I SA/Gd 1207/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do października 2011 roku oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 i art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze. zm., dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. Sp. Komandytowo-akcyjna z/s w G., od decyzji Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2017 r. umarzającej postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W deklaracjach VAT-7, złożonych w urzędzie skarbowym za okresy od sierpnia do października 2011 r. spółka wykazała nadwyżkę podatku do przeniesienia na następny miesiąc: za sierpień 2011 r. w kwocie 161,- zł, za wrzesień 2011 r. w kwocie 322,- zł oraz za październik 2011 r. w kwocie 483,- zł. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...] 2016 r. wszczął wobec spółki postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2011 r. do września 2012 r., w tym między innymi za okresy od sierpnia do października 2011 r. W dniu [...] 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wydał decyzję, którą umorzył wszczęte wobec spółki postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do października 2011 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ powołał się na art. 70 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Powyższa zasada odnosi się również do kwot podatku naliczonego i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Mając na uwadze treść powyższego przepisu, jak również fakt, że w sprawie nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 70 O.p., skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia, organ I instancji stwierdził, że termin przedawnienia wykazanych przez spółkę w deklaracjach VAT-7 za miesiące od sierpnia do października 2011 r. kwot podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy upłynął w dniu 31 grudnia 2016 r. W konsekwencji należało umorzyć wszczęte postępowanie podatkowe za wskazane okresy rozliczeniowe, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu sprawy w związku z wniesieniem odwołania decyzją z dnia [...] 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedawnienie wynikające z art. 70 § 1 O.p. odnosi się nie tylko do samego zobowiązania podatkowego, ale do wszystkich elementów konstrukcyjnych podatku od towarów i usług, a więc odnosi się także do nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tym zakresie przywołano uchwałę NSA z 29 czerwca 2009 r. I FPS 9/08. Dyrektor wskazał, że w orzecznictwie przeważa pogląd, że po upływie okresu przedawnienia z mocy prawa, bez konieczności wydawania żadnych decyzji, przestaje istnieć stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podatnikiem i wierzycielem podatkowym. Przedawnienie, jako instytucja prawa materialnego, musi być bezwzględnie respektowane przez organ podatkowy, przed którym postępowanie się toczy. Powołano się na uchwałę NSA z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II FPS 4/13, w której wskazano, że w świetle art. 70 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie opowiada się za tym, że upływ terminu określonego w art. 70 § 1 O.p. stanowi przeszkodę do określenia w drodze decyzji zobowiązania podatkowego. Określony w tym przepisie upływ terminu przedawnienia stanowi ujemną przesłankę procesową do orzekania przez organ podatkowy co do przedawnionego zobowiązania podatkowego, gdyż skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. Organ wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że 5 letni termin przedawnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiące od sierpnia do października 2011 r. upłynął w dniu 31 grudnia 2016 r. Poza sporem pozostaje też okoliczność, że w zakresie podatku od towarów i usług za ww. miesiące nie zaistniały żadne przesłanki zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia określone w art. 70 O.p. W tej sytuacji bezsporne jest, że na dzień wydania przez organ I instancji zaskarżonego rozstrzygnięcia kwoty nadwyżki podatku naliczonego za miesiące od sierpnia do października 2011 r. uległy przedawnieniu. Stwierdzenie powyższego skutkowało umorzeniem postępowania w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do października 2011 r. Dyrektor odnosząc się do zarzutów odwołania, stwierdził, że są one bezpodstawne i nie zasługują na uwzględnienie. Końcowo wskazano, że kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia za miesiące od sierpnia do października 2011 r. przedawniły się z dniem 31 grudnia 2016 r., co jednak nie oznacza, że spółka została pozbawiona prawa do rozliczenia tych kwot w deklaracjach za następne okresy rozliczeniowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 oraz art. 122 O.p,, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: a) niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie odniesienie się w treści decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w treści odwołania, w szczególności zaś do zarzutu, iż w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 80 § 3 w związku z art. 76 § 1 O.p., b) nieprawidłowe oparcie rozstrzygnięcia sprawy na przepisie art. 70 § 1 O.p., czego skutkiem było uznanie, iż doszło do przedawnienia wskazanych przez skarżącą do zwrotu bezpośredniego nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za okres od sierpnia do października 2011 r., w sytuacji w której złożone przez skarżącą w listopadzie 2013 r. żądanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia żądania o zwrot, niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej pozwalającym na ocenę prawidłowości i legalności postępowania organu II instancji, przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 7, art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 76b § 1, art. 79, art. 80 O.p. w związku z art. 86 ust. 19 i art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, polegające na ich niezastosowaniu czego skutkiem było uznanie, iż doszło do przedawnienia wskazanych przez skarżącą do zwrotu bezpośredniego nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za okres od sierpnia do października 2011 r., w sytuacji w której złożone przez skarżącą w listopadzie 2013 r. żądanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia żądania o zwrot. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik spółki, zarzucił organowi, że nie dokonał analizy zarzutów stawianych przez skarżącą, a w konsekwencji nie dokonał wykładni i analizy przepisów art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 79 i art. 80 O.p., które powinny być zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Organ odwoławczy ograniczył się jedynie do omówienia art. 70 § 1 O.p. oraz uchwał NSA. W rezultacie z treści uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika w sposób jasny i zrozumiały proces rozumowania organu, który pozwalałby na kontrolę rozstrzygnięcia. W ocenie pełnomocnika, bezsprzeczne jest natomiast, że skarżąca w grudniu 2013 r. złożyła, w ramach deklaracji VAT-7 za listopad 2013 r., wniosek o zwrot nadpłaty, co powoduje, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 80 O.p. W konsekwencji zignorowania przez organ brzmienia przepisów art. 76b § 1 w związku z art. 80 § 3 O.p., sytuacja prawna skarżącej, która podjęła czynności mające na celu uzyskanie zwrotu podatku, została zrównana z sytuacją prawną podmiotu, który takich działań nie podejmuje i przez okres biegu terminu przedawnienia wskazanego w art. 80 § 1 O.p. pozostaje bezczynny. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie. Istota sporu na gruncie niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia czy instytucja przedawnienia uregulowana w art. 70 O.p. ma zastosowanie do nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a więc do oceny prawidłowości stanowiska organów dotyczącego przedawnienia w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do października 2011 r. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT"), w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Regulacja ta wprowadza zatem dwie równorzędne zasady dotyczące sposobu postępowania z powstałą nadwyżką podatku. Możliwe jest bowiem albo otrzymanie jej zwrotu na rachunek bankowy, albo przeniesienie jej na następne okresy rozliczeniowe. Wybór sposobu postępowania pozostawiony został podatnikowi. Nie ma zatem podstaw prawnych, aby kwotę podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy traktować odmiennie niż zwrot różnicy (między podatkiem naliczonym a należnym) na rachunek bankowy. Kwoty te materializują się w miesiącu, w którym zostały wyliczone (wykazane) w deklaracji podatkowej, a nie w miesiącu ich faktycznego odliczenia, czy dokonania zwrotu na rachunek bankowy podatnika. Wykazanie innej wartości tych kwot może nastąpić tylko w decyzji określającej prawidłową ich wysokość (art. 21 § 3a o.p.). Z powyższego wynika, że organy podatkowe mogły określić prawidłową wysokość tych kwot tylko do czasu upływu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. Przypomnienia wymaga, że przedawnienie zobowiązań podatkowych dotyczy wszystkich zobowiązań, bez względu na sposób ich powstania. Przedawnieniu podlegają zarówno zobowiązania powstałe po doręczeniu decyzji ustalającej, jak i zobowiązania powstające z mocy prawa. Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Procesowym skutkiem upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w trakcie toczącego się postępowania podatkowego mającego za przedmiot takie zobowiązanie jest konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Wymóg ten wynika z dyspozycji art. 208 § 1 O.p., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Powyższy przepis wymaga od organu I instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie, czy też przed zapłatą podatku (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2014 r., o sygn. akt I GSK 56/13, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze strona zarzuciła organom podatkowym naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego polegające na ich niezastosowaniu czego skutkiem było uznanie, że doszło do przedawnienia nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za okres od sierpnia do października 2011 r., w sytuacji w której złożone przez skarżącą w listopadzie 2013 r. żądanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia żądania o zwrot. W ocenie sądu zarzuty te są nietrafne. Zastosowanie regulacji dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych do podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w przeszłości budziło pewne wątpliwości. Z tego względu kwestia zastosowania art. 70 1 O.p. do należności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług stała się przedmiotem rozstrzygnięcia w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSP 9/08, w której stwierdzono, że art. 70 § 1 O.p. ma zastosowanie do należności z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w ww. uchwale, że z wykładni art. 70 § 1 O.p. dokonywanej w zgodzie z Konstytucją, a głównie z zasadą demokratycznego państwa prawnego i z wynikającymi z tej reguły zasadami równości wobec prawa oraz pewności i bezpieczeństwa prawnego, z uwzględnieniem zasad wykładni historycznej oraz systemowej wewnętrznej, wynika, że przepis art. 70 § 1 O.p. ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku. Termin przedawnienia takiej kwoty zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. albowiem przepis ten został prawidłowo w niniejszej sprawie zastosowany. Jak bowiem wynika z art. 3 pkt 7 O.p. - ilekroć w tej ustawie jest mowa o zwrocie podatku, należy przez to rozumieć zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego. Ordynacja podatkowa odróżnia zatem pojęcie zobowiązania podatkowego (art. 5) od pojęcia zwrotu podatku (art. 3 pkt 7). Odczytanie literalne przepisu art. 70 § 1 O.p. prowadzić może więc do spostrzeżenia, iż odnosi się on tylko do przedawnienia zobowiązań podatkowych w rozumieniu art. 5. Jednakże takie rozumienie tego przepisu, prowadzące do konkluzji, że Ordynacja podatkowa przewiduje instytucję przedawnienia jedynie dla jednej formy przekształcenia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, tzn. dla zobowiązania podatkowego, z pominięciem innych postaci przekształcenia tegoż obowiązku - w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, nie jest prawidłowe (tak też NSA w uzasadnieniu uchwały I FSP 9/08). Instytucja przedawnienia dotyczy w istocie wyłączenia ze względu na upływ czasu możliwości ingerencji w ustaloną kwotę podatku naliczonego i należnego skutkujących wystąpieniem zobowiązania, zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym, zwrotu podatku naliczonego lub kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że zwrot podatku, w formie zwrotu pośredniego poprzez wykazanie jako kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w zaistniałym stanie faktycznym zostanie zrealizowany przez spółkę w kolejnych okresach rozliczeniowych. Okoliczność przedawnienia podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do października 2011 r. ma dla spółki taki skutek, że organy skarbowe nie będą miały możliwości ingerencji w wysokość zadeklarowanej przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Również spółka nie będzie mogła ingerować w rozliczenia dotyczące wskazanego okresu. Innymi słowy, przedawnienie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zadeklarowanej przez podatnika za dany miesiąc do przeniesienia na następny miesiąc oznacza, że organ podatkowy jest zobowiązany przyjąć tę nadwyżkę w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowych i nie może dokonać jej zmiany. Natomiast spółka błędnie uważa, że zwrot nadwyżki nie zostanie zrealizowany i z tego błędnego przekonania formułuje między innymi zarzut nieuwzględnienia przez organy przerwy biegu terminu przedawnienia wynikającej z art. 80 § 3 O.p., albowiem w grudniu 2013 r. złożyła wniosek o zwrot podatku naliczonego za listopad 2013 r. Wskazywany przez spółkę wniosek o zwrot podatku za późniejszy okres rozliczeniowy nie ma wpływu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie nie wystąpiła sytuacją określona w art. 80 art. § 3 O.p., zgodnie z którym złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty. Jak bowiem wynika z akt sprawy spółka zadysponowała kwotę nadwyżki za miesiące od sierpnia do października 2011 r. poprzez przeniesienie jej na następny okres rozliczeniowy. Uwzględniając powyższe należy uznać za niezasadny zarzut nieuwzględnienia przy rozpatrywaniu sprawy przepisu art. 76b § 1 w związku z art. 80 § 3 O.p., ponieważ złożenie deklaracji VAT-7 za listopad 2013 r. z wykazaną kwotą podatku do zwrotu, która obejmowała wykazane w poprzednich okresach rozliczeniowych kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy (w tym kwoty do przeniesienia za miesiące od sierpnia do października 2011 r.) nie wywołała skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia kwot podatku naliczonego do przeniesienia wykazanych w deklaracjach VAT-7 za okresy objęte zaskarżoną decyzją organu I instancji z dnia [...] 2017 r. Odnosząc się do powyższego podkreślić należy, że pełnomocnik skarżącej błędnie ocenia skutki wydania decyzji umarzającej postępowanie podatkowe z uwagi na upływ terminu przedawnienia w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do października 2011 r. Jak zostało wcześniej zasygnalizowanie, wydana decyzja nie pozbawiła skarżącej prawa do rozliczenia tych kwot w deklaracjach za następne okresy rozliczeniowe. Podkreślenia wymaga, że organ I instancji umarzając postępowanie podatkowe z uwagi na upływ terminu przedawnienia nie kwestionuje prawidłowości rozliczeń wykazanych przez spółkę w deklaracjach VAT-7 za okresy od sierpnia do października 2011 r. Stwierdzony w sprawie upływ terminu przedawnienia oznacza jedynie, że przedawnione kwoty nie mogły być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia co do ich wysokości, czy zasadności. Słusznie zatem przyjęły organy, że w sprawie zaistniała trwała i nieusuwalna przeszkoda, która czyni niemożliwym prowadzenie postępowania w powyższym zakresie. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego oczywistej wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Procesowym skutkiem upływu terminu przedawnienia jest bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania podatkowego, które musi zakończyć się decyzją orzekającą o umorzeniu postępowania na podstawie art. 208 § 1 O.p. W świetle powyższych wywodów sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów, że ilekroć w ustawie jest mowa o zwrocie podatku, należy przez to rozumieć zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego. Uwzględniając, że w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za sierpień, wrzesień i październik 2011 r. skarżąca wykazała kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc, słusznie organy stwierdziły, że określony w art. 70 § 1 O.p. 5 letni termin przedawnienia - upłynął 31 grudnia 2016 r. Prawidłowo również organy przyjęły, że w sprawie nie zaistniały żadne przesłanki zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia. Zatem na dzień wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] 2017 r. należało umorzyć postępowania w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do października 2011 r. Tym samym sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza art. 3 pkt 7, art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 76b § 1, art. 79, art. 80 O.p. w związku z art. 86 ust. 19 i art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, albowiem przepisy te w sprawie nie miały zastosowania. Jak wyżej wskazano, w deklaracjach za miesiące sierpień - październik 2011 r. spółka wykazała kwoty do przeniesienia, a nie jak podnosi w skardze - kwoty do zwrotu bezpośredniego. Powyższe rozliczenia, z uwagi na upływ terminu do wydania decyzji, nie zostały przez organ I instancji zakwestionowane, co oznacza, że skarżąca nie została pozbawiona prawa do rozliczenia tych kwot w deklaracjach za następne okresy rozliczeniowe. Sąd za niezasadne uznał również zarzuty dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. ponieważ w rozpoznawanej sprawie, organy podatkowe stanowisko swoje oparły o całokształt materiału dowodowego z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Natomiast skarżąca stawiając zarzut niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nie wskazuje jednocześnie o jakie dowody powinien być uzupełniony materiał dowodowy. Nadto stan faktyczny w sprawie nie był sporny, sporna była natomiast interpretacja i zastosowanie przepisów do zaistniałego stanu faktycznego sprawy. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.