I SA/Gl 902/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Bożena Pindel, Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), Protokolant starszy referent Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm.- dalej K.p.a.) - po rozpatrzeniu odwołania B. S. (dalej strona skarżąca) od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. (dalej Ośrodek lub organ I instancji), działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...], w sprawie odmowy przyznania dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż ww. decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił przyznania stronie skarżącej dofinansowania do wyjazdu na turnus rehabilitacyjny ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z uwagi na ograniczone środki na realizację tego zadania. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że B. S. nigdy nie korzystała z dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego. Strona spełniła wszystkie wymogi określone w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zgodnie z warunkami jakie powinny spełniać osoby niepełnosprawne ubiegające się o takie dofinansowanie wynikającymi z § 5 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. Jednakże pomimo spełnienia przez nią warunków do dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego brak jest możliwości jego przyznania, bowiem Miasto K. otrzymało na realizację w 2017 r. wszystkich zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej limit środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej w skrócie "PFRON" lub "Fundusz") w łącznej wysokości 5.232.024 zł., a otrzymane środki są dalece niewystarczające na zaspokojenie wszystkich potrzeb niepełnosprawnych mieszkańców K.. Rada Miasta K. w dniu [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia zadań, na które przeznacza się środki PFRON przyznane na realizację zadań ustawowych z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w 2017 r. Uchwała określiła również wysokość środków przeznaczonych z Funduszu na poszczególne zadania, w roku 2017 na dofinansowanie turnusów rehabilitacyjnych przeznaczono kwotę 200.000 zł. Środki finansowe, jakimi dysponuje Ośrodek są zatem niewystarczające na dofinansowanie pobytu strony na turnusie rehabilitacyjnym, gdyż na dzień 7 kwietnia 2017 r. zarejestrowano 684 wnioski o przedmiotowe dofinansowanie na szacowaną kwotę [...]zł., liczba wniosków o dofinansowanie do turnusów rehabilitacyjnych stale wzrasta, co znacznie przekracza możliwości zaspokojenia istniejących potrzeb wszystkich osób niepełnosprawnych. Zgodnie z § 5 ust. 12 ww. rozporządzenia w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności. Ponadto organ wskazał na § 6 ust. 3 rozporządzenia, z którego wynika, że "w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb w zakresie dofinansowania uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych oraz pobytu ich opiekunów, można obniżyć wysokość dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20% kwot, o których mowa w ust. 1, albo przyjąć zasadę dofinansowania tej samej dorosłej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata". Organ I instancji wskazał, że obowiązujące przepisy umożliwiają wybór wyłącznie jednej z dwóch ww. zasad pozwalających na przyznanie dofinansowania osobom niepełnosprawnym w przypadku znacznego niedoboru środków. Ośrodek przyjął w 2017 r. zasadę przyznawania dofinansowania tej samej dorosłej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata. Wskazano, że PFRON jest funduszem celowym i dofinansowania z tego funduszu nie są obligatoryjne. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej strona przedstawiła swoją trudną sytuację zdrowotną i wskazała, że nie jest w stanie sfinansować w całości wyjazdu na turnus rehabilitacyjny. Kolegium po zapoznaniu się z odwołaniem strony oraz aktami sprawy uznało, że decyzja Ośrodka jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Podniosło, że zgodnie z art. 10e ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 2046 z późn. zm.- dalej w skrócie "ustawa o rehabilitacji"), osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym ze środków PFRON, pod warunkiem spełnienia kryteriów określonych w tym przepisie. Warunki jakie powinna spełniać osoba niepełnosprawna ubiegająca się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, tryb składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie, i przekazania tego dofinansowania został określony w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych. W ramach oceny wszystkich wniosków, które wpłynęły do MOPS w K. w sprawie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2017r. ustalono, że przekazane Miastu K. z PFRON środki finansowe nie pozwalają na obsłużenie wszystkich wnioskodawców. Tym samym organ I instancji w ramach uznania administracyjnego musiał dokonać oceny tych wszystkich wniosków pod kątem wyodrębnienia tych wnioskodawców, którzy mogą w pierwszej kolejności otrzymać dofinansowanie. Aby uniknąć dowolnej oceny każdego z wniosku w Ośrodku wprowadzono jednolite dla wszystkich wnioskodawców kryteria. Zdaniem Kolegium kryteria te nie naruszają reguł określonych w § 5 rozporządzenia. Z reguł tych wynika, że pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne posiadające orzeczenie o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i nie pracujące bez względu na stopień niepełnosprawności. Pozostałe kryteria, jak dysfunkcje narządów ruchu (wymagające używania wózka inwalidzkiego) czy też samotnie zamieszkiwanie przez osobę niepełnosprawną lub niekorzystanie przez nią w poprzednim roku z dofinansowania, mają jedynie funkcję uzupełniającą. W przypadku gdy organ - świadom poważnego niedostatku środków pieniężnych na sfinansowanie udziału osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych - na wstępie zastosował ograniczenia mające na celu przyznawanie przedmiotowego dofinansowania tej samej osobie dorosłej niepełnosprawnej raz na dwa lata i mimo tego dalej posiadane środki nie pozwoliły na dofinansowanie wszystkich wnioskodawców, to koniecznym było dalsze miarkowanie tego świadczenia poprzez chociażby zasadę sfinansowania udziału w turnusie rehabilitacyjnym osobom niepełnosprawnym w stopniu znacznym i umiarkowanym w młodym wieku (do 24 roku życia) przed osobami posiadającymi umiarkowany stopień niepełnosprawności, będącymi w wieku podeszłym, czy też sfinansowanie udziału w turnusie osobom w wieku emerytalnym ze znacznym stopniem niepełnosprawności, przed osobą w podobnym wieku z umiarkowanym stopnień niepełnosprawności. Spełnienie wszystkich przesłanek ustawowych uprawniających do otrzymania dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego - w opinii Kolegium (znajdującemu potwierdzenie w poglądach judykatury np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 sierpnia 201 ir. sygn. akt II SA/Ol 410/11) - nie jest równoznaczne z otrzymaniem dofinansowania. W sytuacji ograniczeń finansowych lub całkowitego braku środków finansowych ze PERON na dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego osoba, która nawet spełnia warunki ustawowe uprawniające ją do ubiegania się o takie świadczenie nie może liczyć na przyznanie i wypłatę takiego dofinansowania. W opinii Kolegium żaden przepis prawa nie wskazuje, iż takie dofinansowanie ma charakter bezwzględnego prawa podmiotowego. W takiej sytuacji, gdy organ I instancji nie dysponuje odpowiednimi środkami, aby sfinansować (chociażby w 80%) udział strony w turnusie rehabilitacyjnym, decyzja odmowna tego organu musi zostać uzna za poprawną. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca nie sformułowała konkretnych zarzutów. Opisała swoją sytuację życiową i zdrowotną podnosząc, że przeszła mastektomię, co w znaczny sposób utrudnia jej poruszanie prawą ręką. Jest osobą samotną, znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, a rehabilitacja na turnusie rehabilitacyjnym pomogłaby jej odzyskać sprawność i samodzielność. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie jej zgodności z prawem Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie odnieść się należy do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej. Art. 10 ww. ustawy stanowi, że do podstawowych form aktywności wspomagającej proces rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zalicza się uczestnictwo tych osób w: 1) warsztatach terapii zajęciowej, 2) turnusach rehabilitacyjnych. Z kolei w art. 10f ust. 1 pkt 2 sprecyzowano, że osoby niepełnosprawne są kierowane do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym na wniosek lekarza, pod którego opieką się znajdują, a w ust. 3 wskazano, że wnioski o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie są składane w powiatowych centrach pomocy rodzinie. Uregulowanie pozostałych kwestii ustawodawca powierzył, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 10d ust. 8 cyt. ustawy, ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, który - mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu rehabilitacji - miał określić, w drodze rozporządzenia, między innymi: 1) rodzaje turnusów organizowanych przy udziale środków Funduszu oraz warunki uczestnictwa w tych turnusach, 2) warunki, jakie powinny spełniać osoby niepełnosprawne ubiegające się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie, tryb składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie, wysokość oraz sposób przyznawania i przekazywania tego dofinansowania ze środków Funduszu". W powołanym już wyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, w § 4 określono warunki, jakie musi spełnić osoba niepełnosprawna ubiegająca się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie. Zgodnie natomiast z treścią § 5 ust. 11: "przy rozpatrywaniu wniosków o dofinansowanie bierze się pod uwagę stopień i rodzaj niepełnosprawności wnioskodawcy oraz wpływ niepełnosprawności na możliwość realizacji przez wnioskodawcę kontaktów społecznych w codziennym funkcjonowaniu, a także uwzględnia się na korzyść wnioskodawcy fakt niekorzystania z dofinansowania w roku poprzednim". W ust. 12 sformułowano z kolei zasady pierwszeństwa stwierdzając, że: "pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne, które posiadają orzeczenia o zaliczeniu do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo równoważne, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności". Wreszcie - w ust. 13 § 5 wskazano, że: "uzyskanie dofinansowania w danym roku nie wyklucza uzyskania dofinansowania w roku następnym". W rozporządzeniu przewidziano ponadto sytuację, gdy brak jest środków na zaspokojenie wszystkich potrzeb w regulowanym zakresie. I tak § 6 ust. 3 stanowi, że w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb w zakresie dofinansowania uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych oraz pobytu ich opiekunów, można obniżyć wysokość tego dofinansowania, nie więcej jednak niż o 20 % kwot, o których mowa w ust. 1, albo przyjąć zasadę przyznawania dofinansowania tej samej dorosłej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata. W dalszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy obu instancji podkreśliły, iż skarżąca spełnia warunki do przyznania jej dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym w 2017 r. ze środków PFRON. Z akt sprawy wynika, że od dnia 1 stycznia 2015 r. ma ona orzeczony stopień niepełnosprawności - umiarkowany i jak dotychczas nie korzystała z dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego. Przyczyną zaś odmowy przyznania jej tego dofinansowania były niewystarczające środki finansowe Funduszu do istniejących potrzeb. W szczególności organ I instancji podał, że na dzień 7 kwietnia 2017 r. wpłynęły 694 wnioski o dofinansowanie na szacunkową kwotę [...]zł i liczba ta stale rośnie. Wobec niedoboru środków organ ten, według § 6 ust. 3 rozporządzenia, przyjął zasadę przyznawania dofinansowania tej samej osobie niepełnosprawnej raz na dwa lata, podkreślając jednocześnie, że dofinansowanie z Funduszu nie ma charakteru obligatoryjnego. Z kolei według Kolegium, w zaistniałej sytuacji koniecznym było dalsze miarkowanie tego świadczenia poprzez "chociażby zasadę sfinansowania udziału w turnusie rehabilitacyjnym osobom niepełnosprawnym w stopniu znacznym i umiarkowanym w młodym wieku (do 24 roku życia) przed osobami posiadającymi umiarkowany stopień niepełnosprawności, będącymi w wieku podeszłym, czy też sfinansowanie udziału w turnusie osobom w wieku emerytalnym ze znacznym stopniem niepełnosprawności, przed osobą w podobnym wieku z umiarkowanym stopnień niepełnosprawności". W tym miejscu zauważyć trzeba, że z treści przytoczonego wyżej § 5 ust. 12 rozporządzenia wynika, że jednakowe pierwszeństwo w uzyskaniu omawianego dofinansowania mają osoby niepełnosprawne zaliczone do znacznego i do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (albo równoważne), osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności. Tak określone "pierwszeństwo" w przypadku niewystarczających środków finansowych na pokrycie potrzeb choćby tylko osób mających pierwszeństwo rodzi niewątpliwie pewną trudność po stronie organu przyznającego dofinansowanie. Nie mniej jednak organy nie mogą kierować się innymi kryteriami i zobowiązane są do ścisłego stosowania treści § 5 ust. 11 rozporządzenia, który wskazuje wprost - przy założeniu, że wszyscy, którym przyznano dofinansowanie, podobnie jak skarżąca nie korzystali z niego w roku poprzednim - na konieczność wzięcia pod uwagę "stopnia i rodzaju niepełnosprawności wnioskodawcy oraz wpływu niepełnosprawności na możliwość realizacji przez wnioskodawcę kontaktów społecznych w codziennym funkcjonowaniu". Zauważyć trzeba, że organy administracyjne dysponują określonymi, przyznanymi w konkretnej wysokości funduszami na realizację zadań, w tym na zadania z § 4 rozporządzenia i winny rozdzielić je jak największej liczbie uprawnionych. Jest także niewątpliwym, że z różnym stopniem niepełnosprawności mogą wiązać się większe, czy mniejsze koszty turnusów rehabilitacyjnych i rzeczą organów jest dostosowanie środków do faktycznych potrzeb uprawnionych. Oznacza to, że zarówno przyznanie, jak i rozmiar dofinansowania będzie zawsze przedmiotem uznania organu, które jednak nie ma nic wspólnego z dowolnością, a wręcz przeciwnie - organy zobowiązane są wykazać, z jakich racjonalnych względów nie mogły przyznać dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego osobie z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności (z dysfunkcją ręki), która w takim samym stopniu spełnia przesłanki jak osoby, którym dofinansowanie przyznano. W uzasadnieniu decyzji obu instancji organy - poza ogólnymi uwagami - nie ujawniły jakie konkretnie kryteria wzięły pod uwagę odmawiając skarżącej dofinansowania. Z decyzji tych nie wynika bowiem czy i w jaki sposób nastąpiło "miarkowanie świadczenia", o którym wspomina organ odwoławczy, a w szczególności ilu osobom i z jakim stopniem niepełnosprawności przyznano dofinansowanie, ilu osobom małoletnim (do 16 lat) lub młodym (do 24 lat). W tej sytuacji ani skarżąca ani Sąd nie mają realnej możliwości skontrolowania, czy zasady pierwszeństwa zostały zachowane, a także, czy zrealizowano postulat zawarty w ust. 11, aby uwzględniono na korzyść wnioskodawczyni fakt niekorzystania z dofinansowania w roku poprzednim. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że "informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie", o której mowa w § 5 ust. 15 rozporządzenia przybiera formę decyzji administracyjnej (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 24 maja 2012., sygn. akt II GPS 1/12). Wymogi, jakim musi taka decyzja odpowiadać, wynikają z art. 107 K.p.a. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), jak również zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 K.p.a. Na podstawie tej zasady organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, tak aby jasne były motywy, które legły u podstaw decyzji. To właśnie uzasadnienie decyzji winno być więc elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 146/17). Jak wyżej wykazano, uzasadnienie decyzji wydanej w niniejszej sprawie wymogów tych nie spełnia. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły w sposób przejrzysty przesłanek, jakimi kierowały się odmawiając udzielenia dofinasowania skarżącej. Stwierdzić zatem należy, że organy administracyjne obu instancji naruszyły przepis § 5 ust. 11 rozporządzenia w zakresie wskazanym wyżej. Jednocześnie Sąd nie przesądza o zasadności wniosku skarżącej, a jedynie wskazuje na konieczność wyjaśnienia przez organy stanu faktycznego sprawy w zakresie wzięcia pod uwagę przy przyznawaniu dofinansowania "stopnia i rodzaju niepełnosprawności wnioskodawcy oraz wpływu niepełnosprawności na możliwość realizacji przez wnioskodawcę kontaktów społecznych w codziennym funkcjonowaniu". Podkreślenia nadto wymaga, że organy nie dokonały prawidłowej wykładni przepisu § 6 ust. 3 rozporządzenia. Z treści tego przepisu nie sposób bowiem - w ocenie Sądu - wyprowadzić wniosku, że uprawnia on organy do całkowitej odmowy przyznania dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego wnioskodawcy spełniającemu wszystkie kryteria uzyskania tego świadczenia. Pozwala on jedynie - i to tylko w przypadku znacznego niedoboru środków Funduszu - na dwa ograniczenia w przyznaniu dofinansowania: albo w zakresie wysokości świadczenia (nie więcej niż o 20 %) albo jego częstotliwości (raz na dwa lata). Wyrażony zaś w uzasadnieniu decyzji odwoławczej pogląd, że brak dostatecznych środków finansowych w danym roku stanowi wystarczającą podstawę do odmowy dofinansowania, jest sprzeczny z treścią tego uregulowania. Wnioskodawczyni nie wskazano nadto, że - z powodu odmowy w roku bieżącym - otrzyma takie dofinansowanie w roku następnym, a taką gwarancję da się wprost wyprowadzić z brzemienia powołanego przepisu. Stwierdzono jedynie, że żaden przepis nie nakłada na organ obowiązku przyznania dofinansowania każdej osobie spełniającej wszystkie kryteria ubiegania się o takie dofinansowanie. Tymczasem § 6 ust. 3 rozporządzenia nie daje organ administracji przyzwolenia na dowolne, dalsze ograniczenie dostępności świadczenia na rzecz osób niepełnosprawnych, poza przewidzianymi w tym przepisie (tak też WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 788/17). Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien uzupełnić we własnym zakresie lub za pośrednictwem organu I instancji ustalenia faktyczne (których brak przedstawiono wyżej) oraz uwzględnić wykładnię przepisów prawa, dokonaną przez Sąd.