II OSK 565/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Renata Detka Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 796/17 w sprawie ze skargi Zarządu Województwa Ł. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ł. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania dyrektora naczelnego Teatru Wielkiego w Ł. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Województwa Ł. na rzecz Wojewody Ł. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 796/17 oddalił skargę Zarządu Województwa [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania dyrektora naczelnego Teatru Wielkiego w [...]. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...]2017 r. nr [...] wydanym w trybie art. 82 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2013 r. poz. 596 ze zm.) stwierdził nieważność uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...]z dnia [...] 2017 r., mocą której Zarząd Województwa odwołał dyrektora naczelnego Teatru Wielkiego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że zarzut nieważności uchwały Wojewoda wywodzi z niedochowania procedury odwołania, określonej w art. 15 ust.1 ustawy z dnia z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U.2017.862). Powołanie się przez Wojewodę na naruszenie przesłanek procesowych w toku odwołania dyrektora teatru powoduje, że ocena merytorycznych przesłanek odwołania pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał na regulację art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, zgodnie z którą dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Zasięgnięcie opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych nie jest konieczne w przypadku wyłonienia kandydata na dyrektora w drodze konkursu, o którym mowa w art. 16 " Przy czym skoro wyjątek od zasady obligatoryjnego opiniowania dotyczy kandydata na dyrektora, to tym samym nie obejmuje on procedury odwołania. W tym przypadku niezależnie od trybu powołania dyrektora instytucji kulturalnej wymagane jest uzyskanie opinii, o której mowa w powołanym przepisie. Przepis wskazuje na dwa źródła opinii, której zasięgnąć musi organ powołujący i odwołujący dyrektora instytucji kulturalnej. Jednym są związki zawodowe, działające na terenie instytucji, drugim stowarzyszenia i związki twórcze, właściwe ze względu na charakter działalności. Organ planujący powołanie czy odwołanie dyrektora instytucji kulturalnej nie jest treścią opinii związany, ale powinien je rozważyć. W każdym razie zaś pominięcie powyższej procedury, w tym także niezasięgniecie opinii od wszystkich instytucji stanowi istotne naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że Zarząd Województwa ustalił listę związków zawodowych na podstawie corocznej informacji udzielonej przez dyrektora teatru w [...] 2017 roku. Dyrektor instytucji jest tym organem, który winien dysponować pełną wiedzą o związkach zawodowych działających w podległej mu placówce i powinien udzielić wyczerpującej i zgodnej ze stanem faktycznym informacji. Zdaniem Sądu I instancji, jeżeli udzielił on informacji niepełnej, niestarannej, to zachowanie takie, jakkolwiek naganne, nie ma bezpośredniego wpływu na ocenę działań organu odwołującego. To na organie powołującym/odwołującym ciąży obowiązek samodzielnego ustalenia listy związków zawodowych, od których należy uzyskać opinię. Poza sporem jest, że Zarząd tego nie uczynił, jego próby zweryfikowania danych podanych przez dyrektora czynione były znacznie później, już w toku postępowania sądowego. Zdaniem Sądu I instancji nie mają one wpływu na zasadność zarzutu, że Zarząd Województwa nie ustalił samodzielnie kręgu podmiotów, do których winien się zwrócić o opinię. Tymczasem, jak wynika z ustaleń Wojewody, łatwo było niezbędne dane zweryfikować na podstawie rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych,. Z ustaleń tych wynika, że w Teatrze istniał też Związek Zawodowy [...] i Związek Zawodowy [...]. Dopóki organizacje te figurują w ww. Rejestrze, obowiązkiem Zarządu Województwa było ustalenie ich organów i zwrócenie się o wyrażenie opinii co do odwołania dyrektora. Czynności te jednak powinny zostać wykonane przed podjęciem uchwały nr [...]. Zdaniem Sądu I instancji, zarzut braku konsultacji zamiaru odwołania dyrektora z wszystkimi związkami zawodowymi Teatru Wielkiego jest uzasadniony o tyle, że organ odwołujący w istocie nie ustalił w sposób niewątpliwy, jakie związki zawodowe istnieją na terenie Teatru Wielkiego. Z tego powodu zarzut istotnego naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej przy podejmowaniu uchwały nr 811/17 Zarządu Województwa jest zasadny. W ocenie Sądu I instancji Zarząd Województwa nie wykonał we właściwy sposób drugiego z obowiązków konsultacyjnych, jaki nakłada ustawodawca w art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zaniechanie powyższe jest bezpośrednim następstwem niewłaściwej interpretacji pojęcia "stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję". Skutkiem tego Zarząd ograniczył się do zasięgnięcia opinii [...] i załączenia opinii, złożonej z własnej inicjatywy przez Stowarzyszenia [...]. Przy tym w sytuacji, gdy organ odwołujący dysponował już opinią tego Stowarzyszenia w dacie podejmowania uchwały, zarzut niezasięgnięcia opinii byłby bezskuteczny, należałoby bowiem uznać, że złożenie opinii, nawet bez wniosku strony skarżącej, prowadzi do tego samego efektu, co otrzymanie opinii w wyniku zwrócenia się o nią. Gdyby zarzut Wojewody opierał się jedynie na zarzucie dosłownego niezwrócenia się o opinię, gdy znajduje się ona już w aktach, nie byłby wystarczający dla uznania uchwały za nieważną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że Stowarzyszenie [...] powinno dysponować pełną wiedzą o przesłankach odwołania dyrektora. Uwaga ta dotyczy również pozostałych podmiotów (w tym związków zawodowych), do których organ odwołujący zwracał się o opinię w sprawie odwołania. Skoro ustawa nakłada obowiązek zasięgnięcia opinii na temat odwołania, to opiniujący winien mieć możliwość ustosunkowania się do wszystkich przesłanek, które legły u podstaw zamiaru odwołania dyrektora z funkcji. Odwołujący nie może skutecznie powoływać jako przyczyny odwołania okoliczności, na które nie wskazywał w piśmie do podmiotów opiniujących. W niniejszej sprawie Zarząd Województwa zwracał się o opinię do związków zawodowych w [...] 2017 roku, ale w uchwale nr [...]wskazywał również na zdarzenia po tej dacie. Ponadto Zarząd Województwa w ogóle nie rozważał, jakie inne stowarzyszenia, związki twórcze i zawodowe mogły zostać objęte obowiązkiem konsultacji. Wynika to z przyjętego (niesłusznie) założenia, że w art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej mowa jest o stowarzyszeniach, działających w danej instytucji kulturalnej. Taka zawężająca interpretacja jest absolutnie nieuzasadniona. Jest ona sprzeczna nawet z wykładnią gramatyczną przepisu. Ustawodawca bowiem sprecyzował, że należy zwrócić się o opinię do związków zawodowych działających na terenie instytucji, natomiast nakładając obowiązek zwrócenia się do stowarzyszeń zawodowych i twórczy wyraźnie wskazał, ze chodzi o takie organizacje i stowarzyszenia, które są właściwe ze względu na rodzaj prowadzonej działalności. W tym przypadku ustawodawca nie ograniczył obowiązku do organizacji, działających na terenie danej instytucji. Jedynym kryterium jest zatem prowadzona działalność i jej związek z działalnością teatru. Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w tej kwestii przez Wojewodę. Ustawodawca, wprowadzając obowiązek zasięgania opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych miał na uwadze przede wszystkim stworzenie możliwości wypowiedzenia się przedstawicieli organizacji działających w dziedzinie szeroko pojętej kultury, co do odwołania dyrektora instytucji kultury działającej na terenie gminy. Chodzi tu również o stowarzyszenia, które z racji przedmiotu i celu swojej działalności współpracują czy też powinny współpracować z daną instytucją kultury. Zdaniem Sądu I instancji, w tym sensie, Stowarzyszenie [...] należy do tej grupy stowarzyszeń, o której mowa, pełni rolę stowarzyszenia zawodowego w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzut braku opinii stowarzyszeń twórczych i zawodowych związanych z działalnością Teatru Wielkiego wiązać należy z faktem nieustalenia, jakie stowarzyszenia twórcze winny zostać uwzględnione w toku konsultacji. Teatr Wielki w [...] należy do wiodących instytucji kulturalnych w regionie, nie sposób przyjąć, że nie istnieją żadne związki, stowarzyszenia twórcze, z którymi działalność Teatru nie ma związku i których działalność nie ma związku z Teatrem Wielkim. Ustawodawca określił to kryterium dość szeroko, ale wydaje się, że pomocny w ustaleniu kręgu tego typu organizacji pomocny może być statut Teatru Wielkiego, zakres jego działalności. Argument strony skarżącej, że takie odczytanie treści tego obowiązku konsultacji uniemożliwiłoby praktycznie możliwość odwołania dyrektora Teatru Wielkiego jest nie do przyjęcia. Nie uzasadnia ograniczenia konsultacji do stowarzyszeń działających na terenie Teatru. Takie działanie nie stanowi wypełnienia obowiązku nałożonego w art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego "od podstaw", w szczególności przed sądem administracyjnym nie można przeprowadzić dowodów z zeznań świadków. Z tego też powodu złożone przez stronę skarżącą wnioski dowodowe w zakresie przesłuchania świadków i dokumentów na okoliczności kryteriów doboru instytucji do opiniowania nie zostały uwzględnione przez Sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarząd Województwa [...] wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 P.p.s.a, zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowania, tj.: a. art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa przejawiające się w uznaniu, że uchwala Nr [...]Zarządu Województwa [...]z dnia [...]2017 roku w sprawie odwołania dyrektora naczelnego Teatru Wielkiego wydana została z istotnym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności, 2. naruszenie prawa materialnego przez jego niezastosowanie, tj.: a. art. 82 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa na skutek uznania, że uchwala Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] 2017 roku w sprawie odwołania dyrektora naczelnego Teatru Wielkiego wydana została z istotnym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności, w sytuacji, w której w stanie faktycznym sprawy Sąd winien ograniczyć się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa; 3. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj.: a. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej: -przez przyjęcie, że pojęcie "działają", zawarte w art. 15 ust. 1 w/w ustawy, badać należy poprzez wpis do KRS, co skutkuje uznaniem, że wpis do KRS oznacza automatyczne działanie związku zawodowego w danej instytucji; -poprzez przyjęcie rozumienia "działające" jako jednoznacznego z wpisem do KRS; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej przez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że: a. Zarząd Województwa [...] podejmując uchwałę Nr [...] z dnia [...] 2017 roku w sprawie odwołania dyrektora naczelnego Teatru Wielkiego w [...] nie dopełnił obowiązku zasięgnięcia opinii związków zawodowych działających w Teatrze Wielkim w [...] oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez Teatr Wielki w [...], b. fakt zarejestrowania związku zawodowego w KRS stanowi o tym, że związek zawodowy podejmuje czynności, c. organ prowadzący ma obowiązek samodzielnego ustalenia działających związków zawodowych bez wskazania jakie czynności w tym zakresie winny być podejmowane skoro skierowanie pisma do Dyrektora Teatru zostało ocenione jako niewystarczające, d. konsultacji należało dokonać także z nie działającymi w Teatrze związkami zawodowymi, tj. związkami zawodowymi, które zaprzestały prowadzenia działalności w 2014 r., e. przeprowadzone konsultacje opiniowania ze stowarzyszeniami są niewystarczające bez jednoczesnego określenia według jakich kryteriów należy dokonać wyboru stowarzyszeń, aby zakres konsultacji został oceniony pozytywnie. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez uwzględnienie skargi. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 82 ust. 1 i ust. 5 ustawy o samorządzie województwa nie są zasadne. Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa "Uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna (...)". Artykuł 82 ust. 1 tej ustawy nie reguluje rodzaju naruszeń prawa, które daje podstawę do zastosowania sankcji nieważności. Stanowi, że uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna nie ogranicza podstaw stosowania sankcji nieważności do ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia prawa, a obejmuje naruszenia prawa, które obejmuje naruszenia prawa wyznaczone konstytucyjną zasadą praworządności. Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Daje to podstawy do wyodrębnienia naruszeń prawa powodujących nieważność uchwały, a tym samym zastosowanie sankcji nieważności uchwały w formie rozstrzygnięcia nadzorczego. Do rodzaju naruszeń prawa powodujących nieważność uchwały zalicza się naruszenie przepisów prawa regulujących właściwość organu samorządu województwa podjęcia uchwały, naruszenie przepisów prawa materialnego wyznaczających treść podjęcia uchwały, przepisów prawa regulujących procedurę podjęcia uchwały. Granice wyznaczenia rodzajów naruszenia prawa dających podstawę do zastosowania sankcji nieważności wyznacza art. 82 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa, stanowiąc, że "W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa". Do nieistotnego naruszenia prawa nie można zakwalifikować naruszenia przepisów prawa, które normują przesłanki dopuszczalności podjęcia uchwały danej treści, przepisy regulujące procedurę podjęcia uchwały, w tym procedurę stanowiącą element współdziałania organu właściwego do podjęcia uchwały. Nieistotne naruszenie prawa to naruszenie, które nie pozostaje w związku z treścią uchwały jak i procedurą podjęcia uchwały. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 862 ze zm.) "Dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie". Naruszenie współdziałania ze związkami zawodowymi oraz stowarzyszeniami zawodowymi i twórczymi właściwymi ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję stanowi naruszenie prawa uzasadniające zastosowanie sankcji nieważności uchwały. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej zawężające zakres obowiązku zasięgnięcia opinii. Należy w pełni podzielić stanowisku przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2012 r. II OSK 1295/12: "Ustawodawca wprowadzając obowiązek zasięgania opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych miał na uwadze przede wszystkim stworzenie możliwości wypowiedzenia się organizacji działających w dziedzinie szeroko pojętej kultury, co do powołania lub odwołania dyrektora instytucji kultury funkcjonującej na terenie działania tej instytucji. Ma to o tyle znaczenie, że w związku ze specyfiką działania takich instytucji kultury, konieczna jest współpraca ze stowarzyszeniami bądź innymi organizacjami, które działają w dziedzinie kultury. Z tego też względu nie bez znaczenia jest opinia takich organizacji przy ustalaniu obsady stanowiska dyrektora instytucji kultury. Brak jest podstaw do zawężającej wykładni art. 15 ust. 1 powołanej ustawy, poprzez przyjmowanie, że chodzi w nim jedynie o stowarzyszenia, do których należy dyrektor, bądź działające w tej instytucji.". Nie jest też zasadny drugi zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Do Zarządu Województwa należało ustalenie zakresu podmiotowego podmiotów wyliczonych w art. 15 ust. 1 współdziałających z organizatorem w procedurze odwołania. W wyroku z 12 stycznia 2012 r., II OSK 2545/11, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął: "1. Pojęcie "stowarzyszenie twórcze", o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, należy rozumieć szeroko. Obejmuje ono zarówno stowarzyszenia zrzeszające twórców, jak też prowadzące i inspirujące działalność twórczą. 2. Obowiązkiem burmistrza jest dokładne ustalenie, jakie związki zawodowe oraz stowarzyszenia zawodowe i twórcze działają na terenie miasta. W dalszej kolejności powinien on zasięgnąć ich opinii w zakresie osoby odwoływanego dyrektora instytucji kultury. Pominięcie wspomnianych działań konsultacyjnych stanowi istotne naruszenie prawa.". Stanowisko to należy w pełni podzielić. Do organizatora należało ustalenie związków zawodowych działających w Teatrze Wielkim w [...] oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj prowadzonej działalności przez Teatr Wielki w [...]. Nie ma żadnych podstaw do przerzucenia tego na dyrektora instytucji kultury, skoro to organizator uruchamia procedurę odwołania. W przypadku, gdy przepis prawa nakłada obowiązek współdziałania, to ustalenie zakresu podmiotowego jednostek organizacyjnych właściwych do współdziałania należy do organu właściwego do podjęcia uchwały. W świetle regulacji prawnej różnych form rejestrów działalności podmiotów, przyjętego systemu informatycznego jest nie do przyjęcia, że to Sąd winien wskazać jak podmiot publiczny powinien ustalić związki zawodowe działające w instytucji, stowarzyszenia zawodowe i twórcze. Zgodnie z art. 9 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej "Jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym (ust. 1), Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym" (ust. 2)". Skoro prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostki samorządu województwa, to trudno przyjąć, że nie ma możliwości podjęcia ustaleń w przedmiocie działalności związków zawodowych, stowarzyszeń zawodowych i twórczych. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.