II OZ 119/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 947/17 w przedmiocie umorzenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi B. Z. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie. Postawieniem z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 947/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w pkt 1 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi B. Z. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, zaś w pkt 2 przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi - adwokatowi P. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Łodzi przy ul. [...] kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła pełnomocnik skarżącej - adw. P. K., zaskarżając postanowienie w zakresie pkt 2 w przedmiocie przyznania pełnomocnikowi udzielonemu z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i zarzucając mu naruszenie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz c w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu polegające na przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kwoty w wysokości 240 zł powiększonej o należny podatek od towarów i usług, podczas gdy minimalna stawka w postępowaniu przed sądem I instancji w sprawie, której przedmiotem jest należność pieniężna w wysokości 8 000 zł powinna wynieść 1 200 zł powiększona o należny podatek VAT. Na tej podstawie wniesiono o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyznanie i nakazanie wypłaty z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi - adwokatowi P. K. prowadzącej kancelarię adwokacką w Łodzi przy ul. [...] kwotę 1 200 zł powiększoną o należny podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kwota wynagrodzenia dla adwokata ustanowionego dla skarżącej z urzędu orzeczona została przez Sąd I instancji w prawidłowej wysokości z uwagi na fakt, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Pomimo tego, że w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia za każdym razem wskazana jest kwota pieniężna, do uiszczenia której zobligowany jest zobowiązany, to nie tworzy ona wartości przedmiotu zaskarżenia, która determinowałaby wysokość należnych stronie skarżącej kosztów zastępstwa adwokackiego. Przedmiotem skargi na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest legalność wydania tego rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym. Samo obliczenie wysokości grzywny jaką powinien uiścić zobowiązany jest tylko jednym z elementów składowych oceny zgodności z prawem postanowienia. Od skargi na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia pobierany jest wpis stały, a nie stosunkowy. Stanowi o tym wyraźnie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 zł. Nie do zaakceptowania byłby pogląd, zgodnie z którym od tego samego aktu pobierany byłby wpis stały, a wysokość kosztów zastępstwa procesowego byłaby obliczana zgodnie z zasadami właściwymi dla wpisu stosunkowego. Podstawą prawną przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu nie mógł być zatem § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 3 października 2016 r., który określa wysokość opłat w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Należy również podkreślić, że § 22 tego rozporządzenia stwierdza, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Z uwagi na wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie w dniu 21 lutego 2013 r., właściwą podstawą prawną orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania Sąd Wojewódzki powinien uczynić przepisy rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348). Nie miało to jednak istotnego wpływu na określenie wysokości należnych kosztów z uwagi na treść § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 28 września 2002 r., zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 240 zł. Tym samym nie było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie odosobnionego stanowiska wyrażonego w sprawie o sygnaturze II OZ 40/10, powołanej w zażaleniu. Dominujący w orzecznictwie pogląd wskazuje na to, że kwota pieniężna określona w postanowieniu o nałożeniu grzywny nie tworzy wartości przedmiotu zaskarżenia (por. post. NSA z 8 czerwca 2017 r. : II OZ 599/17, II OZ 601/17, II OZ 607/17, II OZ 597/17). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.