zbadania legalności zaskarżonego orzeczenia. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Przedmiotowe zarzuty nie odnoszą się bowiem do sposobu rozstrzygnięcia ani też przedmiotu sprawy. W istocie w tej sprawie nie wskazano, na czym polegało naruszenie podanych w niej przepisów. Skarga kasacyjna, jak wynika z treści jej zarzutów oraz uzasadnienia, dotyczy bowiem rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi. Takiego zaś rozstrzygnięcia nie zawiera zaskarżony wyrok oddalający skargę na bezczynność. Nadto, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą naruszenia przepisów, których w ogóle nie stosował Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku. Powyższe uwagi dotyczą zarówno zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postepowania, jak i naruszenia prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie nawiązują do przedmiotu sprawy oraz sposobu jej rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zaskarżonym wyroku i nie pozwalają na ich merytoryczne rozważenie. Z tego względu kontrola zasadności skargi kasacyjnej sporządzonej w taki sposób nie jest w ogóle możliwa. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie, uwzględniając charakter sprawy, Sąd na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.