III SA/Łd 728/17

Dnia 5 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [....] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r., poz. 23) oraz art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 966 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania B. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 listopada 2016 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 28 października 2016 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu zamieszkiwania w lokalu przy ul. A 11 m 16 w Ł. Administrator nieruchomości Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B wskazało we wniosku, że strona zajmuje lokal bez tytułu prawnego. W aktach sprawy znajduje się również kopia umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego złożona przez skarżącą z dnia 1 sierpnia 2001 r. oraz wypowiedzenie umowy najmu zawartej w dniu 1 sierpnia 2001 r. na lokal mieszkalny nr 16 przy ul. A 11 w Ł., że skutkiem w postaci rozwiązania umowy na dzień 31 grudnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego skarżącej z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że umowa o najem lokalu mieszkalnego nie została jej nigdy skutecznie wypowiedziana i nie powinna płacić podwyższonego czynszu z tytułu bezumownego korzystania z lokalu. Podnosi, że decyzja została wydana z pominięciem jej stanowiska w sprawie. Twierdzi, że załączony dokument wypowiedzenia umowy został podpisany przez osoby nie mające uprawnień do podpisywania takiego dokumentu, że w załączonym potwierdzeniu listu poleconego z dnia 11 grudnia 2012 r. nie znajdowało się pismo o wypowiedzeniu umowy najmu z dnia 13 grudnia 2012 r. Decyzją z dnia [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1. najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2. osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, 3. osobom mieszkającym w lokalach znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4. innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5. osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Stosownie do ust. 2 powołanego wyżej przepisu dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1. W ocenie Kolegium ustalony w sprawie stan faktyczny potwierdza brak po stronie skarżącej tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. W sprawie nie zachodziła również sytuacja uregulowana wart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co oznaczało, że skarżąca nie zajmowała lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, oczekując na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny. Tym samym skarżącej nie przysługuje dodatek mieszkaniowy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B.S. wyjaśniła, że posiada tytułu prawny do lokalu. Podkreśliła, że dokumenty w aktach sprawy zgromadzono bez jej wiedzy, a pismo zatytułowane "wypowiedzenie umowy najmu" jest wątpliwym dokumentem, przez nikogo niepotwierdzonym. W ocenie skarżącej decyzja została wydana bez uwzględnienia jej stanowiska w sprawie. Nie udowodniono skarżącej, że otrzymała "wypowiedzenie umowy najmu", a pismo to zostało podpisane przez osobę nie mającą uprawnień do podpisywania tego typu pism. Ponadto organ nie udowodnił, że administracja nieruchomościami, której pieczątka widnieje na tym piśmie ma uprawnienie do wypowiedzenia takiej umowy najmu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 5 grudnia 2017 r. obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącej popierał wniesioną skargę i wnosił o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o eksmisję skarżącej, która toczy się przed Sądem Rejonowym dla Ł.- W. w Ł. I Wydział Cywilny , sygn. akt [....] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2017r. poz. 1369)- dalej: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08), z tym że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08). Sądowi z urzędu wiadomo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 942/16 oddalił skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], wydaną w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 maja 2016 r. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I OSK 2519/17. Z uwagi na fakt, iż wyżej wskazane rozstrzygnięcie zapadło w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, a dotyczyło jedynie innego okresu, na który skarżąca ubiegała się o przyznanie dodatku mieszkaniowego, zasadnym w ocenie Sądu, w szczególności z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu prawomocnego ukończenia postępowania zarówno w sprawie III SA/Łd 942/16, jak również do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o eksmisję skarżącej z przedmiotowego lokalu, zawisłej przed sądem powszechnym. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. a.l.