IV SA/Po 582/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A, W. K., S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spólki A kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących W. K. i S. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej (dwa budynki mieszkalne wielorodzinne), na działce nr [...], obręb P. w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że obszar analizowany wyznaczono w promieniu 250 m od granic terenu objętego wnioskiem. Jest to odległość większa od trzykrotnej szerokości frontu działki (3x36m). Zabudowa objęta takim promieniem jest w ocenie organu I instancji wystarczająca dla przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Działki, przez które przebiega granica obszaru analizowanego, w przypadku gdy większa część ich zabudowy znajduje się w granicach obszaru analizowanego, uwzględniono w całości. Zdaniem organu I instancji zwiększenie obszaru analizowanego wpłynęło na wynik ustaleń. Na podstawie wyników analizy urbanistycznej oraz zebranych opinii i uzgodnień organ I instancji uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.; zwanej dalej "u.p.z.p."). Planowana inwestycja kontynuuje funkcję mieszkaniową wielorodzinną występującą w obszarze analizowanym. Odwołania od powyższej decyzji złożyli S. i W. K. oraz K. W., a. także Spółka A W odwołaniu S. i W. K. oraz K. W. podniesiono, że decyzja nie uwzględnia oczekiwań mieszkańców co do kontynuacji niskiej zabudowy na tym terenie. Podkreślili, że tylko taka zabudowa będzie zaakceptowana bez protestu przez mieszkańców os. [...]. W ich ocenie do określenia wysokości zabudowy nie można brać średniej arytmetycznej z maksymalnej i minimalnej wysokości domów na analizowanym terenie, ale średnią ważoną - w stosunku do długości frontów lub zajmowanej powierzchni lub ilości domów albo ilości mieszkańców. Osiedle przy ul. [...] nie może mieć większego wpływu na sposób zagospodarowania przedmiotowego terenu od os. [...]i, które jest o powierzchni 4-krotnie większej. Należy także uwzględnić liczbę nowych mieszkańców i samochodów, które będą miały wpływ na życie mieszkańców tej części P. . Pod uwagę nie powinno być brane również Osiedle [...], jako nie mające nic wspólnego z przedmiotowym terenem. W odwołaniu Spółka A.o. podniesiono, iż dla przedmiotowego terenu wydano już wcześniej decyzję o warunkach zabudowy co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Zarzucono ponadto brak wyjaśnienia, z jakich przyczyn określono nowe warunki zabudowy pomijając dotychczas ustalone. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23; zwanej dalej "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Kolegium stwierdziło, że z treści analizy wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zatem uznać należy, że inwestycja kontynuuje funkcję obszaru analizowanego. Dalej Kolegium stwierdziło, że funkcji obszaru analizowanego nie zawęża się wyłącznie do obiektów położonych najbliżej, jednak nawet w najbliższym sąsiedztwie znajdują się budynki wielorodzinne - zabudowa przy ul. [...]. Działka objęta wnioskiem nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia z gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. , o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 PZP. Chociaż teren inwestycji obejmuje m.in., grunty rolne klasy IIIb to stosownie do art. l1a ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych leśnych (t.j. Dz. U. z 2015r.,poz. 909 ze zm.) przepisów rozdziału 2 tej ustawy związanych z ograniczeniami przeznaczania gruntów rolnych nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Kolegium wskazało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie musi być zgodne z żądaniami lub oczekiwaniami osób trzecich. Podnoszona w odwołaniu okoliczność zwiększonego ruchu drogowego, odszkodowań za utratę wartości domów czy też zieleni poza terenem inwestycji może być rozstrzygana dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego - pozwolenia na budowę. Inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, a więc wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie obszar analizowany został wyznaczony w prawidłowy sposób. Jako front terenu inwestycji przyjęto tę część terenu inwestycji, która przylega do ul. [...]. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mogąca stanowić podstawę do wyznaczenia parametrów planowanej zabudowy, wobec czego zbędne wydaje się objęcie analizą kolejnych działek. Kolegium oceniło, że parametry nowej zabudowy zostały w rozpoznawanej sprawie ustalone w sposób prawidłowy. Skargę na decyzję Kolegium złożyła Spółka A a także Wiesław i S. K.. W skardze Spółki A. zarzucono decyzji Kolegium naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8,9 i 11 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności nie odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, - art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie oraz utrzymanie w mocy drugiej decyzj io warunkach zabudowy, w sytuacji, gdy dla przedmiotowej inwestycji została już wydania decyzja o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] lipca 2013 roku, a w sprawie zachodzi tożsamość inwestora, a nadto identycznej zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej, przy czym inwestycja, której dotyczy decyzja nr [...] została dopuszczona ze znacznie mniejszymi parametrami zabudowy; - § 7 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz.1588; zwanego dalej "rozporządzeniem") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, że wskazana przez organ I instancji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej z dopuszczeniem pięciu kondygnacji nadziemnych dla budynku A i czterech kondygnacji naziemnych dla budynku B wynika z analizy urbanistycznej i dopasowana jest do zabudowy wielorodzinnej jak i jednorodzinnej na oś. [...] i jest uzasadniona w sposób wyczerpujący i logiczny, w sytuacji w której tak ustalona wysokość elewacji frontowej jest wartością niezgodną ze wskaźnikiem tej wielkości dla obszaru analizowanego; - § 8 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, że na obszarze analizowanym dominują budynki z dachami płaskimi, mimo wskazania że analiza funkcji i cech zagospodarowania obszaru analizowanego wynika, że w obszarze tym występują obiekty o dachach płaskich i stromych, mimo iż organ I instancji w żaden sposób nie wyjaśnił w oparciu o jakie dane w i wskaźniki przyjął, iż w obszarze analizowanym dominuje zabudowa z dachami płaskimi. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze S. K. i W. K. podniesiono, iż Kolegium nie powinno utrzymywać w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji podjęcia przez Radę Miasta P. uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulicy [...]" w P.. Dalej wskazano, że teren inwestycji graniczy bezpośrednio (z os. [...]i) jak i poprzez ulicę (zabudowania po drugiej stronie ul. [...]) na całej długości frontu przedmiotowego terenu z zabudowaniami innymi planowana inwestycja. Teren ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]), jeśli za taką można nazwać polną drogę pokrytą asfaltem bez uzbrojenia, chodnika, z rowem po obu stronach Przedmiotowy teren nie posiada żadnego uzbrojenia a na podłączenie się do os. [...] mieszkańcy nie wyrażą zgody. Skarżący zaznaczyli, że w uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazano, iż "w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, których funkcja jest zgodna w funkcją planowanej inwestycji." Niezrozumiałym jest więc wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Dalej wskazano, że w zaskarżonej decyzji pominięto wysokości domów przy ul. [...]. Odwoływanie się do wysokości domów os. [...] czy os. przy ul. [...] i [...] jest nieporozumieniem, gdyż domy te nie sąsiadują bezpośrednio z przedmiotowym terenem. Ponadto były projektowane jako oddzielny kompleks, stanowią i będą taki stanowić ze względu na własną infrastrukturę komunikacyjną, zasilania (mediów) i architektoniczną i taką pozostaną jeszcze wiele lat, gdyż są oddzielone strumykiem, ulicą, zielenią, parkingami i naturalnym ukształtowaniem terenu. Brak choćby wzmianki na ten temat świadczy o braku znajomości przez SKO przedmiotu odwołania i wnikliwości analizy. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skargi okazały się zasadne jednak z innych powodów niż nich podniesiono. Podstawę materialnorpawną objętych kontrolą sądu decyzji stanowiły przepisy u.p.z.p. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Jak wynika z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pięciu punktach tego przepisu. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest jedynie gdy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ład przestrzenny konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), C.H.BECK, Wydanie 7, Warszawa 2013, s. 506). W art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. zawarto upoważnienie do ustalenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego z uwzględnieniem sposobu ustalenia ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Upoważnienie to koresponduje ściśle z uregulowanym w art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p wymogiem tzw. kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w przypadku budowy nowego obiektu budowlanego, na terenie na którym nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Arkadiusz Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz,(red.) Alicja Plucińska – Filipowicz, Marek Wierzbowski, LexisNexis, Warszawa 2014, s. 485). Generalną zasadą wynikającą z przepisów rozporządzenia jest ustalenie parametrów nowej zabudowy jako wartości średnich w obszarze analizowanym z możliwością odstępstw, o ile wynika to z analizy. Odstępstwa jednak, jako wyjątki od zasady winny być każdorazowo szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Celem prawodawcy było bowiem ustalenie wskaźników o których mowa w art. 61 ust. 7 pkt 1-5 u.p.z.p., w taki sposób aby planowana zabudowa nawiązywała do zabudowy "zastanej" w obszarze analizowanym. Uznać trzeba, że naruszenie ładu przestrzennego może mieć miejsce nie tylko poprzez przekroczenie średnich wartości, ale również poprzez zlokalizowanie zabudowy znacznie mniejszej niż średnia w obszarze analizowanym. W orzecznictwie wskazuje się, że określenie parametrów nowej zabudowy w decyzji ustalającej warunki zabudowy może przybrać postać wskazania wielkości granicznych (minimalnych i maksymalnych), których inwestorowi nie wolno przekroczyć i w każdym przypadku takie ustalenie owych wskaźników musi mieć swoje uzasadnienie w analizie urbanistycznej. Niedopuszczalne jest natomiast określenie parametrów nowej zabudowy, wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego (minimalnego), albo też poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych. W takiej sytuacji decyzja ustalająca warunki zabudowy umożliwiałaby realizację obiektów, które nie byłyby charakterystyczne dla obiektów występujących w obszarze analizowanym i tym samym naruszałyby zasadę "dobrego sąsiedztwa". Zaburzenie ładu architektonicznego może nastąpić nie tylko na skutek wzniesienia budynku znaczenie wyższego niż budynki zlokalizowane w sąsiedztwie tej inwestycji, ale też wzniesienie budynku znacząco niższego od budynków już usytuowanych. Nie stoi w sprzeczności z przepisami, określenie tego parametru w wielkości od minimalnej do maksymalnej, gdyż takie rozwiązanie ułatwiające dostosowanie projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy, zapewnia także zachowanie ładu architektonicznego, pod warunkiem odpowiedniego określenia tych wielkości (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 679/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 428/13, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 918/14, wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 265/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1624/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1101/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gabaryty obiektu budowlanego powinny być jednoznacznie określone w decyzji o warunkach zabudowy i gabarytów tych nie można domniemywać. Pośrednie wskazanie gabarytów obiektu budowlanego stanowi zadość wymaganiom przepisom rozporządzenia, z tym jednak istotnym zastrzeżeniem, że musi to być wskazanie niebudzące wątpliwości (Arkadiusz Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz,(red.) Alicja Plucińska – Filipowicz, Marek Wierzbowski,LexisNexis, Warszawa 2014, s.469, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013r. sygn. akt II OSK 305/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści decyzji Prezydenta Miasta wynika, iż parametry nowej zabudowy nie zostały określone w sposób jednoznaczny bowiem organ ograniczył się do określenia maksymalnych (górnych granic) parametrów nowej zabudowy. Wielkość powierzchni zabudowy została określona jako "maksymalnie [...]% działki". Szerokość elewacji frontowej określona została jako "maksymalnie [...]". Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki została określona dla budynku od strony ul. [...] jako maksymalnie [...] kondygnacji nadziemnych, do [...] od poziomu terenu istniejącego do najwyższego punktu dachu na istniejącej rzędnej na obowiązującej linii zabudowy, z wycofaniem ostatniej kondygnacji w tylnej części budynku (o minimum [...] m) do [...] kondygnacji nadziemnych - do [...] m od poziomu terenu istniejącego do najwyższego punktu dachu, a dla budynku położonego w tylnej części działki - maksymalnie [...] kondygnacje nadziemne o wysokości maksymalnie [...] m z wycofaniem ostatniej kondygnacji (o min. [...]) do [...] kondygnacji nadziemnych od strony os. [...]i - do [...] m od poziomu istniejącego terenu do najwyższego punktu dachu. W ocenie Sądu określenie tylko górnych granic parametrów nowej zabudowy stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia i w rzeczywistości pozwala inwestorowi na zlokalizowanie zabudowy znacznie odbiegającej od tej, która znajduje się w obszarze analizowanym. W ocenie Sądu sposób w jaki organ I instancji ustalił parametry nowej zabudowy nie daje jakiejkolwiek pewności, że planowana inwestycja, w zakresie wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, a także górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, będzie stanowić kontynuację cech zabudowy z obszaru analizowanego. Gabaryty przyszłego przedsięwzięcia zostały określone w sposób niejednoznaczny, pozwalający interpretować ustalenia decyzji w sposób dowolny. Takie określenie parametrów nowej zabudowy pozwala inwestorowi na ubieganie się o decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji o maksymalnych parametrach wskazanych w decyzji oraz znacznie od nich odbiegających, czym niewątpliwie może zostać naruszony ład przestrzenny. Skoro bowiem prawodawca w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymaga, aby wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznaczać na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, to ustalenie tylko górnej wartości tego parametru wprost narusza wskazane przepisy, bowiem dopuszcza możliwość zrealizowania obiektu o parametrach znacznie mniejszych niż średnia wartość w obszarze analizowanym. Podobnie w przypadku szerokości elewacji frontowej, która zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, którą zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Na podstawie niejednoznacznie określonych parametrów nowej zabudowy inwestor uprawniony będzie do realizacji obiektu budowlanego znacznie niższego niż zabudowa sąsiednia, która bez wątpienia naruszać będzie ład przestrzenny. Powyższe w ocenie Sądu powodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze S. K. i W. K. Sąd wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Oznacza to, że w przypadku spełnienia wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. organ administracji nie może odmówić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a sprzeciw lokalnej społeczności nie może mieć wpływu na treść wydanej przez organ administracji decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Nie sposób podzielić argumentację, iż w analizie brana powinna być pod uwagę jedynie zabudowa bezpośrednio sąsiadująca z terenem planowanej inwestycji. Argumentacja ta nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Ponadto wbrew twierdzeniom Skarżących planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. Sąd nie podzielił również argumentacji dotyczącej konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego. Zasadnie w skardze Spółki A.o. podniesiono, iż Kolegium nie odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania. Kolegium nie zbadało podniesionej przez Spółkę kwestii tożsamości spraw. Do argumentacji dotyczącej tożsamości spraw Sąd nie mógł odnieść się na obecnym etapie postępowania bowiem w nadesłanych aktach administracyjnych sprawy nie stwierdzono decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Z uwagi na stwierdzone uchybienia Sąd nie miał możliwości odniesienia się na tym etapie postępowania do pozostałych zarzutów skargi. Ponownie prowadząc postępowanie organ powinien uwzględnić stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku i ustalając parametry nowej zabudowy dokonać tego w sposób jednoznaczny i konkretny. Ponadto organ powinien raz jeszcze ustalić krąg stron postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem aktualnych właścicieli nieruchomości oznaczonej nr. dz. [...] ark. 22. Z powyżej wskazanych okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzaj ją decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 2 września 2015 r. nr 590/15. O kosztach postępowania na rzecz Spółki A. Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy uwzględniając kwotę stanowiąca równowartość uiszczonego wpisu od skargi (500 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Natomiast orzekając o kosztach postępowania na rzecz S. K. oraz W. K. Sad uwzględnił wysokość uiszczonego wpisu od skargi.