II OSK 800/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 783/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miejskiej w Działoszynie z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w R. (dalej również jako "skarżąca") na uchwałę Rady Miejskiej w Działoszynie z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn, w punkcie pierwszym, odrzucił wniesioną skargę, zaś w punkcie drugim, zwrócił skarżącej wpis od wniesionej skargi. Sąd wskazał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w R., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Działoszynie z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn (dalej "Studium"), zaskarżając ją w części dotyczącej załącznika nr 2 do ww. uchwały zatytułowanego Kierunki polityki przestrzennej (rysunek studium) oraz części tekstowej załącznika nr 1 do ww. uchwały stanowiącej studium w wersji ujednoliconej, w zakresie kierunków zagospodarowania przestrzennego, w zakresie w jakim pomija istnienie obszarów górniczych "P." i udokumentowanej, a nieeksploatowanej części złoża "R." na obszarze Miasta i Gminy Działoszyn i nie przewiduje ich ochrony. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Działoszynie wyjaśniła, iż w jej ocenie, nie zaszły okoliczności wskazane w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073; dalej u.p.z.p.) uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały zarówno w całości jak też i w części, tj. nie miało miejsca istotne naruszenie zasad sporządzania studium ani też istotne naruszenie trybu jego sporządzania czy właściwości organów w tym zakresie, które naruszałoby jednocześnie interes prawny strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżone rozstrzygnięcie wskazał w pierwszej kolejności, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Działoszynie została podjęta w dniu [...] lipca 2017 r., co oznacza, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze. zm. – dalej jako: u.s.g.) w nowym brzmieniu, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd wyjaśnił, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, aby kwestionowana przez nią uchwała Rady Miejskiej w Działoszynie z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn, naruszała jej interes prawny lub uprawnienie w kontekście całokształtu okoliczności sprawy, zważywszy w szczególności, iż zakres kwestionowanej uchwały dotyczy zmiany istniejącego studium i tylko w tym zakresie można upatrywać naruszeń. W niniejszej sprawie skarżąca spółka podniosła, że Rada Miejska w Działoszynie dokonując zmiany studium nie wypełniła obowiązku ochrony udokumentowanych złóż kopalin przewidzianego w art. 95 ust. 1 i art. 104 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2016 r., poz. 1131 ze zm.; dalej "p.g.g.") co wpływa na interes skarżącego w zakresie możliwości eksploatowania złóż w przyszłości. Odnosząc się do tego argumentu Sąd wskazał, powtarzając za organem, że już samo ujawnienie obszarów udokumentowanych złóż w Studium w części "Uwarunkowania rozwoju" stanowi niewątpliwie wyraz ich ochrony przewidzianej wskazanym przepisem, i dotyczy to, wbrew twierdzeniom strony, uwzględnienia w myśl art. 104 p.g.g. zarówno złoża "R.", jak również złoża "P.". Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, wymóg ujawnienia udokumentowanych złóż kopalin w studium, przewidziany w art. 95 ust. 1 p.g.g., został spełniony również w przypadku ujawnienia ich wyłącznie w pierwszej części tego studium (zarówno złoże "P.", jak i "R.") i stanowisko organu w zakresie realizacji obowiązku wynikającego z przywołanego przepisu jest prawidłowe, a przede wszystkim nie naruszające interesu prawnego strony skarżącej. Jak słusznie, w ocenie Sądu, zauważył organ, nieprzeznaczenie w aktualnej edycji Studium udokumentowanych złóż kopalin położonych na terenie stanowiącym własność spółki pod przyszłą eksploatację, w żaden sposób nie wpływa ani na ograniczenie funkcjonowania skarżącej spółki, ani na możliwość jej rozwoju, w tym na ograniczenie swobody gospodarowania. Uchwała dotycząca zmiany studium nie ograniczyła, ani też nie pozbawiła praw, które spółka posiada, co najwyżej nie dała nowych uprawnień, których strona oczekiwała. Tym samym, ponieważ wskazana uchwała nie rozstrzyga o zmianie sytuacji prawnej skarżącej, to nie można mówić o naruszeniu jej interesu prawnego. Sąd wyjaśnił również, że ujawniona w studium część złoża "R." stanowi i stanowiła w całości tereny o przeznaczeniu rolnym, które w znacznej części stanowią własność osób fizycznych, a te osoby, jak wskazał to organ w oparciu o procedowane uwagi, nie są zainteresowane odsprzedażą nieruchomości i sprzeciwiają się wydobywaniu złóż. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby w następstwie uchwalenia zaskarżonej uchwały w sprawie zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Działoszyn, doszło do naruszenia przysługującego jej interesu prawnego lub uprawnienia, a co za tym idzie Sąd orzekł o odrzuceniu wniesionej skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w R., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Postanowieniu z dnia 12 grudnia 2017 r. zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. naruszenie: a) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 23 ust 2 p.g.g. oraz art. 7 ust 2 p.g.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi wskutek błędnego uznania, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu Studium ze względu na charakter Studium jako aktu kierownictwa wewnętrznego, podczas gdy w rzeczywistości w niniejszej sprawie ustalenia Studium bezpośrednio regulują sferę uprawnień Spółki, bowiem przesądzają o niemożliwości uzyskania przez Spółkę koncesji na wydobycie kopaliny ze złóż "P." i "R.", które Spółka udokumentowała i uzyskała dla nich decyzje o zatwierdzeniu dokumentacji geologicznej, zatem wyłączają możliwość realizacji uprawnień Spółki wynikających z przepisów p.g.g. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi, choć powinna ona była zostać rozpoznana merytorycznie; b) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (dalej jako: "KC"), art. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 10 ust. 3 p.g.g., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi wskutek błędnego uznania, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu Studium, podczas gdy w rzeczywistości: - przedmiotowe złoża wapieni są objęte prawem własności nieruchomości gruntowej, przysługującym Spółce; - jednym z uprawnień Spółki jako właściciela nieruchomości gruntowej jest prawo do eksploatacji złóż kopalin, po uzyskaniu koncesji wydobywczej; - warunkiem uzyskania koncesji jest m.in. prawo do terenu, zatem właściciel nieruchomości może z wyłączeniem innych podmiotów uzyskać koncesję wydobywczą, zaś uchwalone postanowienia Studium wprowadzające zakaz prowadzenia eksploatacji złoża "P." i części złoża "R.", uniemożliwiają realizację uprawnień właściciela, tj. rozpoczęcie eksploatacji złóż po uzyskaniu koncesji wydobywczej. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi, choć powinna ona była zostać rozpoznana merytorycznie; c) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust 1 u.s.g., art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 99 ust 2 p.g.g. oraz 26 ust. 2 pkt 1 p.g.g., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi wskutek błędnego uznania, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu Studium, podczas gdy skarżąca - jako podmiot, który udokumentował złoże "P." - wprost z mocy przepisów p.g.g. uzyskała prawo do nieodpłatnego korzystania z informacji geologicznej tego złoża, co stanowi warunek konieczny uzyskania koncesji wydobywczej, zaś postanowienia Studium wprowadzające zakaz eksploatacji tego złoża czyni to prawo bezużytecznym, bowiem wyłącza możliwość korzystania z posiadanej informacji geologicznej w celu eksploatacji udokumentowanych złóż kopaliny. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi, choć powinna ona była zostać rozpoznana merytorycznie; d) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust 1 u.s.g. art. 100 ust 2 p.g.g. oraz 26 ust. 2 pkt 1 p.g.g., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi wskutek błędnego uznania, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu Studium, podczas gdy skarżąca jako strona umowy zawartej dnia [...] lutego 2009 roku, nr [...] ze Skarbem Państwa - Ministrem Środowiska jest podmiotem upoważnionym do korzystania z informacji geologicznej do złoża "R." w celu prowadzenia działalności wydobywczej, a prawo to jest warunkiem uzyskania koncesji, zaś postanowienia Studium wprowadzające zakaz prowadzenia eksploatacji części złoża R., wyłączają możliwość korzystania z posiadanej informacji geologicznej w zakresie dozwolonym przez przepisy p.g.g., w szczególności w celu eksploatacji złoża, bowiem uniemożliwiają uzyskanie koncesji. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi, choć powinna ona była zostać rozpoznana merytorycznie; e) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 11 ust. 5 lit. f) oraz art. 12 ust. 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi wskutek błędnego uznania, że skarżąca nie posiada legitymacji skargowej ze względu na brak interesu prawnego wynikającego z przepisów prawa materialnego (które w ocenie WSA w Łodzi mogą być jedynym źródłem powstania interesu prawnego), podczas gdy: - rażące naruszenia przez organy gminy Działoszyn przepisów dotyczących trybu i zasad uchwalania Studium (polegające w szczególności na braku merytorycznego rozstrzygnięcia uwag spółki; nieuzyskaniu opinii właściwych organów nadzoru górniczego wobec finalnego tekstu Studium oraz braku wystąpienia do organów nadzoru górniczego o zaopiniowanie postanowień dot. zakazu eksploatacji); - przekroczenie przez organy gminy Działoszyn granic władztwa planistycznego (wykroczenie poza dopuszczalny zakres regulacji Studium), poprzez wprowadzenie w jego treści zakazu eksploatacji złóż kopalin, podczas gdy wprowadzanie takiego zakazu jest w ogóle niedopuszczalne, a w ograniczonym zakresie może być wprowadzone jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; w tym konkretnym przypadku stanowią okoliczność powodującą powstanie interesu prawnego w zaskarżeniu Studium po stronie skarżącej (gdyby bowiem Studium było sporządzone poprawnie, nie naruszałoby uprawnień spółki). Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi, choć powinna ona była zostać rozpoznana merytorycznie; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego (stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. naruszenie: a) art. 95 p.g.g. i art. 104 p.g.g. oraz art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.; dalej "p.o.ś.") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wymóg (samego tylko) ujawnienia złoża w postanowieniach studium dotyczących uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego stanowi wystarczający środek ochrony złóż, zaś wprowadzony na poziomie Studium zakaz prowadzenia eksploatacji złoża mieści się w zakresie władztwa planistycznego gminy na poziomie uchwalania studium i jest zgodny z przepisami u.p.z.p. oraz p.g.g., podczas gdy w rzeczywistości złoża kopalin należy uwzględnić zarówno w uwarunkowaniach, jak i kierunkach zagospodarowania przestrzennego, zaś wprowadzanie zakazu eksploatacji złoża na etapie studium jest niedopuszczalne; b) ponadto, z ostrożności procesowej - w przypadku zakwalifikowania przez Sąd naruszeń przepisów prawa szczegółowo wskazanych w pkt 1) ppkt a)-e) jako naruszeń prawa materialnego - skarżąca zarzuca ponadto niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1) ppkt a)-f) również w ramach podstawy skargi kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Rada Miejska w Działoszynie, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Na wstępie trzeba przypomnieć, że trafnie Sąd I instancji przyjął, że interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., winien znajdować ochronę w przepisach prawa materialnego, kształtujących w sposób bezpośredni i konkretny sytuację prawną wnoszącego skargę. Można go wywodzić tylko z treści normy prawa materialnego (należącej do każdej gałęzi prawa, nie tylko prawa administracyjnego) dającej się za każdym razem indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm – normy, której treść można do końca ustalić. Interes prawny nie może być zatem wyprowadzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Najistotniejszym w niniejszej sprawie jest jednak to, że zaskarżony akt, w tym przypadku uchwała, winien naruszać uprawnienia skarżącego zagwarantowane w przepisach prawa. Chodzić tu może o uprawnienia wynikające nie tylko z norm prawa administracyjnego, cywilnego lecz także innych gałęzi prawa materialnego. Obowiązek wykazania, że zaskarżona uchwała narusza konkretne i istniejące aktualnie uprawnienia skarżącego spoczywa na skarżącym. Kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okazały się, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty z pkt 1 e) i 2a) skargi kasacyjnej dotyczące przekroczenia władztwa planistycznego gminy na poziomie uchwalania Studium. Po pierwsze należy przypomnieć, że w wyroku z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1547/11 NSA wskazał, że "Faktem jest że potencjalna możliwość naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia właściciela nieruchomości przez uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wywołuje rozbieżności interpretacyjne. Nie można jednakże tezy o braku takiej możliwości opierać na założeniu że studium nie jest aktem prawa miejscowego, nie pozwala na to treść art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, który nie ogranicza możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy od tego czy jest ona aktem kreującym przepisy prawa miejscowego. Nie można też nie zauważyć znaczenia jakie studium ma dla uchwalenia planu miejscowego, w szczególności tego że jest ono wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym." Skarżący, będący właścicielem nieruchomości, na której planowane są ograniczenia, nie ma zatem możliwości zabezpieczenia się przed wprowadzeniem niekorzystnych dla siebie rozwiązań do przyszłego planu miejscowego inaczej niż przez zaskarżenie postanowień studium do sądu administracyjnego. Po drugie, zgodnie z orzecznictwem NSA, jak słusznie podniosła również strona w skardze kasacyjnej, wprowadzenie zakazu eksploatacji złoża na etapie studium jest niedopuszczalne (zob. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2323/15 oraz wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 356/17). W drugim z tych wyroków zawarto pogląd, że przepisy Prawa geologicznego i górniczego nie przyznają kompetencji organowi uchwałodawczemu gminy do decydowania o sposobie racjonalnego gospodarowania złożem kopaliny. Art. 95 p.g.g. nie może być interpretowany w ten sposób, że pozwala on na ujawnienie złoża, a zarazem wprowadza zakaz jego eksploatacji. Gmina nie uzyskuje kompetencji do decydowania o zakazie eksploatacji kopaliny również na mocy art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czy art. 72 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. Oczywiście samo ujawnienie obszaru udokumentowanego złoża w Studium nastąpiło w granicach obowiązku oraz władztwa planistycznego gminy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreślono, że sporny zapis znajduje się w części Studium dotyczącej uwarunkowań rozwoju, a nie w części obejmującej kierunki rozwoju, gdzie gmina ustala wytyczne wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych czyli w części "regulacyjnej". Zapis zawarty jedynie w uwarunkowaniach rozwoju, w ocenie organu, nie ma żadnego wpływu na możliwość uzyskania przez skarżącą koncesji na wydobycie przedmiotowych złóż. Z tym stanowiskiem Naczelny Sąd Administracyjny się nie zgadza, bowiem jak już wcześniej wskazano żaden przepis prawa nie daje gminie uprawnień do wprowadzania takiego postulatu na etapie opracowywania studium. Jak wskazano w wyroku z NSA z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2323/15 "...dla podjęcia przez organ konkretnych działań władczych niezbędny jest przepis upoważniający do podjęcia takich działań, czyli przepis kompetencyjny z reguły zawarty w ustawach zaliczanych do prawa materialnego. Taką ustawą [...] jest Prawo geologiczne i górnicze, które w zakresie określenia sposobu zamierzonego wydobycia przyznaje wyłączną kompetencję właściwemu organowi udzielającemu koncesji na wydobycie złoża poprzedzoną stosowną oceną w zakresie racjonalnej gospodarki złożem kopaliny. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 Prawa geologicznego i górniczego dokonanie takiej oceny przez właściwy organ koncesyjny może być w konsekwencji podstawą odmowy udzielenia koncesji. Tym samym brak jest podstaw do wywodzenia kompetencji organu uchwałodawczego gminy do zawężania w miejscowym planie sposobu wydobycia kopaliny". Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie w pełni podziela. W świetle powyższych argumentów NSA uważa za słuszne stwierdzenie, że naruszenie zasad sporządzenia studium w sposób opisany w niniejszym uzasadnieniu powoduje naruszenie interesu prawnego skarżącej, a zatem przysługiwało jej prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie uważa w tej sytuacji za konieczne odniesienie się do kwestii dotyczącej możliwości uzyskania przez skarżącą koncesji na wydobycie kopalin czyli zarzutów zaprezentowanych w pkt 1a)-d) skargi kasacyjnej, gdyż zarzuty te wobec uchylenia zaskarżonego postanowienia nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07).