I OSK 1746/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 866/17 w sprawie ze skargi M.W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz M.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 866/17, oddalił skargę M.W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Komendant Powiatowy Policji W [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2015 r., wydanym na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze. zm.), zawiesił asp. szt. M.W. - funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...] w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...] lutego 2016 r. z uwagi na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko temu policjantowi za przewinienia dyscyplinarne powodujące konieczność odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych z uwagi na dobro służby. Jednocześnie, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o Policji M.W. zawieszono także 50% ostatnio należnego uposażenia. Kolejnym rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił asp. szt. M.W. w czynnościach służbowych na okres kolejnych trzech miesięcy od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] maja 2016 r., w związku z tym, że w dniu [...] listopada 2015 r. wpłynęła kopia postanowienia o przedstawieniu zarzutów w śledztwie sygn. akt [...] przeciwko M.W. o to, że w dniu [...] listopada 2015 r. na trasie komunikacyjnej z [...] do [...], woj. [...], prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny - samochód osobowy, będąc w stanie nietrzeźwości. Następnym rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2016 r., wydanym na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, związanymi z obowiązkiem utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a realizowanych wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. W dniu [...] maja 2016 r. Prokuratura Rejonowa w [...] skierowała do Sądu Rejonowego Wydział w [...] akt oskarżenia przeciwko M.W. oskarżonemu o czyn z art. 178 a § 1 kodeksu karnego. W dniu [...] listopada 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia M.W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Jednocześnie, w dniu [...] listopada 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w [...], działając na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwrócił się do Przewodniczącego ZW NSZZ Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji asp. szt. M.W. - członka organizacji związkowej objętego szczególną ochroną prawną na okres VI kadencji tj. do końca 2016 r. W dniu [...] lutego 2017 r. do organu wpłynęło pismo Przewodniczącego ZW NSZZ Policjantów woj. [...] z informacją, że w dniu [...] lutego 2017 r. na podstawie § 18 pkt 2 Statutu NSZZ Policjantów, Zarząd podjął uchwałę nr [...], nie wyrażając zgody na zwolnienie M.W. ze służby w Policji w trybie administracyjnym. Rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] orzekł o zwolnieniu M.W. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2017 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze. zm.), nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, związanymi z obowiązkiem utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a realizowanych wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Od powyższego rozkazu odwołanie wniósł Marek Wydra, zarzucając, że wydany on został z naruszeniem: art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych poprzez zwolnienie go ze służby pomimo pozostawania pod ochroną zgodnie z uchwałą zarządu organizacji związkowej; art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i art. 6, art. 7, art. 80, art. 107 § 3, art. 108 § 1 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]. Uzasadniając wydany rozkaz personalny organ przytoczył treść art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, który dopuszcza możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Organ wskazał, że zwolnienie to ma charakter fakultatywny, a ramy tego uznania wyznacza, zgodnie z art. 7 k.p.a., z jednej strony interes społeczny, w tym przypadku interes służbowy Policji, a z drugiej strony słuszny interes policjanta. Organ ocenił, że w niniejszej sprawie interes publiczny przemawia za zwolnieniem M.W. ze służby. Wobec braku pełnienia przez skarżącego służby przez okres ponad 12 miesięcy w związku z trwającym postępowaniem karnym, interes służby uzasadnia konieczność niezwłocznego rozwiązania z nim stosunku służbowego. Organ wyjaśnił przy tym, że dla dopuszczalności rozstrzygnięcia o możliwości zwolnienia policjanta ze służby decydujący jest okres zawieszenia w czynnościach służbowych, który musi przekraczać 12 miesięcy i konieczność trwania przesłanki powodującej jego zawieszenie. Zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest bowiem uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez policjanta. Zwolnienie ze służby spowodowane zawieszeniem w czynnościach służbowych z powodu toczącej się sprawy karnej stanowi dolegliwość, jednak przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest kompromisem między uprawnieniami pracodawcy i uprawnieniami pracownika. Celem zatrudnienia pracownika jest świadczenie przez niego pracy, można wobec tego wymagać od pracodawcy, by tolerował niemożność wykonywania przez pracownika pracy przez pewien okres czasu, jednakże pracodawca musi mieć też możliwość zwolnienia pracownika, jeżeli stan ten się przedłuża. W takich przypadkach, dotychczasowy sposób wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych oraz zachowanie w życiu prywatnym, nie mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu. Ustawodawca nie przewiduje bowiem żadnych okoliczności łagodzących lub wpływających na zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9. Przy orzekaniu o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji na podstawie tego przepisu nie ma znaczenia również wynik toczącego się postępowania karnego. Oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 konstytucyjna zasada domniemania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji) nie znajduje zastosowania. Organ wskazał także, że za zwolnieniem M.W. ze służby przemawia również to, że zarzucono mu popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego, którego charakter negatywnie wpływa na społeczny wizerunek Policji, jako formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Funkcjonariusz Policji, który będąc w stanie nietrzeźwości prowadzi w ruchu lądowym samochód osobowy, traci natomiast zaufanie jako funkcjonariusz publiczny i narusza dobre imię służby, co jest sprzeczne z wymaganiem z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji posiadania przez policjanta nieposzlakowanej opinii. Asp. szt. M.W. przez to, że będąc w służbie dopuścił się popełnienia czynu zabronionego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji wykazał się natomiast rażącą i całkowitą ignorancją prawa powszechnie obowiązującego, co stanowiło podstawę przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, albowiem status funkcjonariusza Policji w demokratycznym państwie prawnym w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością bezwzględnego przestrzegania standardów praworządności. Podejrzenie popełnienia przez policjanta czynów kryminalnych stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom wynikającym z roty złożonego ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji) oraz godzi w prestiż i dobre imię instytucji, która z racji realizowanych zadań publicznych powinna cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym. Przedłużająca się niemożność świadczenia przez policjanta służby zakłócała organizację służby, za którą odpowiadał i odpowiada Komendant Powiatowy Policji w [...] i utrudniała wykonywanie zadań, jakie nakłada na jednostkę ustawa o Policji. Ponadto, tak długa absencja niewątpliwie ma wpływ na skuteczność wypełniania ustawowych zadań przez [...] Policję, dysharmonizując funkcjonowanie jednostki poprzez zablokowanie etatu i tym samym powodując brak możliwości zatrudnienia na to miejsce innego funkcjonariusza. W efekcie, toczące się od ponad roku śledztwo nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych Zespołu Dzielnicowych, w którym asp. szt. M.W. pełnił dotychczas służbę. Poza dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych policjantów, długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta, pobierającego 50% należnego uposażenia, wpływa demoralizująco na pozostałych, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym, gdyż oczywistym jest, że w interesie społecznym nie leży, aby zawieszony policjant, który nie pełni służby od ponad 19 miesięcy nadal był zatrudniony i pobierał 50% uposażenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że w orzecznictwie sądowym dopuszcza się ograniczenie wynikającej z tego przepisu ochrony stabilności zatrudnienia działaczy związkowych w wyjątkowych okolicznościach. Przepis ten nie może być bowiem traktowany jako środek ochrony poprzez zwolnienie z pracy działaczy związkowych dopuszczających się ekscesów wzbudzających ogólny sprzeciw. Zgodnie z wynikającą z art. 8 Kodeksu pracy zasadą nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Celem ochrony działacza związkowego jest wyłącznie zagwarantowanie mu niezależności w wypełnianiu funkcji, a przepisy wyznaczające zakres tej ochrony mają charakter regulacji szczególnej i muszą być wykładane ściśle. Działalność związkowa nie może przeto być pretekstem do nieuzasadnionego uprzywilejowania pracownika w sferach niedotyczących sprawowania przez niego funkcji. Przeciwny sposób myślenia o ochronie trwałości stosunku pracy działaczy związkowych byłby dyskryminujący dla pracowników, którzy członkami związku zawodowego nie są albo nie sprawują w nich żadnej funkcji. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazujących na naruszenie przepisów postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał ich niezasadność i wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego nie pomija okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i zawiera ustalenia co do faktów, które przesądziły o konieczności zwolnienia asp. szt. M.W. ze służby w Policji oraz wyjaśnienie podstawy prawnej tj. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Organ I instancji wskazał, z jakich dokładnie przyczyn przełożony uznał, że nie jest możliwe dalsze pozostawienie policjanta w służbie i w konsekwencji dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Trafnie przede wszystkim zwrócono uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją uzbrojoną, która ma służyć społeczeństwu i przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań należy w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, a także inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. Ponadto, jak wskazał Komendant Wojewódzki Policji w [...], postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy a zebrany w jego ramach materiał dowodowy należało uznać za pełny i wystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Komendant Powiatowy Policji w [...] szczegółowo ocenił w decyzji okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli, informowania i przekonywania. Jednocześnie, Komendant Wojewódzki Policji w [...] za uzasadnione uznał nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. Było to konieczne ze względu na ważny interes społeczny tożsamy, w tym przypadku, z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez wskazaną jednostkę organizacyjną Policji. Specyfika formacji jaką jest Policja wymaga natomiast, aby istotne decyzje kadrowe były realizowane niezwłocznie. Przeciwne w tym względzie stanowisko mogłoby negatywnie wpłynąć na sposób funkcjonowania całej formacji, a w rezultacie na stan bezpieczeństwa i porządku publicznego. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] M.W. domagał się uchylenia rozkazów personalnych obu instancji, podnosząc, że wydane zostały one z naruszeniem: art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, art. 8 kodeksu pracy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 80, art. 107 § 3 i art. 108 § 1 k.p.a. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że w odniesieniu do stosunków służbowych policjantów nie ma zastosowania art. 8 kodeksu pracy pozwalający na nieuwzględnienie, z uwagi na czynienie użytku sprzecznego ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa i zasadami współżycia społecznego, ochrony udzielonej w formie uchwały zarządu NSZZ policjantowi na podstawie art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Poza tym, w niniejszej sprawie faktycznie nie ma okoliczności wskazujących na sprzeczność zarówno ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tej ochrony, jak i zasadami współżycia społecznego. Ponadto, w ocenie skarżącego nie istnieją już podstawy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, gdyż nie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek". Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie pozwala zaś na zwolnienie policjanta ze służby tylko z powodu prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego i upływu 12 miesięcy jego zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ powinien wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, że dalsza służba funkcjonariusza naruszać będzie dobro służby, a zawieszenie w czynnościach służbowych nie ochroni tego dobra służby w sposób dostateczny, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Ponadto, do organu administracji należało samodzielne ustalenie, czy popełniony został czyn uniemożliwiający dalsze pozostawanie funkcjonariusza w Policji, czy też utracił on przymiot nieposzlakowanej opinii wymaganej od policjanta, gdyż faktu popełnienia przestępstwa i naruszenia z tego powodu ważnego interesu służby nie można ustalać wyłącznie na podstawie samego prowadzenia czynności postępowania karnego, które nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Zdaniem skarżącego, niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w każdym przypadku spełnienia przesłanek w nim wymienionych, bez uwzględniania słusznego interesu strony i wymaganej dla zastosowania tej normy prawnej oceny interesu społecznego sugerującego takie rozwiązanie prawne. Zwolnienie na podstawie tego przepisu ma bowiem charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana w tym przedmiocie spełniać musi wszystkie wymagania, o jakich mowa w art. 7 k.p.a. Za błędne skarżący uznał także nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami ani też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), albowiem uznał, że rozkazy personalne organów obu instancji nie naruszają obowiązujących przepisów. Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd wskazał, że organ miał prawo wszcząć niniejsze postępowanie i wydać decyzję na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Sąd wyjaśnił, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W sprawie bezsporne zaś jest, że skarżący asp. szt. M.W., w związku podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 178 a kodeksu karnego i wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, a następnie także karnego, został zawieszony, na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, w czynnościach służbowych: najpierw na trzy miesiące od [...] listopada 2015 r. do [...] lutego 2016 r. (rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2015 r.), następnie na kolejne trzy miesiące, tj. od [...] lutego 2016 r. do [...] maja 2016 r. (rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r.), a następnie do czasu ukończenia postępowania karnego (rozkaz personalny z dnia [...] maja 2016 r.). Przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji stanowi, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast, zgodnie z ust. 3, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, dlatego zawieszono skarżącego w czynnościach służbowych. Dwunastomiesięczny okres zawieszenia, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9, upłynął z dniem [...] listopada 2016 r. i jak wynika z akt sprawy, co nie jest kwestionowane, przyczyna zawieszenia nie ustała, gdyż postępowanie karne nie zostało zakończone. Sąd wyjaśnił przy tym, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter względnie uznaniowy – z jednej strony wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle rozważać zwolnienie policjanta ze służby, z drugiej zaś pozostawia organowi możliwość zdecydowania o tym, czy pomimo długotrwałego zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, powinien on nadal pełnić tę funkcję, czy też powinien zostać zwolniony. Uznaniowy charakter tej decyzji nie zezwala jednak organom administracji publicznej na całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast, z uwagi na specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy formacja Policji, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby. Sąd podkreślił, że w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też mogła być wykluczona z tego grona. Badając w takim zakresie legalność zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że organy nie przekroczyły granic przysługującego im uznania administracyjnego. W szczególności wszechstronnie przeprowadziły postępowanie dowodowe i w sposób wyczerpujący, obszernie i trafnie wskazały argumentację przemawiającą za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Organy zasadnie stwierdziły, że przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niewykonywaniem przez policjanta czynności służbowych przez okres ponad 12 miesięcy, ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną zadań Policji, dezorganizując i utrudniając wykonywanie ustawowych działań. Już tylko to przemawia za zwolnieniem policjanta ze służby. Nie ulega również wątpliwości, że rozważając zwolnienie skarżącego policjanta należało uwzględniać i to, jak - ze względu na przyczynę zawieszenia go w czynnościach służbowych – jego dalsze pozostawanie w służbie mogłoby wpłynąć na wizerunek Policji. Trafnie organy uznały, że przestępstwo, które jest zarzucane skarżącemu tj. prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, z powodu którego nastąpiło zawieszenie go w czynnościach służbowych, stanowi wyjątkowo naganne społecznie zachowanie. Mając na względzie to, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych i aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności czy zachowań sprzecznych z prawem, w ocenie Sądu, zarzucany skarżącemu czyn uzasadniał przyjęcie, że dalsze jego pozostawanie w służbie Policji wpłynęło negatywnie na jej wizerunek. Nie można bowiem tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Każdy policjant, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe w macierzystej formacji musi bowiem pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Samo postawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego popełnionego podczas wykonywania czynności służbowych może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie narusza obowiązujących przepisów i jest uzasadniona. Jednocześnie, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że w postępowaniu niniejszym organ nie miał obowiązku badania czy zachodziły przesłanki zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Zasadność zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych rozważana jest bowiem w odrębnym trybie, przed wszczęciem postępowania zwolnieniowego. Ponadto, Sąd wskazał, że przeszkodą do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji nie była również uchwała ZW NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] lutego 2017 r. o niewyrażeniu zgody na wydalenie go z tej służby. Sąd wyjaśnił przy tym, że ze względu na szczególny rodzaj służby, jaką jest służba w Policji, ochrona związkowa policjanta jest ograniczona, a przepis art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2015 r., poz.1881 ze zm.), który stanowi, że pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z pracownikiem będącym jej członkiem – nie ma zastosowania przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W odniesieniu do policjantów – ustawa o Policji przewiduje jedynie w art. 43 ust. 3, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że tylko w sytuacjach wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8, a nie w innych, musi się wypowiedzieć związek zawodowy, nie jest przy tym wymagana jego zgoda, lecz wyłącznie opinia. Opinia ta jest wydawana w formie uchwały zarządu i nie stanowi ona rozstrzygnięcia czy też opinii w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. Oznacza to, że jest ona brana pod uwagę przez organ i wymaga rozważenia - w przypadku gdy organizacja związkowa nie przychyla się do propozycji zwolnienia, jak również odniesienia się do niej w uzasadnieniu rozkazu o zwolnieniu, ale nie warunkuje treści decyzji. Przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji w ogóle nie uzależnia zwolnienia ze służby policjanta od konieczności wydania opinii przez związek zawodowy policjantów. Wystarczającym jest wystąpienie przez organ z pismem o zasięgnięcie takiej opinii. Wystąpienie o taką opinię jest bowiem tylko formalnie wiążące. Opinia związku zawodowego niezależnie od jej treści w kwestii pozytywnego czy też negatywnego zaopiniowania zwolnienia policjanta ze służby, nie wiąże organu w sposób merytoryczny. Nawet bowiem negatywna opinia nie jest przesłanką ujemną do zwolnienia policjanta ze służby w tym trybie. Zgodnie więc z tym przepisem nie jest konieczne uzyskanie zgody związków zawodowych do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, a jedynie konieczne jest zwrócenie się organu ze stosownym pismem w celu zasięgnięcia opinii związków zawodowych. Jako niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organ zasadnie nadał rozstrzygnięciu o zwolnieniu ze służby rygor natychmiastowej wykonalności a swoje stanowisko należycie uzasadnił wskazując, że w sprawie zachodzą przesłanki wskazujące na uznanie pierwszeństwa interesu społecznego (interesu służby) nad indywidualnym interesem strony. Uwzględnił przy tym szczególny status i zadania realizowane przez Policję, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której zhierarchizowana struktura, podporządkowana szczególnej dyscyplinie służbowej, wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Za niezasadny Sąd uznał ponadto zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, wskazując, że przeprowadzono je w sposób wyczerpujący i obszernie, trafnie uzasadniono. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M.W. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i domagając się jego uchylenia, jak i uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegający na: I. niezastosowaniu art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nieuwzględnieniu skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w sytuacji, gdy orzeczenie to uchybiało art. 138 k.p.a. bowiem utrzymywało w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...], mimo że rozkaz ten winien zostać uchylony z uwagi na naruszenie: 1. prawa materialnego, tj.: - art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, poprzez jego niezastosowanie i zwolnienie skarżącego ze służby, mimo że ten objęty był ochroną wynikającą ze stosownej uchwały zarządu organizacji związkowej; - art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz niedopuszczalną rozszerzającą wykładnię przesłanek zawartych w tym przepisie; 2. przepisów postępowania, tj.: - art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a., poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i naruszeniu w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa, nieuwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji oraz wydanie decyzji niemającej odzwierciedlenia w całokształcie materiału dowodowego; - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których organ się oparł oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - art. 108 § 1 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę życia lub zdrowia ludzkiego ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami ani też ze względu na inny ważny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony; II. niewłaściwym zastosowaniu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezasadne oddalenie skargi na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w sytuacji, w której orzeczenie to uchybiało art. 138 k.p.a. zaś dostrzeżenie tych uchybień skutkowałoby uchyleniem błędnego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie w całości, w pełni podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawarte w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy. Materialnoprawną podstawę rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., jak i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu wskazując, że ma on charakter fakultatywny i może zostać zastosowany, gdy upłynęło 12 miesięcy od zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, jeżeli nadal istnieją przyczyny będące podstawą zawieszenia. Sąd I instancji słusznie zwrócił przy tym uwagę, że decyzje wydawane na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oparte są na uznaniu administracyjnym, które pozostawia orzekającym organom pewną swobodę w możliwości jego zastosowania przy spełnieniu określonych w nim warunków, ale nie zwalnia ich z wyczerpującego uzasadnienia dokonanego wyboru. Niewątpliwie, w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności wskazane w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Dwunastomiesięczny termin zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych upłynął bowiem z w dniu [...] listopada 2016 r. i jak wynika z akt sprawy, a co nie jest kwestionowane również w skardze kasacyjnej, przyczyna zawieszenia do dnia orzekania przez organ nie ustała. Prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne o to, że w dniu [...] listopada 2015 r. na trasie komunikacyjnej z [...] do [...] prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny - samochód osobowy, będąc w stanie nietrzeźwości, nie zostało bowiem zakończone. Jednakże, uzasadnienie wydanego wobec skarżącego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego, jak i uzasadnienie utrzymującego go w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], które zostało w pełni zaakceptowane przez Sąd I instancji, nie wyjaśnia, dlaczego odmówiono zastosowania wobec skarżącego dyspozycji przepisu art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Sąd I instancji nie rozważył kwestii dotyczącej możliwości zastosowania w postępowaniu prowadzonym w celu wydania decyzji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przepisu art. 32 ustawy o związkach zawodowych, stwierdzając kategorycznie, że w ogóle nie znajduje zastosowania, a zastosowanie mają jedynie regulacje wynikające z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Przepis art. 32 ustawy o związkach zawodowych, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, stanowi zaś, że pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może: 1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, 2) zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, o którym mowa w pkt 1, z wyjątkiem, gdy dopuszczają to odrębne przepisy (ust. 1). Ochrona, o której mowa w ust. 1, przysługuje przez okres określony uchwałą zarządu, a po jego upływie – dodatkowo przez czas odpowiadający połowie okresu określonego uchwałą, nie dłużej jednak niż rok po jego upływie (ust. 2). Zauważyć w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych do praw związkowych funkcjonariuszy Policji stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej ustawy z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z odrębnych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy o Policji przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w policji może działać tylko jednej związek zawody i związek ten nie ma prawa do strajku. Tym samym, nie powinno budzić wątpliwości, że w ściśle określonych w tym przepisie sytuacjach, wymaga rozważenia możliwość odpowiedniego zastosowania do funkcjonariusza Policji dyspozycji przepisu art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie, nakaz odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o związkach zawodowych oznacza, że przepis art. 32 ust. 1 – 4 ustawy o związkach zawodowych ma zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, w których organ Policji może, ale nie musi, zwolnić Policjanta ze służby (zob. wyrok NSA z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt. I OSK 497/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ograniczenia zawarte w ustawie o Policji w kontekście art. 32 wynikają z regulacji wyrażonej w art. 41 ustawy o Policji, z tym że będą dotyczyły tylko tych przypadków, w których organ Policji musi zwolnić policjanta ze służby. W pozostałych przypadkach, tj. w przypadkach fakultatywnej działalności organu Policji wyrażonej w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zastosowanie znajduje regulacja art. 32 ust. 1 – 4 ustawy o związkach zawodowych (zob. Ł. Czebotar i in., Ustawa o Policji. Komentarz, Lex 2015). Niewątpliwie, przepis art. 32 ma zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis odrębny nie stanowi inaczej i jedynie do imiennie wskazanego uchwałą zarządu członka zarządu zakładowej organizacji związkowej oraz pracownika, będącego członkiem zakładowej organizacji związkowej, upoważnionego do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, przez okres określony uchwałą zarządu, a po jego upływie, dodatkowo przez czas odpowiadający połowie okresu określonego uchwałą, nie dłużej jednak niż rok po jego upływie. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 4 lutego 1993 r., sygn. akt III AZP 38/92 (OSP z 1994 r., nr 3, poz. 38) wskazał, że przepis art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych ma odpowiednie zastosowanie do policjanta będącego członkiem Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów. Nakaz "odpowiedniego" stosowania ustawy związkowej do członków i działaczy Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów oznacza m.in. rozciągnięcie ochrony prawnej, wynikającej z art. 32 ust. 2 ustawy związkowej, do policjantów wybranych do władz i ogniw organizacyjnych tego Związku. Wymaganie ustawy, by stosowanie tej normy było "odpowiednie" nakazuje jedynie krytyczną weryfikację wzajemnego stosunku między normą stosowaną a normą odwołującą się i odrzucenie normy stosowanej w całości lub w określonej części jedynie w tym wypadku, gdy norma ta nie może być stosowana w ogóle i do pewnego układu odniesienia m.in. z tego względu, że jest albo oczywiście sprzeczna z innymi przepisami ustawy odwołującej się, albo realizuje odmienne niż ta ustawa cel. Sąd I instancji, uznając arbitralnie, że przepis art. 32 ustawy o związkach zawodowych nie ma zastosowania przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, w ogóle nie rozważył możliwości zastosowania tego przepisu w kontekście określonych w tym przepisie przesłanek w okolicznościach niniejszej sprawy. W tej sytuacji nie można ocenić, czy wobec skarżącego można było w ogóle zastosować ochronę przewidzianą w art. 32 ustawy o związkach zawodowych, czy też nie. Przede wszystkim nie zostało wyjaśnione, czy skarżący jest imiennie wskazanym uchwałą zarządu członkiem zarządu zakładowej organizacji związkowej, czy też pracownikiem, będącym członkiem zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Nie wiadomo także, czy wobec skarżącego wydano uchwałę, o której mowa w art. 32 ust. 2 ustawy, i ewentualnie na jaki okres ochrony uchwała ta wskazywała. Nie zbadano również, czy przepisy odrębne nie wyłączają zastosowania wobec skarżącego dyspozycji art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Okoliczności te wymagały wyjaśnienia dla dokonania oceny prawidłowości podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwrócić w tym miejscu uwagę należy, że wskazany przez Sąd I instancji przepis art. 43 ust 3 ustawy o Policji, jako mający zastosowanie w odniesieniu do policjantów, przewiduje, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 – 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego, a tym samym, z uwagi na to, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nie mógł mieć zastosowania, jak słusznie zauważył Sąd I instancji. Podkreślić jednakże należy, że przepis art. 32 ustawy o związkach zawodowych i przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji to dwa odrębne tryby. Co więcej, przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji dotyczy wszystkich policjantów, natomiast art. 32 ustawy o związkach zawodowych dotyczy wyłącznie tzw. działaczy związkowych. Dlatego też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na potrzebę ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji wyrok Sądu I instancji zasługiwał na uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej wskazującego na nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, że rozkaz personalny wydany został z naruszeniem art. 108 § 1 k.p.a. Zauważyć boiwem należy, że zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Orzekające w sprawie organy wyjaśniły zaś, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji związanymi z obowiązkami utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego a realizowanych wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Powyższe w pełni uzasadnia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając skargę w tej sprawie Sąd I instancji zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. -