II SA/Wa 1630/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, 2. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz W. K. kwotę 497 złotych (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Komendant [...] Policji dla [...] z siedzibą w [...], powołując w podstawie prawnej art. 6e ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 5, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 i 4, art. 106 ust. 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r.", mianował z urzędu z dniem [...] kwietnia 2014 r. [...] W. K. na stanowisko [...] ([...]) Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...] z uposażeniem zasadniczym w 6 (szóstej) grupie w kwocie 2.670 (dwa tysiące sześćset siedemdziesiąt) zł, z mnożnikiem 1,75 (jeden i trzydzieści pięć setnych) kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) zł i dodatkiem [...]. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", organ nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozkazem personalnym nr [...]Komendant [...] Policji dla [...] z siedzibą w [...] odwołał [...] W. K. z zajmowanego stanowiska [...] Komisariatu Policji w [...] i przeniósł do swojej dyspozycji od dnia [...] października 2013 r. Powyższe podyktowane było potrzebami służby polegającymi na uaktywnieniu i zdynamizowaniu realizowanych czynności przez policjantów Komisariatu Policji w [...]. Mając na względzie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji wyznaczono termin rozmowy kadrowej z [...] W. K. na dzień [...] kwietnia 2014 r., w czasie której wyraził on zgodę na mianowanie na stanowisko [...] Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...]. Organ wskazał, iż przyznanie dodatku służbowego następuje zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Wysokość tego dodatku została ustalona ze szczególnym uwzględnieniem charakteru i zakresu realizowanych zadań i czynności służbowych, także poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Przyznanie dodatku [...] wynika zaś z pełnienia służby w jednostce Policji, której zasięg działania objęty jest terytorialnym zasięgiem działania Komendanta [...] Policji, co jest zgodne z § 10 ust. 1 rozporządzenia.  Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynika z ochrony interesu służby tożsamego z interesem społecznym, bowiem wykonanie przedmiotowej decyzji, przed upływem terminu do wniesienia odwołania warunkuje możliwość niezwłocznego zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostki Policji oraz uregulowania sytuacji personalnej policjanta. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia nr [...] Komendant [...] Policji dla [...], na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu w rozkazie personalnym z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] następujące omyłki: - w wierszu 6, 7 i 8 od góry zamiast: "Na podstawie art. 6e ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 5, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 i 4, art. 106 ust. 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2011 r. 287, poz. 1687 - ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych" powinno być : "Na podstawie art. 6e ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 2 i 4, art. 106 ust. 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2011 r. 287, poz. 1687 - ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 8 ust. 1 i 4 pkt 2 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych" - w wierszu 20 od góry zamiast: "z dniem [...] kwietnia 2014 roku mianuję z urzędu na stanowisko [...]" powinno być: "z dniem [...] kwietnia 2014 roku mianuję na stanowisko [...]", - w wierszu 24 zamiast: "i trzydzieści pięć setnych) kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie" powinno być: "i siedemdziesiąt pięć setnych) kwoty bazowej, dodatkiem funkcyjnym w kwocie", w wierszu 37 od góry zamiast: "Przyznanie dodatku służbowego następuje zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 wyżej cytowanego" powinno być: "Przyznanie dodatku funkcyjnego następuje zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 2 wyżej cytowanego". W uzasadnieniu organ wskazał, iż błędy w rozkazie personalnym powstały w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej popełnionej w czasie przygotowania materiału do decyzji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. W. K. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż został mianowany na stanowisko [...] Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...], a więc na stanowisko niższe niż stanowisko służbowe [...] Wydziału Prewencji KPP dla [...], które zajmował przed powołaniem na stanowisko [...] Komisariatu Policji w [...]. Wskazał ponadto, że podczas rozmowy, w której wyraził zgodę na mianowanie był bardzo zdenerwowany i nie wiedział, że konsekwencją mianowania będzie obniżenie uposażenia o 700 zł. Stwierdził, że nie działał w warunkach swobody składania oświadczenia woli w rozumieniu art. 82 i art. 84 Kodeksu cywilnego. Podkreślił przy tym, że mianowanie na wskazane stanowisko służbowe ze stopniem etatowym [...] pozbawia go możliwości awansu w stopniu, albowiem posiada on już stopień [...], a zatem wyższy od docelowego, przewidzianego dla nowego stanowiska. Podniósł również, że przy mianowaniu nie wzięto pod uwagę jego kwalifikacji, wynikających z posiadanego wykształcenia oraz doświadczenia zawodowego. Zarzucił, iż organ dopuścił się naruszenia art. 8 i 107 k.p.a., bowiem zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera uzasadnienia, a także art. 10 k.p.a., bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania otrzymał w dniu [...] kwietnia 2014r., tj. po dacie wyznaczonej do stawienia się jednostce ([...] kwietnia 2014r.) oraz po dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego i pokwitowania jego odbioru (odpowiednio [...] i [...] kwietnia 2014 r.). Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] KPP dla [...] sprostował oczywistą omyłkę w zakresie przyznania stronie zaskarżoną decyzją, na podstawie § 8 ust. 4 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia, dodatku funkcyjnego nie zaś dodatku służbowego, w kwocie 1.000 zł. Zaznaczył, w myśl art. 6e ust. 1 w związku z art. 6d ust. 2 ustawy o Policji funkcjonariusza zajmującego stanowisko [...] komisariatu Policji odwołać można w każdym czasie. Przy czym brzmienie ww. przepisu wskazuje, że odwołanie policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania cechuje się uznaniowością organu. Zgodnie natomiast z art. 6e ust. 3 ww. ustawy policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, w tym wypadku komendanta [...] Policji, zaś funkcjonariusz w takim przypadku przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Komendant [...] Policji, zgodnie ze swoimi uprawnieniami, mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska służbowego, który pozostawał w jego dyspozycji, na nowe stanowisko służbowe. Przy mianowaniu wcześniej odwołanego policjanta na nowe stanowisko służbowe organ winien uwzględnić parametry stanowiska służbowego, jakie ten zajmował w służbie przed objęciem stanowiska z powołania. Dopiero zatem w sytuacji, gdy mianowanie na stanowisko równorzędne wobec stanowiska zajmowanego przed powołaniem nie jest możliwe, w grę wchodzi mianowanie funkcjonariusza na stanowisko nie spełniające wymogów równorzędnego, a przy tym najbardziej zbliżone do poprzednio zajmowanego w strukturze organizacyjnej. Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie [...] W. K. rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji dla [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2013r. nr [...] został z dniem [...] października 2013 r. odwołany z zajmowanego stanowiska [...] Komisariatu Policji w [...] i z dniem [...] października 2013 r. przeniesiony do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania. Zgodnie z ww. decyzją policjantowi na podstawie art. 6e ust. 3 przysługiwało przez okres 6 miesięcy prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Przed powołaniem na stanowisko służbowe [...] Komisariatu Policji w [...] [...] W. K. zajmował stanowisko [...] Wydziału Prewencji KPP dla [...] z siedzibą w [...] , zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego 2.980 zł, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym w kwocie 1.300 zł oraz dodatkiem [...], a także stopniem etatowym [...]. W związku z upływem okresu 6 miesięcy od dnia odwołania, właściwy przełożony zobowiązany był mianować [...] W. K. na stanowisko służbowe, równorzędne z poprzednio zajmowanym, zgodnie z przygotowaniem zawodowym i potrzebami służby. Zważywszy na fakt, że stanowisko, na które W. K. był poprzednio mianowany tj. [...] Wydziału Prewencji KPP dla [...] z siedzibą w [...], został mianowany inny policjant, po dokonanym przeglądzie stanowisk służbowych, wobec braku możliwości mianowania na stanowisko zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego, organ wystosował do strony pismo z dnia [...] marca 2014 r., którym zawiadomił policjanta o wszczęciu procedury administracyjnej w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe. Pismo doręczono stronie za pośrednictwem poczty w dniu [...] kwietnia 2014r. W aktach postępowania znajduje się protokół z dnia [...] kwietnia 2014 r. z rozmowy przeprowadzonej przez KPP dla [...] z wymienionym. Podczas rozmowy przełożony policjanta wskazał na brak stanowiska równorzędnego do stanowiska [...] wydziału komendy [...] Policji, zajmowanego przez wymienionego przed powołaniem na stanowisko [...] komisariatu. W protokole wskazano wszystkie wolne stanowiska służbowe w strukturze KPP dla [...] z siedzibą w [...], wśród których brak jest stanowiska [...] lub innego stanowiska równorzędnego, zaszeregowanego w 8 grupie uposażenia zasadniczego. W. K., po zapoznaniu się z informacją o wakujących stanowiskach oświadczył, że decyzję podejmie w dniu [...] kwietnia 2014 r. Zgodnie natomiast z protokołem z rozmowy przeprowadzonej z [...] W. K. w dniu [...] kwietnia 2014 r., wskazany przełożony zaproponował stronie mianowanie na stanowisko służbowe [...] Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...], zaszeregowane w 6 grupie i stopniem etatowym [...]. Po zapoznaniu się z zawartą w protokole informacją policjant własnoręcznie sporządził adnotację cyt. "Przedstawioną mi propozycję przyjmuję". Treść protokołu została odczytana i wobec niewniesienia zastrzeżeń podpisana przez wymienionego. Organ odwoławczy zaznaczył, że W. K. spełnia wymagania do mianowania na wskazane stanowisko służbowe, albowiem posiada stosowne wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby. Zatem przełożony, mianując W. K. na stanowisko [...] Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...], działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Organ wziął przy tym pod uwagę kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe wymienionego, które predestynują go do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż argumenty strony zawarte w odwołaniu, w szczególności odnoszące się do braku zgody strony na mianowanie, posiadanych kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego, czy naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, nie zasługują na uwzględnienie. Trudno bowiem przyjąć, aby wyższy oficer Policji, posiadający niemal 20-letni staż służby, piastujący w przeszłości tak odpowiedzialne stanowiska kierownicze jak [...] wydziału komendy [...] Policji oraz [...] komisariatu Policji, podczas rozmowy kadrowej, podpisując protokół sporządzony z tej czynności nie zdawał sobie sprawy z tego, jakie nowe stanowisko służbowe zostało mu zaproponowane. Tym bardziej, że na prośbę strony decyzję w przedmiocie przyjęcia stanowiska odłożono do dnia następnego. Ponadto, w związku z posiadanymi przez stronę kwalifikacjami oraz doświadczeniem zawodowym, za niewiarygodne uznać należy, aby wymieniony wiedząc, że propozycja dotyczy mianowania na niższe stanowisko służbowe, nie był świadomy konsekwencji w postaci obniżenia uposażenia. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii istnienia wakatu na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym [...] Wydziału Prewencji KPP dla [...] z siedzibą w [...] od dnia [...] października 2013 r. oraz w trakcie przeniesienia wymienionego do dyspozycji po odwołaniu ze stanowiska [...] Komisariatu Policji w [...] organ odwoławczy stwierdził, iż organ wydający zaskarżony rozkaz personalny obowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Stąd zarzuty odnoszące się do faktu istnienia wolnych stanowisk w datach wcześniejszych niż data wydania zaskarżonej decyzji, nie mogą zostać uwzględnione. Co do kwestii pozbawienia strony możliwości awansu w stopniu służbowym, organ odwoławczy wskazał, iż wymieniony posiada stopień służbowy [...] Policji. Jest to stopień etatowy, a zatem docelowy - najwyższy przewidywany przez ustawę na stanowiskach, które uprzednio zajmował wymieniony, tj. [...] Wydziału Prewencji KPP dla [...] czy też [...] Komisariatu Policji w [...]. Gdyby zatem wymieniony w chwili obecnej został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe, to również nie uzyskałby awansu w stopniu służbowym. Nie można zatem zgodzić się z tezą zawartą w odwołaniu, że mianowanie zaskarżoną decyzją pozbawia stronę możliwości awansu w stopniu służbowym. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że co do zasady ważnym interesem społecznym uprawniającym do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności jest potrzeba zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej w celu zapewnienia właściwej realizacji ustawowych zadań Policji. Oznacza to, że zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w rozkazie personalnym o mianowaniu policjanta na kierownicze stanowisko służbowe, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji i funkcjonowania jednostki Policji, jest dopuszczalne i mieści się w przesłance ważnego interesu społecznego, o którym mowa w ww. przepisie. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. W. K. wniósł zażalenie na postanowienie KPP Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania w rozkazie personalnym z dnia [...] kwietnia 2014 r. oczywistych omyłek pisarskich. Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż organ I instancji prawidłowo zastosował regulację zawartą w art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowaniem objął bowiem elementy decyzji omyłkowo wpisane, nie zaś jak twierdzi strona, mylne ustalenia faktyczne organu lub błędne zastosowanie przepisu prawnego. Same natomiast elementy sprostowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy, bowiem ich zamieszczenie w decyzji było wynikiem niedokładności redakcyjnej organu, mieszczącym się w pojęciu "innych oczywistych omyłek", o którym mowa w ww. przepisie. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. zarzucając organowi naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ odwoławczy w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a przez to niewykazanie należytej staranności i dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niezamieszczenie uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 k.p.a., 2) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, w szczególności poprzez nieuwzględnienie faktu, iż rozkaz personalny organu I instancji zawiera wadliwą podstawę prawną, 3) art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób, który nie odpowiada ustawowemu wzorcowi, w szczególności poprzez zdawkowe wyjaśnienie zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, 4) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, 5) art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności zawartego w rozkazie personalnym organu I instancji pomimo braku przesłanek do jego zastosowania, 6) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia rozkazu personalnego organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo tego, że rozkaz ten został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, który to rozkaz powinien zostać uchylony, albowiem został wydany z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 38 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji organu I instancji, podczas gdy nie znajduje on w ogóle zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do sytuacji skarżącego, 2) art. 104 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji organu I instancji, podczas gdy nie znajduje on w ogóle zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do sytuacji skarżącego, 3) § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie przez organ odwoławczy, że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji organu I instancji, podczas gdy nie znajduje on w ogóle zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do sytuacji skarżącego. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, 2) rozważenie przez Sąd możliwości uchylenia decyzji organu I instancji, 3) wstrzymanie wykonalności przez organ zaskarżonej decyzji, 4) ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia przez organ ww. żądania, wstrzymanie przez Sąd wykonalności zaskarżonej decyzji, 5) rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, 6) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 26 maja 2915 r. sygn. akt II SA/Wa 1491/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta [...] Policji dla [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], nadto orzekł o wykonalności zaskarżonego rozkazu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż sprawa niniejsza rozpoznana została wspólnie ze sprawą o sygn. akt II SA/Wa 1576/14, w której W.K. zaskarżył postanowienie o sprostowaniu podstawy prawnej rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji dla [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. Powołanym wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] oraz postanowienie Komendanta [...] Policji dla [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] uznając, że doszło do merytorycznej zmiany podstawy rozstrzygnięcia rozkazu o mianowaniu w trybie sprostowania, co było niedopuszczalne, albowiem sprostowanie może dotyczyć jedynie oczywistych omyłek pisarskich. Oznacza to, zdaniem Sądu, że wady zaskarżonego w niniejszej sprawie rozkazu personalnego nie zostały konwalidowane, co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi. Końcowo Sąd wskazał, że rozpoznając sprawę organ, po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1576/14, wyda ponownie decyzję (rozkaz) w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko, w którym wskaże podstawy prawne rozstrzygające. Dopiero wówczas otworzy się droga kontroli rozkazu o mianowaniu na inne stanowisko służbowe. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd podał art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a." Wyrok ten skargą kasacyjną zaskarżył Komendant [...] Policji, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonych decyzji, alternatywnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) art. 113 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na odniesieniu treści ww. przepisu do niniejszej sprawy, 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. i art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia przyczyn uznania zaskarżonych decyzji za naruszające prawo. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności mających wpływ na wynik postępowania. Faktem jest, że organ wskazał niewłaściwą podstawę prawną decyzji. Jednakże błąd w tym zakresie nie miał wpływu na jej rozstrzygniecie. Z treści uzasadnienia jednoznacznie wynika, które przepisy stanowiły podstawę prawną decyzji. Postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki miało na celu naprawienie powstałego błędu, nie zmieniało istoty decyzji - jej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ocenił jednak legalności zaskarżonych decyzji - przyjął jedynie, że fakt uchylenia postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki stanowi wystarczającą przesłankę konkluzji o wadliwości decyzji. Sąd nie zbadał, czy rozstrzygnięcia zawarte w zapadłych decyzjach naruszają prawo, czy nie, nie wskazał czy istnieją w tej sprawie faktyczne podstawy prawne do mianowania skarżącego na stanowisko służbowe, jak również, czy decyzje odpowiadają prawu materialnemu. Wyrok ten uchyla się więc spod kontroli instancyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. K. wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wyraził pogląd, iż skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a skarżony wyrok odpowiada prawu i nie jest dotknięty uchybieniami, zarówno o charakterze proceduralnym, jak i materialnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2576/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, oraz odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest wyrazu dokonania jakiejkolwiek oceny zaskarżonego rozkazu, w tym odniesienia się do ustaleń poszczególnych faktów dokonanych na podstawie konkretnych dowodów, na podstawie których organ zrekonstruował stan faktyczny sprawy. Brak jest też jakiejkolwiek oceny poprawności zastosowanych przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie o okoliczność, iż wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1576/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie o sprostowaniu zaskarżonego w tej sprawie rozkazu oraz postanowienie je poprzedzające, co oznacza, że wady zaskarżonego rozkazu personalnego nie zostały konwalidowane. W ocenie NSA nie jest to wystarczający powód i argument mogący uzasadniać twierdzenie, iż te rozkazy personalne są wadliwe, tym bardziej, że owe wady nie zostały w sprawie ujawnione. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika zupełnie, jakie jest stanowisko Sądu I instancji co do ustaleń organów Policji dokonanych w toku postępowania i wyrażonego w zaskarżonym rozkazie personalnym stanowiska. Z podanych powodów uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom formalnym. Zapoznając się z jego treścią nie można stwierdzić, że wyrok ten został podjęty po gruntownej analizie akt sprawy i treści zaskarżonego rozkazu. Tak sporządzony wyrok uchyla się od kontroli instancyjnej, bowiem NSA nie jest w stanie ocenić, czy jest on prawidłowy i zgodny z prawem. A przecież nie można bez badania założyć, że zaskarżony rozkaz jest dotknięty istotną wadliwością z uwagi na wskazanie błędnych przepisów prawa, która to wadliwość uzasadniałaby jego wzruszenie. Ocena legalności nie polega wszak tylko na kontroli poprawności powołanej podstawy prawnej aktu. W orzecznictwie dominuje pogląd, wedle którego nawet przy braku podania podstawy prawnej aktu, istnienie w obrocie prawnym przepisu mogącego ją stanowić, nie wyklucza jego legalności, a w każdym razie obliguje sąd administracyjny do dokonania pełnej jego oceny. Sąd II instancji wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokona analizy poprawności zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, ustaleń faktycznych i ich subsumpcji pod przepis prawa materialnego, odnosząc się do zarzutów, jakie skarżący zgłosił w tym zakresie. Badaniem obejmie także wszelkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne z urzędu. Przede wszystkim rozważy, czy podstawa prawna rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. jest poprawna, a jeśli nie, to czy mimo tego zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] został wydany z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kluczowa w sprawie pozostaje kwestia, że na skutek skargi kasacyjnej Komendanta [...] Policji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2576/15 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1491/14 i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. NSA za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej Komendanta [...] Policji polegający na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom formalnym. Zapoznając się z jego treścią nie można stwierdzić, że wyrok został podjęty po gruntownej analizie akt sprawy i treści zaskarżonego rozkazu. Tak sporządzony wyrok uchyla się kontroli instancyjnej, bowiem Sąd II instancji nie jest w stanie ocenić, czy jest on prawidłowy i zgodny z prawem. NSA wskazał, że ocena legalności nie polega wyłącznie na kontroli poprawności powołanej podstawy prawnej aktu. Nawet bowiem przy braku podania podstawy prawnej aktu, istnienie w obrocie prawnym przepisu mogącego ją stanowić, nie wyklucza jego legalności, a w każdym razie obliguje sąd administracyjny do dokonania pełnej jego oceny. NSA wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji dokona analizy poprawności zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, ustaleń faktycznych i ich subsumpcji pod przepis prawa materialnego, odnosząc się do zarzutów, jakie skarżący zgłosił w tym zakresie. Badaniem obejmie także wszelkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne z urzędu. Przede wszystkim rozważy, czy podstawa prawna rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. jest poprawna, a jeśli nie, to czy mimo tego zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. W myśl art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2017 r. Stosownie do ww. przepisu Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast w myśl zdania drugiego powołanego przepisu nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., jest osądem o prawnej wartości sprawy, może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Związanie sądu rozpoznającego ponownie sprawę trwa aż do czasu ostatecznego załatwienia sprawy, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego lub też istotnych okoliczności faktycznych powodująca, że pogląd wyrażony w orzeczeniu sądu kasacyjnego staje się nieaktualny. Sąd I instancji mógłby zatem odstąpić od zawartej w orzeczeniu Sądu wyższej instancji wykładni prawa wyłącznie w sytuacji, gdyby stan faktyczny sprawy uwzględniany w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że nie miałyby do niego zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA, ewentualnie jeśli po wydaniu orzeczenia NSA zmieniłby się stan prawny. Sąd rozpoznający obecnie sprawę stwierdza, że sytuacja zmiany stanu faktycznego czy też stanu prawnego w stopniu powyżej wskazanym nie występuje w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy skarżący - [...] W. K. rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji dla [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] został odwołany z zajmowanego stanowiska [...] Komisariatu Policji w [...] i z dniem [...] października 2013 r. przeniesiony do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania. Zgodnie z ww. rozkazem policjantowi na podstawie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji przysługiwało przez okres 6 miesięcy prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Przed powołaniem na stanowisko służbowe [...] Komisariatu Policji w [...] [...] W. K. pełnił od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] lipca 2009 r. służbę na stanowisku [...] Wydziału Prewencji KPP dla [...] z siedzibą w [...], zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2.980 zł, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym w kwocie 1.300 zł oraz dodatkiem [...], a także stopniem etatowym [...]. W związku z upływem okresu 6 miesięcy od dnia odwołania, właściwy przełożony zobowiązany był mianować [...] W. K. na stanowisko służbowe, równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym, zgodnie z przygotowaniem zawodowym i potrzebami służby. Wobec mianowania innego policjanta na stanowisko, na które W. K. był poprzednio mianowany, tj. [...] Wydziału Prewencji KPP dla [...] z siedzibą w [...], Komendant [...] Policji dla [...], po dokonanym przeglądzie stanowisk służbowych, wobec braku możliwości mianowania skarżącego na stanowisko zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego, wystosował do skarżącego pismo z dnia [...] marca 2014 r., którym zawiadomił policjanta o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2014 r. W aktach sprawy znajduje się "Protokół z rozmowy przeprowadzonej z [...] W. K." z dnia [...] kwietnia 2014 r. W trakcie rozmowy skarżący został poinformowany, jakie stanowiska są aktualnie wakujące w strukturze Komendy [...] Policji dla [...] z siedzibą w [...] (zostały one wymienione w Protokole w pkt 1 - 13). Skarżący po zapoznaniu się z informacją o wakujących stanowiskach oświadczył, że decyzję w tej kwestii podejmie w dniu [...] kwietnia 2014 r. W aktach sprawy znajduje się również kolejny "Protokół z rozmowy przeprowadzonej z [...] W. K." z dnia [...] kwietnia 2014 r., z którego wynika, że ww. przełożony ponownie przekazał skarżącemu informację o stanowiskach wakujących w strukturze Komendy [...] Policji dla [...] z siedzibą w [...]. Przełożony zaproponował, że z przedstawionego katalogu stanowisk skarżący może być mianowany na stanowisko [...] Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...] zaszeregowane w grupie 6 uposażenia ze stopniem docelowym [...]. Skarżący, po zapoznaniu się z ww. informacją, złożył pisemne oświadczenie: "Przedstawioną mi propozycję przyjmuję". Protokół został podpisany przez skarżącego. W okolicznościach niniejszej sprawy znajduje zastosowanie art. 6e ustawy o Policji, który stanowi, iż komendant [...] Policji może odwołać funkcjonariusza ze stanowiska, o którym mowa m.in. w art. 6d ust. 2 ([...] komisariatu Policji) w każdym czasie (ust. 1). Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, przy czym policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (ust. 3). Komendant [...] Policji, zgodnie ze swoimi uprawnieniami, mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska służbowego, który pozostawał w jego dyspozycji, na nowe stanowisko służbowe (art. 32 ust. 1 ww. ustawy). Wskazany przepis nie określa przy tym precyzyjnie warunków, jakim powinno odpowiadać to nowe stanowisko służbowe, a więc czy ma być to stanowisko wyższe, równorzędne lub niższe. Natomiast obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest przewidzianym w ustawie przywilejem, przysługującym osobom odwołanym z funkcji, w tym przypadku [...] komisariatu Policji. Jak zasadnie wskazał Komendant [...] Policji w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2014 r., policjant obejmujący stanowisko na podstawie powołania nie ma gwarancji, że po odwołaniu z tego stanowiska obejmie stanowisko równorzędne stanowisku z powołania, jednocześnie jednak odwołany funkcjonariusz nie traci gwarancji mianowania na stanowisko równorzędne wobec zajmowanego przed powołaniem. Przy mianowaniu wcześniej odwołanego policjanta na nowe stanowisko służbowe organ winien zatem uwzględnić parametry stanowiska służbowego, jakie ten zajmował w służbie przed objęciem stanowiska z powołania. Dopiero w sytuacji, gdy mianowanie na stanowisko równorzędne nie jest możliwe, w grę wchodzi mianowanie funkcjonariusza na stanowisko nie spełniające wymogów równorzędnego, a przy tym najbardziej zbliżone do poprzednio zajmowanego w strukturze organizacyjnej. Prawidłowo również zauważył organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki według stanowiska służbowego. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariuszy Policji przenoszonych na inne stanowiska służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia po uprzednim zwolnieniu ich z zajmowanego stanowiska z mianowania, a nie mianowania funkcjonariuszy, którzy zostali uprzednio odwołani ze stanowiska [...], a zatem ze stanowiska z powołania, a następnie przeniesieni do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania ze stanowiska. W świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko Komendanta [...] Policji, który stwierdził, iż właściwy przełożony, mianując skarżącego na stanowisko [...] Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...], działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Organ wziął przy tym pod uwagę fakt braku stanowiska równorzędnego do stanowiska [...] wydziału komendy [...] Policji, zajmowanego przez skarżącego przed powołaniem na stanowisko [...] komisariatu, a także wakujące aktualnie stanowiska w strukturze KPP dla [...]. Uwzględnił również wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby skarżącego i zasadnie stwierdził, że są one adekwatne do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym. W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Komendanta [...] Policji art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w sposób wyczerpujący przed organem I instancji, który obejmuje w szczególności ww. Protokoły z rozmów przeprowadzonych przez właściwego przełożonego odpowiednio w dniach [...] i [...] kwietnia 2014 r., zawierające propozycje wakujących stanowisk w strukturze wymienionej jednostki Policji. Z treści Protokołu z dnia [...] kwietnia 2014 r. wynika, iż skarżący zaakceptował propozycję mianowania na stanowisko służbowe [...] Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...], zaszeregowane w 6 grupie uposażenia i stopniem etatowym [...]. Treść protokołu została odczytana i wobec niewniesienia zastrzeżeń podpisana przez skarżącego. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że uzasadniony jest zarzut naruszenia przez Komendanta [...] Policji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. Utrzymując bowiem w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji dla [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], organ odwoławczy wadliwie zaakceptował błędy zaistniałe w podjętym rozstrzygnięciu obejmującym w szczególności określenie składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany skarżący. Z sentencji rozkazu personalnego I instancji wynika bowiem, że organ mianował [...] W. K. "z urzędu" z dniem [...] kwietnia 2014 r. na stanowisko [...] Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...] z uposażeniem zasadniczym w 6 (szóstej) grupie w kwocie 2.670 (dwa tysiące sześćset siedemdziesiąt) zł, z mnożnikiem 1,75 (jeden i "trzydzieści pięć setnych") kwoty bazowej, "dodatkiem służbowym" w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) zł i dodatkiem [...]. Wskazane elementy stanowią istotne składniki rozstrzygnięcia, które odnoszą się do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego organ mianował skarżącego na opisane powyżej stanowisko w następstwie wyrażenia zgody przez skarżącego (art. 38 ust. 4 ustawy o Policji), co zostało uwidocznione w treści Protokołu z przeprowadzonej rozmowy z przełożonym z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nieprawidłowo zatem organ I instancji orzekł, że mianuje skarżącego "z urzędu" z dniem [...] kwietnia 2014 r. na ww. stanowisko. Określając mnożnik kwoty bazowej organ wskazał wartość 1,75, zaś słownie jeden i "trzydzieści pięć setnych", wadliwie również uznał, że na stanowisku [...] ogniwa przysługuje dodatek służbowy, podczas gdy na tym stanowisku przysługuje funkcjonariuszowi dodatek funkcyjny, o czym stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Wadliwości wydanego rozkazu personalnego dostrzegł organ I instancji, jednak błędnie uznał, że podlegają one sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. i wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymane następnie w mocy przez Komendanta [...] Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Podkreślić należy, że ww. postanowienie stało się przedmiotem skargi W. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1576/14 uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. Sąd podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że instytucja określona w art. 113 § 1 k.p.a. służy do prostowania oczywistych omyłek pisarskich, rachunkowych, a nie do ingerowania w merytoryczną treść decyzji. Aby mogło dojść do sprostowania decyzji oczywistość błędu nie może budzić wątpliwości. Natomiast w rozpatrywanej sprawie może budzić wątpliwości, dlaczego organ przyznał skarżącemu inny dodatek, w odmiennej wysokości, tym bardziej, że kontrolowane przez Sąd postanowienie o sprostowaniu nie zawiera uzasadnienia, co uchybia normie z art. 107 § 3 k.p.a. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia [...] lipca 2015 r. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98, niepubl.). Powyższy przepis statuuje związanie stron postępowania administracyjnego, sądu administracyjnego, innych sądów oraz pozostałych organów państwa i innych podmiotów stanem prawnym utworzonym prawomocnym orzeczeniem. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w tymże orzeczeniu. Stan związania prawomocnym orzeczeniem ograniczony jest, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można kierować się treścią uzasadnienia. W niektórych sytuacjach będzie to nawet konieczne (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r. sygn. akt II CKN 655/98; publ. LEX nr 51062). Prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., eliminujący z obrotu prawnego ww. postanowienia organu Policji I i II instancji niewątpliwie rzutuje na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Wszak Sąd podkreślił w ww. wyroku, że materia, która podlegała sprostowaniu dotyczy, nie "innych oczywistych omyłek", jak twierdził Komendant [...] Policji w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lipca 2014 r., lecz merytorycznej treści rozkazu personalnego KPP dla [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Podkreślenia przy tym wymaga, że na ww. postanowienie organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r., wyeliminowane aktualnie z obrotu prawnego, powołał się organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2014 r. wskazując, iż organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę w zakresie przyznania skarżącemu na podstawie § 8 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., dodatku funkcyjnego nie zaś dodatku służbowego, w kwocie 1.000 zł. W tym stanie rzeczy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji podlegał uchyleniu jako wydany z naruszeniem przepisów procesowych, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o Policji oraz rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w zakresie wyżej wskazanym. Zaznaczyć przy tym należy, że u podstaw takiego rozstrzygnięcia legły przede wszystkim błędy o charakterze merytorycznym, nie zaś sam fakt powołania wadliwej podstawy prawnej w rozkazie personalnym organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014r. Wszak zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych decyzja administracyjna, która nie zawiera powołania istniejącej podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej. W takim bowiem przypadku podstawa prawna istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji. Samo błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji nie czyni tej decyzji wadliwą w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego, jeśli pozostałe jej elementy nie zawierają innych istotnych wadliwości merytorycznych (por. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 1996 r., sygn. akt SA/Gd 2647/95, publ. LEX nr 44175; z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. akt I SA/Kr 970/96, publ. LEX nr 29336; z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 1422/99, publ. LEX nr 44394). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie, co wywiedziono powyżej. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej uwagi. Ponownie oceni rozkaz personalny Komendanta [...] Policji dla [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] mając na względzie wskazane wyżej uchybienia dotyczące merytorycznej treści tego rozkazu. Podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadni, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.), jak w punkcie 2 sentencji wyroku.