I OSK 335/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant st. asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 417/15 w sprawie ze skargi Z.R. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty świadczenia rocznego 1. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że wskazany w nim numer zaskarżonego postanowienia "[...] " zastępuje numerem " [...] "; 2. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 października 2015 r. o sygn. akt IV SA/Po 417/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę Z.R. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty świadczenia rocznego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a"), po rozpoznaniu wniosku Z.R. (zwanego dalej jako "skarżący") odmówił wszczęcia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie wypłaty świadczenia rocznego wskazanego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U.z 2013r. poz. 1340 zwanej dalej jako u.p.s.p.). Organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie została już wydana decyzja z dnia 10 czerwca 2013 r. (nr [...]), w której odmówiono skarżącemu wypłaty świadczenia z art. 101 ust. 1 u.p.s.p. Od decyzji tej skarżący nie złożył w terminie odwołania, wobec czego stała się ona prawomocna. Z tego też powodu organ I instancji stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie nie mogło zostać wszczęte. Organ I instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że pismo wydane w sprawie, która podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, należy uznać za decyzję nawet mimo niespełnienia przez nie formy określonej w art. 107 k.p.a., jeżeli zawarto w nim co najmniej: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy (chociażby lakoniczne, dorozumiane) oraz podpis upoważnionego pracownika oraz wskazał, że pismo z dnia 10 czerwca 2013 r. zawiera oznaczenie organu, wskazanie adresata oraz wyraźne i jednoznaczne rozstrzygnięcie, a więc z całą pewnością stanowiło decyzję administracyjną. Organ I instancji wyjaśnił też, że skarżący dwukrotnie przed złożeniem wniosku z dnia 3 czerwca 2013 r. potwierdził, że wybiera świadczenie emerytalne. Wolę tą Skarżący potwierdził składając w dniu 31 maja 2013 r. wniosek do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych o ustalenie prawa do emerytury. W związku z tym organ wydał w dniu 10 czerwca 2013 r. decyzję odmowną. Organ I instancji zaznaczył też, że nawet w przypadku wyboru uprawnienia do świadczeń z art. 101 ust. 1 u.p.s.a., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, ich wypłata przysługuje jedynie przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby. Skarżący został zwolniony z dniem 31 maja 2013 r., a zatem okres ten zdaniem organu upłynął wraz z dniem 31 maja 2014 r., co oznaczałoby że postępowanie w niniejszej sprawie byłoby bezprzedmiotowe. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z.R.. Po rozpatrzeniu zażalenia Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 61a § 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki PSP wyjaśnił, że art. 61a § 1 k.p.a. wyznacza dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej wpłynie takie żądanie. Pierwsza gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Druga z przesłanek natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Jak wskazał organ odwoławczy przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, jednak w orzecznictwie wskazuje się, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie, gdy sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem organu odwoławczego sprawa wypłaty Z.R. świadczenia z art.101 ust. 1 u.p.s.p. była już przedmiotem merytorycznego badania przez Komendanta Miejskiego PSP, w wyniku którego zajął on stanowisko w piśmie z dnia 10 czerwca 2013r., co stanowi przeszkodę formalną dla ponownego wszczęcia ww. sprawy. Komendant Wojewódzki zaznaczył też, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzje. Przy założeniu, że odmowa wypłaty ww. świadczenia ma charakter decyzji administracyjnej (wypłata nie wymaga uprzedniego wydania decyzji), organ wskazał, że o uzupełnienie takiej decyzji, np. w zakresie pouczenia o przysługujących środkach prawnych skarżący mógł wystąpić na podstawie art. 111 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję złożył Z.R.. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki PSP wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie, czy kwestia wypłaty świadczenia rocznego o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.p.s.p. została rozstrzygnięta inną ostateczną decyzją administracyjną. Organ uznał, iż rozstrzygnięcie takie zostało zawarte w piśmie z dnia 10 czerwca 2013 r., pomimo braku jednoznacznego określenia go jako decyzja administracyjna. W ocenie Sądu pomimo, iż rozstrzygnięcie przybrało formę pisma, to traktować je należy jako decyzję odmawiającą wypłaty świadczenia rocznego. Wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, iż to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż wówczas spełnia ono podstawowe, niezbędne warunki decyzji wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. (por. wyrok z 22 września 1981 r. SA 791/81, publ: ONSA 1981 Nr 2 poz. 91 oraz wyrok z 8 lutego 1983 r. SA/Wr 559/82, publ: ONSA 1983 Nr 1 poz. 3, postanowienia NSA z 21 marca 2002 r. - II SA 2213/01 LEX nr 157973; wyrok NSA z 15 marca 2001 r. - V SA 2938/99 LEX nr 51259, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2028/11 LEX nr 1145082). W ocenie Sądu I instancji, analiza treści pisma z dnia 10 czerwca 2013 r. pozwala uznać, że mimo braku nazwania go decyzją, to taką właśnie stanowi. Pismo to zawiera oznaczenie organu, adresata, wyjaśnienie podstawy prawnej, daty wydania, a przede wszystkim rozstrzygnięcie. Z treści tego pisma w sposób jednoznaczny wynika, że w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem o przyznanie emerytury, odmówiono skarżącemu wypłaty świadczenia rocznego. Zdaniem Sądu, bez wpływu na ocenę wskazanego pisma z dnia 10 czerwca 2013 r. pozostaje okoliczność, iż nie zawierało ono pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. Nie kwestionując stanowiska skarżącego, że z art. art. 107 § 1 k.p.a. wynika wprost, iż pouczenie o trybie wniesienia odwołania, jest jednym z obligatoryjnych elementów decyzji, to Sąd zaznaczył, że brak takiego pouczenia nie może przesądzać, o tym, iż sprawa nie została już raz przez organ rozpatrzona. Wskazał w tym miejscu, że w sytuacji gdy skarżący nie zgadzał się z rozstrzygnięciem o odmowie wypłaty świadczenia rocznego, a w wyniku braku stosownego pouczenia nie złożył odwołania w ustawowym terminie, to właściwą drogą umożliwiającą wzruszenie tego rozstrzygnięcia, mogło być złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia z dnia 10 czerwca 2013 r. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że organ prawidłowo zastosował art. 61a § 1 k.p.a. uznając, że z uwagi na przedmiotową i podmiotową tożsamość sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną, zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Z.R., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotony wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów: a) art. 61a § 1 kpa poprzez jego zastosowanie w wyniku błędnego uznania, że w niniejszej sprawie została już wydana decyzja z dnia 10 czerwca 2013 r. (nr [...]), podczas gdy w rzeczywistości sporządzono wówczas pismo, a nie wydano decyzję, b) art. 107 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i uznanie za decyzję pisma, które nie posiada wskazanych w tym przepisie elementów, c) art. 77 kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego przejawiające się w pominięciu faktu, iż pismo Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia 10 czerwca 2013 r. nie posiadało cech pozwalających uznanie go przed adresata za decyzję administracyjną. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz na podsatwie art. 188 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia 2 marca 2015 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne nie mogły doprowadzić do uwzględnienia tego środka zaskarżenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygnięcie. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi zatem podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Tak przyjmuje się zarówno w literaturze przedmiotu (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Warszawa 2011, teza 6 do art. 61a), jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1385/11). Podkreślić przy tym należy, że decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 895/81, publ. ONSA nr 1, poz. 47). Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. M. Jaśkowska [w:], M. Jaśkowska, B. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego – Komentarz; Kraków 2005, s. 968). Przyjąć zatem należy, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ odmawiając wszczęcia postępowania powołał się na przesłankę wystąpienia "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających zainicjowanie postępowania administracyjnego, wskazując, że toczyło się już uprzednio postępowanie wszczęte na skutek wniosku Z.R. i w sprawie została wydana decyzja z dnia 10 czerwca 2013 r. nr [...], w której odmówiono skarżącemu wypłaty świadczenia z art. 101 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Organ uznał, że skoro zatem poprzedni wniosek został merytorycznie rozpatrzony, to nie ma podstaw do ponownego rozpoznawania tej samej sprawy. Istota sporu, na tle argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy pismo Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia 10 czerwca 2013 r. – w którym poinformowano skarżącego, że jego wniosek o wypłatę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, został rozpatrzony negatywnie – było, bądź nie, decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 K.p.a. Ostateczne przesądzenie tej kwestii będzie bowiem implikowało ocenę zaskarżonego wyroku. Wynika to z faktu, że Sąd I instancji podzielił stanowisko organu co do formy decyzji administracyjnej dla powyższego pisma, w konsekwencji oddalając skargę na postanowienie tego organu w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Ze stanowiskiem tym, zaaprobowanym przez Sąd I instancji, należy się zgodzić. Stosownie do art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (...). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący błędnie przyjmuje, iż pismo Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 10 czerwca 2013 r. nie może być uznane za decyzję administracyjną. Zawiera ono bowiem niewątpliwie część koniecznych elementów, które powinna zawierać decyzja administracyjna tj. datę wydania pisma, oznaczenie strony do której jest kierowane, rozstrzygnięcie oraz podpis Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] –B. R.. Ponadto NSA podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż brak niektórych elementów w akcie nie pozbawia go charakteru decyzji, jeżeli zawiera co najmniej oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie sprawy oraz podpis osoby upoważnionej do jej wydania. W okolicznościach niniejszej sprawy, wobec treści skargi kasacyjnej, przywołać należy jednolicie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd zgodnie z którym, to nie forma ale merytoryczna treść decyduje o tym, z jakim rodzajem aktu administracyjnego mamy do czynienia w konkretnej sprawie (tak m.in. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012r. w sprawie II OSK 497/11, LEX nr 1216734). W doktrynie podkreśla się, że decyzją administracyjną jest "orzeczenie organu administracji państwowej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i w konkretnej sprawie" (por. W. Dawidowicz, Polskie prawo administracyjne, Warszawa 1980, s. 47). Stanowi ona kwalifikowaną formę aktu administracyjnego z uwagi na to, że jej podejmowanie następuje w prawnie uregulowanym trybie (w postępowaniu administracyjnym). Decyzja administracyjna jest jedną z postaci indywidualnego aktu administracyjnego. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego uregulowały pojęcie decyzji administracyjnej jako aktu procesowego (por. J. Borkowski, Decyzja administracyjna, Łódź 1998, s. 31-38). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lipca 1981r. SA 1163/81 (publ: OSPiKA 1982 z. 9-10 poz. 169), wyjaśnił, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzje. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Również w późniejszym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę zawierające, co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż wówczas spełnia ono podstawowe, niezbędne warunki decyzji wymienione w art. 107§ 1 k.p.a. (por. wyrok z 22 września 1981 r. SA 791/81, publ: ONSA 1981 Nr 2 poz. 91 oraz wyrok z 8 lutego 1983 r. SA/Wr 559/82, publ: ONSA 1983 Nr 1 poz. 3, postanowienia NSA z 21 marca 2002 r. - II SA 2213/01 LEX nr 157973; wyrok NSA z 15 marca 2001 r. - V SA 2938/99 LEX nr 51259). Wobec tego, uwzględniając nie tyle katalog elementów z art. 107 § 1 k.p.a., ile składniki stosunku prawnego, wskazuje się na następujące konieczne elementy decyzji: określenie podmiotu nabycia praw lub ustalenia obowiązku, sformułowanie treści tego prawa lub obowiązku albo ustosunkowanie się do żądania strony, możliwość ustalenia podstawy prawnej działania organu administracji oraz oznaczenie tego organu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu skarżącego kasacyjnie, iż pismo organu z dnia 10 czerwca 2013 r. nie spełnia minimalnych wymogów koniecznych dla uznania je za decyzję administracyjną. W szczególności przyjąć należy, że pismo to zawiera dostateczne oznaczenie organu właściwego do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie – Komendanta Miejskiego PSP w [...], do którego to strona zwróciła się z żądaniem, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej (tj. art. 101 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej) oraz rozstrzygnięcie (organ bowiem informuje skarżącego, iż jego wniosek rozpatruje negatywnie). Należy przy tym zauważyć, iż brak pouczenia o terminie i sposobie wniesienia odwołania, nie pozbawia pisma cech decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 10.03.2013 r., sygn. akt II OSK 2395/11 dostępny w CBOIS). Kwestionowane w sprawie pismo zawiera bowiem wszystkie, wymienione wyżej elementy konieczne do uznania je za decyzję administracyjną. Z tych względów należało uznać za niezasadny zarzut skargi kasacyjnej tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a w zw. z art. 61a § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i art. 77 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O sprostowaniu zaskarżonego wyroku orzeczono na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a.