II SAB/Wa 364/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. O. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz skarżącego P. O. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 roku P. O. wniósł do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o udostępnienie informacji w zakresie postępowania dotyczącego możliwej zmowy przetargowej podczas zamówienia publicznego na urządzenia kryptograficzne dla Komendy Głównej Policji z 2015 roku. Podał, że ze względu na brak aktualizacji informacji na stronie UOKiK oraz innych wnosi o udzielenie informacji publicznej na temat aktualnego stanu postępowania, dotychczasowych ustaleń, o ile nie stanowią one tajemnicy oraz nie naruszą przepisów. Wniósł także o udostępnienie informacji na temat przewidywanego harmonogramu dalszego postępowania, w tym zakończenia sprawy oraz przekazania wyniku opinii publicznej. Wniosek został złożony za pomocą platformy ePUAP. Wniósł o udostępnienie tej informacji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP) lub w przypadku gdy nie będzie to możliwe, umożliwienie zapoznania się z dokumentacją w siedzibie Urzędu. W dniu 30 czerwca 2017 r. P. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zwrócił się o zobowiązanie Prezesa UOKiK do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zwrócił się także o zobowiązanie Prezesa UOKiK do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek został złożony za pomocą platformy ePUAP, został również opatrzony podpisem cyfrowym (Profil Zaufany). Podał, że otrzymał UPP (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia). Do dnia złożenia skargi tj. 30.06.2017 r. organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 pkt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podniósł też, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 285/11), wskazano, iż prawo złożenia tej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. Prezes UOKiK, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do dokonania czynności, w tym orzeczenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałym zakresie o oddalenie skargi. Wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik organu uzasadnił tym, że sprawa rozpoznawana jest na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 53 ust. 2 b) P.p.s.a skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do organu. Podniósł, że Prezesowi UOKiK znane jest orzecznictwo sądów dotyczące kwestii braku podstaw stosowania wezwania do zaniechania naruszenia prawa, wypracowane na gruncie uprzednio obowiązujących przepisów prawa tj. że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze zmienione przepisy prawa w zakresie warunków formalnych wniesienia skargi w zakresie bezczynności, nie bez znaczenia w ocenie Prezesa UOKiK pozostaje dokonana zmiana P.p.s.a. we wskazanym powyżej zakresie tj. art. 53 § 2 b P.p.s.a. Pełnomocnik wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący nie skierował do Prezesa UOKiK ponaglenia w sprawie. Brak wyczerpania przesłanek formalnych stanowi w ocenie Prezesa UOKiK o zasadności wniosku o odrzucenie skargi. W przypadku gdyby Sąd uznał powyższe argumenty za bezzasadne pełnomocnik wniósł o wzięcie pod uwagę, że w dniu [...] lipca 2017 r. Prezes UOKiK udostępnił skarżącemu - w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem platformy ePUAP - informację publiczną w żądanym zakresie. Prezes UOKiK poinformował skarżącego, że postępowanie antymonopolowe jest w toku i obecnie są rozpatrywane wnioski stron postępowania o ograniczenie praw wglądu do materiału dowodowego w trybie art. 69 u.o.k.k. Prezes UOKiK wskazał, że obecnie nie jest możliwe określenie terminu zakończenia postępowania. UOKiK nie sporządził jego harmonogramu. Wyjaśnił również, że ustalenia poczynione przez organ będą dostępne po zakończeniu postępowania, a informacja ta zostanie upubliczniona wraz z treścią decyzji, która będzie zawierać szczegółowy opis ustaleń. Pełnomocnik wskazał, że Prezes UOKiK udostępnił zatem skarżącemu informację publiczną w żądanym zakresie oraz w formie zgodnej ze złożonym wnioskiem. Od tego momentu Prezes UOKiK nie pozostaje w bezczynności. Z tego względu organ wniósł o orzeczenie zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy P.p.s.a. tj. umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązaniu organu do udzielenia informacji publicznej (wyrok z 18 stycznia 2017 r., I OSK 1789/16; wyrok z 14 kwietnia 2017 r., I OSK 2337/16). Pełnomocnik organu wskazał jednocześnie, że termin na udzielenie odpowiedzi upłynął [...] czerwca 2017 r., a informacja publiczna została udostępniona skarżącemu [...] lipca 2017 r. Prezes UOKiK pozostawał zatem w bezczynności w stosunkowo krótkim czasie. Organ wyjaśnił, że nieudostępnienie w terminie informacji publicznej wynikało z przeoczenia i nie było zamierzonym zaniechaniem organu. Prezes UOKiK rozpatruje rocznie setki wniosków o dostęp do informacji publicznej. Czyni to w terminach ustawowych, a w sytuacji braku możliwości udzielenia informacji każdorazowo informuje o przedłużeniu terminu. Brak udzielenia informacji publicznej w tej sprawie był przeoczeniem, błędem ludzkim w ramach systemu udostępnienia - informacji publicznej. Pełnomocnik wskazał, że po otrzymaniu skargi Prezes UOKiK niezwłocznie udostępnił skarżącemu informację publiczną w żądanym zakresie oraz w formie zgodnej ze złożonym wnioskiem ([...] lipca wpływ do Kancelarii skargi p. O., [...] lipca udzielenie informacji). Nieudzielenie informacji przez Prezesa UOKiK nie wynikało z lekceważenia przepisów prawa lecz było wynikiem zwykłej omyłki. Mając na uwadze powyższe okolicznością w opinii Prezesa UOKiK, zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości, w opinii Prezesa UOKiK, brak jest przesłanek uzasadniających jej wymierzenie. W piśmie z dnia 17 sierpnia 2017 r. skarżący podtrzymał skargę. Poddał w wątpliwość argumentację organu co do wskazanych przyczyn nierozpatrzenia wniosku w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna i była zasadna w chwili jej wniesienia. W świetle art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów P.p.s.a., określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ale i bezczynność podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym. W art. 9 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w art. 53 po § 2 dodano m.in. § 2b. Zgodnie z tym przepisem, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 17 ust. 2 tej ustawy, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W ocenie Sądu wymóg wniesienia ponaglenia, o którym mowa w powołanym przepisie nie znajduje zastosowania do spraw ze skarg na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Ponaglenie, o którym mowa w art. 53 § 2b P.p.s.a. wprowadzone zostało do Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zmianę dotychczasowego art. 37 k.p.a. Zgodnie z art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. art. 37 § 1 otrzymał brzmienie: Stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. Postępowanie to dotyczy ściśle realizacji konstytucyjnego prawa do informacji. Nadto, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie jedynie w odniesieniu do decyzji wydawanych w razie odmowy udzielenia informacji publicznej i umorzenia postępowania w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Postanowił tak jednoznacznie ustawodawca w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. zmieniająca k.p.a. oraz niektóre inne ustawy nie wprowadziła żadnych zmian w u.d.i.p. w tym zakresie. Z uwagi na to, że u.d.i.p. nie zawiera odesłania do stosowania k.p.a. w odniesieniu do całego postępowania o udostępnienie informacji publicznej, to, tak jak w poprzednim stanie prawnym nie miał zastosowania wymóg wniesienia zażalenia (art. 37 k.p.a.), tak i obecnie nie ma zastosowania przy wnoszeniu skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wymóg wniesienia ponaglenia (art. 37 k.p.a.). W sprawach ze skarg na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej chodzi o doprowadzenie do jak najszybszej realizacji przez stronę jej konstytucyjnego prawa do informacji (po dokonaniu przez Sąd wcześniejszej oceny, co do tego, czy podmiot, którego skarga dotyczy jest podmiotem obowiązanym na gruncie u.d.i.p. oraz czy żądane informacje stanowią informacje publiczne na gruncie tej ustawy). Ustawodawca stanowiąc w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, i wskazując jednocześnie na jakim etapie znajduje zastosowanie k.p.a., w sposób wyraźny zrezygnował z dodatkowego środka zaskarżenia. Ponaglenie stanowi środek prawny na drodze administracyjnej. Sprawa z wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi zaś typowej sprawy administracyjnej, na co wskazano już wyżej. Pamiętać należy przy tym, że podmiotami obowiązanymi na gruncie u.d.i.p. są nie tylko organy władzy publicznej, ale także np. spółki prawa handlowego. Specyfika spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej nie pozwala, aby bez szczególnego uregulowania w u.d.i.p., przyjąć, że w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania z wniosku o udostępnienie informacji publicznej zastosowanie znajduje ponaglenie. Nadto, w przypadku skierowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do podmiotu, w stosunku do którego istnieje organ wyższego stopnia, czas rozpatrzenia ponaglenia ulega wydłużeniu w porównaniu z czasem rozpatrywania ponaglenia przez podmioty, w stosunku do których nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 4, § 5, § 7 i odpowiednio § 8 k.p.a.). Powyższe różnicowałoby sytuację prawną wnioskodawców. W zależności bowiem od tego, do jakiego podmiotu skierowaliby oni wniosek o udostępnienie informacji publicznej, uprawnieni byliby odpowiednio wcześniej lub później wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, dochodząc realizacji tego podmiotowego prawa. Organ, nad którym nie ma organu wyższego stopnia, otrzymując ponaglenie niezwłocznie załatwia bowiem sprawę (art. 37 § 8 k.p.a.), a zatem podejmuje działania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zaś organ wyższego stopnia, po przekazaniu mu ponaglenia, wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a.). W przypadku stwierdzenia zaś bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do jej załatwienia, wyznaczając termin, jeżeli postępowanie jest niezakończone (art. 37 § 6 pkt 2 a)); zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości (art. 37 § 6 pkt 2 b)). W ocenie Sądu, zważywszy na cel ustawy o dostępie do informacji publicznej, zastosowanie przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania), nieprzewidzianej w u.d.i.p. instytucji ponaglenia, mogłoby prowadzić do zróżnicowania sytuacji wnioskodawców w zakresie realizacji konstytucyjnego prawa do informacji. Z tego względu Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Prezes UOKiK jest zatem podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.). W świetle powyższego żądanie udostępnienia informacji dotyczących postępowania przed Prezesem UOKiK stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Powyższe nie było w sprawie kwestionowane. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, jak wskazane wyżej, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p. Rozpatrując skargę na bezczynność Prezesa UOKiK, Sąd stwierdził, że była ona zasadna w chwili jej wniesienia. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji, zatem pozostawał w bezczynności. Termin 14 dni od dnia wniesienia wniosku upłynął w dniu [...] czerwca 2017 r. Skarga wniesiona została w dniu 30 czerwca 2017 r. Bezczynność ta nie miała jednakże w ocenie Sądu charakteru rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nieudostępnienie w ustawowym terminie żądanej informacji spowodowane było przeoczeniem, nie wynikało z zamierzonego działania. W sytuacji, gdy organ w terminie siedmiu dni od dnia wniesienia skargi podjął działanie i udostępnił żądaną informację, brak jest podstaw do stwierdzenia, że nierozpatrzenie wniosku w ustawowym terminie założone było na celowe nieudostępnienie informacji publicznej. Także czas, w jakim organ pozostawał w bezczynności ([...] dni), nie był znacząco długi. Z tych względów brak było podstaw, aby bezczynności organu przypisać w tej sprawie charakter rażącego naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę stan faktyczny tej sprawy Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Przypuszczenie skarżącego, co do tego, jak często organ nie dochowuje terminów ustawowych w swoich działaniach nie stanowi podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i wymierzenia grzywny w niniejszej sprawie. Wobec tego, że żądana we wniosku informacja publiczna została wnioskodawcy udostępniona pismem z dnia [...] lipca 2017 r., brak było podstaw, aby zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. Z tego względu Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (v. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1621/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). W odniesieniu do żądania skarżącego, aby zobowiązać Prezesa UOKiK do ukarania pracownika, Sąd wskazuje, że P.p.s.a. nie przewiduje takiej możliwości. Wobec tego, że skarga była zasadna w dniu jej wniesienia, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono, jak w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.