II SA/Ol 913/17

Dnia 19 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zmiany części lasu na użytek rolny - oddala skargę. W dniu 16 listopada 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została przekazana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze skarga K. W. (dalej zwanego skarżącym) na decyzję tego organu z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Starosty (dalej zwanego organem I instancji) z dnia "[...]" o odmowie zmiany części lasu o powierzchni 0,2838 ha na użytek rolny na działkach leśnych nr "[...]", położonych w obrębie geodezyjnym L., w gminie O. Wraz z opisaną powyżej skargą Kolegium przekazało tutejszemu Sądowi akta sprawy i odpowiedź na skargę. Jak wynika zaś z przekazanych Sądowi akt sprawy, wnioskiem z dnia "[...]" skarżący, absolwent Politechniki zamieszkały i zatrudniony w G., zwrócił się do organu I instancji o zgodę na zmianę na użytek rolny fragmentu lasu znajdującego się na wskazanych powyżej działkach. Podał, że sumaryczna powierzchnia obu działek wynosi 0,738 ha, działki te przylegają do zwartej zabudowy wsi M., graniczą bezpośrednio z drogą publiczną i sąsiadują z liczną zabudową (domy rekreacyjne i domy całoroczne). Wskazał także, że na całej powierzchni grunt został sklasyfikowany jako las (Ls), nie jest to jednak las ochronny, a na działkach rosną sosny zwyczajne. Ponadto przedstawił w formie graficznej położenie działek objętych wnioskiem oraz obszar planowanego przekształcenia (o powierzchni 0,2838 ha). We wniosku tym skarżący podał trzy szczególne (w jego ocenie) potrzeby, przemawiające za pozytywnym załatwieniem jego wniosku, to jest: 1) potrzeba uprawiania na własny użytek ziół niedostępnych lub trudno dostępnych w sklepach, w celu leczenia łuszczycy i bielactwa, na które cierpi jego żona; 2) potrzeba zapewnienia infrastruktury, która umożliwi przebywanie na terenie lasu w celu kurowania się i leczenia przyczynowego astmy oskrzelowej, na którą cierpi skarżący; 3) potrzeba wybudowania szopy na narzędzia, aby móc trwale użytkować las i zapewnić ciągłość jego użytkowania. Uzasadniając pierwszą z wymienionych powyżej potrzeb, skarżący podał, że jego żona cierpi na chorobę łuszczycową skóry oraz bielactwo, a leczenie farmakologiczne łuszczycy nie przyniosło trwałych i pozytywnych rezultatów, a wręcz zaszkodziło. Wyjaśnił, że po latach eksperymentów jego żonie zaproponowano stosowanie ziół, co skutkowało zmniejszeniem obszarów chorobowo zmienionych. Wskazał, że rośliny, które są skuteczne przy łuszczycy i bielactwie, a które skarżący chciałby uprawiać na powierzchni objętej wnioskiem to: aminek większy, uczep trójlistkowy, przytulia czepna, gwiazdnica pospolita, miłorząb japoński. Skarżący wskazał sposób podawania każdego z ziół oraz na trudności w ich pozyskaniu. Wyjaśnił, że zioła chciałby uprawiać po nawiezieniu odpowiedniej do tego ziemi, zaś część upraw będzie wymagała zbudowania szklarni. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie o chorobie łuszczycowej małżonki oraz zalecenie lekarskie w zakresie stosowania ziół w leczeniu. Uzasadniając drugą z wymienionych powyżej potrzeb skarżący wyjaśnił, że od 15 lat choruje na astmę oskrzelową. Podał, że stan jego zdrowia stopniowo się pogarsza, a stosowane leki sterydowe nie likwidują całkowicie kaszlu. Podniósł, że czasowa poprawa stanu zdrowia następowała podczas pobytu na działkach objętych wnioskiem, co wynikało prawdopodobnie z bliskiego sąsiedztwa jeziora, które wyłapuje zawieszony w powietrzu pył, w tym pyłki roślin działających alergizująco. Wskazał na walory okolicy, w której znajdują się działki objęte wnioskiem, takie jak brak zanieczyszczeń, sąsiedztwo lasu sosnowego. Podał, że według zaleceń lekarskich powinien unikać zanieczyszczeń powietrza w dużych aglomeracjach miejskich, przebywać jak najczęściej na świeżym powietrzu, blisko dużych akwenów wodnych oraz w otoczeniu lasów iglastych. Wskazał, że posiadane przez niego działki, spełniają wszystkie te warunki, dlatego też chciałby zagospodarować je do celów rekreacji indywidualnej. Podał, że budowa małego domku wyposażonego w wodę, prąd, toaletę umożliwiłaby mu przebywanie na tym terenie i dochodzenie do zdrowia. Skarżący podniósł również, że nie stać go na regularny wynajem pokoi w pensjonatach, w których ponadto zazwyczaj pełno jest alergizującego kurzu. Uzasadniając trzecią z wymienionych powyżej potrzeb skarżący wywiódł, że do wykonywania ciążących na właścicielu lasu obowiązków konieczne jest posiadanie odpowiednich narzędzi. Podał, że zamieszkuje on w odległości ok. 200 km od lasu, co powoduje, iż każdorazowy transport tych narzędzi jest uciążliwy. Dodatkowo wskazał, że rozważa zakup dużego rozdrabniacza do gałęzi. W związku z powyższym chciałby mieć możliwość pobudowania szopy lub innego obiektu, w którym mógłby trzymać narzędzia. Skonstatował, że aktualny status działek, zakwalifikowanych jako las, uniemożliwia realizację tego celu, dlatego też przekwalifikowanie działek jest uzasadnione. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji, powołując art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2100 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); dalej jako k.p.a., odmówił zmiany części lasu o powierzchni 0,2838 ha na użytek rolny na działkach objętych wnioskiem skarżącego. Wskazana decyzja była drugim z kolei rozstrzygnięciem organu I instancji wydanym w tej sprawie, gdyż poprzednia decyzja tego organu (z dnia "[...]") została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" organ I instancji podał, że działki objęte wnioskiem skarżącego położone są w Obszarze Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej oraz w obszarze Natura 2000, Puszcza Napiwodzko-Ramucka PLB280007, jednak właściwy organ ochrony środowiska wydał decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia. Organ I instancji wskazał, że podczas wizji terenowej tych działek stwierdzono występowanie na nich drzewostanu sosnowego w wieku około 70 lat, z tym że na części tych działek brak jest drzewostanu, gdyż występuje tam polana otoczona dookoła sosnami. Dodał, że z informacji uzyskanych od Nadleśniczego Nadleśnictwa wynika, że stan lasu jest dobry i zgodny z opisem znajdującym się w uproszczonym planie urządzenia lasu. Organ I instancji wyjaśnił, że lasy, jako jeden z zasobów środowiska podlegają ochronie z mocy prawa, a szczegółowe zasady ochrony lasów określa ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Podał, że podstawowymi zasadami dotyczącymi gospodarki leśnej są: powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych (art. 8 pkt 1-7 ustawy o lasach). Wyjaśnił, że także na właścicielach lasów spoczywają obowiązki związane z trwałym utrzymaniem lasu i zapewnieniem ciągłości ich użytkowania, a w tym te opisane w art. 13 ust. 1 ustawy o lasach. Wskazał, iż ustawodawca dopuścił możliwość zmiany lasu na użytek rolny wyłącznie w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów (art. 13 ust. 2 ustawy o lasach). Przyjął, że ciężar wykazania, że zaistniały takie potrzeby spoczywa na właścicielu, przy czym potrzeby te muszą być indywidualne, przypisane tylko do jednego właściciela. Ocenił, że takich cech nie posiada przedstawiona przez skarżącego potrzeba hodowania ziół, która jest potrzebą bardzo zwykłą, pospolitą, wręcz bardzo powszechną, którą mogą wykazać wszyscy właściciele działek leśnych. Uznał, że obecny sposób użytkowania działek, objętych wnioskiem skarżącego, jest jak najbardziej adekwatny do warunków glebowo-klimatycznych, co ma odzwierciedlenie w stanie lasu i kondycji drzew - sosny porastające działkę są strzeliste, okazałe, zdrowe i rokują pozyskanie wysokiej jakości drewna. Zdaniem organu I instancji, przeciwko uwzględnieniu wniosku skarżącego przemawia także posiadanie przez niego innych użytków rolnych o łącznej powierzchni 1,5101 ha, położonych w obrębie tej samej gminy, co działki objęte wnioskiem. Wątpliwości organu I instancji co do intencji stron wzbudziły przy tym zapisy umowy użyczenia tych działek przez skarżącego na rzecz swoich rodziców. Organ I instancji wyraził bowiem przypuszczenie, że zostały one sformułowane jedynie na potrzeby zmiany lasu na użytek rolny. Organ ten nie dał wiary także innym wyjaśnieniom skarżącego dotyczącym warunków hodowli czy uprawy ziół oraz braku ich dostępności na rynku. Na skutek odwołania skarżącego, opisaną na wstępie decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej zwane Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium oceniło, że organ I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie wyjaśniające, pozwalające na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż zmiana lasu na użytek rolny dopuszczalna jest jedynie w wyjątkowych, szczególnie istotnych sytuacjach, przy czym sytuacje te powinny być usprawiedliwione nie tylko z subiektywnego punktu widzenia wnioskodawcy ale również w kontekście obiektywnych kryteriów oceny sytuacji strony i jej argumentów. Stwierdziło, że okoliczności podane przez skarżącego nie uzasadniają zmiany lasu na użytek rolny. Zdaniem Kolegium, nie można uznać za obiektywnie uzasadnioną, szczególną potrzebę właściciela lasu, uprawiania na własny użytek ziół niedostępnych lub trudno dostępnych w sklepach w celu leczenia łuszczycy i bielactwa, na które cierpi żona skarżącego. Kolegium wywiodło, że choć oba te schorzenia, jako przewlekłe i trudne w terapii, mogą stanowić dla rodziny skarżącego poważny problem, to jednak jego rozwiązanie, nie może prowadzić do naruszenia zasady utrzymywania, czy wręcz zwiększania powierzchni leśnej. Zauważyło, że posiadane przez skarżącego działki leśne nie są jedynym i niezastępowalnym miejscem, gdzie może on realizować swoją potrzebę uprawiania ziół. Podało, że obiektywnie istnieje możliwość założenia uprawy ziół w innym dogodnym to tego celu miejscu, bez konieczności czynienia wyjątków od zasady trwałego utrzymywania lasów, do czego zobowiązani są właściciele lasów, i czego świadomość ma skarżący. Ponadto wskazało, że podawane przez skarżącego zioła - owoce aminka większego, pędy uczepu trójlistkowego, przytulia czepna, gwiazdnica pospolita, o ile nie są dostępne w aptekach, to istnieje możliwość ich zakupu w sklepach zielarskich, co nie nastręcza trudności i na co również wskazywał organ I instancji. W ocenie Kolegium, potrzeba uprawy wskazanych gatunków ziół i uzasadnianie tym konieczności zmiany lasu na użytek rolny, o ile subiektywnie istotna z punktu widzenia skarżącego, jest obiektywnie możliwa do zaspokojenia w inny sposób niż przy naruszaniu wskazanej powyżej zasady ustawowej. Odnośnie potrzeby zapewnienia infrastruktury, która umożliwi przebywanie na terenie lasu w celu kurowania się i leczenia przyczynowego astmy oskrzelowej, na którą cierpi skarżący, Kolegium wskazało, że samo przebywanie w lesie nie wymaga czynienia specjalnych przygotowań w tym celu ani żadnej konkretnej infrastruktury. Wywiodło przy tym, że zmiana lasu na użytek rolny, jak sama nazwa wskazuje, oznacza iż w konsekwencji przeznaczenie gruntu zmienia się na rolne, a nie na teren przeznaczony pod budowę domu czy innej zabudowy. Podkreśliło, że zmiana lasu na użytek rolny stanowi odstępstwo od zasady trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a zatem przesłanka jej zastosowania winna być interpretowana w sposób zawężający. Za szczególnie uzasadnioną potrzebę właściciela lasu Kolegium nie uznało także trzeciej z podanych przez skarżącego potrzeb, to jest potrzebę wybudowania szopy na narzędzia, aby trwale utrzymywać las i zapewnić ciągłość jego użytkowania. Kolegium wywiodło bowiem, że utrzymanie lasu i prowadzenie gospodarki leśnej jest obowiązkiem właściciela lasu, a przyjęcie założenia, iż zaniechanie prowadzenia gospodarki leśnej lub powoływanie się na trudności z tym związane, stanowi przesłankę zmiany lasu na użytek rolny, prowadziłoby do możliwości powszechnej zmiany lasów na użytek rolny. Ponadto wskazało, że w myśl art. 3 pkt 2 ustawy o lasach, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Z tych też powodów Kolegium podzieliło stanowisko zajęte w niniejszej sprawie przez organ I instancji. W skardze na powyższą decyzję Kolegium skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucił organom rażące naruszenie prawa, to jest: ▪ art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, poprzez niewyrażenie zgody na zmianę fragmentu lasu na użytek rolny, mimo szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu (skarżącego); ▪ art. 7 k.p.a., poprzez brak dokonania starannej oceny w zakresie rozważenia interesu społecznego ze szczególnymi potrzebami skarżącego i jego rodziny; ▪ art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., w tym również art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zignorowanie licznych faktów i dowodów, które zostały przedstawione przez skarżącego; ▪ art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie powołania się w uzasadnieniu decyzji na fakty i dowody stawianych tez, a także próbę wyciągania wniosków sprzecznych z przedstawionymi przez skarżącego dowodami; ▪ art. 139 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy na niekorzyść strony; ▪ art. 6, art. 8 k.p.a., poprzez działanie z naruszeniem prawa, podważając tym zaufanie do władzy publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, opisanych w tym przepisie naruszeń prawa nie można przypisać organom prowadzącym postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o odmowie zmiany części lasu o powierzchni 0,2838 ha na użytek rolny na działkach leśnych nr "[...]", położonych w obrębie geodezyjnym L., w gminie O. w Obszarze Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko Ramuckiej oraz w Obszarze Natura 2000 PLB280007. Podstawę materialnoprawną wydania tych decyzji stanowił bowiem art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.), w świetle którego, zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Użyty w tym przepisie termin "szczególnie uzasadnionych potrzeb" jest. terminem, który jednoznacznie nie został zdefiniowany na gruncie przepisów ustawy o lasach. Oznacza to, że termin ten musi być każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Prawidłowa wykładnia tego terminu nie może być także oderwana od innych przepisów ustawy o lasach, wszak przepis prawa nie funkcjonuje w próżni lecz w pewnym systemie prawnym. W świetle zaś art. 8 pkt 1-4 ustawy o lasach, podstawowymi zasadami dotyczącymi gospodarki leśnej są: powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych. Także na właścicielach lasów spoczywają obowiązki związane z trwałym utrzymaniem lasu i zapewnieniem ciągłości ich użytkowania, a w tym te opisane w art. 13 ust. 1 ustawy o lasach. Uszczuplanie powierzchni leśnej (w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach) jest zatem wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej ich powierzchni leśnej, a nawet jej zwiększania. We wniosku inicjującym postępowanie w kontrolowanej sprawie, skarżący wskazał na istnienie trzech potrzeb, które w jego ocenie są szczególnie uzasadnione, a mianowicie: 1) potrzebę uprawiania na własny użytek ziół niedostępnych lub trudno dostępnych w sklepach, w celu leczenia łuszczycy i bielactwa, na które cierpi jego żona; 2) potrzebę zapewnienia infrastruktury, w tym domu i innych obiektów (m.in k - 19 akt), co umożliwi przebywanie na terenie lasu w celu kurowania się i leczenia przyczynowego astmy oskrzelowej, na którą cierpi skarżący mieszkający na stałe w G. odległym ponad 200 km. od wskazanych działek leśnych; 3) potrzebę wybudowania szopy na narzędzia. Dokonując oceny tych potrzeb z uwzględnieniem zarówno stanu faktycznego kontrolowanej sprawy, jak i regulacji zawartych w ustawie o lasach, organy stanęły na stanowisku, że potrzeby te nie noszą cech "szczególnie uzasadnionych", a tylko takie uprawniałyby organy do zmiany lasu na użytek rolny w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Stanowisko to zasługuje na pełną aprobatę. Zauważyć przede wszystkim należy, że jak już wskazano działki objęte wnioskiem skarżącego położone są w Obszarze Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej oraz w obszarze Natura 2000, Puszcza Napiwodzko-Ramucka PLB280007. Podczas wizji terenowej tych działek stwierdzono występowanie na nich drzewostanu sosnowego w wieku około 70 lat, z tym że na części tych działek brak jest drzewostanu, gdyż występuje tam polana otoczona dookoła sosnami. Z informacji uzyskanych od Nadleśniczego wynika zaś, że stan lasu jest dobry i zgodny z opisem znajdującym się w uproszczonym planie urządzenia lasu. W tych okolicznościach, za prawidłową uznać należy ocenę organu I instancji, że obecny sposób użytkowania działek, objętych wnioskiem skarżącego, jest jak najbardziej adekwatny do warunków glebowo-klimatycznych, co ma odzwierciedlenie w stanie lasu i kondycji drzew - sosny porastające działkę leśną są strzeliste, okazałe i zdrowe. Nie sposób więc przyjąć, by w tej sytuacji uprawnione było czynienie wyjątku na rzecz uprawy ziół, które w większości - jak wykazały organy - są dostępne w sprzedaży, choć pozyskanie ich w stanie nieprzetworzonym może nie być łatwe. Trzeba też zwrócić uwagę, że uprawa konkretnych gatunków ziół z pewnością wymaga odpowiednich warunków glebowych. Na jakich stanowiskach i glebie ich uprawa byłaby właściwa, skarżący jak wynika z akt sprawy nie brał tego pod uwagę. Nie wiadomo więc czy na przedmiotowych działkach leśnych w klasie LsVI, czyli najsłabszej, możliwa byłaby w ogóle uprawa poszczególnych ziół. W kontrolowanej sprawie istotna jest także kwestia posiadania przez skarżącego innych użytków rolnych o łącznej powierzchni 1,5101 ha, położonych w obrębie tej samej gminy, co działki leśne objęte wnioskiem. Okoliczność ta przesądza bowiem o tym, że nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia z niezbędnością likwidacji lasu w Obszarze Natura 2000 i jego przekwalifikowaniem na grunt rolny przy tak niskiej bonitacji glebowej (por. wyrok NSA z 13 września 2017 r. sygn. akt II OSK 82/16, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, uprawniające w drodze wyjątku do zmiany lasu na użytek rolny, nie mogą być uznane także pozostałe ze wskazanych przez skarżącego potrzeb. Jak słusznie bowiem wywiodło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zmiana lasu na użytek rolny, jak sama nazwa wskazuje, oznacza że w konsekwencji przeznaczenie gruntu zmienia się na rolne, a nie na teren przeznaczony pod budowę domu, szklarni czy innej zabudowy. Natomiast potrzeba wybudowania szopy na narzędzia, aby móc trwale użytkować las i zapewnić ciągłość jego użytkowania, nie wymaga zmiany lasu na użytek rolny. Przedstawianej zatem argumentacji dla wycięcia lasu aby wybudować wskazaną przez skarżącego zabudowę nie można było uznać za szczególnie uzasadnioną potrzebę. Skoro prawidłowa wykładnia art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, nie uzasadniała zmiany charakteru części działek skarżącego na użytek rolny, to nieuprawnione jest stawianie organom zarzutu naruszenia tego przepisu. W ocenie Sądu, organy nie dopuściły się także w kontrolowanej sprawie wskazywanych w skardze przepisów postępowania, to jest: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, o czym świadczy obszerny materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy, który został następnie poddany ocenie organów w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. Nie sposób także zarzucić organom, że nie dokonały starannej oceny w zakresie rozważenia interesu społecznego ze szczególnymi potrzebami skarżącego i jego rodziny. W uzasadnieniach swoich decyzji organy akcentowały przecież wyjątkowość trybu zmiany lasu na użytek rolny właśnie w kontekście zasady utrzymywania dotychczasowej powierzchni leśnej, a nawet jej zwiększania, co niewątpliwie leży w interesie społecznym. Niezrozumiałe jest natomiast stawianie w okolicznościach niniejszej sprawy zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a., skoro Kolegium jedynie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.