I SA/Wa 1269/17

WyrokWSA w Warszawie2017-12-08

Skład orzekający: Elżbieta Lenart, Magdalena Durzyńska, Bożena Marciniak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Prezydent miasta, który nie wykonał prawomocnego wyroku zobowiązującego go do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania, powinien zostać ukarany grzywną, a jeśli tak, to w jakiej wysokości i czy jego bezczynność stanowi rażące naruszenie prawa?
Ratio decidendi
Sąd wymierzył Prezydentowi grzywnę w wysokości 2000 zł za niewykonanie prawomocnego wyroku, uznając ją za adekwatną sankcję za blisko dwuletni okres bezczynności i fakt, że organ nadal nie wydał decyzji odszkodowawczej. Jednocześnie sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, biorąc pod uwagę brak akt własnościowych (wypożyczonych do innego ministerstwa) oraz skomplikowany stan prawny sprawy.
Stan faktyczny
Skarżący wnieśli skargę na niewykonanie przez Prezydenta wyroku WSA z 25 czerwca 2015 r., który zobowiązał go do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość. Pomimo upływu terminu na wykonanie wyroku i wcześniejszego wymierzenia grzywny wyrokiem z 10 marca 2017 r., organ nadal nie rozpoznał wniosku. Skarżący domagali się wymierzenia kolejnej grzywny i zwrotu kosztów. Prezydent argumentował, że brak jest akt własnościowych i sprawa jest skomplikowana.
Rozstrzygnięcie
1. Wymierzył Prezydentowi grzywnę w wysokości 2000 zł. 2. Stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. 3. Zasądził od Prezydenta na rzecz skarżących solidarnie 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W. i M. W. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 306/15 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz E. K., M. L., G. W., Z. W., W. W., W. D., G. O., M. W. i M. W. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 306/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 9 kwietnia 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], pochodzącą z tabeli likwidacyjnej wsi [...], ujawnioną w dawnej archiwalnej ewidencji gruntów w obrębie [...], wchodzącej w część działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 1833 m2, w obrębie [...], wchodzącej w część działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 695 m2, w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 16 września 2015 r. akta sprawy wraz z prawomocnym ww. wyrokiem wpłynęły do Prezydenta [...]. Zatem termin wyznaczony przez Sąd upłynął w dniu 16 stycznia 2016 r. Wyrokiem z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1903/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 zł za niewykonanie ww. wyroku Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 14 lipca 2017 r. E. K., W. D., M. W., M. L., G. W., Z. W., W. W., G. O. i M. W. (dalej jako: skarżący) wezwali Prezydenta [...] w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: ppsa), do wykonania ww. wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r. Następnie pismem z 24 lipca 2017 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez organ ww. wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r, wnosząc o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że w toku postępowania podjęto szereg czynności mających na celu skompletowanie całości materiału dowodowego niezbędnego do oceny, czy teren objęty roszczeniem spełnia przesłanki z art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm., dalej jako: ugn). Organ zauważył, że na podstawie opracowania geodezyjnego z sierpnia 2015 r. ustalono m.in. aktualne oznaczenie ewidencyjne oraz położenie gruntu objętego wnioskami o przyznanie odszkodowania, a stanowiącego dawną własność poprzedników prawnych wnioskodawców – H. i P. W. Pismem z dnia 19 listopada 2015 r. strony poinformowano, że żadna z działek oznaczonych na tym opracowaniu nie odpowiada powierzchniowo działkom objętym roszczeniem i zwrócono się do stron o sprecyzowanie wniosku. Odpowiedz wpłynęła do organu w dniu 25 marca 2016 r. Organ wskazał również, że teren objęty roszczeniem o przyznanie odszkodowania stanowi fragment tabeli likwidacyjnej o ogólnej powierzchni ok. 40406 m2 i co do której toczy się niezależnie od siebie kilka postępowań w różnych organach. W zbliżonym terminie co przedmiotowy wniosek z dnia 8 kwietnia 2013 r. o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość zostały złożone również wnioski do pozostałej części tej tabeli. Organ podał, że jednocześnie przed Ministrem Infrastruktury i Rozwoju toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1971 r. ustalającej odszkodowanie za fragment ww. gruntu o pow. 13022 m2 oznaczony jako projektowany hip. [...]. Postępowanie to zakończone zostało decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r., nr [...] o stwierdzeniu nieważności. Organ wskazał, że pismami z dnia 22 kwietnia 2015 r., 4 listopada 2015 r., 13 czerwca 2017 r., 22 sierpnia 2017 r. występowano do Ministerstwa Infrastruktury o zwrot akt administracyjnych (19 teczek akt własnościowych) – przesłanych przy piśmie z dnia 4 września 2012 r. – informując o licznych wystąpieniach stron postępowania o przyznanie odszkodowania oraz o skargach na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie ich rozpoznania. Prośby do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę pozostały bez odpowiedzi. Organ zaznaczył również, że z uwagi na ilość postępowań prowadzonych w Biurze Spraw Dekretowych, skomplikowany charakter przedmiotowej sprawy, brak akt własnościowych oraz krótki okres, w którym organ był w posiadaniu dokumentacji dotyczącej wniosku o przyznanie odszkodowania, spowodowanej koniecznością jej ponownego przesłania do WSA w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę nie było możliwości rozpatrzenia wniosku z dnia 8 kwietnia 2013 r. o przyznanie odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: ppsa), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (art. 154 § 2 ppsa). Z kolei grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 ppsa). Jak wskazano wyżej, przed wniesieniem skargi na niewykonanie wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r. po wyroku tut. Sądu, który zapadł w dniu 10 marca 2017 r. skarżący po raz kolejny pismem z dnia 14 lipca 2017 r. wezwali Prezydenta do jego wykonania. Procesowy wymóg wniesienia skargi został zatem spełniony. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 578/12, Lex nr 1252111). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że ukaranie Prezydenta grzywną w wysokości 2000 zł stanowi adekwatną sankcję za niewykonanie prawomocnego wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., uwzględniając przy tym, że jej wysokość mieści się w granicach określonych przez art. 154 § 6 ppsa Wymierzając grzywnę w takiej kwocie Sąd wziął pod uwagę blisko dwuletni okres niewykonania przez organ prawomocnego wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., jak również to, że mimo wymierzenia organowi grzywny prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 10 marca 2017 r. w wysokości 2000 zł, Prezydent nadal nie wydał decyzji odszkodowawczej. Sąd, wymierzając grzywnę w wysokości nie wyższej niż orzeczona w poprzednim wyroku, miał na względzie również to, że w jednym tygodniu wymierzono organowi trzema wyrokami o sygn.: I SA/Wa 1268/17, I SA/Wa 1269/17 i I SA/Wa 1270/17 grzywny w sumie 8000 zł w sprawach ze skarg skarżących na niewykonanie wyroków tut. Sądu dotyczących różnych działek wchodzących w skład jednej większej nieruchomości ozn. jako "[...]". Sąd podkreśla, że niewykonywanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawa stanowi szczególnie istotne uchybienie w działaniu organu administracji, godzi bowiem w zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym w szczególności w zasadę praworządności zawartą w art. 7 kpa oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 kpa. Wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 154 § 1 ppsa ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale zawiera też element represyjny, stanowiący w istocie sankcję za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych. Zgodnie z art. 154 § 2 zd. 2 ppsa Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 306/15, nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę niedysponowanie przez organ aktami własnościowymi nieruchomości, które zostały wypożyczone do Ministra Infrastruktury i Rozwoju i nie zostały dotychczas Prezydentowi zwrócone oraz aktywną postawę organu, który pismami z 22 kwietnia 2015 r., 4 listopada 2015 r., 13 czerwca 2017 r., 22 sierpnia 2017 r. zwracał się do Ministra o ich zwrot. Sąd miał na uwadze także skomplikowany pod względem prawnorzeczowym stan sprawy. Z powyższych względów, w pkt 1 i 2 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 i art. 154 § 2 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) (200 zł tytułem wpisu od skargi, 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło