II SA/Wa 476/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., wydaną na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., art. 6a, art. 95 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 355) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1170), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] nakazującą Z. P. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w W. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż lokal mieszkalny nr [...] przy ul. A. w W., na podstawie przydziału z dnia [...] lutego 1960 r. kwatery stałej - mieszkania służbowego został przydzielony S. P. do wspólnego zamieszkiwania z żoną S. P., synem Z. P. oraz córką D. P. W ww. mieszkaniu, stanowiącym własność W. i pozostającym w dyspozycji Komendanta [...] Policji, zamieszkuje Z. P. Komendant [...] Policji, w wyniku zakończenia wszczętego z urzędu postępowania, w dniu [...] października 2016 r. nakazał Z. P. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w W. Kwestionując zasadność wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia przedmiotowego lokalu mieszkalnego, Z. P. wniósł od tej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Organ II instancji uznała odwołanie za niezasadne i podjął rozstrzygnięcie jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że lokal położony w W. przy ul. A. m [...] stanowi własność W. i pozostaje w dyspozycji Komendanta [...] Policji. Lokal ten należy do szczególnej kategorii mieszkań, o której mowa w art. 90 ustawy o Policji, co oznacza, że do lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150). Sporny lokal jest wyłączony spod działania tej ustawy i Kodeksu cywilnego. Jak wynika z akt sprawy, odwołujący się nie jest funkcjonariuszem, emerytem lub rencistą policyjnym, nie zalicza się do wskazanej grupy osób, które mogą ubiegać się o przydział mieszkania będącego w dyspozycji Policji. Z. P. jest więc osobą nieuprawnioną do mieszkania z zasobów Policji, a to oznacza, że lokal przy ul. A. m [...] w W. zajmuje bez tytułu prawnego. Zajmowanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, zgodnie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, stanowi podstawę do wydania decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Z powołanego przepisu wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz zajmowanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego. W ocenie organu II instancji przesłanki te zostały w sprawie spełnione. Komendanta Główny Policji wskazał, iż krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji został ściśle i wyczerpująco wymieniony w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji - przepis ten dotyczy policjanta w służbie stałej. Natomiast art. 89 tej ustawy wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego (są to: małżonek, wstępni i dzieci własne lub małżonka pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia). Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r, poz. 900) w art. 29 ust. 1 i 2 statuuje prawo do zajmowania takich mieszkań, poza policjantami w służbie czynnej, jedynie emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Sporny lokal nie został przydzielony Z. P. w formie decyzji administracyjnej. Nie zawarto z nim umowy najmu i nie jest osobą, której przysługiwałoby prawo do lokalu służbowego na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Tym samym strona nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w W. Odnosząc się do wniosku strony, dotyczącego przedłużenia terminu do opuszczenia lokalu do czasu uzyskania mieszkania od gminy, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą legalizmu organy obowiązane są działać w oparciu o przepisy prawa, a te zobowiązywały organ do podjęcia działań prowadzących do odzyskania lokalu. Żaden z przepisów, zarówno ustawy o Policji jak i ustawy emerytalnej, a także k.p.a., nie wskazuje możliwości do określenia w orzeczeniu o opróżnieniu lokalu daty jego wykonania. Kwestia ta może być przedmiotem porozumienia stron z organem I instancji w ramach postępowania egzekucyjnego. Organ II instancji nadmienił także, iż regulacje rozdziału 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" mają służyć zapewnieniu prawa do lokalu mieszkalnego policjantowi i członkom jego rodziny. Nie jest natomiast powinnością organów Policji zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z resortem. To na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczania tych potrzeb jej mieszkańcom. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, zadaniem organów samorządu terytorialnego jest tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej. W świetle art. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, do zadań własnych gminy należy zapewnienie lokalu socjalnego lub zamiennego, a także zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. W razie braku dostarczenia lokalu socjalnego przez gminę, właściwą ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, strona może wystąpić do sądu cywilnego z powództwem o ustalenie uprawnienia do zawarcia z gminą umowy o najem lokalu socjalnego, o ile spełniają przesłanki z art. 14 i 24 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy o zmianie Kodeksu cywilnego. Ponadto strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie uprawnień do pomieszczenia tymczasowego, o którym mowa w rozdziale 4a powołanej ustawy o ochronie praw lokatorów. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji, jak też zasądzenie kosztów postępowania skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: 1) niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, tj. organ nie przedstawił umowy o oddanie w dyspozycję przedmiotowego lokalu zawartą pomiędzy W. a ministrem właściwym ds. wewnętrznych lub podległym mu organem; 2) niedokonanie oceny zgromadzonych dokumentów oraz pominięcie wyjaśnień strony co do stanu zdrowia skarżącego i jego sytuacji finansowej, a który to stan uniemożliwia wykonanie nakazu opróżnienia lokal mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w W. Ponadto skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2 oraz art. 30 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej oraz naruszenie godności strony w postaci żądania od skarżącego, będącego w złym stanie zdrowotnym i ciężkiej sytuacji finansowej, opróżnienia ww. lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż mieszkanie nr [...] przy ul. A. zostało jako kwatera stała przydzielone S. P. – ojcu skarżącego, a po jego śmierci uprawnienia do tego lokalu nabyła matka skarżącego - S. P. Jako spadkobierca, wcześniej stałe zamieszkujący ze S. P. i S. P., aż do chwili ich śmierci, skarżący ma prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokali i powinienem korzystać z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Skarżący podkreślił, iż organ Policji wprawdzie twierdzi, iż mieszkanie nr [...] przy ul. A. stanowi własność W. i zostało oddane do dyspozycji Komendantowi [...] Policji, lecz na tę okoliczność nie przedstawił żadnego dowodu, np. w umowy o oddanie do dyspozycji przedmiotowego lokalu zawartą pomiędzy W. a ministrem właściwym ds. wewnętrznych lub podległym mu organem. W konsekwencji, nie zostało w sposób dostateczny wyjaśnione, czy w niniejszej sprawie słusznie zastosowano przepisy szczególne ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zamiast przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz przepisów k.c. Organ przy wydawaniu decyzji o opróżnieniu lokalu nie wziął również pod uwagę sytuacji zdrowotnej i majątkowej skarżącego, co więcej nie dokonał należytych starań, żeby zgromadzić wystarczający w tym zakresie materiał dowodowy. Skarżący jest osobą starszą, schorowaną, w bardzo trudnej sytuacji majątkowej. Mieszka w przedmiotowym lokalu mieszkalnym przez całe swoje dotychczasowe życie i pomimo bardzo trudnej sytuacji materialnej opłaca za nie czynsz oraz dokonuje bieżących remontów i napraw w celu utrzymania lokalu w dobrym sranie technicznym. Zaś decyzja Komendanta Głównego Policji skazuje skarżącego na bezdomność, a co za tym idzie na utratę dorobku jego życia i jego rodziców, albowiem skarżący nie jest w stanie z uwagi na swój wiek i stan zdrowia zapewnić sobie innego lokalu, a do chwili obecnej nie otrzymał przydziału do mieszkania socjalnego. Tymczasem organy władzy publicznej, zgodnie z postanowieniami Konstytucji RP, powinny przeciwdziałać bezdomności, a także szanować godność obywatela i urzeczywistniać zasadę sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. W świetle art. 88 ust. 1 ustawy, prawo do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji przysługuje policjantowi w służbie stałej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, a w świetle art. 89 ustawy członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Z akt sprawy wynika, że lokal nr [...] przy ul. A. w W. pozostaje w dyspozycji organów Policji. Przedmiotowy lokal został decyzją przydziałową Komendy Milicji Obywatelskiej W. z dnia [...] lutego 1960 r. przyznany funkcjonariuszowi S. P. jako kwatera stała – mieszkanie służbowe. W karcie ewidencyjnej lokalu mieszkalnego (k. – 6 akt administracyjnych) jako dysponenta lokalu ujawniono "K.M.M.O". Komenda [...] Policji pismem z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] wyraziła zgodę na przekazanie do Urzędu Gminy przedmiotowego lokalu celem zrealizowania wniosku S. P. o wykup lokalu zastrzegając, iż w wyniku niedojścia do skutku kupna lokalu w ciągu jednego roku od daty wydania pozwolenia, pozostanie on nadal w Dyspozycji Komendy [...] Policji (k. – 27 akt administracyjnych). Do wykupu ww. lokalu mieszkalnego nie doszło. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Wydział Administracyjno – Gospodarczy K[...]P poinformował, w odpowiedzi na zapytanie Urzędu W. o status lokalu nr [...] przy ul. M. A. w W., iż lokal ten pozostaje w dyspozycji Komendy [...] Policji (k. - 31 akt administracyjnych). Powyższe dokumenty wskazują, iż od daty wydania decyzji przydziałowej S. P. przedmiotowy lokal do chwilki obecnej nie utracił statusu lokalu służbowego pozostającego w dyspozycji Komendy [...] Policji. Zatem twierdzenie skarżącego, że organ nie wyjaśnił w dostateczny sposób, iż nadal dysponuje spornym lokalem, nie zasługuje na aprobatę. W tym miejscu warto przywołać stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1186/16, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, iż "kwestie dotyczące przekazania lokalu do dyspozycji organom danej służby, czy też zrzeczenie się przez organ prawa dysponowaniem lokalem, nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, ani w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak bowiem umocowania do rozstrzygania w kwestii przekazania lokalu do dyspozycji organom w jednej z wymienionych form przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Tym samym do kognicji sądu administracyjnego nie należą sprawy dotyczące przekazania lokalu mieszkalnego do dyspozycji organów poszczególnych służb mundurowych (por. postanowienie NSA z 3 lipca 2009 r., I OSK 834/09, publ. cbois.nsa.gov.pl), czy też ewentualne spory powstałe na tle w czyjej dyspozycji pozostaje dany lokal mieszkalny". Z zaistniałym stanie sprawy Sąd nie ma podstaw aby kwestionować statusu spornego lokalu, albowiem zgodnie z art. 90 ustawy o Policji na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji miasta właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania wynikające z innych regulacji prawnych rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów tymi przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Wewnętrznej oraz ich rodzin mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Powyższe przepisy w sposób szczególny uregulowały status prawny tych lokali, krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku, gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego. Stąd też do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, w tym art. 30 ustawy. Status zajmowanego przez skarżącego lokalu, a więc lokalu pozostającego w dyspozycji Policji przesądza również o tym, że do lokalu takiego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 691 § 1 k.c. Skoro bowiem prawo do takich lokali, w tym możliwość uzyskania do nich tytułu prawnego przez członka rodziny zmarłego policjanta, podlega szczególnej regulacji, tj. wskazanych powyżej przepisów, to regulacje zawarte w Kodeksie cywilnym zostają w tej materii wyłączone. Pogląd ten nie budzi jakichkolwiek wątpliwości w orzecznictwie (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1122/10, z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 220/12, publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na podstawie ustawy o Policji tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może otrzymać tylko i wyłącznie funkcjonariusz Policji. Osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego jaki posiada policjant. Natomiast na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą taki tytuł uzyskać emeryci i renciści policyjni. Ten sam przepis art. 29 powołanej wyżej ustawy przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym. W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Tej okoliczności zresztą skarżący nie podważa. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który przewiduje wydanie decyzji związanej. Przy takiej zaś decyzji nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy. Dlatego też okoliczności, na które skarżący się powołał w skardze (stan zdrowia, sytuacja finansowa) nie stanowiły podstawy do odstąpienia o od wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zajmowanego bez tytułu prawnego. Wobec powyższego nie można skutecznie czynić Komendantowi Głównemu Policji zarzutu, iż nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy okoliczności faktycznych, nie rozpatrzył całości materiału dowodowego kierując się dyspozycją art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak też uzasadnił decyzję naruszając art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego stanowiącego podstawę jej wydania oraz nie narusza przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy, to skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.