II SA/Łd 882/17

Dnia 15 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. a.bł. Pismem z dnia 5 października 2017 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. W treści skargi wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w związku z tym, że jej pozostawanie w obrocie prawnym powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem strony skarżącej brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie znacznej szkody majątkowej z uwagi na ewentualną konieczność dokonania demontażu elektrowni wiatrowej. Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania może skutkować wzruszeniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego wydanej dla inwestycji, co z kolei rzutować może na konieczność likwidacji funkcjonującej już elektrowni wiatrowej. Wartość szkody majątkowej, w razie ewentualnej konieczności demontażu elektrowni wiatrowej, strona wyceniła na około 10.000.000 zł. Na wskazaną kwotę składać się będą m.in. nakłady inwestycyjne, koszt demontażu urządzeń i rozbiórki elementów budowlanych, koszt przywrócenia terenu do stanu poprzedniego, koszt odszkodowań dla właścicieli gruntu z tytułu przedwczesnego zakończenia umów dzierżawy, roszczenia ze strony konsorcjum banków finansujących z tytułu niedotrzymania tzw. kowenantów, koszt kapitału niezbędnego do refinansowania części utraconych kredytów bankowych i pokrycia wzrostu marży bankowej w następstwie wzrostu ryzyka kredytowego, konsekwencje finansowe niedotrzymania deklarowanych wolumenów dostaw energii i świadectw pochodzenia wynikających z umów zawartych ze spółkami energetycznymi. Zdaniem strony strata finansowa takich rozmiarów naruszy płynność finansową Spółki i możliwość prowadzenia przez nią przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest niezasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na tle powołanego przepisu w doktrynie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122; T. Woś, H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze, Kraków 2006,ms. 160) i w orzecznictwie (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11, LEX nr 953121), sformułowano pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. W tym zakresie wskazać należy, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie i zarazem przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania, jest decyzja wydana w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. W ocenie Sądu tego typu rozstrzygnięcie nie posiada cech wykonalności. Zaskarżona decyzja stwierdza nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która podobnie jak decyzja ustalająca warunki zabudowy, nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09, Lex nr 552936; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 634/09, Lex nr 630457). Przedmiot tej decyzji wyklucza zatem możliwość jej wykonania. Decyzja taka nie upoważnia bowiem do rozpoczęcia robót budowlanych, ustala tylko pewne ogólne ramy dla inwestycji, które konkretyzują się na etapie dalszych postępowań przed organami administracji. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, podobnie jak decyzję ustalającą warunki zabudowy, można uznać za promesę uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego, bowiem nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności – węzła praw i obowiązków – jej wykonanie nie może podlegać wstrzymaniu. Wobec powyższego, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji środowiskowej nie spowoduje automatycznego nałożenia obowiązku, na jaki wskazuje strona skarżąca tj. likwidacji funkcjonującej elektrowni wiatrowej, wywołując jednocześnie wskazane w uzasadnieniu wniosku skutki finansowe. Taki obowiązek może zostać nałożony w odrębnym postępowaniu, w którym stronie będą przysługiwały odrębne środki zaskarżenia, w tym także ochrona tymczasowa. W konsekwencji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. A. P.