I SA/Wr 1488/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anetta Chołuj - sprawozdawca, Sędziowie Sędzia WSA - Barbara Ciołek, Sędzia WSA - Tomasz Świetlikowski, Protokolant Starszy referent sądowy - Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna z/s w L. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r.: I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. na rzecz A Sp. z o.o. spółka komandytowa - akcyjna z/s w L. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. przedłużył podatnikowi: A spółka z ograniczona odpowiedzialnością - spółka komandytowo – akcyjna w L.. (dalej: podatnik, skarżąca, spółka) termin dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości 136.862 zł, wynikającej z deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2013 roku złożonej przez podatnika, do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Jak wynika z akt sprawy, podatnik rozpoczął działalność gospodarczą od [...]stycznia 2013 r. polegającą m.in. na skupie i sprzedaży granulatu platyny i złota. Dnia [...]lutego 2013 roku do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., wpłynęła deklaracja spółki VAT-7 za styczeń 2013 roku, w której zadeklarowano kwotę podatku do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 136.862 zł, w terminie 25 dni od dnia złożenia deklaracji. Ustawowy termin zwrotu przypadał na [...] marca 2013 roku. Orzekając o przedłużeniu terminu zwrotu podatku organ powołał się na art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 roku nr 177 poz. 1054 z późn. zm.) – dalej: u.p.t.u., zgodnie z którym zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo - kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo - kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzającego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Organ wskazał też na art. 87 ust. 6 u.p.t.u., określający warunki zwrotu różnicy podatku w terminie 25 dni od dnia złożenia rozliczenia. Jako uzasadnienie wątpliwości co do zasadności zwrotu różnicy podatku organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług obejmującą okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 stycznia 2013 r. W toku czynności kontrolnych ustalono, że podmiot jest w posiadaniu oryginałów faktur VAT dotyczących zakupu granulatu platyny i złota, wystawionych przez podmioty: B sp. z o.o. w O., która wystawiła fakturę na kwotę netto 154.200 zł oraz C z N., która wystawiła 2 faktury o wartości netto 130.888,24 zł i 307.200 zł oraz fakturę korygującą o wartości netto 3.865,22 zł. Organ wskazał, że w związku z prowadzoną kontrolą podatkową pismami z dnia [...] lutego 2013 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o przeprowadzenie kontroli podatkowej w firmie B oraz do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o przeprowadzenie kontroli podatkowej w firmie C. Jak wskazał organ z uwagi na fakt, że konieczna jest dalsza weryfikacja rozliczenia podatnika za miesiąc styczeń 2013 r. wydał postanowienie. Nie zgadzając się z przedłużeniem terminu zwrotu różnicy podatku VAT spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w którym wskazała przede wszystkim na pominięcie ustanowionego przez spółkę pełnomocnika oraz na skutki finansowe braku zwrotu podatku VAT. Organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia powyższego wezwania. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na powołane na wstępie postanowienie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 145 § 2 oraz 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.- dalej O.p.) poprzez doręczenie pisma z pominięciem prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, którego umocowanie obejmowało zakres przedmiotowy zaskarżonego postanowienia; 2) art. 121, art. 124, art. 125 oraz art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 87 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej u.p.t.u.) poprzez nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT naliczonego nad należnym, w sytuacji, gdy zasadność zwrotu nie budzi wątpliwości i tym samym nie wymaga dodatkowego zweryfikowania oraz braku wskazania przez organ podatkowy jakie, w jego ocenie, wątpliwości są podstawą do weryfikacji zasadności przedmiotowego zwrotu. Odpowiadając na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia z 1 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1224/14, odrzucił skargę spółki. Uzasadniając wyrok, WSA wskazał, iż organ nieprawidłowo doręczył zaskarżone postanowienie spółce zamiast pełnomocnikowi. Ponadto stanął na stanowisku, iż na zaskarżone postanowienie przysługuje zażalenie. Podkreślił przy tym, iż możliwość przedłużenia zwrotu podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., należy rozumieć jako czynność podejmowaną zawsze w ramach czynności sprawdzających uregulowanych w Dziale V Ordynacji podatkowej, bez względu na to czy toczą się wobec podatnika inne konkurencyjne tryby, jak kontrola podatkowa czy też postępowanie podatkowe. W związku z wniesieniem przez spółkę wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie siedmiodniowym, właściwym dla zażalenia, Sąd pierwszej instancji uznał, iż spółka w istocie złożyła skutecznie zażalenie na zaskarżone postanowienie. Natomiast brak rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, przesądzał o tym, że sprawa nie została rozpoznana z wyczerpaniem toku instancyjnego, tym samym była niedopuszczalna. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelnika Urzędu Skarbowego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt I FSK 323/15 uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że podatnikowi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutów dotyczących umocowania pełnomocnika do występowania w imieniu spółki, wskazał, że jak stanowi art. 136 Ordynacji podatkowej strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W myśl art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, pełnomocnik zobligowany jest do złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy, przy czym przez akta w rozumieniu art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, rozumie się akta konkretnego postępowania. Nie wystarczy złożenie pełnomocnictwa ogólnego do różnych spraw lub spraw, które będą się ewentualnie dopiero toczyć. W aktach zawsze musi być dokument, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu strony. Dopiero bowiem od dnia powiadomienia organu podatkowego o ustanowieniu pełnomocnictwa aktualizują się wszelkie obowiązki tego organu podatkowego względem pełnomocnika. Pełnomocnictwo, ażeby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu podatkowego. Ponadto ze względu na odrębność kontroli podatkowej nie można występującego w art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej terminu "akta" rozumieć w znaczeniu obejmującym wszelkie dokumenty znajdujące się w dyspozycji organu, w tym te zgromadzone w toku odrębnych postępowań, wszczętych na podstawie różnych postanowień, i to niezależnie od związków podmiotowych i przedmiotowych pomiędzy tymi postępowaniami. Poza tym, akta kontroli podatkowej zakłada się od chwili wszczęcia tego postępowania, a nie przed jego wszczęciem. Wówczas nie może się ono jeszcze toczyć, a zatem nie ma wówczas akt sprawy, do których pełnomocnik mógłby złożyć pełnomocnictwo (czy jego uwierzytelniony odpis). W świetle powyższego NSA uznał, że organ podatkowy prawidłowo swoje postanowienie doręczył spółce, a nie jej pełnomocnikowi, który w dacie wszczęcia kontroli podatkowej jeszcze się do sprawy w trybie określonym w art. 137 § 2 Ordynacji podatkowej nie zgłosił. Na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2015 r. strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności lub przewlekłości organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że dotyczą one dwóch zagadnień: nieprawidłowego doręczenia postanowienia oraz niewłaściwego uzasadnienia postanowienia. Odnośnie pierwszego zarzutu w związku z brzmieniem art. 190 p.p.s.a. należy uznać go za bezzasadny bowiem NSA zajął stanowisko w tej kwestii i w postanowieniu z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt I FSK 323/15 uznał, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone spółce. W kwestii drugiego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Z kolei w myśl z ust. 2 tego artykułu zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z treści art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wynika uprawnienie organu podatkowego do dodatkowego zbadania zasadności zwrotu podatku. Przepis ten zakreśla również ramy postępowania organu podatkowego, w jakich to badanie ma się odbywać. Ustawodawca wskazuje bowiem na czynności sprawdzające, kontrolę podatkową i postępowanie podatkowe na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowanie kontrolne na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. W związku z tym działania podejmowane przez organy podatkowe wobec podatnika mogą przyjąć tylko i wyłącznie opisane wyżej formy. Jednocześnie przepis art. 87 ust. 2 u.p.t.u. stanowi wprost, że organ może przedłużyć termin zwrotu "do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego" w ramach wskazanych postępowań. Skoro weryfikacja w ramach wskazanych postępowań ma być "dokonywana", oznacza to, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może być wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego (podobnie: A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX). Przesłanką przedłużenia terminu zwrotu jest stwierdzenie przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, co może niewątpliwie nastąpić w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Nadto termin zwrotu może być przedłużony do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Z tych względów wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może nastąpić w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. W kontrolowanej organ przedłużył termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia VAT–7 dokonywanego pod kątem zasadności wykazanego zwrotu. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w stosunku do skarżącej spółki zostało w dniu 18 lutego 2013 r. wszczęte przez naczelnika Urzędu Skarbowego w L. oraz, że w toku czynności kontrolnych ustalono, że podmiot jest w posiadaniu oryginałów faktur VAT dotyczących zakupu granulatu platyny i złota, wystawionych przez podmioty: B sp. z o.o. w O., która wystawiła fakturę na kwotę netto 154.200 zł oraz C z N., która wystawiła 2 faktury o wartości netto 130.888,24 zł i 307.200 zł oraz fakturę korygującą o wartości netto 3.865,22 zł. Organ wskazał, że w związku z prowadzoną kontrolą podatkową pismami z dnia [...] lutego 2013 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o przeprowadzenie kontroli podatkowej w firmie B oraz do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o przeprowadzenie kontroli podatkowej w firmie C. Jak wskazał organ z uwagi na fakt, że konieczna jest dalsza weryfikacja rozliczenia podatnika za miesiąc styczeń 2013 r. wydał postanowienie. W świetle powyższego należy uznać za zasadny zarzut braku należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Wymóg sporządzenia takiego uzasadnienia stanowiska organu wynika z charakteru postępowania weryfikacyjnego. Zastosowanie przepisu art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością warunkującą możliwość skorzystania z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia, w postaci stwierdzenia przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania", a stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Przewidziany w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu (zdanie pierwsze) podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2013 r., III SAB/Wa 32/12, dostępny w CBOSA). Wskazuje się, że przesłanki do wydania postanowienia w omawianym trybie nie stanowi sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale muszą istnieć "istotne wątpliwości" co do zasadności zwrotu (por. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX). Uzasadnienie postanowienia ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego w ramach kontroli sądowej. Podkreślić należy, że kontrola legalności orzeczeń wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na wyrażone w przepisach ocenne przesłanki, warunkujące zastosowanie danej normy, oraz czy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Wobec powyższego ocena, czy istnieją przesłanki zastosowania danej normy opartej na uznaniu administracyjnym, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Obowiązki te bezpośrednio wynikają z treści art. 191, art. 187 § 1 i art. 122 o.p. (por. wyrok WSA w Krakowie z 5 marca 2013 r., I SA/Kr 1663/12, LEX nr 1305394). Z tych względów postanowienie przedłużające termin zwrotu nie może być dowolnie uzasadniane. Organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód zakwestionowania zasadności zwrotu podatku. Brak wystarczającego uzasadnienia narusza ogólne zasady postępowania, w tym zasadę zaufania obywatela do organów podatkowych. Uzasadnione wątpliwości, uzasadniające przedłużenie terminu do zwrotu podatku, oparte winny być na obiektywnych racjach, powinny być słuszne i usprawiedliwione (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 marca 2014 r., I SA/Łd 1418/13, dostępny w CBOSA). Uzasadnienie skarżonego postanowienia sprowadza się do wskazania, że strona posiada faktury od dwóch kontrahentów oraz że zostało wszczęte postepowanie kontrolne oraz organ wystąpił do dwóch naczelników Urzędów Skarbowych o wszczęcie kontroli podatkowej. Oraz że konieczna jest dalsza weryfikacja rozliczenia podatnika. Nie wyjaśnia organ z czego wynikają trudności w porównaniu zwroty wynikającego z deklaracji z podanymi fakturami. Podobna ogólnikowość cechuje dalsze twierdzenia organu, dotyczące potrzeby dalszej weryfikacji rozliczenia podatnika. Uzasadnienie nie daje zatem odpowiedzi, jakie istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. dawały podstawę do wydania skarżonego postanowienia. Taka konstrukcja uzasadnienia zaskarżonego postanowienia narusza art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 oraz art. 122 o.p. Niezrozumiałe należy uznać wyartykułowane na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. żądanie skarżącej stwierdzenia przez Sąd bezczynności lub przewlekłości organu. Jak wynika z treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa sprawa dotyczy przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług a nie bezczynności czy przewlekłości postępowania. W tym stanie rzeczy, wskazując na powyższe naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 w/w ustawy.