I SA/Po 1114/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 05 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia oraz zabezpieczenia na majątku przybliżonej kwoty zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2012 r. wraz z odsetkami postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika [...] pismem sporządzonym dnia 06 października 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] 2017r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] 2017 r. nr [...] określającą i zabezpieczającą na majątku [...] przybliżone kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2012 r. wraz z odsetkami. W złożonej do Sądu skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został jednak w żaden sposób uzasadniony, a w uzasadnieniu skargi opisano jedynie dotychczasowy bieg postępowania oraz przedstawiono stanowisko Skarżącego, co do ustaleń organów w przedmiocie fikcyjności transakcji handlowych za okres lipca-grudnia 2012, a także braku przesłuchania w charakterze świadków kontrahentów Skarżącego, jak również samego Skarżącego. Podniesiono również, że Skarżący miał prawo dokonywać płatności gotówką oraz odniesiono się do kwestii odwołania darowizn i wskazując, że Skarżący kwestionuje określone przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych wniesiono o uchylenie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej w skrócie: "P.p.s.a") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony. Ponadto dotyczy ono wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Z uwagi na powyższe oczywistym jest, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która - co należy jeszcze raz podkreślić - jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie należy zauważyć, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności przemawiających za jego zasadnością. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez wskazanie, że sąd jest władny do działania w tym zakresie jedynie na wniosek skarżącego, zaś decyzja sądu uzależniona jest od spełnienia, choć jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek pozytywnych przesądza, że sąd nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku. Podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie, bowiem w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu P.p.s.a. nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II FZ 631/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych warunków. Nie ulega, bowiem wątpliwości, że w złożonym do Sądu piśmie zawierającym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności mających przemawiać za przyznaniem ochrony tymczasowej, które pozwoliłyby ocenić w jaki sposób wykonanie decyzji wpłynie na sytuację Skarżącego. W tym stanie sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz dokonania zabezpieczenia na majątku nie mógł odnieść oczekiwanego skutku (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. I FZ 373/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w badanej sprawie złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia, jak również Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, ani dowodów, które potwierdzałyby, że określenie oraz zabezpieczenie na majątku przybliżonej kwoty zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług może wywołać skutki, jakie są przesłankami wstrzymania wykonania decyzji. Mając zatem na względzie, że Skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a., brak było podstaw do uwzględnienia wniosku przez Sąd i przyznania jemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.